Po swoim pierwszym zabójstwie
Dahmer przez dziewięć lat nie zabijał.
Ale po tej przerwie
obudził się w hotelu Ambassador obok ludzkich zwłok.
OFIARA: STEVEN TUOMI 20.11.1987
Przeżył coś, co nazwałbym odwróconym nawróceniem.
Zaczął myśleć, że może jego przeznaczeniem jest wykonanie dzieła diabła.
Zaczął brać udział w dziwacznych obrzędach.
Utożsamiał się z konkretnymi filmami.
EGZORCYSTA III
Sugerującymi istnienie sił zła.
Jednym z nich był Powrót Jedi.
Bardzo utożsamiał się z Imperatorem.
Pragnął kontrolować umysły.
Miał żółte oczy.
Jeff znalazł sklep, w którym kupił żółte soczewki.
Zakładał je,
gdy wychodził nocą z domu.
Nakręcał się,
próbując naśladować
diabła lub złego człowieka.
Spełniał swoje fantazje.
Ludzie chodzą na krwawe horrory,
aby zobaczyć to, co pokazują w tych filmach.
Jedyna różnica jest taka, że ja to robiłem naprawdę.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Moja relacja z Jeffem się rozwijała.
Z czasem poznałam jego różne oblicza.
Miał w sobie wiele konfliktów.
Przez długi czas
nie popełnił żadnego morderstwa.
Ale gdy poznał Stevena Tuomiego,
stracił nad tym panowanie.
To była równia pochyła.
W którym momencie
całkowicie uległeś tym emocjom i przestałeś z tym walczyć?
Po Ambassadorze.
Wtedy wszystko się rozkręciło.
W końcu dotarł do punktu bez odwrotu.
Cztery lata później
nieostrożne zachowanie doprowadziło do jego aresztowania.
22 LIPCA 1991
Sprawa Dahmera to coś, czego w Milwaukee nie było.
DZIENNIKARKA, MILWAUKEE JOURNAL
To był wręcz nierealny moment w mojej karierze.
Tej nocy w 1991 roku,
dwudziestego drugiego lipca,
policjanci patrolowali okolicę.
Przejeżdżali pod domem Dahmera,
byli akurat niedaleko.
Wtedy podszedł do nich Tracy Edwards.
Tracy Edwards miał na sobie bokserki,
z nadgarstka zwisały mu kajdanki.
Policjanci z nim rozmawiali.
Przedstawił im niewiarygodną historię o tym,
co go spotkało.
O dziwnym białym facecie,
którego dopiero poznał.
Dahmer wybierał ofiary
na podstawie budowy ciała.
Proponował im pieniądze,
a one pozwalały mu się fotografować.
Zapraszał ofiary do domu.
Tamtej nocy Tracy Edwards zgodził się przyjść do mieszkania Dahmera.
Tracy to bardzo miły gość.
GŁÓWNY ADWOKAT DAHMERA
Był też sprytny.
Opowiedział nam, jak zachowywał się Jeffrey.
Nagle zdał sobie sprawę,
że nie chodzi o sesję zdjęciową.
Czekało go coś gorszego.
Kiedy byli w sypialni,
Dahmer założył mu kajdanki.
Edwards zdążył jednak zabrać drugą rękę.
Jeffrey włączył Egzorcystę III.
Dahmer zaczął się wkręcać w film.
Nie przejmował się drugą ręką.
Zaczął się ruszać jak szaleniec,
bujać się na krześle.
Wydawał dziwne odgłosy,
jakby mówił językami.
Tracy zaczął udawać przyjaciela.
Wiedział, że musi uciec, bo inaczej zginie.
Powiedziałem, że muszę iść do łazienki. Przechodząc obok, uderzyłem go.
Potem pobiegłem do drzwi. Bóg musiał nade mną czuwać.
Na drzwiach było osiem zamków, a ja wybrałem właściwy.
Tracy zatrzymał patrol policji.
Prosił tylko o zdjęcie kajdanek.
Raczej nie chciał opowiadać o tym,
skąd się wzięły.
To nie były kajdanki policyjne.
Klucze policjantów nie pasowały.
Poszli do mieszkania po klucz do kajdanek.
Chcieli też zbadać sprawę.
PRZESŁUCHANO JEFFREYA
Dahmer otworzył drzwi, będąc pod wpływem.
Wpuścił policjantów.
Funkcjonariusze przeszukali sypialnię.
Pod łóżkiem znaleźli nóż,
którym Dahmer groził Tracy’emu.
Tracy Edwards powiedział,
że Dahmer wspominał
o głowie lub głowach w lodówce.
Funkcjonariusz otworzył lodówkę
i zobaczył leżącą tam głowę, skierowaną twarzą w górę.
Krzyknął.
Wręcz wrzasnął.
Musiał odejść ze służby. Ciągle mu się to śniło.
Nie mógł tego znieść.
Dahmera zatrzymano.
Zabrano go na komisariat.
Na miejscu spotkałem się z pełniącym tej nocy służbę
porucznikiem Rooseveltem Harrellem. Kręcąc głową, opowiadał,
jakie to niewiarygodne.
W tym maleńkim mieszkanku było całe mnóstwo dowodów.
Mieszkanie było makabryczne.
Znaleziono tam liczne narzędzia.
Piły, śrubokręty,
inne narzędzia, których używał do rozczłonkowywania ofiar.
Spodziewałem się rutynowych oględzin.
Na miejscu zaprowadzono mnie do mieszkania Dahmera.
Patolodzy sądowi są przyzwyczajeni do makabrycznych widoków,
ale to było coś innego.
Na twarzach obecnych widać było przerażenie.
Minęło tyle lat,
a ja wiem jedno.
To właśnie wtedy
napotkałem prawdziwe zło.
Nie potrafię tego opisać,
ale czuć było tam ludzką deprawację.
Przeszukując szuflady i pojemniki,
miałem wrażenie, że to nie miejsce zbrodni,
tylko muzeum Dahmera.
Oczywiste było, że Dahmer kolekcjonował
części ciała swoich ofiar.
Zasuszone genitalia, ludzkie włosy.
Znaleźliśmy plastikowe worki
zawierające tkankę.
Udało mi się zidentyfikować
ludzkie serce
i innego rodzaju mięśnie szkieletowe.
Ponadto w sypialni
znaleziono trzy kompletne szkielety,
pozbawione jedynie głowy.
I 11 ludzkich czaszek.
Wtedy to do mnie dotarło.
„W Milwaukee jest seryjny morderca”.
To było niebywałe.
Ale wiarygodne, bo mieliśmy wszystkie dowody.
Gdy byłem w sypialni,
zauważyłem dużą, niebieską beczkę.
Potrząsnąłem nią.
Usłyszałem chlupoczącą ciecz.
Beczka była ciężka.
Wezwałem ekipę od materiałów niebezpiecznych.
Mogły tam być jakieś chemikalia
lub inne szkodliwe materiały.
Następnego ranka udałem się na komisariat.
Dowiedziałem się, co mówi Dahmer.
PRZYZNAŁ SIĘ DO OKALECZEŃ
Zaczęliśmy analizować ramy czasowe.
Rozpoczęło się trwające tygodniami,
wręcz miesiącami, śledztwo.
Adwokat za każdym razem doradzał mu milczenie.
A on zrzekał się swoich praw i zeznawał.
Byliśmy w więzieniu.
Omawiał każdą ofiarę,
wspominał, cofał się w czasie.
Zawsze skrywałem swoje uczucia.
To dla mnie ważna lekcja.
Mam wrażenie, że mówisz szczerze.
Z czasem jest łatwiej.
Możesz mi powiedzieć, co cię skłoniło do zabicia tych ludzi?
Wydaje mi się, że główną motywacją
był spaczony popęd seksualny.
Nieustanne uczucie pustki, brak możliwości znalezienia czegoś,
co dałoby mi w życiu
poczucie szczęścia, spokoju i spełnienia.
Zawsze szukałem czegoś więcej.
22 LIPCA 1991
17 STYCZNIA 1988
8 TYGODNI PO ZABÓJSTWIE STEVENA TUOMIEGO
Pewnej nocy wyszedłem na miasto.
Poznałem… Chyba był Hindusem.
Stał na chodniku. Mówił, że czeka na autobus.
- Pamiętasz, jak się nazywał? - Nie.
W styczniu 1988 roku
Jeffrey Dahmer, mieszkający u swojej babci, wyszedł.
Poznał 14-letniego Jamesa Doxtatora.
Stał przed barem dla gejów na przystanku.
Dahmer poprosił go, by pojechał z nim do domu.
Doxtator podał cenę. 50 dolarów za seks.
- Gdzie była babcia? - Spała na górze.
Zapytałem go, do której może zostać.
Odparł,
że musi wyjść wczesnym rankiem.
Poranek już się zbliżał.
O czym myślałeś?
Ja tylko…
chciałem, żeby został. Tak najlepiej to opisać.
Przygotowywał ofiarom napoje, które miały je uśpić.
Dodawał środki nasenne.
Pięć, siedem tabletek do kawy.
Czasem dodawał alkohol.
Moje myśli oczywiście nie były wtedy
myślami człowieka zdrowego na umyśle.
Wolałbym, żeby przeżył,
ale uduszenie go wydawało się logiczne.
Zabijał ofiarę i zostawiał ciało w sypialni.
Babcia się budziła, a Jeffrey schodził na dół
i jadł z nią śniadanie.
Ciało było na górze w sypialni.
Jeffrey rozmawiał z babcią
i wysyłał ją do kościoła.
Całkowite odklejenie.
Ciało Doxtatora trzymał w piwniczce w domu babci
przez jakiś tydzień.
Gdy zostawał sam,
wyciągał je i wykorzystywał seksualnie.
Zwłoki, manekiny i nieprzytomni ludzie
mają wspólną cechę.
Nie stawiają żądań,
nie narzekają,
nie wychodzą.
Dla Dahmera to było najważniejsze.
Nie znam nikogo,
kto byłby tak samotny jak Jeffrey Dahmer.
Pytałem go:
„Masz jakichś przyjaciół?”
„Nie”.
„Byłeś kiedyś z kimś w kinie?”
„Nie”.
„Chodzisz czasem na imprezy?” „Nie”.
Nie miał przyjaciół, więc z nikim nie rozmawiał.
Widziałem tylko ludzką skorupę.
Nie czuł nic innego
poza pragnieniem zaspokojenia żądzy
odbycia stosunku ze zmarłym lub nieprzytomnym człowiekiem.
Ta sytuacja zmusiła mnie do zmiany spojrzenia
na całe moje życie.
Wtedy tego nie widziałeś?
Może i widziałem, ale ignorowałem.
Ukrywałem pod motywującym mnie popędem.
Jeffrey był intelektualnie ciekaw anatomii.
Już w młodym wieku, w trzeciej czy czwartej klasie.
POLICJA W MILWAUKEE
Gdy byliśmy młodzi, często wędrowaliśmy po lesie.
Często znajdowaliśmy kości w ziemi.
Zainteresował się anatomią tych zwierząt.
Spędzał czas w szopce na podwórku,
gdzie trzymał zwierzęta.
W tej szopie
trzymał kiedyś kolekcję kości.
Kości wiewiórek, królików,
innych leśnych zwierząt.
Wszystko poukładane na stolikach.
Oczyścił je z resztek tkanek.
Ja nie chciałem tego zbierać.
Jeffa to interesowało.
W tym wieku interesował się
amatorskim wypychaniem zwierząt.
Ale w międzyczasie zauważył,
że zainteresowały go również
narządy wewnętrzne.
To było makabryczne zainteresowanie.
Od czego zacząłeś?
Od potrąconych zwierząt, psów, oposów.
Fascynował się rozcinaniem zwierząt,
lubił zaglądać do środka.
Sprawdzać, jak wyglądają wnętrzności.
W dziewiątej klasie
zrobiłem sekcję
prosiaczka.
Gdy skończyłem,
zabrałem jego głowę do domu.
Usunąłem mięso
i zatrzymałem sobie czaszkę.
Dlaczego? Nie wiem.
Nie zabijał zwierząt. Znajdował truchła i robił swoje.
To część jego fascynacji martwymi ciałami.
Tylko to go interesowało.
Stało się jego obsesją.
Oddzielił się murem od innych.
Wyzbył się emocji.
Nie potrafił związać się z innymi ludźmi.
Nie wiem, czy potrafiłbym
poczuć prawdziwą miłość. Nawet wtedy.
Teraz też nie wiem.
Chcesz powiedzieć, że nie umiesz kochać?
Raczej nie.
Ktoś, kto potrafi kochać, nie zrobiłby takich rzeczy.
23 LIPCA 1991
Był ranek po aresztowaniu Dahmera.
Wschodziło słońce.
Policjanci z nocki kończyli pracę.
Przychodzili kolejni.
Uliczka za mieszkaniem Dahmera była zatłoczona.
Zjawili się dziennikarze i mieszkańcy.
których ewakuowano z budynku Dahmera.
Reporter kryminalny musi mieć układy,
swoje dojścia do policji.
Pewien znajomy policjant
podał mi nazwisko Dahmera.
Nie było jeszcze znane publicznie.
Chciałem opuścić miejsce zbrodni
i dostać się do komputera w prokuraturze okręgowej.
Mogłem w nim wpisać nazwisko
i poznać historię Dahmera.
Rzeczywiście, znalazłem napaść na tle seksualnym.
Przejrzałem akta i dowiedziałem się, że bronił go niejaki Gerry Boyle.
Dahmer był znany policji.
LIPIEC 1991
WRZESIEŃ 1988
Poznałem Dahmera w 1988 roku.
Oskarżono go o nadużycia seksualne wobec chłopca.
To był Euroazjata.
Zobaczyłem go po południu na ulicy.
Spytałem, czy chce zarobić 50 $. Zgodził się.
„Za parę zdjęć”. Wróciliśmy.
Rozebrał się do bielizny.
Zrobiłem mu dwa zdjęcia.
Jedno na łóżku, jedno na stojąco.
Piłem kawę z likierem.
Do jego kawy dodałem tabletki nasenne.
Wypił trochę.
Został u mnie może godzinę.
Musiał już iść. Zapłaciłem mu 50 dolarów.
Wyszedł.
Dlaczego go wypuściłeś?
Nie miałem noża. Nie chciałem go zranić.
Chciałem z nim zostać,
trochę z nim poleżeć.
Mówił, że lubi słuchać dźwięku żołądka.
ZEZNANIE NAZWISKO UTAJNIONE
Wciąż leżałem na łóżku,
a on się pochylił i zaczął…
Przyłożył mi ucho do brzucha.
Chłopcu udało się uciec.
Dotarł do domu odurzony.
Jego rodzice się zmartwili. Zabrali go do szpitala i wezwali policję.
Wyglądał na odurzonego.
Oskarżyliśmy Dahmera o skrzywdzenie chłopca.
Dahmer został skazany za wabienie i odurzenie nieletniego.
Gdy przedstawiono mi Dahmera,
byłem głównym psychologiem w departamencie więziennictwa w Milwaukee.
Gdy Dahmer czekał na wyrok,
powiedziałem, że szybko go zbadam,
żeby sprawdzić, z kim mamy do czynienia.
PRZEWAGA GNIEWU
Jeffrey od początku był ostrożny, wściekły i niechętny do współpracy.
Spóźnił się pół godziny,
licząc, że na niego nie zaczekam.
Patrzył tylko na mnie
zimnym, wściekłym spojrzeniem
przez całą rozmowę.
Mimo to poznałem wiele istotnych informacji
na podstawie samego zachowania.
Miał skłonność do wykorzystywania innych,
traktował ludzi jak przedmioty, nie miał empatii.
PRAWDOPODOBNA RECYDYWA
Uznałem, że był zbyt niebezpieczny dla społeczeństwa.
Powinien trafić do więzienia.
KARA POZBAWIENIA WOLNOŚCI
Sędzia wysłuchał mowy Jeffreya.
Była poruszająca.
W skrócie powiedział tak: „To okropne.
Przepraszam. To się nie powtórzy”.
ZAKŁAD KARNY W MILWAUKEE
Skazano go na pracę poza zakładem karnym.
Program ten polega na tym, że osadzeni pracują w zwykłych godzinach,
a po pracy wracają do celi.
Jeffrey Dahmer pracował w fabryce czekolady Ambrosia.
CELA NR 1
Nalegaliśmy na sześć lat więzienia.
Nie zgadzaliśmy się z sędzią.
Myślałem, że znam się na ludziach i nie dam się oszukać.
Ale on mnie oszukał.
Wszystkich oszukał.
Patrząc na sprawę Jeffreya Dahmera,
można dostrzec liczne błędy w systemie.
Zawieszenie, warunkowe,
organy ścigania, sądy.
Nikt nie chronił ofiar.
Chłopiec miał wtedy zaledwie 13 lat.
Trzynaście lat.
Nikt nie mógł wiedzieć,
że Dahmer miał już na koncie ofiary.
Ale kiedy usłyszałem,
co zdecydował sędzia,
pomyślałem, że jeszcze do nas wróci.
„Nie ma mowy, żebyśmy go nie zobaczyli”.
Od skazania do rozpoczęcia kary
minęło kilka miesięcy.
W tym czasie
on nadal chodził po gejowskich barach
i sprowadzał kochanków.
- Wciąż mieszkałeś u babci? - Tak.
Dwa miesiące przed rozpoczęciem kary
byłem w La Cage do zamknięcia.
To jeden z twoich barów?
Zagadnąłem czarnoskórego chłopaka.
- Jak się nazywał? - Chyba Tony.
Chyba.
Tak się przedstawił.
Tony.
MARZEC 1989
Tony Sears miał 23 lub 24 lata.
Był modelem.
Był bardzo przystojny,
zawsze nieskazitelnie ubrany.
Miał przepiękne włosy.
Nosił fryzurę nazywaną jheri curl.
Zawsze był wesoły i pełen energii.
Szukał przygód, ciągle chciał robić coś nowego.
Nie wiadomo było, co nas z nim czeka,
ale zawsze było fajnie.
Tony nie miał auta,
więc jechałem po niego
i ruszaliśmy do baru.
To był typowy sobotni wieczór.
Odebrałem go z mieszkania.
Wędrowaliśmy po barach.
W pewnym momencie się rozstaliśmy.
Mieliśmy się spotkać później,
w tym konkretnym miejscu.
Tak zrobiliśmy.
Gdy noc już się kończyła,
spotkaliśmy się na rogu, jak zawsze.
Był z nim jakiś facet.
Nie był przystojny. Wręcz przeciwnie.
Miał blond włosy.
Nosił okulary.
Usiedliśmy i rozmawialiśmy o minionej nocy.
Kogo spotkaliśmy, gdzie byliśmy i tak dalej.
Tony chciał coś zjeść.
Nigdy nie chciał wracać do domu.
Zjedliśmy pyszne śniadanie i miałem ich odwieźć.
Kazał nam jechać do siebie.
Był z nim biały facet.
Jego kumpel miał samochód.
Podczas jazdy
był natarczywy, bardzo pijany.
Pojechaliśmy
na róg 57. i Lincoln.
Kazał mi tam ich wysadzić.
Nie było tam domu. Tylko skrzyżowanie.
Wysiedli. Pożegnałem się z Tonym.
Dodałem, żeby w razie czego dzwonił
do określonej godziny.
Poszli sobie, a ja odjechałem.
Tej nocy się bawiłeś,
poznałeś go, wydał się miły.
Co sobie myślałeś, zapraszając go?
Bałeś się, że to się powtórzy?
Nie. Myślałem, że to będzie zwykła noc.
Zaprosiłem go.
Po alkoholu nie zawsze myślę jasno.
Zwłaszcza gdy dużo wypiję.
Jeffrey zabrał Tony’ego Searsa do domu babci
w West Allis, gdzie mieszkał.
Poszliśmy do sypialni,
położyliśmy się.
Wspominał,
że już ranek i że musi iść.
Zszedłem na dół i zrobiłem kawę
ze środkiem nasennym.
Zasnął.
Wtedy go udusiłem.
Jego babcia to przespała.
Pragnął towarzystwa,
nie chciał zostać sam.
To było od niego silniejsze.
Czy przeszło ci przez myśl,
że go straciłeś, a nie zatrzymałeś?
Owszem, dotarło to do mnie.
- Kiedy? - Gdy już nie żył.
Co poczułeś?
Niespełnienie. To była strata czasu.
Zawsze znajdował sposób,
by pozbyć się ciała.
Miał ładną twarz,
więc odciąłem mu głowę.
Włożyłem ją do dużej, białej beczki.
Napełniłem ją acetonem,
żeby zakonserwować głowę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Eksplorowałem różne możliwości.
Zatrzymał całą głowę, nie tylko czaszkę,
a także genitalia.
Schował je w szczelnym pojemniku.
Schował go w swojej szafce w fabryce czekolady, w której pracował.
Większość czasu
spędzał w zakładzie karnym,
przynajmniej w nocy. Pracował poza więzieniem.
Tam było bezpieczniej niż u babci,
gdzie ktoś mógł to znaleźć.
Zatrzymałeś sobie genitalia i głowę?
Wciąż czułeś się, jakby był przy tobie?
Dziwnie to teraz brzmi.
Kochałeś Tony’ego?
Mogę powiedzieć, że gdybym umiał kochać, pokochałbym go.
Chciałem ocalić to, co po nim zostało.
Na co liczyłeś?
Że wyschnie i będzie wyglądał jak żywy.
Nie udało się.
Wiedziałem już, że nie będzie przypominać Tony’ego.
Wszystko wyschło.
Nadal cię podniecał?
Już nie tak bardzo. Podniecenie minęło.
Zadzwoniła do mnie siostra Tony’ego.
Pytała, czy Tony się odzywał.
Odparłem, że widzieliśmy się w sobotę,
a potem się nie odzywał. I tyle.
Dzień czy dwa później powiedziała,
że chce zgłosić zaginięcie.
Tony nie dawał znaku życia.
Na początku byłem głównym podejrzanym,
bo jako ostatni widziałem go żywego.
Krewni Tony’ego pytali,
czy na pewno wszystko im mówię.
„Ten facet naprawdę istnieje
czy byliście sami?”
Zaczęli mi zadawać takie pytania.
Wielu moich znajomych, i to nie nowych,
zaczęło też mnie podejrzewać.
Myśleli, że zrobiłem coś Tony’emu.
Potem zaczęła przyjeżdżać policja.
Zadawali mi pytania.
Dopytywali, co się stało, gdzie byliśmy, gdzie go wysadziłem.
Podczas śledztwa zmuszono mnie,
bym poszedł z policją
do różnych barów.
Miałem spróbować rozpoznać
tego tajemniczego blondyna.
W tamtych czasach relacje społeczności homoseksualnej z policją
nie były najlepsze.
Miałem nadzieję, że przyślą policjantów w cywilu.
Ale przyszli w mundurach. Broń, czapki, odznaki.
Pełen rynsztunek.
Niektórzy właściciele pubów mówili,
że nie mam po co do nich wracać.
Znajomi zastanawiali się, co się dzieje.
W pewnym momencie
postanowiłem zacząć od nowa.
Porzuciłem życie w Milwaukee.
Wyprowadziłem się z miasta.
Zależało mi na Tonym.
Był świetny.
Myślałem, że będziemy się przyjaźnić,
a potem…
Przepraszam.
Mogę tylko gdybać.
A świadomość,
że sam przyczyniłem się…
Ja to umożliwiłem.
Chciałbym cofnąć czas i sprawić,
żeby ten wieczór potoczył się inaczej.
MARZEC 1989
LIPIEC 1991
Jeff Dahmer pozostaje w areszcie.
Jest oskarżony o wielokrotne zabójstwo.
Prokuratura już rozpoczęła śledztwo
w celu oficjalnego postawienia zarzutów.
Kilka dni po aresztowaniu
mój szef Gerry Boyle chciał, żeby ktoś obejrzał mieszkanie.
Chciał się upewnić, że patrzymy policji na ręce.
Wyznaczono mnie.
Gdy szłam korytarzem i wchodziłam do mieszkania,
zastanawiałam się, jak ktoś mógł tu mieszkać.
Wciąż był tam nasiąknięty krwią materac.
Wykładzina była poplamiona krwią.
Na ścianach – krew.
W powietrzu unosił się odór śmierci
zmieszany z wilgocią i krwią.
To było okropne.
Musiałam wyjść. Na szczęście na końcu korytarza
było wyjście ewakuacyjne ze schodami.
Pobiegłam tam.
Zaczęłam wymiotować.
Byłam tam jedyną kobietą.
Funkcjonariusze, którzy tam byli,
stali i się śmiali.
„Jak ci idzie?”, pytali.
„Chciałaś zobaczyć miejsce zbrodni”.
Okropna była świadomość,
że to się stało naprawdę.
Kto wie? Może do tej pory
tylko udawał przede mną uprzejmego.
Zaczęłam o tym myśleć.
To, czego nie mógł poskromić,
demona, jakiego skrywał,
ujrzeliśmy w jego mieszkaniu.
LIPIEC 1991
MAJ 1990
Gdy wyszedłem z zakładu karnego,
wyprowadziłem się od babci do tego mieszkania.
DOM BABCI
Szukałem w miarę przyzwoitego mieszkania.
MIESZKANIE DAHMERA
Zajrzałem do kompleksu Oxford Apartments.
Była informacja o lokalach na wynajem.
Wprowadziłem się tam
chyba w maju 1990 roku.
Ekipa przewiozła mój telewizor
i sporą komodę, w której miałem swoje rzeczy.
A rzeczy z domu babci?
Widziałem to jako własne miejsce,
przytulne i prywatne,
do którego mogłem kogoś zabrać,
by go odurzyć i udusić.
Milwaukee zawsze było miastem,
w którym panuje hipersegregacja.
MILWAUKEE STOLICĄ SEGREGACJI
Czarni mieszkali po jednej,
a biali po drugiej stronie miasta i na przedmieściach.
Dahmer mieszkał w kompleksie Oxford Apartments,
gdzie mieszkało wielu Afroamerykanów.
Kiedy poznałem Jeffa?
SĄSIAD DAHMERA
Mieszkaliśmy tam od dwóch tygodni.
Powiedział mi,
że przeprowadził się z West Allis,
po tym jak zerwał z dziewczyną.
Polubiłem go,
bo wyglądał schludnie.
Bardzo łagodnie.
Wyglądał jak młody Clark Kent.
Był jedynym samotnym białym mężczyzną w naszym budynku.
Nigdy mnie nie dziwiło,
że mieszkał akurat tam.
Dla mnie był zwykłym facetem,
który chciał jakoś żyć.
Pewnego razu
próbowałem go przedstawić pewnej dziewczynie.
Mieszkała na dole, podkochiwała się w Jeffie.
Powiedziała:
„Zaproś sąsiada z naprzeciwka,
niech zagra z nami w karty”.
Zapukałem do jego drzwi.
„Hej, Jeff. Gramy w karty, przegrywam jak leszcz.
Ogrywają mnie kobiety.
„Przydałoby mi się męskie wsparcie”.
Powiedział wprost, że nie chce przyjść.
Odparłem, że podoba się jednej z tych kobiet.
Będą mieli okazję pogadać.
Wyraźnie zaznaczył,
że nie jest nią zainteresowany.
Pomyślałem, że jeszcze nie przebolał
rozstania z byłą w West Allis.
Szybko zauważyłem,
że Jeff był samotnikiem.
Wolał przebywać sam.
Nie lubił imprezować.
- Ty i Timmy. - Zgadza się.
- A to kto? - Jeff.
- Kuzyn Jeff. - Tak.
ARCHIWUM PRYWATNE LIONELA DAHMERA 1990
Jeffrey potrafił oszukiwać ludzi,
jeśli było to dla niego istotne.
Wszyscy zadowoleni.
Nawet babcię i ojca.
GŁOS LIONELA DAHMERA
Obudziłeś się o ósmej?
Posprzątałeś mieszkanie, żeby nam je pokazać.
Żebyś mógł przychodzić, kiedy chcesz.
Nie odkurzałem. Robię to w niedziele.
Dahmer miał charyzmę. Zwabił wiele osób do swojego mieszkania.
Nie wiedziały, że wchodzą do gniazda żmii.
To pierwsza ofiara, którą sfotografowałeś?
Tak.
Nazywano go „Cash D”. Nie znam jego prawdziwego imienia.
Czym zrobiłeś zdjęcia? Miałeś aparat?
Miałem polaroida.
W mieszkaniu Dahmera
znaleziono wiele albumów.
Zawierały uporządkowane zdjęcia wykonane polaroidem.
Przedstawiały poprzednie ofiary Dahmera
przed sekcją, w trakcie i po niej.
Jeffrey robił zdjęcia osób,
które najbardziej mu się spodobały.
Ustawiał je w różnych pozach, żeby pokazać sylwetkę.
Czasem fotografował konkretne części ciała,
które najbardziej mu się spodobały.
- Ile to trwało? - Około godziny.
Samo robienie zdjęć?
Gdy zobaczyłam zdjęcia Jeffreya,
przeraziłam się.
Niektóre były bardzo makabryczne.
Widok pociętych ludzkich ciał
to coś niewyobrażalnego.
Miałam koszmary.
Ale byłam opanowana.
Zastanawiałam się, jak to przetrwam.
Nie miałam z kim pogadać.
Miałem wrażenie, że uszkodzenie tak ładnej osoby
to wielka strata.
Ale wtedy nie miałem wyboru.
Nie żył,
a ja musiałem pozbyć się szczątków.
Zrozumiał, że ma inny problem niż u babci.
W mieszkaniu nie mógł użyć młota,
by pokruszyć kości.
Dzień lub dwa później
kupiłem spory, 300-litrowy garnek.
Od restauracji.
W garnku mógł gotować to,
co zostało z ciał.
Tak wdrożył bardziej wyrafinowany proces
pozbywania się ciał.
Na samą myśl mnie mdli.
Kości rozpuszczał w kwasie.
Po co ci taka wielka beczka?
Trzymałeś tam kwas do kości?
Tak.
To beczka na śmieci.
Wrzucałeś tam kości, które…
Zamieniały się w breję,
którą mogłem wlać do toalety
i spuścić.
- Co zrobiłeś z czaszką? - Zatrzymałem ją.
- Gdzie ją trzymałeś? - W szafie.
Jeff stał się kimś więcej niż sąsiadem.
Lubiłem go, bo sądziłem, że ma miękkie serce.
Pewnego dnia
moja siostra brała ślub.
Nie miałem pieniędzy na prezent.
Zapukałem do Jeffa.
Powiedziałem, że szykuję się na ślub siostry.
Zapytałem, czy pożyczy mi pieniądze na prezent.
Dał mi 60 dolarów.
Powiedział, że mam nie oddawać,
tylko kupić coś siostrze.
Nic nie wiedziałem o jego przeszłości.
Ile osób wie, co robi sąsiad,
gdy zamknie za sobą drzwi?
Oceniamy go tylko po tym,
co widzimy
i co mówią inni.
LIPIEC 1990
22 LIPCA 1991
Co wiemy o podejrzanym? Ma 31 lat?
Ma 31 lat.
Rozmawiałem o nim z jego sąsiadami.
Nie znali go. Opisywali go jako dziwaka i samotnika,
ale ponoć miał pracę i pracował każdego dnia.
W noc jego aresztowania
nie wiedzieliśmy, co tam robiła policja.
Spytałem jednego z policjantów, czy Jeffowi nic nie jest.
Odparł: „Skurwielowi nic nie jest”.
Stałem tam i patrzyłem,
jak wynoszą części ciała
zapakowane w niewielkie pudełka.
Nieco większe niż kartony po butach. Brązowe.
Wynosili po dwa, trzy naraz.
Po dwa, po trzy pudła.
Okazuje się, że Jeff
to Jeffrey Dahmer,
który mordował ludzi
w mieszkaniu 213.
Z mieszkania wywieziono pudła zawierające poćwiartowane szczątki.
Teraz należy zidentyfikować ofiary.
Nie znamy tożsamości ofiar,
do których należą szczątki.
Wtedy zwykli śledczy nie mieli dostępu
do czegoś takiego jak badania DNA.
Korzystaliśmy z analizy dentystycznej,
odcisków palców,
rzeczy osobistych,
tatuaży, blizn pooperacyjnych i tak dalej.
Próbowaliśmy zidentyfikować ofiary.
Poskładanie szkieletów w całość
było jak układanie puzzli.
Antropologowie sądowi mogli określić wiek, rasę, płeć,
a także pomóc nam zinterpretować niektóre urazy.
Kiedy tutejsi śledczy sporządzą opisy ofiar,
informacje trafią do komputera
i zostaną porównane z opisami osób zaginionych w całym kraju.
Przez poprzednie półtora roku
zgłoszono liczne zaginięcia.
Na tej podstawie sporządziliśmy listę potencjalnych ofiar.
Po aresztowaniu Jeffreya
mieliśmy 300 telefonów dziennie
od osób pytających o swoje dzieci.
Pytały, czy coś wiadomo.
KREWNI ZAGINIONYCH PYTAJĄ
Ludzie się martwią.
Okoliczni mieszkańcy, krewni zaginionych.
Zaczęli przyjeżdżać
na miejsce zbrodni przy 25. i Kilbourn.
Przyjechaliśmy, może się uda.
Może tak, może nie. Szukamy tropów.
Konsultowaliśmy się z lekarzem,
który próbował poskładać szkielety.
Gdy coś wiedzieliśmy
i mieliśmy zdjęcie,
pokazywaliśmy je Dahmerowi
w celu identyfikacji ofiary.
To było ogromne wyzwanie.
Każdą ofiarę opisywał ze szczegółami.
Niektórych ofiar nie powiązalibyśmy ze sprawą,
gdyby nie współpraca Dahmera.
Henry Smith szukał brata w barach dla gejów w Milwaukee i Chicago,
ale bezskutecznie.
Często w barze słychać było:
„Kolejne zaginione dziecko”.
Pytaliśmy tylko: „Co? Kto zaginął?”.
Milwaukee to mała społeczność,
zwłaszcza czarni geje.
Jeśli nie było kogoś widać przez dwa, trzy tygodnie,
to się przeprowadził.
Ale wtedy
prawie co tydzień ktoś mówił, że tego i tego już nie ma.
OFIARA: EDWARD SMITH 24.07.1990
Często widywałem Eddiego Smitha.
Nagle zniknął.
Myślę, że nie żyje.
Carolyn Smith modli się, by jej obawy się nie spełniły.
Jej 28-letniego brata Eddiego widziano ostatnio rok temu, 16 czerwca.
Poszedł obejrzeć paradę równości w Milwaukee.
Siostra Eddiego przyszła do baru.
Wypytywała. Miała zdjęcia.
Mówiła: „Zadzwoniłby do kogoś.
Zadzwoniłby do mnie. Codziennie rozmawiamy”.
Ernest Miller dorastał w Milwaukee,
ale miał wracać do Chicago, gdy zniknął.
Ernest Miller, kolejny chłopak.
Ernest miał dobre serce.
Był bardzo kreatywny.
Gdy zniknął, o tym też było głośno w barach.
Osiemnastoletni Curtis Straughter mieszkał w tym domu z babcią.
Ostatni raz widziała go pięć miesięcy temu.
W tamtych czasach
można było kupić papierosy w automatach w barze.
ZAGINIONY
Na automatach wieszano plakaty dotyczące zaginionych.
Plakaty przedstawiały dorosłych, którzy zupełnie zniknęli.
Szukali ich krewni i przyjaciele.
Walcz! Walcz z AIDS!
Lata, w których Dahmer był najbardziej aktywny w Milwaukee,
zbiegają się z okresem
dziesięciokrotnego wzrostu liczby ofiar AIDS w Wisconsin.
Ludzie dosłownie znikali.
Nie żyli?
Chorowali? Wyprowadzili się? Nikt nie wiedział.
Prawa gejów!
Dahmer miał rzadką okazję,
niepowtarzalną szansę,
bo ludzie dosłownie znikali.
Bez wytłumaczenia.
Rodzina Hughes znała Jeffreya Dahmera.
Znajomi głuchoniemego Tony’ego Hughesa
rzekomo widzieli, jak Tony wychodził z baru
z blondynem.
MAJ 1991
2 MIESIĄCE PRZED ARESZTOWANIEM DAHMERA
Tony nie słyszał ani nie mówił,
ale pisał.
Zawsze miał ze sobą ołówek i notes.
Każdy chciał się przy nim dobrze bawić,
bo on dobrze się bawił.
Tony znał Jeffa od dawna.
Mieli wspólną przeszłość.
Tony mi powiedział.
To był długi weekend majowy w 1991 roku.
Tony Hughes i ja
byliśmy razem w barze Phoenix.
Siedzieliśmy przy barze i piliśmy drinki,
a Jeff wszedł tylnymi drzwiami. Jeffrey Dahmer.
Gdy Jeff wszedł,
Tony wstał i podszedł do niego.
Zostawił mnie i poszedł z Jeffem na parkiet.
Więcej go nie widziałem.
Jeff opowiedział mi o wszystkich ofiarach.
Zbudowanie zaufania jednak trochę trwa,
zanim poczujemy,
że możemy się komuś zwierzyć.
Ten głuchoniemy.
Chciałem go mieć przy sobie.
Podałem mu środki nasenne.
Zasnął.
Chciałem zobaczyć,
czy uda mi się jakoś
zatrzymać go przy sobie,
nie zabijając go.
Gdy czuł się już przy mnie swobodnie,
wyjawił dodatkowe informacje,
których nie podał policji.
Cóż.
Miałem wiertarkę.
I…
Źle to zabrzmi,
ale…
Mam to powiedzieć?
Gdy spał, wziąłem wiertarkę.
Wywierciłem mu dziurkę w czaszce,
by sprawdzić,
czy uda mi się
zrobić z niego jakby zombie.
Naprawdę sądził, że utrzyma jedną z ofiar przy życiu.
Na przykład dzięki tej lobotomii.
Że to zaspokoi jego potrzeby.
Byłam oszołomiona.
Tego już nie mogłam znieść.
Jeden z psychologów,
z którymi współpracowaliśmy,
Kenneth Smail, z nami był.
Jeff, skąd ten pomysł?
To moje przemyślenia.
Pomyślałem, że może się uda.
Nie chciałem już zabijać
i zostawiać sobie tylko czaszek.
Chciał odebrać ofiarom wolę.
To zdumiewające. Oszałamiające.
Potem wstrzyknął kwas solny
przez tę dziurę w czaszce.
To zabiło pana Hughesa.
Nie musiał już go dusić.
Zachował sobie jego czaszkę.
To była jedna z czaszek,
które znaleziono w jego mieszkaniu.
Smuci mnie,
gdy pomyślę sobie o tych chłopakach.
Jak wszyscy w tamtym okresie
próbowali odnaleźć siebie.
Nie spodziewali się śmierci.
W większości przypadków
byli to ubodzy homoseksualiści,
którzy nie mieli właściwego wsparcia
albo którzy zgłosili,
że ich ukochany zaginął,
tylko że nikt się nimi odpowiednio nie zajął.
Nie wiadomo, jak doszło do tych makabrycznych zbrodni.
Mieszkańcy zastanawiają się, jak umknęło to policji,
skoro Dahmer był wcześniej skazany za przestępstwo seksualne.
Często bywałem w barach.
Nikt mnie o nikogo nie pytał.
Żaden policjant czy detektyw nie wypytywał mnie,
co wiem o tej czy innej osobie.
To nie trwało kilka miesięcy czy tygodni.
To trwało latami.
Jak jeden człowiek mógł zabić tylu ludzi
i uniknąć schwytania?
Niektórzy wskazują, że policja nie spieszy się
w sprawach dotyczących homoseksualistów.
Gdyby ofiary były białymi heteroseksualistami…
CORAZ WIĘCEJ PYTAŃ
…poszukiwania byłyby dokładniejsze.
Konkretniejsze.
Pojawiają się głosy, że rasizm uniemożliwił wykrycie sprawcy.
Wyraźnie widać,
jak traktuje się mniejszość. Jak ciężar.
Rodziny mówiły, że policja zrobiła za mało.
Czasem być może słusznie.
Panowało poczucie,
że to 20-latek,
który idzie do baru i podrywa facetów.
Kto wie, gdzie go szukać?
Pozostaje pytanie, czy policja dostatecznie zbadała sprawy zaginionych.
Może założyła, że ofiary miały kłopoty
i nie warto ich szukać?
Gdyby posłuchali niebiałych,
uratowaliby życie wielu młodym ludziom.
Kupiłem wolnostojącą zamrażarkę.
Skąd ten pomysł?
Przygotowywałem się na więcej.
Napisy: Konrad Szabowicz