Pagkatapos ng unang pagpatay ni Mr. Dahmer
siyam na taon siyang hindi pumatay.
Pero pagkatapos ng pamamahinga,
nagising siya sa Ambassador Hotel na may katabing bangkay.
PINATAY: STEVEN TUOMI
Nasa kanya ang tinutukoy kong relihiyosong nagbago sa kabaligtaran.
Nagsimula siyang mag-isip, "Baka tadhana ko na isagawa ang gusto ng diyablo."
Nagsimula siyang magsagawa ng mga kakaibang inkantasyon.
Nagsimula siyang maka-relate sa mga bahagi ng mga pelikula na tila
nagpapahiwatig na may masasamang pwersa sa dako roon.
Isa na rito ang Return of the Jedi.
Iniugnay niya ang sarili niya sa Emperador. Gusto niya ang kontrol ng isip.
Mayroon siyang, mga dilaw na mata.
Kaya nakahanap si Jeff ng lugar na makakakuha ng dilaw ng contacts.
Kaya bago siya lumabas sa gabi,
ilalagay niya ang mga contacts.
Kailangan niyang mapukaw ang sarili
sa pamamagitan ng panggagaya
sa diablo o masamang tao
para matupad ang mga pantasya niya.
Pumupunta ang mga tao sa
mga nakakatakot na pelikulang ito para…
para masulyapan kung anong pinapalabas nila sa mga pelikula.
Ang kaibahan lang ay
totoong ginawa ko ito.
ISANG DOCUMENTARY SERIES MULA SA NETFLIX
Lumago ang relasyon ko kay Jeff sa pagdaan ng araw.
Habang nagpapatuloy,
nakilala ko ang iba't ibang mukha niya.
Maraming salungat sa loob niya.
Napakatagal na panahon
kung saan hindi siya pumatay.
Pero matapos na makilala niya si Steven Tuomi, nawala ang kontrol niya.
Iyon na ang simula.
Kaya kailan ka
lubusang sumuko sa mga damdaming ito at hindi sumubok at baguhin ang anuman?
Pagkatapos sa Ambassador.
Iyon talaga ang nagbunsod sa lahat.
Kalaunan, nasa punto na siya na wala na siyang kontrol. Wala ng balikan.
Makalipas ang apat na taon,
ang padalos-dalos niya ay humantong sa kanyang pag-aresto.
Ang kaso ni Dahmer ay bagay na di pa namin nakita sa Milwaukee.
Isa itong imposibleng sandali sa aking karera bilang reporter.
Noong gabing iyon noong Hulyo ng 1991,
sa ika-22,
Ang mga pulis ng Milwaukee ay nagroronda para sa kanilang panggabing duty.
Dumaan sila sa labas ng apartment ni Dahmer
sa kalye lang sa kanilang sasakyan.
At doon na sila nilapitan ni Tracy Edwards.
Naka-boxer na salawal si Tracy Edwards,
at isang posas nakasabit sa kanyang kamay.
Kaya kinausap siya ng mga pulis,
at nagsimula siyang magbahagi
ng kwentong di kapani-paniwala
sa kung saan siya galing. Tungkol sa kakatwang puting lalaking ito
na kasama lang niya.
Pinili ni Dahmer ang mga biktima niya
sa kanilang pangangatawan.
Mag-aalok siya ng pera sa kanila,
at hahayaan nila si Dahmer na litratuhan sila.
Sasabihin niya, "Punta ka sa bahay ko."
Nang gabing 'yon, pumayag si Tracy Edwards na pumunta sa bahay ni Dahmer.
Si Tracy, una sa lahat, napakabait na tao,
at siya ay sobrang laking-kalye.
Sinabi niya sa amin ang kinikilos ni Jeffrey noong gabi.
At bigla siyang natauhan
na di siya pupunta doon para magpalitrato.
Mas masahol pa ang pupuntahan niya.
Noong nasa kwarto sila,
nilagay ni Dahmer ang isang posas sa kanya,
at kumilos si Edwards para hindi niya mailagay ang isang posas sa kanya.
At sinalang ni Jeffrey ang pelikulang Exorcist III.
Nagsimulang tumutok sa palabas si Dahmer.
Kaya wala siyang pakialam sa isa pang posas.
Sinimulan niya ang galaw na ito,
nakaupo at umuugoy pabalik-balik sa silya,
gumagawa ng mga kakaibang ingay,
at nagsasalita ng hindi maintindihan.
Nagsimulang umarte si Tracy na parang magkaibigan sila,
'pagkat alam niyang dapat siyang makaalis o papatayin siya.
Sabi ko sa kanya magbabanyo ako. Paglampas ko sa lalaki, pinalo ko siya.
Tapos tumakbo ko sa pinto, at kasama ko ang Diyos, di ba?
'Pagkat may walo siyang magkakaibang susi at napili ko ang tamang susi.
Pinahinto ni Tracy ang sasakyan ng pulis ng Milwaukee.
Sa una, pinaaalis niya lang ang posas. Siguro ayaw niyang magbigay ng impormasyon
sa kung paano inilagay ang posas.
Iba ang posas na 'yon sa gamit ng mga pulis sa Milwaukee.
Hindi gumana ang mga susi nila.
Kaya bumalik sila sa apartment para kunin ang susi
at para mag-imbestiga.
Noong binuksan ni Dahmer ang pinto, lasing siya.
Pinapasok niya mga pulis.
Sinuri ng mga pulis ang kwarto, nakakita ng kutsilyo sa ilalim ng kama
na ginamit na pantakot ni Dahmer kay Tracy Edwards.
Nagkomento si Tracy Edwards
tungkol sa sinasabi ni Dahmer na mayroong
ulo o mga ulo sa loob ng pridyider.
Binuksan ito ng pulis
at nakita ang ulo sa pridyider habang nakatingala ang ulo,
at napasigaw siya.
Literal na napasigaw siya.
Kalaunan nagretiro siya. Palagi niyang napapanaginipan ito.
Hindi niya ito kinaya.
Kinuha si Dahmer ng mga pulis.
Dinala siya sa presinto.
Pagdating ko doon at nakita ko ang panggabing tenyente,
si Roosevelt Harrell, umiiling siya at sinabihan niya ako
na napakaimposible nito.
Napakaliit na apartment ito, pero napakalaki ng daming ebidensya.
Ang mismong lugar ay kakila-kilabot.
Ang mga gamit na nasa apartment
ay mga lagare, mga disturnilyador,
iba pang gamit na ginagamit niya
habang kinakatay niya ang mga biktima.
Akala ko tulad lang ng nakagawiang eksena, at pagdating ko
dinala ako ng pulis sa apartment ni Dahmer.
Ang mga forensic pathologist ay sanay nang makakita ng trauma,
pero ibang bagay ito.
Pagtingin mo sa kwarto, mababakas sa mukha ng mga tao ang takot.
At sa nakalipas na mga taon,
naniniwala ako
na ito ang araw
na talagang nakatagpo ako ng kasamaan.
At hindi ko mailarawan ito,
pero ito ang pakiramdam ng kasamaan ng tao.
Habang hinahalungkat namin ang mga drawer at mga lalagyan,
pakiramdam ko hindi ako gumagawa ng eksena sa krimen,
kundi binabaklas ko ang museo ni Dahmer.
Malinaw na nagkolekta si Dahmer
ng ilang bahagi ng mga katawan mula sa mga taong pinatay niya.
Pinatuyong mga ari, alam mo, buhok ng tao.
Nakakita kami ng mga bag na plastik
na may mga lamang tisyu.
Nagawa kong matukoy
ang puso ng tao,
at iba pang uri ng tisyu ng kalamnan ng kalansay.
At doon, sa kwartong iyon,
may tatlong buong kalansay
na pugot ang ulo.
At 11 na mga bungo ng tao.
Tapos bigla kong napagtanto.
"May mamamatay-tao tayo sa Milwaukee."
Napakatindi nito.
Halos hindi kapani-paniwala.
Pero kapani-paniwala ito kasi may mga ebidensya doon.
Noong nasa kwarto ako, Napansin ko itong malaking, plastik na asul na tangke.
Habang ginagalaw ko ito at inalog ito,
may mga tunog na tumatalsik na likido,
pati na rin ang kabigatan nito.
Kaya hiniling ko na pumasok ang HAZMAT team
at alisin ito sakaling may mga kemikal
o anumang nakakapinsalang materyales na nandoon.
Kinaumagahan,
pumunta ako sa presinto
at kumuha ng kaubuan sa kung ano mga sinasabi ni Dahmer.
LALAKI INAMIN ANG PAGPUTOL
Kasunod nito nag-umpisa kaming busisiin ang panahon.
Nagsimula iyon ng maraming linggo,
Sa katunayan, ilang buwang imbestigasyon.
Naroon ang abogado niya at sasabihing, "Huwag kang magsalita."
Araw-araw sinasabi niyang "Magsasalita ako."
Nasa kulungan kami,
iniisip niyang maigi ang bawat isa sa kanila
gaya ng naaalala niya, balikan ang nakaraan.
Oo, Lagi kong tinatago sa sarili ang mga nararamdaman ko.
Kaya parang isang karanasan ito na matuto ako.
Parang naging bukas ka sa akin.
Nagiging madali pag nagsasanay ka.
Masasagot mo ba ako kung anong dahilan mo para patayin mo sila?
Ang nakatagong pwersa, palagay ko,
ay malinaw na isang baluktot na sekswal na pagnananasa.
Ang pakiramdam na palaging malungkot,
at hindi makahanap
ng anumang bagay na magbibigay sa akin
ng kaligayahan, kapayapaan, o katuparan.
Palagi akong naghahanap ng higit pa.
8 LINGGO MATAPOS PATAYIN SI STEVEN TUOMI
Isang gabi lumabas ako,
at nakilala ko ito… hula ko Indian siya.
At nakatayo lang siya doon. Sabi niya naghihintay siya ng bus.
-Natatandaan mo ba pangalan niya? -Hindi, ewan ko.
Noong Enero ng 1988,
Si Jeffrey Dahmer, habang nakatira sa bahay ng lola nya, lumabas
at nakilala si James Doxtator, 14 taong gulang.
Nasa harap siya ng gay bar sa himpilan ng bus.
Hiniling ni Dahmer na sumama siya pabalik sa bahay ng lola niya.
Binigay ni Doxtator ang presyo niya, 50 dolyar sa pagtatalik.
-Nasaan si Lola? -Sa taas, mahimbing na natutulog.
Tinanong ko siya, "Gaano ka katagal pwede?" Sabi niya,
"Hindi lalampas ng madaling araw."
At papalapit na noon ang madaling araw.
Sige.
Ano ang pumasok sa isipan mo?
Gusto ko lang…
gusto na manatili siya. Iyon ang tanging masasabi ko.
Maghahalo siya ng mga gamot na magpapatulog sa tao
at paiinumin ng pampatulog.
Bibigyan niya ng lima o pito sa isang inuming kape.
Marahil may kasamang alak na nilagay doon.
Ang pag-iisip ko ay halatang hindi
pag-iisip ng mga matinong tao noon.
Mas gugustuhin kong manatiling buhay siya,
ngunit ang pagsakal ang tila paraan para mapanatili siya.
Papatay siya ng tao. Ang katawan ay nasa kwarto sa itaas.
Magigising ang lola, at bababa si Jeffrey
at mag-aalmusal kasama siya.
Nasa kwarto sa itaas ang bangkay.
Kausapin ni Jeff ang lola niya at hatid na niya sa simbahan.
May sarili lang mundo.
Tinago niya ang bangkay ni Doxtator
sa bodega ng prutas ng kanyang lola sa loob ng halos isang linggo.
At kapag nag-iisa sa bahay
ilalabas ang bangkay at gagamitin niya ito.
Ang mga bangkay, manekin, at walang malay na tao
ang pagkakapareho nila
ay hindi sila humihiling,
hindi sila nagrereklamo,
at hindi sila umaalis.
Para kay Dahmer, malaking bagay ito.
Wala pa akong taong nakilala
na kasing lungkot na gaya ni Jeffrey Dahmer.
Sasabihin ko,
"Jeffrey, may mga kaibigan ka ba?"
"Wala".
"Nakapanood ka na ba na may kasama?"
"Hindi".
"Nakapunta ka na ba sa party?" "Hindi".
Wala siyang mga kaibigan, kaya wala siyang nakakausap.
Ang nakikita ko lang ay walang laman na tao.
Wala siyang ideya sa anumang bagay
maliban sa matugunan ang pagnanasang ito
na makipagtalik sa mga patay o walang malay na tao.
Itong buong sitwasyon pinilit kong ibahin ang pananaw
sa kung paano ako namuhay.
Hindi mo nakita iyon noon?
Maaaring nakita ko na, pero pinili kong wag pansinin ito, ibaon ito,
ilubog ito sa ilalim ng pagnanasa na nagtutulak sa akin.
Si Jeffrey ay masyadong interesado sa anatomya.
Ang interes ay nangyari ng napakabata, noong nasa ikatlo o ikaapat na grado.
Noong bata pa kami ni Jeff, madalas kaming mag-hiking sa gubat.
At madalas kaming makakita ng mga buto sa lupa
at nagkaroon siya ng partikular na interes
sa mga anatomya ng mga hayop na ito.
Maglalaan siya ng oras sa maliit na dampa na ito sa bakuran,
kung saan siya nag-iipon ng mga hayop.
At ang dampa na iyon minsan ay
ginamit na taguan ng koleksyon ng buto.
Mga buto ng ardilya o buto ng kuneho,
o anuman na makita mo sa gubat.
Inilagay niya lahat ng ito sa isang lamesa sa dampa na ito.
Naalis na niya ang mga laman na nakakapit.
Wala akong interes na magkolekta ng ganoon.
Naging interesado si Jeff dito.
Kung ano ang interes niya sa edad na 'yon
ay parang kapareho ng amateur taxidermy.
Pero kalaunan noon,
nangyari ito sa kanya
na naging interesado siya
sa mga lamang-loob.
Malinaw na nakakakilabot na interes.
At ano ang sinimulan mo?
Pagsasagasa lang,
mga aso,
mga possum.
Nahumaling siya sa paghihiwa sa mga hayop,
sa kagustuhang makita ang loob.
Alam mo, masdan kung nakalatag lahat.
Sa ika-siyam na baitang,
Kinatay ko
ang isang sanggol na baboy.
Pagkatapos na makatay,
inuwi ang ulo ng baboy
at inalis ang laman,
at tinago ang bungo sandali.
Bakit, ewan ko.
Di siya papatay ng hayop. Hinahanap niya patay na, at gagawin ito.
Bahagi ito lahat ng kanyang pagkahumaling
sa patay.
Iyon lang pinag-interesan niya.
Naging obsesyon ito sa kanya.
Mayroon siyang pader sa pagitan niya at ng ibang tao.
Wala talagang emosyon.
Isang taong hindi kayang idikit ang sarili sa ibang tao.
Hindi rin ako sigurado kung
Kaya ko ba na tunay na…
makadama ng pag-ibig, kahit noon.
Di ako sigurado ngayon.
Hindi mo alam paano magmahal. Iyan ba ang sinasabi mo?
Hindi ako sigurado.
Ang taong kayang magmahal, palagay ko di magagawa ang mga ito.
Kinaumagahan pagkatapos maaresto ni Dahmer,
sumisikat na ang araw,
pauwi na ang mga pulis na panggabi, parating na ang mga pulis na pang-araw.
Siksikan na sa eskinita sa likod ng bahay ni Dahmer
sa ilang taga-media, pero karamihan mga residente
na inilikas sa paupahang gusali.
Mahalaga sa reporter ng krimen na may mga koneksyon,
ang impormasyon sa loob ng pulisya.
Isa sa mga kaibigan kong pulis sinabi sa akin ang pangalan ni Dahmer.
Hindi pa iyon naisapubliko noon.
Nais kong lumayo sa pinangyarihan ng krimen
patungo sa computer sa opisina ng abogado ng distrito.
Sa computer na iyon, pwede kong i-type ang pangalan niya at alamin ang kwento niya.
At tama nga, may krimen siya ng pang-aabuso.
Nasuri ko ang mga rekord niya at nalaman ko ang abogado niya
sa kasong iyon ay nagngangalang Gerry Boyle.
Si Dahmer ay kilala na sa pulisya.
Nakilala ko si Dahmer sa unang pagkakataon noong 1988.
Kinasuhan siya ng kahalayan sa isang batang lalake.
Nakita ko itong lalaking Eurasian
naglalakad ng hapon sa kalye.
Tinanong ko kung gusto niya magkapera, 50 dolyar. Sabi niya, "Oo".
"Para sa mga larawan." Bumalik kami.
Hinubad niya ang panloob niya.
Nilitratuhan ko siya ng dalawa,
sa kama at nakatayo, yata.
At umiinom ako ng kape na may halong Irish Cream Mist.
At binigyan ko siya, at may halong pampatulog ito.
At uminom siya.
Buong sandali, nanatili siya doon marahil mga isang oras.
Sabi niya aalis na siya. Binayaran ko siya ng 50 dolyar.
At umalis na siya.
Bakit mo siya pinakawalan?
Dahil wala akong kutsilyo. Wala akong balak na saktan siya.
Gusto ko lang makasama siya
at makatabi sandali.
Sabi niya sa akin mahilig siyang makinig sa tiyan ng mga tao.
Kasunod nito nasa kama pa din ako,
dumating siya na parang yumuko, kasunod nito nagsimula siyang…
Nilagay niya ang tenga niya sa tiyan ko.
Nakatakas ang bata.
Nakarating sa bahay na nakadroga.
Nag-alala ang magulang niya.
Dinala siya sa ospital at tumawag ng pulis dahil tila nakadroga siya.
Inusig ng aming opisina si Dahmer sa pambibiktima sa bata.
Nahatulan si Dahmer sa pagdroga at sekswal na paghimok sa bata.
Noong panahon na dinala si Dahmer sa akin
ako ay punong psychologist
sa Department of Corrections, sa Milwaukee.
Habang naghihintay siya ng hatol,
sabi ko gagawa lang ako ng maikling pagsusuri
upang maunawaan ang ginagawa namin sa kanya.
NAMAMAYANI ANG GALIT
Si Jeffrey ay atubili, galit, at hindi nakikipagtulungan sa una
nahuhuli ng kalahating oras,
umaasa na hindi ako maghintay sa kanya.
Nakatitig lang siya sa akin
na may malamig na pakikitungo, galit na titig
sa buong panayam.
Pero nagbigay pa rin siya ng mga mahahalagang impormasyon,
base lang sa kanyang ugali.
Ang uri ng pagkatao niya
ay isang taong gumagamit ng mga tao,
nakikita sila bilang mga bagay, walang anumang malasakit.
MAY POSIBILIDAD NA UMULIT.
Nakasaad sa rekomendasyon ko na ang taong ito ay mapanganib na nasa pamayanan.
Dapat nakakulong ang taong ito.
MAKATWIRANG HATOL
Ang hukom, sa huli, nakinig sa salita ni Jeffrey,
na talagang nakakaantig.
Sa madaling salita sinabi niya, "Naku, grabe ito."
"Patawarin ninyo ako. Hindi na muling mangyayari ito."
Ang hatol ay isang taong work release.
Ito ay programa ng estado kung saan nasa trabaho ka sa oras ng trabaho,
at nasa selda ka pag walang trabaho.
Kawani si Jeffrey Dahmer sa gawaan ng tsokolate ng Ambrosia.
Sabi ng aming opisina dapat anim na taon ang hatol. Kaya tutol kami sa hukom doon.
Akala ko kabisado ko na ang mga tao, na hindi ako maloloko.
Naloko niya ako, sabi ko sa'yo.
Niloko niya ang lahat.
Pag babalikan namin ang kaso ni Jeffrey Dahmer, maraming palpak sa sistema,
probasyon man o parole,
ang mga pulis man, o mga korte,
na bigong protektahan ang mga biktima.
13 taong gulang lang ang bata ng mangyari ito.
Labintatlong taon.
Walang paraan para malaman
na pumatay na siya ng mga tao noon.
Pero noong una kong narinig
kung anong ginawa ng hukom,
nasa isip ko, "Hay, sige. Babalikan natin siya."
"Walang dahilan para hindi natin siya makita muli."
May mga buwan sa pagitan ng panahon na nahatulan siya
at panahon ng simulan niyang bunuin ang hatol.
Nasa pagitan iyon
na patuloy pa din siyang nagpupunta sa mga gay bar
at kumukuha ng mga katalik.
-Nakatira ka pa din sa Lola mo noon? -Tama.
Sige.
Dalawang buwan bago ako pumunta sa work release center,
Magsasarado na ang La Cage.
Isa ba ito sa regular bar mo?
At nagsimula akong makipag-usap sa Itim na lalaking ito.
-Anong pangalan niya? -Sa tingin ko Tony
Sa tingin ko.
Iyon ang sinabi niyang pangalan nya sa akin.
Tony.
Mga nasa 23 o 24 si Tony Sears.
Si Tony Sears ay modelo.
Napakaguwapo niya,
at palagi siyang matikas pumorma.
May pinakamagandang buhok. Noong araw, tawag namin sa kanya Jheri Curls.
Palagi siyang masaya, laging masigla.
Lagi siyang nasa labas para sa karanasan, laging gustong sumubok ng bago.
Hindi mo alam kung saan pupunta ang gabi mo,
pero alam mong magsasaya ka.
Walang sasakyan si Tony,
kaya sinusundo ko siya,
at pumupunta kami sa mga bar.
Ito ay karaniwang gabi ng Sabado.
Sinundo ko siya sa kanyang bahay.
At nag-barhopping kami.
Dumating sa punto ng gabi, na nagpasya kaming maghiwalay.
Nagkasundo kami na pagtapos ng gabi,
magkikita kami sa lugar na ito.
Iyon ginawa namin.
Noong gumabi na,
nagkita kami sa mismong sulok na palagi naming ginagawa.
At kasama niya itong lalake.
Hindi siya sobrang gwapo. Pero di ko masasabi na pangit.
May blond siyang buhok.
Nakasalamin siya.
Umupo kami sa sulok at nag-usap saglit sa gabi namin.
Kung sino nakita namin, saan kami pumunta. Mga ganoon.
Nais ni Tony mag-almusal
dahil gusto niyang magsaya, ayaw niyang matapos ang gabi.
Talagang masarap ang inalmusal namin, tapos nito binaba na namin sila.
Sabi niya sa bahay daw niya.
May kaibigan siya, isang puti, kasama niya.
May sasakyan ang kaibigan niya.
At noong nakasakay kami,
napakalambing niya, mukhang lasing na lasing.
At binaybay namin
hanggang 57th at Lincoln.
Nagpababa sila sa akin sa may kanto.
Walang bahay o anuman. Literal na interseksyon.
Tapos umalis na sila. Nagpaalam ako kay Tony
sinabihan siya na tawagan ako kung papasundo
bago ang ganito at ganung oras.
Naglakad sila sa kalye, at nagmaneho na ako.
Nang lumabas ka ng gabing iyon,
nakilala mo itong tao, napansin mong mukha siyang mabait,
anong pumasok sa isip mo na gusto mo siyang yayain?
Natakot ka ba na baka mangyari muli ito?
Hindi. Akala ko magiging karaniwan na gabi lang iyon.
Dinala ko siya.
Hindi ako maayos mag-isip pag lasing, lalo na pag sobrang lasing.
Dinala ni Jeffrey si Tony Sears sa bahay ng lola niya
sa West Allis, kung saan siya nakatira.
At umakyat kami sa kwarto
at nagtalik.
May mga sinasabi siya tungkol sa pagiging maaga, at kailangan na niyang umalis.
Bumaba ako at nagtimpla ng kape
na may mga tableta.
Nakatulog siya,
at doon ko siya sinakal.
Mahimbing ang tulog ng lola niya.
Ang kagustuhan niyang magkaroon ng kasama
pero ayaw niyang paalisin ay napakalaki. Napakalakas nito para sa kanya.
Hindi ba sumagi sa isip mo na sa oras na 'yon
na nawala siya sa'yo sa halip na mapanatili siya?
Sa palagay ko tinamaan ako ng kamalayan na 'yon, pero…
-Kailan? -Pagkatapos nilang mamatay.
Anong naramdaman mo?
Dismayado. Parang sayang.
Palagi siyang nakakahanap ng paraan
na maitapon ang mga bangkay.
At maganda ang mukha niya, kaya ako…
Ang ulo, pinutol ko iyon,
nilagay ko sa sa malaking, puting bariles,
pinuno ko ng acetone,
at napreserba niyon ang ulo.
Bakit mo ginawa iyon?
Nagdagdag lang ng ibang baryasyon.
Tinago niya ang buong ulo, hindi lang ang bungo,
at tinago din niya ang ari.
Nilagay niya sa selyadong lalagyan.
At nilagay niya sa locker niya sa planta ng tsokolate kung saan siya nagtratrabaho.
Kadalasan,
nakaupo si Dahmer sa bilangguan,
kahit sa gabi lang, at nasa work release.
Mas ligtas ito kaysa naroon ito sa bahay ng Lola,
kung saan may makakita nito ng di sinasadya.
Tinago mo ang ari, at tinago mo ang ulo?
Pakiramdam mo ba parang may kasama ka?
Lahat ng ito ay parang kakaiba na sa akin.
Mahal mo ba si Tony?
Oo, masasabi ko 'yan kung alam kong magmahal, mamahalin ko sana siya.
Pinipilit kong mapreserba ang natitira sa kanya.
Ano ang inaasahan mo?
Sana matuyo na siya at kamukha pa din noong buhay siya,
pero hindi iyon nangyari.
Sa panahong iyon, sobrang halata na hindi na iyon kamukha ni Tony.
-Parang natuyo lahat. -Sige.
Nagaganahan ka pa rin ba rito?
Hindi, hindi na masyado. Nawawala na ang gana.
Tinawagan ako ng ate ni Tony.
Tumawag sila at nagtanong kung may balita ako kay Tony.
Sabi ko, "Wala. Nasa labas kami noong Sabado."
"Wala kong balita sa kanya." Iyon lang.
Isa o dalawang araw matapos nito,
tinawagan uli ako na maghahain daw sila ng ulat ng nawawala.
Dahil wala silang balita kahit ano.
Sa una, ako ang pangunahing suspek dahil ako ang huling nakakakitang buhay si Tony.
Tatanungin ako ng pamilya ni Tony gaya ng,
"Binibigay mo ba lahat ng detalye?"
"Totoo bang may ibang tao,
o kasama mo lang si Tony?"
Mga ganoong tanong na nagsimulang pagdudahan ako ng pamilya.
May mga kaibigan din ako na matagal ko ng kakilala
na pinag-isipan din ako ng ganoon.
Na baka may ginawa ako kay Tony.
Tapos nito bumalik ang pulis at sinimulang bisitahin ako,
at nag-umpisang magtanong
Tungkol sa mga nangyari noong gabi, saan kami nagpunta, saan siya binaba.
Isa sa mga bagay na napilitan akong gawin
sa pagsisisayat
ay sumama sa mga pulis
sa iba't ibang bar
para malaman kung makikilala ko
kung sino itong blond na misteryosong taong ito.
Noon, ang relasyon sa pagitan ng mga bakla at mga pulis
ay hindi gaanong maganda.
Akala ko magpapadala sila ng kahit man lang nakasibilyang pulis.
Kumpleto uniform nila. Baril, sumbrero, tsapa.
Ang lahat ng bagay.
Sinabihan ako ng ilang may-ari ng bar,
"Wag ka ng babalik pa dito," tipong ganito.
Lahat ng kaibigan nagtatanong anong nangyayari.
Kaya sa ilang punto sa lahat ng iyon,
Nagdesisyon ako na kailangan kong magkaroon ng bagong simula.
Iniwan ko talaga ang buhay ko sa Milwaukee
at umalis sa lungsod.
Minahal ko si Tony.
Si Tony ay napakabuting tao.
Akala ko siya at ako ay magiging matagal na magkaibigan,
at…
Paumanhin.
Maraming mga "paano-kung".
Ang katotohanan lang na
ilan sa mga ginawa ko ng gabing iyon…
hinayaan ko si Tony.
Alam mo, hinihiling ko na maibalik ko lahat
at tapusin ang gabi sa ibang paraan.
Habang nananatili sa presinto si Dahmer,
kinulong sa maraming kaso ng pagpatay,
ang opisina ng DA ay nagsimula ng mag-imbestiga
sa pormal na kaso laban sa sinasabing mamamatay-tao.
Ilang araw pagkatapos niyang maaresto,
ang boss ko, si Gerry Boyle, gusto niyang may pumunta sa apartment.
Gusto niyang makasiguro na nagmamasid kami sa ginagawa nila.
At ako ang hinirang niya dito.
Naglalakad patungo sa pinto ng kanyang apartment
at papasok sa loob,
ang sumagi sa isip ko, "Paanong may nanirahan dito?"
Nandoon pa rin ang kutson, babad ng dugo.
May mga bahid ng dugo sa karpet.
Pader, mga mantsa ng dugo.
Ang amoy doon ay sukdulan ng kamatayan,
na may alinsangan, ang dugo.
Nakakakilabot.
Kinailangan kong umalis at buti na lang, sa dulo ng pasilyo
ay isang fire exit na may hagdanan,
para makatakbo doon at…
nauwi sa pagsusuka ang pagduduwal ko.
Ako lang ang babae.
Ang mga lalakeng pulis na naroon,
nakatayo silang lahat, at nagtawanan.
Para silang, "Kumusta ka ngayon?" "Nais mo sa crime scene. Ito mapapala natin."
Ito ay
nakakakilabot na makita
na totoo ito.
Sinong nakakaalam? Siguro,
baka lahat ito palabas lang pati paggalang niya sa akin.
At nagsimula kong pag-isipan iyon.
Ang hindi niya makontrol, ang sarili niyang demonyo sa loob,
ay ang aktwal na nakita natin sa bahay niya.
Paglabas ko ng work release center,
Umalis ako sa bahay ni Lola at dito sa apartment.
BAHAY NI LOLA
Habang naghahanap ako ng apartment na medyo disente,
BAHAY NI DAHMER
Nakita ko ang Oxford Apartment at pumasok.
May karatula sila na "for rent" sa harap.
At lumipat ako
noong Mayo ng 1990, yata.
Dinala ng mga tagahatid ang TV ko
at isang malaking baul na nakalagay lahat ng mga pag-aari ko.
Mga gamit mo sa bahay ni Lola?
Sa isipan ko, mayroon akong sariling lugar,
isang lugar na maganda at pribado
kung saan pwede akong kumuha ng tao pabalik,
i-droga sila, at saka sakalin sila.
Noon pa man ang Milwaukee ay isa sa mga uri ng lungsod
na mataas ang antas ng pagbubukod.
Nakatira sa isang bahagi ang mga Itim,
habang ang mga puti ay nakatira sa kabilang bahagi.
Si Dahmer ay nakatira dito sa apartment na tinatawag na Oxford Apartment,
pero maraming African American na nakatira sa gusaling ito.
Noong unang nakilala ko si Jeff
nakatira kami doon ng mga dalawang linggo o higit pa.
At ipinaalam niya sa akin
na kalilipat lang niya mula West Allis,
na siya ay nakipag-hiwalay sa kanyang nobya.
At nagustuhan ko siya
dahil mukha siyang malinis.
Mukha siyang napakaamo.
Mukha siyang batang Clark Kent.
Siya lang ang nag-iisang lalakeng puti sa gusali.
Hindi ko naisip ito na kakatwa o kakaiba
na nandoon siya. Para sa akin, isa lang siyang karaniwang tao
sinusubukang kumita ng pera.
Minsan
sinubukan kong ipakilala siya
sa isang babae.
Nakatira siya sa ibaba, at may gusto siya kay Jeff.
At kaya sinabi niya sa akin,
"Bakit di mo alamin kung gusto ng kapitbahay mo sa tapat na makipaglaro?"
Kaya pumunta ako at kumatok.
"Uy, Jeff. Lahat dito nagsusugal, at malaki na talo ko."
""Alam mo, mga babae."
"Pwede akong gumamit ng ibang lalake at tulungan ako."
Diretso niyang sinabi sa akin na ayaw niyang pumunta.
Kaya sabi ko, "Isa sa mga babae doon, gusto ka niya,
at pagkakataon na para makapag-usap kayo."
Mabilis niyang sinabi na hindi siya interesado
na makipag-usap sa kanya.
Naisip ko, "Teka. Talagang mahal na mahal ng lalakeng ito
ang babaeng iyon sa West Allis."
Hindi rin nagtagal bago ko mapansin
na si Jeff ay isang loner,
at gusto niyang mapag-isa.
At hindi siya tipong mahilig sa party.
-Ikaw at si Timmy. -Tama.
-At sino ito? -Si Jeff.
Iyan si pinsang Jeff.
Oo.
Nagawa ni Jeff na lokohin ang mga tao
sa mga sitwasyon na mahalagang gawin iyon.
Mukhang isang grupo ng mga nasisiyahang tao nakaupo dito.
Kahit sa Lola o sa kanyang ama.
Nagising ka ng alas otso kaninang umaga?
Tapos ay nilinis mo ng maayos ang bahay mo para ipakita sa amin ang itsura nito.
Oo, gusto kong pumunta ka kung gusto mo.
Di pa ako nagpunas o nag-vacuum. Linggo ko iyon ginagawa.
Siguro kaaya-ayang tao si Dahmer. Nabitag niya ang maraming tao.
Ngunit wala silang ideya
pumapasok sila sa pugad ng ulupong sa bahay niya.
Ito ba ang unang taong nilitratuhan mo matapos mamatay?
Oo.
Palayaw ay "Cash D," ata. Di ko alam ang tunay na pangalan.
Anong ginamit mong pangkuha? May kamera ka?
Isang Polaroid. Polaroid na kamera.
Sa apartment ni Dahmer,
maraming album ang naroon,
at ito ay mga hanay ng mga organisadong larawan ng Polaroid
na nagpapakita sa mga naunang biktima ni Dahmer
bago, habang ginagawa at pagkatapos makatay.
Kinunan ni Jeffrey ang mga larawan
ng mga indibidwal na pinakagusto niya.
Iba't ibang pose ginawa niya dito para ipakita ang pangangatawan.
May mga iba't ibang bahagi ng iba't ibang indibidwal
na mas pinaboran niya kaysa sa iba, kaya nilitratuhan niya ang mga ito.
-Gaano ito katagal? -Mga isang oras.
Ng pagkuha lang ng litrato?
Noong nakita ko ang mga Polaroid na kinunan ni Jeff, nasindak ako.
Ang ilan dito ay napakatindi.
Makita ang mga putol na tao sa totoong buhay,
Talagang kakaiba, ibang level.
Nagka-bangungot ako dito.
Pero propesyonal ako.
Iniisip ko lang, "Paano ko ito malalampasan?"
"Wala akong makakausap."
Nasasayangan din ako na sirain ang isang tao
na mukhang mabait.
Pero noon, wala akong pagpipilian.
Patay na siya,
kelangan kong humanap ng paraan para itapon ang mga labi.
Naisip niya ngayon na may iba siyang problema kaysa sa bahay ng lola niya.
Hindi niya magagamit ang martilyo para durugin ang mga buto sa apartment.
Isa o dalawang araw na,
Lumabas ako at bumili nitong malaki, 80-galon na kawa
mula sa supply ng isang restaurant.
Maaari na niyang pakuluan
kung ano ang natira sa katawan.
At dito nagsimula ang kanyang makabagong paggawa
ng pagtatapon ng bangkay.
Nakakasuka kahit pag-usapan lang ito,
pero aalisin niya ang mga buto sa asido.
Kaya may malaki kang bariles?
Para ilagay mo ang mga asido sa buto?
Oo, ito ay…
isang bariles ng basura.
Ilalagay mo ang mga buto doon, at magiging…
Magiging parang burak
na maaaring sandukin papuntang banyo
at i-flush.
-Anong ginawa mo sa bungo? -Tinago ko.
-Saan mo tinago ito? -Sa loob ng aparador.
Si Jeff ay higit pa sa kapitbahay sa tapat ng bulwagan.
Nagustuhan ko siya dahil pakiramdam ko mabait siya.
Minsan
noong ikakasal ang kapatid ko.
Wala akong pera para bilhan siya ng regalo.
Kumatok ako sa pinto ni Jeff,
at sabi ko sa kanya, "Papunta na ako sa kasal ng kapatid ko."
Sabi ko, "Posible bang humiram ng pera sa'yo pambili ng regalo?"
Binigyan niya ko ng 60 dolyar. Sabi sa akin, "Wag kang mag-alala dito."
Sabi niya, "Kuha ka ng maganda sa kapatid mo."
Wala akong alam sa nakaraan niya.
Ilan ba ang alam ang ginagawa ng kapitbahay nila
oras na pumasok sila at isara ang pinto?
Magbabase ka lang sa opinyon
kung anong nakikita mo,
at kung anong sinasabi nila.
Jeff, anong alam natin sa suspek? 31 taong gulang siya?
31 taong gulang.
Saglit na kinuwento siya ng mga kapitbahay.
Di siya gaanong kilala. Nilarawan siyang kakaiba, mapag-isa,
pero meron daw siyang trabaho araw-araw.
Noong gabing maaresto siya,
wala kaming alam kung bakit naroon sila.
At nang tinanong ko ang isa sa mga pulis,
"Ayos lang ba si Jeff?"
Sabi niya, "Oo, ayos ang gagong 'yon."
Nakatayo ako ako doon
pinapanood silang kinukuha ang mga katawan,
na nasa maliliit na kahon.
Malaki ng konti sa kahon ng sapatos. Lahat brown.
Nilabas ang mga kahon dalawa at tatlong sabay.
Dalawa at tatlong sabay, nilabas nila.
Si Jeff pala
ay talagang si Jeff Dahmer,
na pumatay ng mga lalake
sa loob ng apartment 213.
Ang mga bahagi, mga kahon ng pinutol-putol na mga bangkay, ay dinala na.
Ang gagawin ay kilalanin ang mga biktima.
Sa ngayon, wala kaming pagkakakilanlan
sa mga specimen na nabawi namin.
Noon, wala pang gaya ng DNA
na magagamit sa nakagawiang, regular na medikal na tagasuri.
Kaya ginagamit namin ang pagsusuri sa ngipin,
at mga fingerprint,
at mga gamit na personal,
mga tattoo, peklat sa operasyon, atbp.
sa pagsisikap na makilala ang mga biktima.
Ang pagsama-samahin muli ang mga kalansay
ay parang pagbubuo ng puzzle.
Masasabi ng forensic anthropologists ang edad, lahi, kasarian,
at tulungan kaming ipaliwanag ang ilang mga pinsalang nakikita namin.
Pag napagsama-sama ng mga imbestigador dito ang pisikal na anyo ng mga biktima,
ilalagay ang mga impormasyon na iyon sa computer
at ihahambing sa mga paglalarawan ng mga nawawalang tao sa buong mundo.
May mga ulat
ng bilang ng mga nawawalang tao
sa nakaraang taon at kalahati.
At may mga lumitaw
na posibleng mga biktima.
Pagkatapos maaresto ni Jeffrey,
may 300 daang tawag bawat araw kami
nagtatanong kung anong nagyari sa anak nila,
o kung may alam siya sa mga anak nila.
Nangangamba ang mga tao ngayong gabi.
Mga taong may mahal sa buhay na nawawala.
Nagsimula na silang magpakita
sa pinangyarihan sa 25th at Kilbourn.
Nandito lang kami naghahanap, nagkataon lang.
Baka hindi, pero baka din. Kami mismo naghahanap ng patunay.
Titingnan namin sa medikal na tagasuri
na sinubukang pagsamahin ang mga bahagi.
Sa oras na mapasamin ang impormasyon,
at kung may larawan na kami, ipapakita namin kay Dahmer ang mga larawan
sa pagtangkang makilala ang mga taong ito.
Napakalaking gawain nito.
Detalyado ang pagpaliwanag niya sa bawat biktima.
May mga tiyak na biktima na hindi namin
maikokonekta kay Dahmer kung hindi siya makikipagtulungan.
Hinanap ni Henry Smith ang kapatid niya sa mga bar sa Milwaukee at Chicago,
pero wala pa din sa ngayon.
Madalas maglalakad ka sa bar at sabi ng mga tao,
"Bata! May nawawala na naman."
At sabihin mo, "Ano? Sinong nawawala ngayon?"
Dahil maliit lang ang Milwaukee,
lalo na ang mga Itim na bakla.
Kaya kung hindi mo makita ang isa ng dalawa, tatlong linggo,
akala mo lumipat na sila.
Pero pagkatapos ay halos
sasabihin ko linggo-linggo, may iba magsasabi, "Nawawala si ganito at ganoon."
PINATAY: EDWARD SMITH
Lagi kong nakikita si Eddie Smith noon.
At bigla na lang, nawala siya.
Ako mismo, sa tingin ko wala siya doon.
Nagdarasal si Carolyn Smith na di magkatotoo takot niya.
Ang kanyang 28-taong-gulang na kapatid ay huling nakita noong Hulyo 16,
noong manood siya ng parada ng Gay Pride sa Milwaukee.
Pumunta sa bar ang ate ni Eddie.
Magtatanong siya sa tao. May mga larawan siya.
Para siyang, "May tinawagan sana siya."
"Alam kong tatawag siya. Lagi kong kausap kapatid ko."
Kahit lumaki si Ernest dito sa Milwaukee,
pabalik na sana siya sa Chicago nang mawala siya.
PINATAY: ERNEST MILLER
Si Ernest Miller, isa pang binata.
Si Ernest ay may mabuting kalooban.
Napakamalikhain niya.
Kaya siyempre, noong nawala si Ernest, naging usapan din iyon sa bar.
18-taong-gulang na si Curtis Straughter tumira dito kasama ang lola.
Huli niya itong nakita mga limang buwan na.
Sa mga araw na iyon,
makakabili ka ng sigarilyo sa isang makina ng sigarilyo sa bar.
Dati mayroon silang mga nakapaskil ng mga nawawalang tao sa makina ng sigarilyo.
Mga paskil ito ng mga nawawalang tao na tuluyang naglaho.
At ang mga pamilya nila o kaibigan sinusubukang hanapin sila.
Lumaban! Labanan ang AIDS!
Pero ang mga taon kung saan aktibo si Dahmer sa Milwaukee
kasabay sa mga taon
na tumaas ang mga namamatay sa AIDS sa Wisconsin ng sampung beses.
Kaya literal na nawawala ang mga tao.
Patay na ba sila?
May sakit ba sila? Lumayo ba sila? Walang nakakaalam.
Mga karapatan ng mga bakla ngayon!
Sinamantala ni Dahmer ito,
isang pambihirang pagkakataon
kung saan nawawala ang mga tao sa komunidad.
Pero walang may alam.
Kilala ng pamilya Hughes si Jeffrey Dahmer.
Ang mga kaibigan ni Tony Hughes, pipi,
sabi sa nanay at ate na nakita nilang umalis ito kasama ang lalakeng blond.
Hindi makasalita o makarinig si Tony,
pero nakakasulat siya.
Palagi siyang may pad at papel.
Sa tuwing kasama mo siya, gusto mong magsaya
dahil siya ay nagsasaya.
Matagal ng kilala ni Tony si Jeff.
Nagkaroon ng relasyon si Tony at Jeff.
Sinabi ni Tony sa akin.
Memorial Day iyon ng 1991.
Kami ni Tony Hughes
magkasama sa bar na The Phoenix.
Nakaupo kami sa bar umiinom ng cocktail,
at dumating si Jeff mula sa pinto sa likod.
Noong pumasok si Jeff,
tumayo si Tony at nilapitan siya.
Iniwan ako ni Tony at sinundan si Jeff sa sayawan.
Iyon na ang huling nakita ko si Tony Hughes.
Tinalakay ni Jeff ang mga biktima sa akin.
Gayunman, kinailangan ng oras para makuha ang tiwalang iyon
hanggang sa talagang kampante ka ng talakayin
lahat ng mga tinatagong lihim sa mga tao.
Tungkol sa pipi't binging lalake,
Nais kong manatili siya sa akin,
Kaya pinainom ko siya ng pampatulog.
Nakatulog siya,
at gusto kong makita
kung makakaisip ako ng paraan
na manatili siya sa akin
nang hindi talaga, alam mo, patayin siya.
Sa sandaling naramdaman niya na talagang komportable na siya sa akin,
may mga karagdagang bagay pa siyang sinabi
na hindi alam ng mga pulis.
At kaya may barena ako sa bahay.
At…
Mukhang hindi maganda,
pero…
Sasabihin ko ba o hindi?
Kinuha ko ang barena noong tulog siya at nagbutas ako ng maliit sa bungo niya,
para makita kaya ko
gawin ito para siya ay
parang tulad ng isang zombie.
Parang naniniwala siya na kung may mabuhay na isa,
tulad ng ganitong pagbutas ng bungo,
na ito ay sapat na para matugunan ang gusto niya.
Nabigla ako.
Hindi ko kinaya ang narinig na iyon.
Sa katunayan, isa sa mga psychologist
na kasamahan namin,
si kenneth Smail, pinaiwan ko siya.
Saan mo nakuha ang mga ideyang iyan?
Nanggaling sa sarili kong pag-iisip.
Sa sarili kong pag-iisip lang na baka gagana ito,
dahil ayoko na palaging
pumatay ng tao at walang matira liban sa bungo.
Inalis niya ang nais ng tao at gusto niya ang masusunod.
Nakakabigla. Nakakalaglag-panga.
Kasunod nito nagturok na siya ng muriatic acid
sa loob ng butas ng bungo.
Namatay si Mr. Hughes sa tinurok na iyon.
Hindi na kailangang sakalin pa siya.
At tinago ni Dahmer ang bungo ng matagal.
Sa katunayan, isa ito sa mga bungo na nasa apartment niya ng maaresto sya.
Nalulungkot ako
sa tuwing iniisip ko iyon
alinman sa mga ginoong iyon.
Dahil tulad ng iba pa noong panahong iyon, sinisikap nilang hanapin ang sarili nila.
Hindi nila inaakalang papatayin sila.
Ang mga ito, karamihan,
mahirap, mga bakla
na malamang walang malaking suporta ng sistema,
o kung saan ang suporta ng sistema noong sinabi nila na,
"Nawawala ang mahal ko,"
hindi sila binigyan ng atensyon na dapat binigay.
Nagtataka ang pulisya paanong nagawa ang karumal-dumal na ito,
tulad ng pagtataka ng mga tao paanong di alam ng pulisya.
Lalo pa na si Dahmer ay nahatulan noon ng pang-aabuso at nasa parole.
Madalas akong nasa bar.
Walang nagtanong sa akin.
Walang mga pulis, anumang detektib,
na pumunta at sabihin, "Anong nalalaman mo sa taong ito o taong iyon?"
Hindi ito ilang buwan o ilang linggo.
Ilang taon na ito.
Paano nagawang pumatay ng isang tao ng ganun katagal ng di napansin ng mga pulis?
Ang sagot, ayon sa ilan, ang pulisya
mabagal mag-imbestiga sa krimen ng mga bakla.
Kung ang mga biktima ay puti
at hindi bakla,
Magiging mas malalim ang paghahanap,
mas tiyak.
Mga bintang na rasismo, paniniwala na baka natigil ang mga pagpatay.
Pinaparamdam lang sa inyo
sa komunidad ng minorya, na parang pabigat kami.
Inisip ng pamilyang kulang ang ginawa ng pulisya.
Maaaring may punto ang ilan sa kanila.
Tingin ko ganito isa itong 20 taong gulang na lalake
na pumupunta sa mga bar at kumukuha ng lalake.
Sinong nakakaalam kung nasaan na siya?
May tanong talaga kung ang pulisya
talagang nag-follow up sa mga nawawala.
Inakala lang ba nila na sila ay nagkaproblema
at hindi mahalagang mag-follow up?
Kung nakinig sana sila sa mga taong may kulay,
marahil nailigtas nila ang mga buhay ng mga kabataan.
Lumabas ako at bumili ng isang limang-talampakang kuwadradong freezer.
Bakit mo naisipan ito?
Dahil mas marami akong pinaghahandaan.
Ang subtitle ay isinalin ni: Maricar Borbon