Na de eerste moord van meneer Dahmer…
…pleegde hij negen jaar lang geen moorden.
Maar na dit hiaat…
…werd hij wakker in het Ambassador Hotel met een lijk naast zich.
MOORD: STEVEN TUOMI
Toen had hij iets wat ik bijna een omgekeerde bekering zou noemen.
Hij begon te denken: misschien is er een duivel en moet ik z'n werk doen.
Hij begon zich in te laten met allerlei bizarre bezweringen.
Hij begon zich verbonden te voelen met delen van films…
…die leken te suggereren dat er kwade machten bestonden.
Return of the Jedi was er een van.
Hij identificeerde zich met de keizer.
Hij wilde gedachten beheersen.
De keizer had van die gele ogen.
Dus Jeff vond een plek waar ze gele contactlenzen verkochten.
Voor hij 's nachts op pad ging…
…deed hij die lenzen in.
Hij moest zichzelf opzwepen…
…door te proberen om een duivel of kwaadaardig iemand te evenaren…
…om z'n fantasieën te kunnen vervullen.
Mensen gaan naar bloederige horrorfilms om…
…een glimp op te vangen van wat ze laten zien in de films.
Het enige verschil is…
…dat ik het echt deed.
EEN NETFLIX-DOCUMENTAIREREEKS
M'n relatie met Jeff werd in de loop der tijd sterker.
Na verloop van tijd leerde ik verschillende facetten van hem kennen.
Er was veel innerlijke strijd in hem.
Er was een heel lange tijd…
…waarin hij geen moorden pleegde.
Maar na z'n ontmoeting met Steven Tuomi was z'n beheersing van het probleem weg.
Dat is een hellend vlak.
Wat was het moment…
…waarop je bezweek voor die gevoelens en niet meer probeerde te veranderen?
Na het Ambassador. Dat bracht het echt in volle gang.
Uiteindelijk kwam hij op een punt waarop het hek van de dam was.
Geen weg terug.
Vier jaar later…
…leidde dat roekeloze gedrag uiteindelijk tot z'n arrestatie.
22 JULI 1991
De Dahmer-zaak is iets wat wij nooit hadden gezien in Milwaukee.
Het was een onwerkelijk moment in m'n carrière als verslaggever.
In die nacht in juli 1991…
…op de 22e…
…maakten agenten in Milwaukee hun dagelijkse wijkronde.
Ze waren dicht bij Dahmers appartement. Verderop in de straat, in hun politieauto.
Dat was het moment waarop Tracy Edwards ze benaderde.
Tracy Edwards droeg een boxershort…
…en er hing een handboei aan z'n pols.
Dus de agenten waren met hem aan het praten…
…en hij begon een bizar verhaal te vertellen…
…over waar hij net was geweest.
Over een vreemde witte gast met wie hij net contact had gehad.
Dahmer koos z'n slachtoffers op basis van een bepaalde lichaamsbouw.
Hij bood ze geld aan en zij lieten zich door Dahmer fotograferen.
Maar hij zei: 'Je moet naar m'n appartement komen.'
Die avond had Tracy Edwards afgesproken om naar Dahmers appartement te gaan.
Tracy is ten eerste een heel aardige kerel.
En hij was heel erg gewiekst.
Hij vertelde ons hoe Jeffrey zich die nacht gedroeg.
Hij had plotseling beseft…
…dat hij er niet was voor fotografie.
Hij was er voor iets ergers.
Toen ze in de slaapkamer waren, deed Dahmer hem één handboei om.
Edwards verplaatste zich zodat hij de andere niet kon omdoen.
Jeffrey had de film The Exorcist III aangezet.
Dahmer begon in de film op te gaan. Dus hij was niet bezig met de andere boei.
Hij begon een rare beweging te maken. Hij wiegde heen en weer op een stoel…
…en maakte vreemde geluiden en sprak als het ware in tongen.
Tracy begon zich te gedragen alsof ze maatjes waren.
Hij wist dat hij weg moest komen of zou worden vermoord.
Ik zei dat ik naar de wc moest. Toen ik langs hem heen liep, sloeg ik hem.
Toen rende ik naar de deur. God moest wel aan m'n zijde staan.
Want hij had iets van acht sloten en ik koos in één keer het juiste.
Tracy liet een politieauto stoppen.
Eerst wilde hij alleen van de boei af.
Ik denk dat hij niet graag wilde delen hoe hij aan die handboei was gekomen.
Het was een ander soort handboei dan de politie gebruikte.
Hun sleutels werkten er niet op.
Ze gingen naar de woning om een sleutel te halen en het te onderzoeken.
ONDERVROEGEN JEFFREY
Toen Dahmer de deur opendeed, was hij beneveld.
Hij liet de agenten binnen.
De agenten keken in de slaapkamer…
…en vonden onder het bed een mes waarmee Dahmer Edwards had bedreigd.
Tracy Edwards had genoemd dat Dahmer zei dat er…
…een hoofd of hoofden in de koelkast lagen.
De agent deed de koelkast open…
…en zag het hoofd in de koelkast met de ogen omhoog gericht…
…en hij gilde. Hij gilde letterlijk.
Uiteindelijk stopte hij met het werk. Bleef erover dromen.
Hij kon het niet aan.
Dahmer werd in hechtenis genomen en naar het politiehoofdbureau gebracht.
Toen ik aankwam en inspecteur Roosevelt Harrell zag…
…schudde hij z'n hoofd alleen maar en liet hij me weten…
…hoe ongelooflijk het was.
Het was een heel klein appartement, maar ontzagwekkend veel bewijs.
De locatie zelf was verschrikkelijk.
De gereedschappen in het appartement waren ijzerzagen, schroevendraaiers…
…en ander gereedschap dat hij gebruikte om de slachtoffers in stukken te snijden.
Ik verwachtte een standaard plaats delict en toen ik aankwam…
…nam de politieambtenaar me mee Dahmers appartement in.
Forensisch pathologen zijn het gewend om trauma te zien…
…maar dit was van een ander kaliber.
Als je rondkeek, kon je de angst op de gezichten van mensen zien.
En in de jaren die zijn verstreken…
…ben ik gaan geloven dat dit een keer was…
…dat ik echt oog in oog kwam met het kwaad.
En ik kan het niet beschrijven…
…maar het is een gevoel van menselijke verdorvenheid.
Terwijl we al die lades en bakken doorzochten…
…voelde het alsof ik niet aan een plaats delict werkte…
…maar alsof ik Dahmers museum ontmantelde.
Het was duidelijk dat Dahmer…
…sommige lichaamsdelen had verzameld van de mensen die hij had vermoord.
Uitgedroogde genitaliën. Menselijk haar.
We vonden plastic zakken die weefsel bevatten.
Ik was in staat een menselijk hart te identificeren…
…en andere types skeletspieren.
Daarnaast waren er in die slaapkamer drie intacte skeletten…
…die waren onthoofd.
En 11 menselijke schedels.
Toen drong het plotseling tot me door.
We hebben een seriemoordenaar in Milwaukee.
Het was gewoon zo extreem.
Het was bijna ongelooflijk.
Maar je wist dat het waar was omdat we al dat bewijs daar hadden.
Toen ik in de slaapkamer was…
…merkte ik een groot blauw vat van plastic op.
Toen ik die verplaatste en schudde…
…hoorde ik een vloeistof klotsen en voelde ik dat de inhoud zwaar was.
Dus vroeg ik of de eenheid Gevaarlijke Stoffen kon komen…
…om het te verwijderen, voor als er chemicaliën…
…of andere schadelijke materialen in zaten.
Vroeg de volgende ochtend ging ik naar het politiehoofdbureau…
…en werd ik bijgepraat over wat Dahmer had gezegd.
MAN BEKENT VERMINKINGEN
Toen begonnen we het tijdsbestek door te nemen.
Dat was het begin van vele weken of zelfs maanden onderzoek.
Z'n advocaat was erbij en zei: 'Ik raad je aan om niet te praten.'
Elke dag tekende hij een verklaring dat hij wilde praten.
We waren in de gevangenis…
…en hij nam ze stuk voor stuk door.
Alles wat hij zich herinnerde, steeds verder terug.
Ja, ik hield m'n gevoelens altijd volledig voor me.
Dus dit is een leerervaring voor me.
Het voelt alsof je open tegen mij bent.
Het wordt makkelijker als je oefent.
Kun je voor me beantwoorden wat het was dat zorgde dat je ze wilde doden?
De onderliggende kracht, denk ik…
…was duidelijk een verwrongen seksuele drift.
Gewoon een constant gevoel van leegte en niet in staat zijn tot het vinden…
…van iets in het leven wat me echt…
…een gevoel van geluk, rust of voldoening gaf.
Ik was altijd op zoek naar meer.
22 JULI 1991
17 JANUARI 1988
8 WEKEN NA DE MOORD OP STEVEN TUOMI
Op een nacht ging ik op stap…
…en ontmoette ik een… Ik denk dat hij Indiaas was.
Hij stond daar. Zei dat hij op de bus stond te wachten.
Weet je nog hoe hij heette? -Nee, dat niet.
In januari 1988 ging Jeffrey Dahmer, die toen bij z'n oma woonde, op stap.
Hij ontmoette James Doxtator, die 14 was.
Hij stond voor een homobar, bij de bushalte.
Dahmer vroeg hem mee naar het huis van z'n grootmoeder.
Doxtator noemde z'n prijs, namelijk 50 dollar voor seks.
Waar was oma? -Ze was boven, diep in slaap.
Ik vroeg hem: 'Hoelang kun je blijven?'
Hij zei: 'Niet tot later dan de vroege ochtend.'
Het begon al bijna ochtend te worden.
Wat ging er door je hoofd?
Ik…
…wilde hem gewoon houden. Dat is de beste beschrijving.
Hij mengde het drankje waarvan iemand in slaap zou vallen.
Hij gebruikte de slaappillen.
Hij gaf ze vijf tot zeven pillen in een kop koffie.
Misschien met wat alcohol erbij.
M'n gedachten waren duidelijk niet…
…de gedachten van een gezond iemand op dat moment.
Ik had liever dat hij was blijven leven…
…maar wurging leek de manier om hem te houden.
Hij vermoordde iemand en liet het lijk in de slaapkamer liggen.
De grootmoeder werd wakker en Jeffrey kwam beneden…
…om met haar te ontbijten.
Het lijk was boven in de slaapkamer.
Jeffrey kletste met z'n grootmoeder tot ze naar de kerk ging.
Er was een volledige scheiding.
Hij bewaarde het lijk van Doxtator…
…ongeveer een week in de fruitkelder van z'n oma.
En als hij alleen in huis was…
…haalde hij het lijk naar boven en gebruikte hij het voor seks.
Wat lijken, etalagepoppen en bewusteloze mensen…
…met elkaar gemeen hebben…
…is dat ze geen eisen stellen, dat ze niet klagen…
…en dat ze niet weggaan.
Voor Dahmer is dat het belangrijkste.
Er is niemand die ik ooit heb gekend…
…die zo'n eenzaam mens was als Jeffrey Dahmer.
Ik zei weleens: 'Jeffrey, heb je vrienden?'
'Nee.' 'Ooit met een man naar de film geweest?'
'Nee.'
'Ooit naar een feestje geweest?' 'Nee.'
Hij had geen vrienden, dus hij praatte met niemand.
Het enige beeld wat ik kreeg, was van een lege huls van een mens.
Hij gaf nergens om, buiten het bevredigen van z'n verlangen…
…om seks met een dood of bewusteloos mens te hebben.
Deze situatie heeft me gedwongen om anders te kijken…
…naar hoe ik m'n leven heb geleid. -Zag je dat indertijd nooit in?
Misschien wel, maar ik koos ervoor om het te negeren, verdringen…
…of te laten overspoelen door de dwangimpuls die me aanspoorde.
Jeffrey was op intellectueel vlak erg benieuwd naar anatomie.
Die interesse begon op jonge leeftijd, al toen hij in groep vijf of zes zat.
Toen Jeff en ik jong waren, maakten we vaak lange boswandelingen.
We kwamen vaak botten op de grond tegen.
En hij was gewoon bijzonder geïnteresseerd in de anatomie van die dieren.
Hij was vaak in een schuurtje in de tuin waar hij dieren verzamelde.
Dat tuinschuurtje was waar hij z'n bottenverzameling bewaarde.
Botten van eekhoorns of konijnen, of wat je maar vindt in de bossen.
Hij had alles mooi uitgestald op wat schraagtafels in de schuur.
Hij had alle vleesresten al verwijderd.
Het was niet iets wat ik zou verzamelen. Jeff vond het interessant.
Wat hij interessant vond op die leeftijd…
…ging meer in de richting van amateurtaxidermie.
Maar tijdens dat proces…
…overkwam het hem dat hij geïnteresseerd raakte…
…in de inwendige organen.
Het was een morbide interesse, natuurlijk.
Waar begon je mee?
Gewoon doodgereden dieren.
Honden.
Buidelratten.
Hij had een fascinatie met het opensnijden van de dieren.
Hij wilde de binnenkant zien.
Je weet wel. Zien hoe alles was ingedeeld.
In de derde klas…
…ontleedde ik…
…een biggetje.
Toen we klaar waren met de ontleding…
…nam ik de kop mee naar huis en verwijderde ik het vlees.
En ik bewaarde de schedel een tijdje. Waarom weet ik niet.
Hij doodde geen dieren. Hij vond dode dieren en gebruikte die.
Dit hoorde allemaal bij z'n fascinatie met lijken.
Het was z'n enige interesse.
Het werd een obsessie voor hem.
Hij had een muur tussen zichzelf en andere mensen.
Totaal geen emotionaliteit.
Iemand die niet in staat is om zich aan anderen te hechten.
Ik weet niet eens of ik wel of niet in staat was tot een echt…
…besef van liefde, zelfs toen al.
Ik weet het nu niet eens.
Je weet niet hoe liefhebben voelt, bedoel je dat?
Dat weet ik niet, nee.
Iemand die kan liefhebben zou denk ik niet zulke dingen doen.
23 JULI 1991
De ochtend na Dahmers arrestatie.
De zon kwam op.
De agenten met nachtdienst vertrokken en de agenten met dagdienst kwamen aan.
De steeg achter Dahmers appartement stond vol, deels met mediamensen…
…maar vooral met bewoners die uit Dahmers gebouw waren geëvacueerd.
Een misdaadverslaggever heeft connecties nodig.
De primeur vanuit de politie.
Een van m'n vrienden bij de politie vertelde me Dahmers naam.
Die was toen nog niet openbaar.
Ik wilde weg van de plaats delict…
…om naar het computersysteem op het kantoor van de OvJ te gaan.
Met dat computersysteem kon ik over Dahmers verleden leren.
En jazeker, hij was al eens aangeklaagd wegens aanranding.
Ik kon z'n gegevens bekijken en ontdekte dat hij…
…toen was vertegenwoordigd door de advocaat Gerry Boyle.
Dahmer was al een bekende naam voor de politie.
JULI 1991
Ik ontmoette Dahmer voor het eerst in 1988.
Hij was beschuldigd van seksueel wangedrag met een kind.
Ik zag een Euraziatische jongen over straat lopen, in de middag.
Vroeg hem of hij 50 dollar wou verdienen. Hij zei ja.
'Voor foto's.' We gingen naar huis.
Hij kleedde zich grotendeels uit.
Ik maakte twee foto's van hem. Eén op bed en één waarop hij stond.
Ik dronk koffie met wat Ierse roomlikeur erin.
Ik gaf hem ook wat, met slaappillen erin.
En hij dronk wat.
Hij bleef al met al hooguit een uur.
Zei dat hij moest gaan. Ik betaalde hem de 50 dollar.
En hij vertrok.
Waarom liet je hem gaan?
Omdat ik geen mes had. Ik was niet van plan hem iets te doen.
Ik wilde gewoon bij hem zijn en een tijdje bij hem liggen.
Hij vertelde me dat hij graag naar de maag van mensen luisterde.
Toen lag ik stil op het bed en toen leunde hij naar me toe en begon hij…
Hij legde z'n oor op m'n maag.
De jongen wist te ontsnappen. Kwam thuis aan in bedwelmde toestand.
Z'n ouders waren verontrust.
Ze lieten hem testen en belden de politie omdat hij gedrogeerd leek.
Wij vervolgden Dahmer voor het slachtofferen van de jongen.
Dahmer werd veroordeeld voor het drogeren en misbruiken van de jongen.
In de tijd dat Dahmer onder m'n aandacht werd gebracht…
…was ik de hoofdpsycholoog voor Milwaukees justitiële inrichtingen.
Terwijl hij z'n vonnis afwachtte…
…zei ik dat ik alleen een korte evaluatie zou doen…
…om een idee te krijgen van de status die we in handen hadden.
OVERHEERSING VAN WOEDE
Jeffrey was vanaf het begin gesloten, kwaad en onbereidwillig.
Hij kwam een halfuur te laat in de hoop dat ik niet op hem had gewacht.
Hij staarde alleen maar naar me…
…met een heel kille, ijzige, kwade blik. Het hele gesprek lang.
Maar hij gaf alsnog veel erg belangrijke informatie…
…gewoon op basis van z'n gedrag.
Z'n persoonlijkheidspatroon was dat van een individu dat mensen gebruikt…
…ze als objecten ziet en geen enkele empathie heeft.
In mijn aanbeveling stond dat hij te gevaarlijk was voor de maatschappij.
Hij moest gevangengezet worden.
AANZIENLIJKE CELSTRAF
De rechter luisterde uiteindelijk…
…naar Jeffreys redevoering, die behoorlijk ontroerend was.
Hij zei, kort samengevat: 'O, dit is verschrikkelijk.
Het spijt me. Het gaat nooit meer gebeuren.'
DISTRICTSGEVANGENIS
Z'n straf was een jaar, met vrijlating om te werken.
In onze staat is dat een programma…
…waarbij je overdag normale uren maakt en vastzit wanneer je niet werkt.
Jeffrey Dahmer werkte bij de chocoladefabriek van Ambrosia.
Wij hadden gepleit voor zes jaar straf. Dus we waren het oneens met de rechter.
Ik dacht dat ik mensen goed doorhad, dat je me niet voor de gek kon houden.
Hij hield me goed voor de gek, zeker.
Hij hield iedereen voor de gek.
Als we naar Dahmers zaak kijken…
…zien we een aantal nalatigheden door het systeem…
…of dat nu om proeftijd gaat…
…of om wetshandhaving of om de rechtbanken…
…die nalieten de slachtoffers te beschermen.
De jongen was pas 13 jaar oud toen dit gebeurde.
Dertien jaar oud.
Er was geen manier om te weten…
…dat hij al mensen had vermoord.
Maar toen ik aanvankelijk hoorde wat de rechter had gedaan…
…was m'n gevoel: o, oké. Nou, we gaan hem terugkrijgen.
Het gaat niet gebeuren dat we hem niet weer gaan zien.
Hij had maanden tussen het moment van z'n veroordeling…
…en het moment waarop z'n straf zou beginnen.
Het was in dat interval…
…dat hij homobars bleef afgaan…
…en onenightstands had.
Je woonde toen nog bij oma? -Klopt.
Twee maanden voor ik naar het reclasseringscentrum zou gaan…
…was het sluitingstijd bij La Cage.
Was dat een van je vaste bars?
Ik begon een praatje met een zwarte man.
Hoe heette hij? -Tony, geloof ik.
Denk ik. Dat was de naam die hij me gaf, in elk geval.
Tony.
MAART 1989
Tony Sears was ongeveer 23 of 24.
Tony Sears was een model. Hij was heel aantrekkelijk…
…en hij was altijd piekfijn gekleed.
Hij had prachtig haar. In die tijd noemden we dat kapsel Jheri-krullen.
Hij was altijd opgewekt en energiek.
Hij was altijd in voor een avontuur, wilde altijd iets nieuws doen.
Je wist nooit hoe je avond zou verlopen, maar je wist dat je het leuk ging hebben.
Tony had geen auto…
…dus ik haalde hem op en dan gingen we naar de bars.
Het was een typische zaterdagavond. Ik haalde hem op bij z'n appartement.
We gingen van bar naar bar.
Op een punt die avond besloten we onze eigen weg te gaan.
We hadden de afspraak om elkaar aan het einde van de avond te treffen.
Dus dat deden we.
Toen het einde van de avond kwam…
…troffen we elkaar op de hoek, zoals we altijd deden.
En hij had een andere man bij zich.
Hij was niet heel knap. Ik zou hem ook niet lelijk noemen.
Hij had blond haar.
Hij droeg een bril.
We zaten op de hoek en praatten een beetje over de avond.
Wie we waren tegengekomen, waar we waren geweest.
Tony wilde gaan ontbijten…
…want hij wilde altijd door. Wilde nooit dat het voorbij was.
We aten een lekker ontbijt en toen gingen we ze afzetten.
Bij z'n huis, zei hij.
Hij had een vriend, een witte man, bij zich. Die vriend had een auto.
Tijdens de autorit was hij erg toegenegen en blijkbaar erg dronken.
En we reden…
…naar 57th en Lincoln.
Hij liet me ze afzetten op een hoek.
Er was nergens een huis of zo. Het was letterlijk een kruising.
Ze stapten uit. Ik zei Tony gedag…
…en zei dat hij als hij een lift wilde moest bellen voor zo en zo laat.
Zij liepen de straat in en ik reed weg.
Je ging die avond dus op stap.
Je ontmoette iemand en besloot dat hij leuk leek.
Wat kwam er in je hoofd op toen je hem mee wilde vragen?
Was je op enige manier bang dat het weer zou gebeuren?
Nee, ik dacht dat het een gewone avond zou worden.
Ik nam hem mee. M'n oordeel is niet altijd zo goed als ik drink.
Vooral als ik veel drink.
Jeffrey nam Tony Sears mee naar het huis van z'n oma…
…in West Allis, waar hij toen woonde.
We gingen naar de slaapkamer…
…en lagen daar een beetje.
Hij begon te zeggen dat het vroeg 's ochtends was en dat hij weg moest.
Ik ging naar beneden en maakte een kop koffie…
…met de pillen.
Hij viel in slaap…
…en toen wurgde ik hem.
Z'n grootmoeder sliep door.
Z'n behoefte om gezelschap te hebben dat niet wegging…
…was erg groot en erg krachtig voor hem.
Kwam het op dat moment in je op…
…dat je hem eigenlijk was kwijtgeraakt en niet had gehouden?
Ik neem aan dat dat besef tot me doordrong, ja, maar…
Wanneer? -Nadat ze dood waren.
Hoe voelde dat?
Onbevredigend. Het voelde zonde.
Hij vond altijd een manier om zich van de lijken te ontdoen.
Hij had een knap gezicht, dus ik…
Het hoofd, dat sneed ik af.
Ik stopte het in een groot wit vat…
…dat ik vulde met aceton.
Dat conserveerde het hoofd.
Waarom deed je het die keer zo? -Nou, ik probeerde gewoon variaties uit.
Hij bewaarde het hele hoofd, niet alleen de schedel…
…en hij bewaarde de genitaliën ook.
Hij stopte ze in een luchtdichte bak.
Die stopte hij in z'n kluisje bij de chocoladefabriek waar hij werkte.
Het grootste deel van die periode zat Dahmer in een gevangenis.
Sowieso 's nachts, en verder werkte hij.
Dit was veiliger dan het bewaren bij oma thuis…
…waar iemand het toevallig kon vinden.
Je bewaarde de genitaliën en het hoofd?
Voelde het nog steeds als gezelschap?
Dit klinkt me nu allemaal zo bizar in de oren.
Denk je dat je van Tony hield?
Ja, ik zou zeggen dat als ik wist hoe je liefhad, ik hem had liefgehad.
Het ging om bewaren wat ik van hem over had.
Waar hoopte je op?
Ik hoopte dat hij zou uitdrogen en als levend zou ogen…
…maar zo pakte het niet uit.
Tegen die tijd was vrij duidelijk dat het niet meer op Tony leek.
Het was helemaal verschrompeld.
Maar wond het je nog op?
Nee, niet meer zoveel. Dat begon weg te slijten.
De zus van Tony nam contact met me op.
Ze belden en vroegen gewoon of ik iets van Tony had gehoord.
Ik zei: 'Nee. We waren zaterdag op stap.
Ik heb niet van hem gehoord.' Dat was het gesprek.
Ik werd een dag of twee later weer gebeld omdat ze hem als vermist wilden opgeven.
Omdat ze helemaal niets hoorden.
In het begin was ik de hoofdverdachte, simpelweg omdat ik Tony als laatste zag.
Tony's familie vroeg me dingen als:
'Geef je ons wel alle details?
Bestaat die andere persoon echt of was je alleen met Tony?'
Het waren dat soort vragen waardoor het verslechterde met de familie.
Ik had ook veel vrienden die ik al lang had…
…die hetzelfde begonnen te denken. Dat ik Tony misschien iets had aangedaan.
Toen kwam de politie terug. Ze bezochten me en begonnen vragen te stellen.
Meer over wat er die avond was gebeurd, waar we heen gingen, waar ik hem afzette.
Iets waartoe ik gedwongen werd tijdens het onderzoek…
…was met politieagenten…
…naar de bars gaan…
…om te zien of ik die blonde mysterieuze persoon ergens herkende.
In die tijd was de relatie tussen de homogemeenschap en de politie…
…niet al te geweldig.
Ik was ervan overtuigd dat ze minstens agenten in burger zouden sturen.
Ze waren volledig in uniform. Wapen, pet, penning. Het complete plaatje.
Ik werd door een aantal uitbaters gevraagd om niet meer terug te komen.
De vrienden vroegen zich af wat er aan de hand was.
Dus op een gegeven moment in dat hele proces…
…besloot ik dat ik gewoon een nieuw begin nodig had.
Ik liet m'n leven in Milwaukee achter en trok de stad uit.
Ik gaf echt om Tony.
Tony was een geweldige vent.
Ik dacht dat hij en ik een hele tijd vrienden zouden zijn…
…en…
Sorry.
Weet je, ik denk vaak: wat als?
Gewoon het feit dat…
…een aantal van m'n daden van die avond…
…dit Tony hielpen overkomen.
Ik zou willen dat ik het allemaal terug kon draaien…
…en kon zorgen dat de avond anders afliep.
MAART 1989
JULI 1991
Terwijl Jeff Dahmer in hechtenis blijft vanwege meerdere moordaanklachten…
…is de OvJ al begonnen aan het onderzoek…
…naar de formele zaak tegen de vermeende moordenaar.
Een paar dagen na de arrestatie…
…wilde m'n baas Gerry Boyle dat iemand het appartement bekeek.
Hij wilde zorgen dat we goed in de gaten hielden wat ze deden.
En ik werd daarvoor aangewezen.
Toen ik naar z'n appartement liep en naar binnen ging…
…ging door m'n hoofd: hoe kan iemand hier wonen?
De matras was er nog, kletsnat van het bloed.
In het tapijt, bloedvlekken.
Op de muur, bloedvlekken.
De geur daarbinnen was een culminatie van dood.
Met de luchtvochtigheid, het bloed. Het was gruwelijk.
Ik moest daar weg en gelukkig was er aan het einde van de gang…
…een nooduitgang met een brandtrap zodat ik naar buiten kon rennen en…
Het kokhalzen werd overgeven.
Ik was de enige vrouw.
De mannelijke agenten die er waren stonden allemaal te lachen.
Ze zeiden: 'Hoe bevalt het nu? Je wilde een plaats delict zien. Nou, voilà.'
Het was…
…angstaanjagend om te zien dat dit echt was.
Wie weet of het allemaal een façade was dat hij beleefd tegen me deed.
Daar begon ik over na te denken.
Wat hij niet kon beheersen, die demon die hij in zich had…
…was wat we echt zagen in z'n appartement.
JULI 1991
MEI 1990
Toen m'n straf erop zat, verhuisde ik van oma's huis naar een appartement.
GROOTMOEDERS HUIS
Toen ik een appartement zocht dat er fatsoenlijk uitzag…
DAHMERS APPARTEMENT
…zag ik de Oxford Apartments en liep ik naar binnen.
Er hing een bordje met 'te huur'.
En ik trok in mei 1990 in, denk ik.
Ik liet de verhuizers m'n tv brengen…
…en de grote ladekast die ik had met al m'n bezittingen erin.
Dingen die je bij je oma thuis had?
In m'n hoofd had ik m'n eigen plek waar het prettig en afgezonderd was.
Waar ik gewoon iemand mee naartoe kon nemen…
…en kon drogeren en dan wurgen.
Milwaukee is altijd het type stad geweest dat ontzettend gesegregeerd is.
MILWAUKEE MEEST GESEGREGEERD IN VS
Zwarte mensen woonden aan één kant…
…en witte mensen aan de andere kant en in de buitenwijken.
En Dahmer woonde in een complex dat de Oxford Apartments heette.
Maar er woonden veel Afro-Amerikanen in dat gebouw.
De eerste keer dat ik Jeff ontmoette…
…was toen we er een week of twee woonden.
Hij liet me weten dat hij net uit West Allis was verhuisd…
…en dat de relatie met z'n vriendin uit was.
En ik mocht hem wel…
…omdat hij er zo verzorgd uitzag.
Hij leek zo mild.
Hij zag eruit als een jonge Clark Kent.
Hij was de enige alleenstaande witte man in het gebouw.
Ik vond het nooit vreemd of raar…
…dat hij daar woonde.
Voor mij was hij een normale vent…
…die zich probeerde te redden.
Er was een keer…
…dat ik hem wilde voorstellen…
…aan een dame.
Ze woonde op de begane grond en ze vond Jeff leuk.
Dus ze zei tegen me:
'Kijk anders eens of je overbuurman bij ons wil komen kaarten.'
Dus ik klopte bij hem aan.
'Hé, Jeff. Ik ben aan het kaarten en ik word ingemaakt.
Weet je? Door die vrouwen.
Ik kan echt een andere man gebruiken om me te helpen.'
Hij zei ronduit dat hij niet langs wilde komen.
Dus ik zei: 'Nou, een van de vrouwen daar vindt jou best leuk.
Het is een kans voor jullie om te praten.'
Hij zei botweg dat hij geen interesse had in met haar praten.
Ik dacht: nou, die vent moet nog helemaal weg zijn…
…van die andere vrouw in West Allis.
Het duurde niet lang voor ik merkte dat Jeff een eenling was…
…en dat hij erg op zichzelf was. En hij was niet het type om te feesten.
Jij en Timmy. -Dat klopt.
En wie is dit? -Jeff.
Dat is neef Jeff.
HOMEVIDEO VAN LIONEL DAHMER 1990
Jeffrey wist mensen te bedotten in situaties waarin dat belangrijk was.
Lijkt alsof hier een boel tevreden mensen zitten.
Zelfs met oma of z'n vader.
En natuurlijk werd je vanochtend al om acht uur wakker.
Toen maakte je je woning goed schoon om hem aan ons te kunnen laten zien.
Ik wil dat je langskomt als je zin hebt.
Ik heb alleen niet gestoft of gestofzuigd. Dat doe ik op zondag.
Dahmer kon innemend zijn. Hij kreeg veel mensen mee naar huis.
Maar ze hadden geen idee dat ze zich in het hol van de leeuw waagden.
Is dit de eerste van wie je na z'n dood foto's maakte?
Z'n bijnaam was Cash D. Ik weet z'n echte naam niet.
Wat gebruikte je voor de foto's? Had je een camera?
Het was een polaroidcamera.
In Dahmers appartement was een aantal albums aanwezig…
…en dit was een reeks van georganiseerde polaroidfoto's…
…van Dahmers eerdere slachtoffers…
…voor, tijdens en na ontleding.
Jeffrey maakte de foto's…
…van de individuen die hij het meest waardeerde.
Hij schikte ze in allerlei poses om hun lichaamsbouw te tonen.
Er waren delen van individuen…
…die hij meer waardeerde dan andere delen, dus maakte hij er foto's van.
Hoelang duurde dit? -Ongeveer een uur.
Waarin je alleen foto's maakte?
Toen ik de polaroids zag die Jeffrey had gemaakt, was ik ontzet.
Sommige ervan waren erg intens.
Om die mensen versneden te zien worden…
Dat geeft het een heel andere omvang, een heel ander niveau.
Ik had er nachtmerries van.
Maar ik wilde professioneel blijven.
Ik dacht gewoon: hoe ga ik hier doorheen komen?
Ik kan met niemand praten.
Het voelde als een verspilling om iemand te vernietigen…
…die er zo goed uitzag. Maar tegen die tijd had ik geen keuze.
Hij was dood en ik moest een manier vinden om de resten te dumpen.
Hij besefte dat hij een ander probleem had dan bij z'n grootmoeder thuis.
Want hij kon geen moker gebruiken om botten te breken in een appartement.
Een dag of twee later…
…kocht ik een grote ketel van ruim 360 liter.
Van een horecagroothandel.
Toen kon hij koken wat er nog van het lichaam over was.
En hiermee begon z'n geraffineerdere vorm van lijken wegruimen.
Je voelt je ziek als je erover praat, maar hij loste de botten op in zuur.
Haalde je daarom zo'n enorm vat? Om er zuur voor de botten in te doen?
Ja, het was…
…een afvalvat.
Dus je stopte de botten erin en het werd…
Het werd een brij…
…die vervolgens in het toilet kon worden geschept en doorgespoeld.
Wat deed je met de schedel? -Die hield ik.
Waar bewaarde je 'm? -In de bergkast.
Jeff werd meer dan alleen maar de buurman aan de overkant van de gang.
Ik mocht hem omdat ik dacht dat hij een teer hart had.
Er was een keer dat m'n zus ging trouwen.
Ik had geen geld voor een cadeau voor haar.
Ik klopte aan bij Jeff…
…en zei: 'Ik ga straks naar de bruiloft van m'n zus.
Kun je me misschien wat geld lenen zodat ik een cadeau kan kopen?'
Hij gaf me 60 dollar.
Zei me: 'Maak je er niet druk om.'
Hij zei: 'Koop iets leuks voor je zus.'
Ik wist niets over z'n verleden.
Hoeveel mensen weten wat hun buren doen als ze binnen zijn en de deur dichtdoen?
Je kunt alleen maar afgaan op wat je ziet…
…en wat je uit hun mond hoort.
JULI 1990
22 JULI 1991
Jeff, wat weten we van de verdachte? Hij is 31 jaar oud?
Hij is 31 jaar oud.
Buren spraken kort met me over hem vannacht.
Ze kenden hem niet echt. Ze noemden hem vreemd, een eenling.
Maar hij had een baan en werkte elke dag.
In de nacht van z'n arrestatie…
…hadden we geen idee waarom ze daar waren.
Toen ik een van de agenten vroeg…
…of Jeff in orde was…
…zei hij: 'Ja, die zak is in orde.'
Ik stond daar…
…te kijken hoe ze lichaamsdelen weghaalden die in kleine dozen zaten.
Iets groter dan een schoenendoos. Allemaal bruin.
Ze haalden de dozen weg, twee of drie tegelijk.
Ze haalden er een paar tegelijk weg.
Bleek dat Jeff…
…in werkelijkheid Jeffrey Dahmer is…
…die mannen heeft vermoord in appartement 213.
De delen, doos na doos vol afgehakte menselijke resten, werden verwijderd.
De taak is nu het identificeren van de slachtoffers.
Op dit moment kunnen we geen van de resten die we hebben geborgen identificeren.
In die tijd was er niet zoiets als DNA…
…dat toegankelijk was voor een normale patholoog-anatoom.
Dus we gebruikten gebitsanalyse…
…en vingerafdrukken…
…en persoonlijke eigendommen…
…tatoeages, littekens, et cetera bij het identificeren van de slachtoffers.
Het weer in elkaar zetten van de skeletten was als het maken van een puzzel.
Forensisch antropologen gaven ons leeftijd, ras, geslacht…
…en hielpen ons sommige verwondingen die we zagen te interpreteren.
Zodra de onderzoekers…
…fysieke beschrijvingen van de slachtoffers kunnen geven…
…wordt die informatie ingevoerd in een computer…
…en vergeleken met de beschrijvingen van vermiste mensen in het land.
Er was melding gedaan van een aantal vermissingen…
…in het voorafgaande anderhalve jaar.
Zodoende hadden we een lijst met mogelijke slachtoffers.
Na Jeffreys arrestatie werden we 300 keer per dag gebeld door mensen…
…die vroegen wat er met hun kind was gebeurd…
…of of hij iets wist over hun kinderen.
Mensen zijn bezorgd vannacht.
Mensen die in de omgeving woonden, mensen met vermiste naasten.
Ze beginnen naar de plaats delict op 25th en Kilbourn te komen.
We waren hier gewoon aan het zoeken. Stel dat.
Misschien is het niet zo, misschien wel. We zoeken aanwijzingen.
We vroegen het na bij de patholoog-anatoom die probeerde de delen te combineren.
Als we die informatie eenmaal hadden…
…en als we foto's van hem hadden, lieten we die aan Dahmer zien…
…in een poging om die mensen te identificeren.
Het was een gigantische opgave.
Hij vertelde zeer gedetailleerd over elk slachtoffer.
Er waren zeker slachtoffers…
…die we niet aan Dahmer hadden kunnen verbinden zonder z'n medewerking.
Henry Smith heeft z'n broer gezocht in homobars in Milwaukee en Chicago…
…maar nog zonder resultaat.
Het kwam vaak voor dat je een bar inliep en mensen zeiden:
'Kind, er is er weer één vermist.'
En dan zei je: 'Wat? Wie is er nu vermist?'
Omdat Milwaukee zo klein is.
Vooral de zwarte gayscene.
Als je iemand twee of drie weken niet zag, dacht je dat hij was verhuisd.
Maar toen was het bijna…
…wekelijks, zou ik zeggen, dat iemand zei: 'Die en die is verdwenen.'
MOORD: EDWARD SMITH
Ik zag Eddie Smith heel vaak.
En plotseling was hij weg.
Persoonlijk denk ik niet dat hij nog leeft.
Carolyn Smith bidt dat haar angsten geen waarheid worden.
Haar 28-jarige broer Eddie werd vorig jaar op 16 juni voor het laatst gezien…
…toen hij naar de Gay Pride Parade in Milwaukee ging.
De zus van Eddie kwam naar de bar.
Ze vroeg mensen naar hem. Ze had foto's. Ze zei: 'Hij zou iemand hebben gebeld.
Ik weet dat hij me zou hebben gebeld. Ik sprak m'n broer dagelijks.'
Hoewel Ernest Miller hier in Milwaukee opgroeide…
…zou hij teruggaan naar Chicago toen hij verdween.
MOORD: ERNEST MILLER
Ernest Miller, een andere jonge man. Ernest had een goede ziel.
Hij was heel creatief.
Dus toen Ernest verdween werd er natuurlijk ook over gepraat in de bars.
Curtis Straughter van 18 woonde in dit huis met z'n grootmoeder.
Ze zag hem vijf maanden geleden voor het laatst.
In die tijd kon je sigaretten kopen bij sigarettenautomaten in de bars.
Er hingen posters van vermiste mensen op de sigarettenautomaat.
Dit waren posters over volwassenen die waren verdwenen.
En hun familieleden of vrienden probeerden ze te vinden.
Vecht terug. Vecht tegen aids.
Maar de jaren waarin Dahmer het actiefst was in Milwaukee…
…vielen samen met jaren waarin het aantal aidsdoden in Wisconsin vertienvoudigde.
Dus mensen verdwenen gewoon letterlijk.
Waren ze dood?
Waren ze ziek? Waren ze verhuisd? Niemand wist het.
Homorechten, nu.
Dahmer had een zeldzame kans.
Een zeldzaam moment in de tijd…
…waarin mensen in de gemeenschap verdwenen.
Niemand wist waarom.
Jeffrey Dahmer was ook bekend bij de familie Hughes.
Vrienden van Tony Hughes, een doofstomme man…
…vertelden Tony's moeder en zus dat hij hier vertrok met een blonde man.
MEI 1991
2 MAANDEN VOOR DAHMERS ARRESTATIE
Tony kon niet horen of spreken, maar hij schreef berichtjes.
Hij had altijd pen en papier.
Als je in z'n buurt was, wilde je altijd lol maken, omdat hij lol had.
Tony kende Jeff een hele tijd.
En Tony en Jeff hadden seksuele omgang gehad.
Dat had Tony me verteld.
Het was het weekend van Memorial Day in 1991.
Tony Hughes en ik…
…waren samen in een bar die The Phoenix heette.
We zaten aan de bar cocktails te drinken…
…en Jeff kwam door de achterdeur. Jeffrey Dahmer.
Toen Jeff binnenkwam…
…stond Tony op van de bar en benaderde hij hem.
Tony liet mij achter en volgde Jeff naar de dansvloer.
Dat was de laatste keer dat ik Tony Hughes zag.
Jeff besprak al z'n slachtoffers met me.
Maar het kost tijd om een band en vertrouwen te krijgen…
…waarbij het echt voelt alsof je al je geheimen met iemand kunt bespreken.
Met de doofstomme jongen…
Ik wilde hem bij me houden…
…dus gaf ik hem een drankje met pillen.
Hij viel in slaap en ik wilde zien of ik een manier kon bedenken…
…om hem bij me te houden zonder hem daadwerkelijk te vermoorden.
Toen we op het punt kwamen waarop hij op z'n gemak bij me was…
…waren er aanvullende dingen die eruit kwamen…
…die de politie niet hoorde.
En dus…
Ik had thuis een boor.
En…
…het gaat slecht klinken…
…maar…
Moet ik het zeggen of niet?
Ik pakte de boor terwijl hij sliep en boorde een klein gat in z'n schedel…
…om te zien of ik…
…ervoor kon zorgen dat hij…
…gewoon min of meer in zombietoestand zou zijn.
Ik denk dat hij echt geloofde dat als hij iemand in leven kon houden…
…met een primitieve lobotomie…
…dat genoeg zou zijn om z'n behoeften te bevredigen.
Ik was verbijsterd. Dat horen was meer dan ik kon verdragen.
Het was zo erg dat ik een van de psychologen…
…met wie we werkten, Kenneth Smail, liet blijven.
Jeff, hoe kwam je aan dat idee?
Het kwam uit m'n eigen gedachten.
In m'n hoofd dacht ik dat het misschien zou werken omdat ik niet wilde doorgaan…
…met mensen vermoorden en alleen maar de schedel overhouden.
Hij wilde iemand z'n wil afnemen. Zo zou hij het zeggen.
Het is verbluffend. Onvoorstelbaar.
Hij injecteerde vervolgens zoutzuur door dat gat in de schedel.
Meneer Hughes overleed door die injectie. Het was niet nodig om hem later te wurgen.
En Dahmer bewaarde de schedel lang.
Dat was een van de schedels die hij nog had toen hij werd gearresteerd.
Ik word elke keer dat ik aan die heren denk verdrietig.
Want net als iedereen in die tijd probeerden ze zichzelf te vinden.
Ze verwachtten niet te worden vermoord.
Dit waren in de meeste gevallen arme, homoseksuele mannen…
…die waarschijnlijk geen groot sociaal vangnet hadden…
…of wier families, als ze zeiden dat hun naaste vermist was…
…niet de aandacht kregen die ze hadden moeten krijgen.
Autoriteiten vragen zich af hoe iemand deze gruweldaden kon plegen…
…terwijl anderen zich afvragen hoe de politie hier niet van wist.
Vooral omdat Dahmer een veroordeelde zedendelinquent was.
Ik was vaak in de bars.
Niemand vroeg me naar iemand.
Er was geen enkele politieagent, geen enkele rechercheur…
…die naar me toe kwam en zei: 'Wat weet je over deze of die persoon?'
Dit was niet een paar maanden of een paar weken.
Dit duurde jaren.
Hoe kon één man zo lang zoveel mensen doden…
…zonder te worden opgemerkt door de politie?
Het antwoord is deels, volgens sommigen, de wetshandhaving…
…die misdaad in de gayscene amper onderzoekt.
Als de slachtoffers wit en hetero waren geweest…
…zou de zoektocht grondiger en specifieker zijn geweest.
Beschuldigingen van racisme en het besef dat veel moorden te voorkomen waren.
Het laat de houding tegenover minderheden gewoon zien. Alsof we een last zijn.
De families die vonden dat de politie te weinig deed…
Om eerlijk te zijn hadden ze een punt. Ik denk dat er het gevoel heerste van:
het is een vent van 20 die kerels oppikt in bars.
Dus wie weet waar hij uithangt?
Het is echt de vraag of de politie voldoende zocht naar die vermiste mensen.
Namen ze aan dat ze zelf problemen zochten en geen onderzoek waard waren?
Als ze hadden geluisterd naar mensen van kleur…
…hadden ze de levens van veel jonge mensen kunnen redden.
Ik ging naar een winkel en kocht een grote staande vriezer.
Hoe kwam je erbij dat je dat wilde doen?
Omdat ik me voorbereidde op meer.