‎หลังจากคุณดาห์เมอร์ก่อเหตุฆาตกรรมครั้งแรก
‎เขาก็เว้นช่วงไปเก้าปีโดยไม่ฆ่าใครเลย
‎แต่หลังจากหยุดไป
‎เขาตื่นขึ้นมาในโรงแรมแอมบาสซาเดอร์ ‎มีศพนอนอยู่ข้างๆ
‎(ฆาตกรรม: สตีเว่น ทูโอมิ)
‎เขามีสิ่งที่ผมเรียกว่า ‎สวนทางกับการเปลี่ยนศาสนา
‎เขาเริ่มคิดว่า "นี่อาจจะเป็นชะตากรรมของฉัน ‎ที่ต้องทำงานของปีศาจ"
‎เขาเริ่มทำบริกรรมคาถาแปลกประหลาดทั้งหลาย
‎เขาเริ่มรู้สึกเข้าถึงบางส่วนของหนังที่ดู…
‎(ดิ เอ็กซอร์ซิสต์)
‎บอกเป็นนัยว่ามีอำนาจชั่วร้ายอยู่ทุกที่
‎สตาร์ วอร์ส ภาคชัยชนะของเจไดก็เป็นเรื่องนึง
‎เขาคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนตัวละครจักรพรรดิ
‎เขาอยากมีพลังควบคุมจิตใจคน
‎จักรพรรดิมีตาสีเหลือง
‎เจฟฟ์จึงหาที่ที่ขายคอนแทคท์เลนส์สีเหลือง
‎ก่อนจะออกไปเที่ยวกลางคืน
‎เขาจะใส่คอนแทคท์เลนส์
‎เขากระตุ้นให้ตัวเองคึกคัก
‎ด้วยการพยายามเลียนแบบ
‎ซาตานหรือคนชั่ว
‎เพื่อสนองจินตนาการของเขา
‎ผู้คนเลือกดู
‎หนังสยองขวัญนองเลือดเพื่อ…
‎เพื่อดูภาพพวกนั้นในหนัง
‎ข้อแตกต่างเดียวคือ
‎ผมทำจริงๆ
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ความสัมพันธ์ของฉันกับเจฟฟ์พัฒนาขึ้น
‎ยิ่งเราได้คุยกัน
‎ฉันก็ได้รู้จักหลายแง่มุมของเขา
‎ในตัวเขามีความขัดแย้งมากมาย
‎เขาเว้นช่วงไปนานมาก
‎โดยไม่ได้ฆ่าใครเลย
‎แต่หลังจากเขาพบกับสตีเว่น ทูโอมิ
‎เขาก็สูญเสียการควบคุมตัวเองไป
‎มันเป็นจุดที่นำไปสู่หายนะ
‎แล้วตอนไหนคะ
‎ที่คุณยอมให้ความรู้สึกเหล่านั้นครอบงำ
‎และเลิกพยายามเปลี่ยนแปลงอะไรทั้งสิ้น
‎หลังจากเหตุที่แอมบาสซาเดอร์
‎มันก็กระตุ้นให้ปล่อยทุกอย่างเต็มที่เลย
‎สุดท้ายเขาก็ไปถึงจุดที่ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว
‎และสี่ปีต่อมา
‎ความบุ่มบ่ามนั้นก็ทำให้เขาโดนจับ
‎(วันที่ 22 กรฎาคม 1991)
‎คดีดาห์เมอร์ ‎เป็นสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนในมิลวอกี
‎มันเป็นช่วงเวลาที่เหลือเชื่อ ‎ในชีวิตการทำงานเป็นนักข่าวของฉัน
‎คืนนั้นในเดือนกรกฎาคม 1991
‎วันที่ 22
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจมิลวอกี ‎กำลังออกลาดตระเวนรอบดึก
‎พวกเขาขับผ่านอะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎ในรถลาดตระเวนไปตามถนน
‎แล้วเทรซี่ เอ็ดเวิร์ดส์ก็เข้าไปหา
‎เทรซี่ เอ็ดเวิร์ดส์ใส่กางเกงในขาสั้น
‎มีกุญแจมือห้อยอยู่ที่ข้อมือ
‎ขณะที่ตำรวจกำลังคุยกับเขา
‎เขาก็เริ่มเล่า
‎เรื่องที่ไม่น่าเชือ
‎ว่าเขาไปอยู่ไหนมา
‎เกี่ยวกับผู้ชายผิวขาวเพี้ยนๆ
‎ที่เขาเพิ่งคุยด้วย
‎ดาห์เมอร์เลือกเหยื่อ
‎ตามลักษณะรูปร่าง
‎เขาจะเสนอเงินให้เหยื่อ
‎แล้วเหยื่อก็ยอมให้ดาห์เมอร์ถ่ายรูปพวกเขา
‎แต่เขาจะบอกว่า ‎"คุณต้องมาที่อะพาร์ตเมนต์ผม"
‎คืนนั้นเทรซี่ เอ็ดเวิร์ดส์ตกลงไป ‎ที่อะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎ก่อนอื่นเลย เทรซี่เป็นคนดีมาก
‎เขาเป็นคนที่รู้เท่าทันคน เอาตัวรอดเก่ง
‎เขาบอกเราว่าคืนนั้นเจฟฟรีย์ทำตัวยังไง
‎และอยู่ดีๆ เขาก็รู้
‎ว่าเขาไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อถ่ายรูปแน่นอน
‎เขาไปที่นั่นเพื่ออะไรที่เลวร้ายกว่านั้น
‎พอพวกเขาอยู่ในห้องนอน
‎ดาห์เมอร์จับเขาใส่กุญแจมือหนึ่งข้าง
‎เอ็ดเวิร์ดส์ขยับหนีเพื่อไม่ให้เขาใส่อีกข้าง
‎แล้วเจฟฟรีย์ก็เปิดหนัง ‎เรื่องเอ็กซอร์ซิสต์ภาคสาม
‎ดาห์เมอร์เริ่มจดจ่ออยู่กับหนัง
‎จึงไม่ได้สนใจกุญแจมืออีกข้าง
‎เขาเริ่มทำท่าบ้าบอ
‎นั่งโยกตัวไปมาในเก้าอี้
‎และทำเสียงแปลกๆ
‎และพูดจาไม่เป็นภาษา
‎เทรซี่เริ่มทำเหมือนพวกเขาเป็นเพื่อนซี้กัน
‎เพราะเขารู้ว่าต้องหนีให้ได้ ‎ไม่งั้นจะถูกฆ่าแน่นอน
‎ผมบอกเขาว่าผมต้องเข้าห้องน้ำ ‎พอผมเดินผ่านเขา ผมก็ฟาดเขา
‎แล้ววิ่งหนีไปที่ประตู ‎พระเจ้าต้องคุ้มครองผมอยู่แน่
‎เพราะเขาติดล็อกที่ประตูไว้ตั้งแปดอัน
‎ผมก็ดันเปิดอันที่ถูกต้องได้
‎เทรซี่โบกมือเรียกรถตำรวจมิลวอกี
‎ตอนแรกเขาแค่อยากให้ถอดกุญแจมือออก
‎ผมว่าเขาไม่ค่อยอยากบอกข้อมูล
‎ว่าเขาโดนจับใส่กุญแจมือได้ยังไง
‎มันเป็นกุญแจมือคนละแบบ ‎กับที่ตำรวจมิลวอกีใช้
‎ใช้กุญแจตำรวจไขไม่ได้
‎พวกเขาเลยกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ ‎เพื่อเอากุญแจมาไข
‎และเพื่อสอบสวนด้วย
‎(สอบปากคำเจฟฟรีย์)
‎พอดาห์เมอร์เปิดประตูออกมา ‎เขากำลังเมามาย
‎เขายอมให้ตำรวจเข้าไป
‎ตำรวจตรวจดูห้องนอน
‎พบมีดอยู่ใต้เตียง
‎มีดที่ดาห์เมอร์ใช้ขู่เทรซี่ เอ็ดเวิร์ดส์
‎เทรซี่ เอ็ดเวิร์ดส์เล่าว่า
‎ดาห์เมอร์บอกเขาว่ามี
‎หัวหลายหัวอยู่ในตู้เย็น
‎พอตำรวจเปิดตู้เย็นออกมา
‎เห็นหัวอยู่ในตู้เย็น กำลังมองขึ้นมา
‎เขาก็ร้องลั่น
‎เขาร้องลั่นเลย
‎สุดท้ายเขาต้องเกษียณ ‎เพราะยังเก็บไปฝันตลอด
‎เขาทำใจไม่ได้
‎ดาห์เมอร์ถูกควบคุมตัว
‎เขาถูกนำตัวไปที่กองบัญชาการตำรวจ
‎พอผมไปถึงที่เกิดเหตุ ‎และพบกับผู้หมวดกะกลางคืน
‎โรสเวลต์ ฮาร์เรลล์ ‎เขาส่ายหน้าและสรุปให้ผมฟัง
‎ว่ามันไม่น่าเชื่อเอาซะเลย
‎มันเป็นอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ‎แต่มีหลักฐานมากมายมหาศาล
‎ที่เกิดเหตุนั้นน่าสยดสยองมาก
‎เครื่องมือที่อยู่ในอะพาร์ตเมนต์
‎มีทั้งเลื่อยตัดเหล็ก ไขควง
‎เครื่องมืออื่นๆ ที่เขาใช้
‎เพื่อหั่นชิ้นส่วนเหยื่อ
‎ผมนึกว่าจะเป็นที่เกิดเหตุทั่วไป แต่พอไปถึง
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจพาผมไปที่ ‎อะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎นักนิติเวชเคยชินกับการเห็นภาพที่โหดร้าย
‎แต่นี่มันคนละเรื่องกันเลย
‎พอมองไปรอบๆ ห้อง ‎ก็เห็นสีหน้าที่หวาดกลัวของทุกคน
‎และตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‎ผมเชื่อมั่นว่า
‎ในเวลานั้น
‎ผมได้เผชิญหน้ากับความชั่วร้ายจริงๆ
‎ผมบรรยายไม่ถูก
‎แต่มันเป็นความรู้สึกถึงควาชั่วช้าของมนุษย์
‎พอเราค้นดูตามลิ้นชักและภาชนะต่างๆ
‎ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้กำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุ
‎แต่กำลังรื้อพิพิธภัณฑ์ของดาห์เมอร์
‎เห็นชัดว่าดาห์เมอร์สะสม
‎ชิ้นส่วนร่างกายบางส่วนของคนที่เขาฆ่า
‎อวัยวะเพศตากแห้ง เส้นผมมนุษย์
‎เราพบถุงพลาสติก
‎ที่มีเนื้อเยื่ออยู่
‎ผมตรวจชันสูตรแล้วพบว่า
‎เป็นหัวใจมนุษย์
‎และเนื้อเยื้อจากกล้ามเนื้อโครงร่างอื่นๆ
‎และในห้องนอนนั้น
‎มีโครงกระดูกสามโครงในสภาพสมบูรณ์
‎ที่ถูกตัดหัวออก
‎และมีหัวกะโหลกมนุษย์ 11 หัว
‎อยู่ดีๆ ผมก็ฉุกคิดได้ว่า
‎"เรามีฆาตกรต่อเนื่องในมิลวอกี"
‎มันช่างโหดเหี้ยมมาก
‎จนแทบไม่น่าเชื่อ
‎แต่ก็ต้องเชื่อเพราะเรามีหลักฐานทุกอย่าง
‎ตอนที่ผมอยู่ในห้องนอน
‎ผมสังเกตเห็นถังพลาสติกสีฟ้าขนาดใหญ่
‎พอผมย้ายถังและเขย่าถัง
‎ก็มีเสียงของเหลวกระฉอก
‎และถังก็หนักมากด้วย
‎ผมเลยขอให้ทีมจัดการวัตถุอันตรายเข้ามา
‎และเอาถังออกไป เผื่อว่ามีสารเคมี
‎หรือวัตถุอันตรายอื่นๆ อยู่
‎รุ่งเช้าวันต่อมา
‎ผมมุ่งหน้าไปที่กองบัญชาการตำรวจ
‎และได้รับรายงานสรุปว่าดาห์เมอร์พูดอะไรบ้าง
‎(ชายหนุ่มยอมรับว่าชำแหละศพ)
‎แล้วเราก็เริ่มตรวจสอบช่วงเวลา
‎เป็นจุดเริ่มต้นของการสืบสวนนานหลายสัปดาห์
‎ที่จริงก็หลายเดือนเทีเดียว
‎ทนายความของเขาอยู่ด้วยและคอยบอกว่า ‎"ฉันขอแนะนำว่าอย่าพูดอะไร"
‎และทุกวันเขาจะเซ็นเอกสารสละสิทธิ์ ‎เขียนว่า "ผมอยากพูด"
‎เราอยู่ที่เรือนจำ
‎เขากำลังเล่าถึงเหยื่อแต่ละราย
‎ย้อนกลับไปเท่าที่เขาจำได้
‎ครับ ผมเก็บความรู้สึกไว้ในใจตลอดเวลา
‎การพูดอย่างนี้จึงเป็นประสบการณ์ใหม่ ‎ที่ผมกำลังเรียนรู้
‎ฉันว่าคุณเปิดเผยกับฉันมาตลอดนะ
‎ยิ่งฝึกก็จะยิ่งง่ายขึ้น
‎ช่วยตอบได้มั้ยว่า ‎อะไรคือสาเหตุที่ทำให้คุณอยากฆ่าพวกเขา
‎ผมคิดว่าอิทธิพลที่ซ่อนอยู่
‎คือแรงขับทางเพศที่วิปริต
‎มีแต่ความรู้สึกว่างเปล่าตลอดเวลา
‎และไม่สามารถค้นพบ
‎อะไรในชีวิตที่ทำให้ผม
‎มีความสุข สงบหรือเติมเต็มได้
‎ผมตามหาอะไรที่มากกว่านั้นอยู่เสมอ
‎(วันที่ 22 กรกฎาคม 1991)
‎(วันที่ 17 มกราคม 1988)
‎(แปดสัปดาห์ ‎หลังการฆาตกรรมสตีเว่น ทูโอมิ)
‎คืนหนึ่งผมออกไปเที่ยว
‎ผมพบกับ… คนอินเดียมั้ง
‎เขายืนอยู่ตรงนั้น บอกว่ากำลังรอรถเมล์
‎- จำชื่อเขาได้มั้ย ‎- จำไม่ได้
‎ในเดือนมกราคม ปี 1988
‎ระหว่างที่เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์อาศัยอยู่บ้านย่า ‎เขาออกไปเที่ยว
‎เขาพบกับเจมส์ ด็อกซ์เตเตอร์ อายุ 14
‎เขายืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าบาร์เกย์
‎ดาห์เมอร์ชวนเขากลับไปที่บ้านย่าด้วยกัน
‎ด็อกซ์เตเตอร์บอกราคาไป ‎ค่ามีเพศสัมพันธ์ด้วย 50 ดอลลาร์
‎- ย่าคุณอยู่ไหน ‎- อยู่ชั้นบน หลับอยู่
‎ผมถามเขาว่า "อยู่ได้ดึกแค่ไหน"
‎เขาตอบว่า
‎"ไม่เกินเช้ามืด"
‎และตอนนั้นก็ใกล้จะเช้ามืดแล้ว
‎โอเค
‎ตอนนี้คุณคิดอะไรอยู่
‎ผมแค่…
‎อยากเก็บเขาไว้ พูดแบบนี้ดีกว่า
‎เขามักผสมยาที่ทำให้คนหลับไป
‎และใช้ยานอนหลับ
‎เขามักใส่ยาห้าหรือเจ็ดเม็ดในกาแฟ
‎อาจจะใส่เหล้าลงไปด้วย
‎แน่นอนว่าความคิดของผมตอนนั้น
‎ไม่ใช่ความคิดของคนที่มีจิตปกติ
‎ผมอยากให้เขามีชีวิตอยู่มากกว่า
‎แต่การบีบคอเขาดูเป็นวิธีที่จะเก็บเขาไว้ได้
‎พอเขาฆ่าใครสักคน ‎ศพก็จะอยู่ในห้องนอนชั้นบน
‎พอย่าของเขาตื่น เจฟฟรีย์ก็จะลงไปข้างล่าง
‎กินมื้อเช้ากับย่า
‎ศพก็จะอยู่ในห้องนอนชั้นบน
‎เจฟฟรีย์คุยสัพเพเหระกับย่า
‎และไปส่งย่าที่โบสถ์
‎เขาไม่มีความรู้สึกรู้สาอะไรเลย
‎เขาเก็บศพของด็อกซ์เตเตอร์
‎ไว้ในห้องใต้ดินของย่าเขานานหนึ่งสัปดาห์
‎แล้วพอเขาอยู่ในบ้านตามลำพัง
‎ก็จะเอาศพออกมาแล้วมีเพศสัมพันธ์ด้วย
‎สิ่งที่ศพ หุ่นโชว์ ‎และคนหมดสติมีเหมือนกัน
‎คือพวกเขาไม่เรียกร้อง
‎ไม่ต่อว่า
‎และไม่หนีไปไหน
‎สำหรับดาห์เมอร์ นั่นเป็นเรื่องสำคัญ
‎ผมไม่เคยรู้จักมนุษย์คนไหน
‎ที่เป็นคนที่โดดเดี่ยว ‎เท่าเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์เลย
‎ผมถามว่า
‎"เจฟฟรีย์ คุณมีเพื่อนบ้างมั้ย"
‎"ไม่มี"
‎"เคยไปดูหนังกับผู้ชายมั้ย"
‎"ไม่เคย"
‎"เคยไปปาร์ตี้มั้ย" ‎"ไม่"
‎เขาไม่มีเพื่อน เลยไม่ได้คุยกับใครเลย
‎ผมเห็นแต่ภาพของคนที่มีแต่เปลือกนอก
‎เขาไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น
‎นอกจากสนองความต้องการ
‎ที่อยากมีเซ็กซ์กับคนตาย ‎หรือคนเป็นที่หมดสติ
‎สถานการณ์ทั้งหมดนี้ ‎บีบให้ผมต้องเปลี่ยนมุมมอง
‎ว่าผมใช้ชีวิตยังไง
‎ตอนนั้นคุณไม่เคยรู้ตัวเลยเหรอ
‎อาจจะรู้ แต่ผมเลือกที่จะมองข้าม ฝังมันไว้
‎เก็บกดไว้ข้างใต้แรงกระตุ้นที่ผลักดันผม
‎เจฟฟรีย์มีความอยากรู้อยากเห็น ‎เรื่องร่างกายมนุษย์มาก
‎ความสนใจนี้มีมาตั้งแต่เด็ก ‎แม้แต่ตอนที่เขาอยู่เกรดสามหรือสี่
‎(ปี 1991)
‎(ปี 1968)
‎ตอนที่เจฟฟ์กับผมเป็นเด็ก ‎เรามักไปเดินป่ากัน
‎มักจะเจอกระดูกตามพื้นดิน
‎และเขามักจะสนใจเป็นพิเศษ
‎เมื่อเห็นกายวิภาคของสัตว์พวกนี้
‎เขามักใช้เวลาอยู่ในเพิในสนามหลังบ้าน
‎ที่เขาเก็บสะสมสัตว์เอาไว้
‎และช่วงหนึ่ง โรงเก็บของทำสวน
‎ก็เคยใช้เป็นที่เก็บโครงกระดูก
‎กระดูกกระรอก กระต่าย
‎หรืออะไรก็ตามที่เจอในป่า
‎เขาวางโชว์ทั้งหมดไว้ ‎บนโต๊ะเครื่องมือในโรงเก็บของ
‎เขาทำความสะอาดเลาะเนื้อที่ติดกระดูกแล้ว
‎ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดสนใจอยากสะสมเลย
‎เจฟฟ์กลับเห็นว่ามันน่าสนใจ
‎สิ่งที่เขาสนใจในวัยนั้น
‎เป็นแบบการสตัฟฟ์สัตว์สมัครเล่นมากกว่า
‎แต่ระหว่างที่เขาสนใจเรื่องนั้น
‎ก็บังเอิญว่า
‎เขาหันมาสนใจ
‎อวัยวะภายในด้วย
‎แน่ละมันเป็นความสนใจที่ผิดปกติ
‎คุณเริ่มด้วยอะไรคะ
‎แค่ซากสัตว์ที่ถูกรถทับ
‎หมา
‎ตัวพอสซัม
‎เขาหลงใหลการผ่าซากสัตว์
‎อยากดูอวัยวะภายใน
‎ดูว่าอะไรอยู่ตรงไหน
‎ตอนอยู่เกรดเก้า
‎ผมชำแหละ
‎ลูกหมู
‎พอเราผ่าเสร็จแล้ว
‎ผมเอาหัวหมูกลับบ้าน
‎เลาะเนื้อออก
‎แล้วเก็บหัวกะโหลกไว้สักพัก
‎ทำไมเหรอ ไม่รู้สิ
‎เขาไม่ฆ่าสัตว์ ‎เขาจะหาซากสัตว์ แล้วเอามาผ่า
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของความหลงใหล
‎ในศพของเขา
‎มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาสนใจ
‎มันกลายเป็นความหมกมุ่นสำหรับเขา
‎เขาสร้างกำแพงกั้นระหว่างเขากับคนอื่น
‎ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก
‎เป็นคนที่สร้างความผูกพันกับคนอื่นไม่ได้เลย
‎ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า
‎ผมสามารถจะมี‎…
‎ความรู้สึกรักใครได้มั้ย แม้แต่ตอนนั้น
‎ตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่ามีได้มั้ย
‎คุณรักใครไม่เป็น หมายความว่าอย่างนั้นเหรอ
‎ผมไม่แน่ใจว่าผมรักเป็น ใช่
‎ผมคิดว่าคนที่มีความรักได้ ‎คงไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก
‎(ปี 1974)
‎(วันที่ 23 กรกฎาคม 1991)
‎รุ่งเช้าหลังจากดาห์เมอร์ถูกจับกุม
‎พระอาทิตย์ขึ้น
‎ตำรวจเวรกลางคืนกำลังกลับบ้าน
‎และตำรวจเวรกลางวันมาเปลี่ยนเวร
‎ตอนนี้ซอยหลังอะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์ ‎มีคนมุงกันแออัด
‎มีนักข่าวด้วย แต่ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้าน
‎ที่ต้องอพยพ ‎ออกจากอะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎สิ่งสำคัญที่นักข่าวอาชญากรรมต้องมี ‎คือเส้นสาย
‎ข่าววงในจากกรมตำรวจ
‎และเพื่อนคนหนึ่งของผมในกรมตำรวจ
‎ก็บอกชื่อของดาห์เมอร์มา
‎ตอนนั้นข้อมูลนี้ยังไม่เปิดเผย
‎ผมอยากหลบไปจากสถานที่เกิดเหตุ
‎ไปที่ระบบคอมพิวเตอร์ ‎ในสำนักงานอัยการเขต
‎ในระบบคอมพิวเตอร์นั้น
‎ผมพิมพ์ชื่อของดาห์เมอร์ ‎แล้วค้นประวัติของเขาได้
‎และแน่นอนว่ามีคดีอาญาข้อหาทำร้ายทางเพศ
‎ผมค้นหาบันทึกประวัติ ‎แล้วพบว่าเขามีคนว่าความให้ในคดีนั้น
‎ทนายความชื่อเจอร์รี่ บอยล์
‎ดาห์เมอร์เป็นที่รู้จักอยู่แล้วในกรมตำรวจ
‎(กรกฎาคม 1991)
‎(กันยายน 1988)
‎ผมพบดาร์เมอร์ครั้งแรกในปี 1988
‎เขาถูกตั้งข้อหาประพฤติผิดทางเพศ ‎กับเด็กผู้ชาย
‎เห็นผู้ชายลูกครึ่งยุโรปกับเอเชียคนหนึ่ง
‎เดินไปตามถนนในบ่ายวันนั้น
‎ถามเขาว่าอยากได้เงินสัก 50 ดอลลาร์มั้ย ‎เขาตอบตกลง
‎"เพื่อถ่ายรูป" เรากลับไปที่บ้าน
‎เขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่กางเกงใน
‎ผมถ่ายรูปเขาสองรูป
‎รูปหนึ่งบนเตียง อีกรูปตอนยืนอยู่มั้ง
‎และผมกำลังดื่มกาแฟใส่ไอริชครีม
‎ผมเอาให้เขาดื่ม ใส่ยานอนหลับไว้ด้วย
‎เขาดื่มเข้าไป
‎เขาอยู่ที่นั่นทั้งหมดน่าจะเกือบชั่วโมง
‎เขาบอกว่าเขาต้องไปแล้ว ‎ผมจ่ายเขาไป 50 ดอลลาร์
‎แล้วเขาก็กลับไป
‎ทำไมคุณถึงปล่อยเขาไป
‎เพราะผมไม่มีมีด ‎ผมไม่มีเจตนาจะทำร้ายเขา
‎ผมแค่อยากอยู่กับเขา
‎และนอนกับเขาสักพัก
‎เขาบอกผมว่าเขาชอบฟังเสียงท้องของคน
‎(คำให้การในศาล ‎ปกปิดชื่อไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว)
‎ผมนอนอยู่บนเตียง
‎แล้วเขาก็โน้มตัวลงมา แล้วเขาก็เริ่ม…
‎เขาเอาหูแนบกับหน้าท้องผม
‎เด็กหนุ่มคนนั้นหนีไปได้
‎กลับไปบ้านตัวเองในสภาพถูกมอมยา
‎พ่อแม่ของเขาเป็นห่วงมาก
‎จึงพาเขาไปโรงพยาบาลและโทรแจ้งตำรวจ
‎เพราะดูเหมือนเขาถูกมอมยา
‎สำนักงานของเราดำเนินคดีกับดาห์เมอร์ ‎ที่มอมยาเด็กหนุ่มคนนั้น
‎ดาห์เมอร์ถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ข้อหาวางยาและล่อลวงเยาวชน
‎ตอนที่ดาห์เมอร์ถูกพามาพบผม
‎ผมเป็นหัวหน้าจิตแพทย์
‎ของกรมราชทัณฑ์ ในพื้นที่มิลวอกี
‎ระหว่างที่เขารอคำพิพากษา
‎ผมบอกว่าผมจะประเมินสรุป
‎เพื่อให้พอรู้ว่าเรากำลังเจอกับอะไร
‎(อารมณ์ฉุนเฉียวเป็นส่วนใหญ่)
‎เจฟฟรีย์ระวังตัว เกรี้ยวกราด ‎และไม่ให้ความร่วมมือตั้งแต่แรก
‎มาช้าไปครึ่งชั่วโมง
‎หวังว่าผมจะไม่รอพบเขา
‎เขาเอาแต่จ้องมองผม
‎ด้วยสายตาที่เย็นชาและโกรธเกรี้ยว
‎ตลอดการสัมภาษณ์เลย
‎แต่เขาก็ให้ข้อมูลสำคัญมากมาย
‎แค่ดูจากพฤติกรรมของเขา
‎รูปแบบลักษณะนิสัยของเขา
‎เป็นนิสัยของคนที่หลอกใช้คนอื่น
‎เห็นผู้คนเป็นวัตถุ ไม่มีความรู้สึกเห็นใจ
‎(มีความเป็นไปได้สูงที่จะกระทำผิดอีก)
‎ผมแนะนำไปว่า บุคคลคนนี้อันตรายเกินไป ‎ที่จะอยู่ในสังคมได้
‎คนนี้ควรถูกจำคุก
‎(จำคุกเป็นเวลานาน)
‎สุดท้ายผู้พิพากษาเชื่อคำพูดของเจฟฟรีย์
‎ซึ่งค่อนข้างสะเทือนอารมณ์
‎สรุปสั้นๆ ว่าเขาพูดว่า ‎"นี่มันเลวร้ายมาก"
‎"ผมเสียใจ มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว"
‎(เรือนจำเขตมิลวอกี)
‎โทษของเขาคือ ‎ทำงานนอกเรือนจำเป็นการชั่วคราว
‎ในรัฐเรา โครงการทำงานนอกเรือนจำคือ
‎คุณไปทำงานระหว่างวัน ‎ตามเวลางานปกติได้
‎แต่เมื่อไม่ทำงานก็ต้องเข้าคุก
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์มีงานทำ ‎ที่โรงงานช็อกโกแล็ตแอมโบรเชีย
‎(ห้องขังหนึ่ง)
‎สำนักงานของเราบอกว่า ‎เขาควรจะถูกจำคุกนานหกปี
‎เราไม่เห็นตรงกับผู้พิพากษาในข้อนี้
‎ผมนึกว่าผมรู้ทันคนดี ไม่มีใครหลอกผมได้
‎เขาหลอกผมสนิทใจเลย บอกได้เลย
‎เขาหลอกทุกคน
‎พอเราดูคดีของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎มีความผิดพลาดมากมายในระบบ
‎ทั้งการภาคทัณฑ์หรือทำทัณฑ์บน
‎ทั้งผู้บังคับใช้กฎหมายและชั้นศาล
‎ที่ไม่สามารถปกป้องเหยื่อได้
‎เด็กผู้ชายคนนี้อายุเพียง 13 ขวบ ‎ตอนที่เกิดเรื่อง
‎สิบสามปี
‎ไม่มีทางที่จะรู้ได้เลย
‎ว่าเขาลงมือฆ่าคนไปแล้ว
‎แต่ตอนแรกที่ผมรู้ว่า
‎ผู้พิพากษาทำอะไรลงไป
‎ความรู้สึกของผมคือ ‎"อ้อ โอเค เดี๋ยวเราก็ได้ตัวเขา"
‎"ไม่มีทางที่เราจะไม่ได้เจอเขาอีก"
‎เขามีเวลาหลายเดือน ‎ตั้งแต่ถูกตัดสินว่ามีความผิด
‎กว่าจะต้องเริ่มชดใช้โทษจริงๆ
‎ในช่วงเวลานั้นเอง
‎เขายังตระเวนเที่ยวตามบาร์เกย์ต่อไป
‎และมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน
‎- ตอนนั้นยังอยู่ที่บ้านย่าเหรอ ‎- ใช่
‎โอเค
‎สองเดือนก่อนผมจะไปรายงานตัว ‎ที่ศูนย์ทำงาน
‎ลาคาจกำลังจะปิดร้าน
‎เป็นบาร์ที่คุณไปประจำเหรอ
‎และชวนหนุ่มผิวดำคนหนึ่งคุย
‎- เขาชื่ออะไร ‎- ผมคิดว่าชื่อโทนี่นะ
‎คิดว่านะ
‎เขาบอกผมว่าเขาชื่อนั้น
‎โทนี่
‎(มีนาคม 1989)
‎โทนี่ เซียส์อายุประมาณ 23 หรือ 24 ปี
‎เขาเป็นนายแบบ
‎มีเสน่ห์ดึงดูดมาก
‎และแต่งตัวสำอางดูดีเสมอ
‎ผมเขาสวยสะดุดตา
‎สมัยนั้นเราเรียกเขาว่า เจอรีเคิร์ล
‎เขาร่าเริง มีชีวิตชีวาเสมอ
‎เขามักออกไปหาผจญภัย ‎อยากทำอะไรใหม่ๆ ประจำ
‎ไม่มีทางรู้เลยว่าคืนนั้นจะไปไหน
‎แต่รู้ว่าจะต้องสนุกแน่นอน
‎โทนี่ไม่มีรถ
‎ผมเลยต้องไปรับเขา
‎แล้วก็ไปเที่ยวตามบาร์
‎คืนนั้นก็เป็นคืนวันเสาร์ทั่วไป
‎ผมไปรับเขาที่อะพาร์ตเมนต์
‎เราตระเวนไปตามบาร์ต่างๆ
‎ช่วงหนึ่งเราตัดสินใจแยกกัน
‎เราตกลงกันว่าเมื่อหมดคืน
‎เราจะไปเจอกันที่จุดนัดพบ
‎เราก็ทำอย่างนั้น
‎พอเที่ยวกันจนจบคืน
‎เราไปเจอกันที่มุมเดิมที่นัดกันไว้
‎เขาพาผู้ชายคนหนึ่งมาด้วย
‎เขาไม่ได้หน้าตาดีมากมาย ‎แต่ก็ไม่ถึงกับขี้เหร่หรอก
‎เขามีผมสีบลอนด์
‎ใส่แว่นตา
‎เรานั่งตรงหัวมุมแล้วคุยเรื่องค่ำคืนของเรา
‎เราไปเจอใครบ้าง ไปไหนมาบ้าง ‎อะไรทำนองนั้น
‎โทนี่อยากไปกินมื้อเช้า
‎เพราะเขาอยากสนุกอยู่ตลอด ‎ไม่เคยอยากให้ค่ำคืนต้องเลิกรา
‎เราไปกินมื้อเช้าอร่อยๆ กัน
‎แล้วก็ไปส่งพวกเขา
‎เขาบอกให้ไปส่งที่บ้านเขา
‎เขามีเพื่อนผู้ชายผิวขาวอยู่ด้วย
‎เพื่อนของเขามีรถ
‎ระหว่างที่นั่งรถไป
‎เขาทำตัวนัวเนียมาก ดูรู้ว่าเขาเมาแอ๋
‎แล้วเราก็ขับรถ
‎ไปที่ถนน 57 ตัดกับลินคอล์น
‎เขาให้ผมส่งพวกเขาที่หัวมุมถนน
‎แถวนั้นไม่มีบ้านหรืออะไรเลย เป็นแค่สี่แยก
‎พวกเขาลงรถไป ผมบอกลาโทนี่
‎และเตือนเขาว่าถ้าอยากให้ไปส่งก็โทรหาผม
‎ก่อนเวลาตามนี้นะ
‎พวกเขาเดินไปตามถนน แล้วผมก็ขับออกไป
‎ตอนที่คุณออกไปเที่ยวคืนนั้น
‎และพบผู้ชายคนนี้ ‎คุณตัดสินใจว่าเขาดูเป็นคนดี
‎คุณคิดอะไรถึงอยากชวนเขากลับไปบ้าน
‎คุณคิดกลัวบ้างมั้ยว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
‎ไม่ ผมนึกว่าจะเป็นค่ำคืนปกติคืนหนึ่ง
‎ผมพาเขากลับไปที่บ้าน
‎เวลาผมดื่มเหล้า ‎ผมไม่ค่อยมีวิจารณญาณเท่าไหร่
‎ยิ่งเวลาผมดื่มหนัก
‎เจฟฟรีย์พาโทนี่ เซียส์ไปที่บ้านของย่าเขา
‎ในเวสต์อัลลิส ที่เขาอาศัยอยู่
‎เราขึ้นไปที่ห้องนอน
‎และนอนเล่นกัน
‎เขาก็เริ่มพูดว่า
‎มันใกล้จะเช้าแล้ว และเขาต้องไป
‎ผมลงไปข้างล่างเพื่อชงกาแฟ
‎ใส่ยานอนหลับ
‎เขานอนหลับไป
‎แล้วตอนนั้นผมก็บีบคอเขา
‎ย่าของเขาหลับตลอดไม่รู้เรื่องเลย
‎ความต้องการอยากมีเพื่อนของเขา
‎และไม่อยากให้พวกเขาจากไป
‎มันยิ่งใหญ่มาก มันมีพลังมากสำหรับเขา
‎ตอนนั้นคุณเคยฉุกคิดบ้างมั้ยว่า
‎คุณสูญเสียเขาไปแล้ว ‎แทนที่จะได้เก็บเขาไว้
‎ผมคิดว่าผมก็สำนึกขึ้นมาได้นะ แต่ว่า
‎- เมื่อไหร่ ‎- หลังจากพวกเขาตายไปแล้ว
‎มันรู้สึกยังไง
‎ไม่สะใจ รู้สึกเหมือนเสียเปล่า
‎เขามักค้นพบวิธี
‎กำจัดศพได้เสมอ
‎และเขาหน้าตาดี ผมก็เลย…
‎ตัดหัวเขาออก
‎ใส่ไว้ในถังสีขาวใบใหญ่
‎เติมแอซีโทนให้เต็ม
‎เพื่อดองหัวเอาไว้
‎ทำไมครั้งนี้คุณถึงทำแบบนี้
‎แค่ลองทำอะไรใหม่ๆ ให้แตกต่างบ้าง
‎เขาเก็บไว้ทั้งหัว ไม่ใช่แค่หัวกะโหลก
‎และเก็บอวัยวะเพศของโทนี่ไว้ด้วย
‎เขาเอาใส่ในภาชนะกันอากาศเข้า
‎ใส่ไว้ในล็อกเกอร์
‎ที่โรงงานช็อกโกแล็ต ที่ทำงานของเขา
‎ช่วงเวลานั้นส่วนใหญ่
‎ดาห์เมอร์อยู่ที่สถานกักกัน
‎อย่างน้อยก็ตอนกลางคืน ‎และออกไปทำงานได้
‎ที่นั่นปลอดภัยกว่าบ้านของย่า
‎ที่อาจจะมีใครไปบังเอิญเจอเอาได้
‎คุณเก็บอวัยวะเพศกับหัวไว้เหรอ
‎คุณยังรู้สึกเหมือนมีเพื่อนอยู่เคียงข้างรึเปล่า
‎ตอนนี้ทุกอย่างมันฟังดูเพี้ยนมากสำหรับผม
‎คุณคิดว่าคุณรักโทนี่มั้ย
‎อือ เอาเป็นว่าถ้าผมรักเป็น ผมก็คงรักเขา
‎มันเป็นความพยายาม ‎สงวนตัวตนของเขาที่ผมมีเหลืออยู่
‎คุณหวังว่าจะได้อะไรขึ้นมา
‎ผมหวังว่าเขาจะเหี่ยวแห้ง ‎และดูเหมือนตอนยังมีชีวิตอยู่
‎แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น
‎ป่านนั้นก็เห็นชัดว่ามันดูไม่เหมือนโทนี่แล้ว
‎- มันแห้งเหี่ยวไปหมด ‎- โอเค
‎แล้วมันยังทำให้คุณตื่นเต้นมั้ย
‎ไม่ ไม่มากเท่าไหร่ ‎ความตื่นเต้นมันหายไปแล้ว
‎ผมได้รับการติดต่อจากพี่สาวของโทนี่
‎โทรมาถามว่าได้ข่าวโทนี่บ้างมั้ย
‎ผมตอบว่า "ไม่ เราไปเที่ยวกันเมื่อวันเสาร์"
‎"ผมไม่ได้ข่าวจากเขาเลย" ‎เราคุยกันแค่นั้น
‎น่าจะวันสองวันให้หลัง
‎ผมก็ได้รับอีกสายบอกว่า ‎พวกเขาจะแจ้งความคนหาย
‎เพราะพวกเขาไม่ได้ข่าวอะไรเลย
‎ตอนแรกผมเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก
‎เพราะผมเป็นคนสุดท้ายที่เห็นโทนี่ตอนมีชีวิตอยู่
‎ครอบครัวของโทนี่ถามผมว่า
‎"คุณบอกรายละเอียดทั้งหมดรึเปล่า"
‎"คนอีกคนนี่มีจริงเหรอ
‎หรือคุณอยู่กับโทนี่สองคนกันแน่"
‎คำถามแบบนั้น ‎เริ่มทำให้ผมผิดใจกับครอบครัวเขา
‎มีเพื่อนอีกหลายคนที่ผมรู้จักมานานแล้ว
‎ก็เริ่มคิดเหมือนกัน
‎ว่าผมอาจจะทำอะไรโทนี่
‎แล้วตำรวจก็กลับมา เริ่มมาหาผม
‎และเริ่มถามคำถาม
‎เกี่ยวกับเหตุการณ์คืนนั้น ‎เราไปไหนกัน ไปส่งเขาที่ไหน
‎สิ่งหนึ่งที่ผมถูกบังคับให้ทำ
‎ระหว่างการสืบสวน
‎คือไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎ตามบาร์ต่างๆ
‎เพื่อดูว่าผมจะจำ
‎บุคคลปริศนาผมบลอนด์คนนี้ได้มั้ย
‎ตอนนั้นความสัมพันธ์ ‎ระหว่างชุมชนรักร่วมเพศกับตำรวจ
‎ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‎ผมนึกว่าอย่างน้อย ‎พวกเขาก็จะส่งตำรวจนอกเครื่องแบบมา
‎แต่ดันแต่งเครื่องแบบมาเต็มยศเลย ‎ทั้งพกปืน ใส่หมวก ติดตรา
‎ครบเครื่องเลย
‎เจ้าของบาร์บางคนบอกผมว่า
‎"ไม่ต้องกลับมาอีกนะ" อะไรอย่างนั้น
‎เพื่อนๆ ก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เมื่อถึงจุดหนึ่ง
‎ผมตัดสินใจว่าต้องไปเริ่มต้นใหม่
‎ผมทิ้งชีวิตที่มิลวอกีไว้ข้างหลัง
‎และย้ายออกจากเมืองไป
‎ผมแคร์โทนี่มากนะ
‎โทนี่เป็นคนดีมาก
‎ผมนึกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไปอีกนาน
‎และ…
‎ผมเสียใจ
‎มีคำถามสมมติมากมาย
‎ความจริงที่ว่า
‎การกระทำบางอย่างของผมในคืนนั้น…
‎ผมทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นกับโทนี่
‎ผมอยากย้อนกลับไปเปลี่ยนทุกอย่าง
‎และทำให้ค่ำคืนนั้นไม่ลงเอยแบบนี้
‎(มีนาคม 1989)
‎(กรกฎาคม 1991)
‎ขณะที่เจฟฟ์ ดาห์เมอร์ถูกตำรวจควบคุมตัว
‎ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมหลายข้อหา
‎สำนักงานอัยการได้เริ่มการสืบสวน
‎คดีที่สงสัยว่าเป็นการฆาตกรรมแล้ว
‎ไม่กี่วันหลังจากเขาถูกจับกุม
‎เจอร์รี่ บอยล์ เจ้านายของฉัน ‎อยากให้ใครสักคนไปเดินตรวจอะพาร์ตเมนต์
‎เขาอยากให้แน่ใจว่า ‎เราเฝ้าดูสิ่งที่พวกเขาทำอยู่
‎และฉันก็ได้รับเสนอชื่อให้ไปทำ
‎ตอนเดินไปที่ประตูอะพาร์ตเมนต์ของเขา
‎และเดินเข้าไปข้างใน
‎สิ่งที่ฉันคิดคือ ‎"ใครทนอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง"
‎ฟูกที่นอนยังอยู่ตรงนั้น ชุ่มไปด้วยเลือด
‎ที่พรมมีคราบเลือด
‎ผนังก็มีคราบเลือด
‎กลิ่นในห้องนั้นคละคลุ้งไปด้วยความตาย
‎ทั้งกลิ่นอับชื้น กลิ่นเลือด
‎มันเลวร้ายมาก
‎ฉันต้องรีบออกไป ‎โชคดีที่ปลายโถงทางเดิน
‎คือทางหนีไฟกับบันได
‎ฉันจึงวิ่งออกมาและ…
‎จากขย้อนก็กลายเป็นอาเจียน
‎ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ชายที่อยู่ที่นั่น
‎ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วหัวเราะ
‎พวกเขาถามว่า "เป็นไงบ้างล่ะ"
‎"อยากเห็นที่เกิดเหตุนักนี่ นี่ไงล่ะ"
‎มันช่าง
‎น่าสะพรึงกลัว
‎ที่นี่เป็นเรื่องจริง
‎ใครจะไปรู้ ถึงจุดนั้น
‎ทั้งหมดนี้อาจจะเป็นฉากบังหน้า ‎และเขาแค่แสร้งทำเป็นสุภาพกับฉัน
‎ฉันก็เริ่มคิดเรื่องนั้น
‎สิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้
‎ปีศาจที่อยู่ในใจเขา
‎คือสิ่งที่เราเห็นจริงๆ ในอะพาร์ตเมนต์นี้
‎(กรกฎาคม 1991)
‎(มีนาคม 1990)
‎พอผมออกจากศูนย์ควบคุมนักโทษนอกเรือนจำ
‎ผมย้ายออกจากบ้านย่า ‎ไปอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง
‎(บ้านของย่า)
‎ระหว่างที่ผมกำลังหาอะพาร์ตเมนต์ ‎ที่ดูพอจะอยู่ได้
‎(อะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์)
‎ผมเห็นอะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ดแล้วเดินเข้าไป
‎มีป้าย "ให้เช่า" ติดอยู่ข้างหน้า
‎ผมก็ย้ายเข้าไป
‎ในเดือนพฤษภาคม 1990 มั้ง
‎ให้พนักงานขนย้ายขนทีวีมา
‎และหีบใบใหญ่ที่ผมใส่สมบัติทุกอย่างเอาไว้
‎ของที่คุณมีที่บ้านย่าเหรอ
‎ในใจผม ผมมีบ้านของตัวเองแล้ว
‎ที่ที่ดีและเป็นส่วนตัว
‎ที่ผมจะพาคนกลับมาด้วย
‎มอมยาและบีบคอพวกเขาได้
‎มิลวอกีเป็นเมืองประเภทที่
‎มีการแบ่งแยกเชื้อชาติสูงมาก
‎(มิลวอกี รัฐที่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติ ‎มากที่สุดในสหรัฐฯ)
‎คนดำอยู่ฝั่งหนึ่งของเมือง
‎ส่วนคนขาวก็อยู่อีกฝั่งและอยู่ตามชานเมือง
‎ดาห์เมอร์อยู่ในตึกอะพาร์ตเมนต์ ‎ชื่อว่าอะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด
‎แต่มีคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา ‎อยู่ในตึกนั้นเยอะมาก
‎(อะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด)
‎ครั้งแรกที่ผมเจอเจฟฟ์
‎(เวอร์เนลล์ บาส ‎เพื่อนบ้านของดาห์เมอร์)
‎เราอยู่ที่นั่นมาประมาณสองสัปดาห์มั้ง
‎และเขาบอกให้ผมรู้ว่า
‎เขาเพิ่งย้ายมาจากเวสต์อัลลิส
‎และเขาเพิ่งเลิกกับแฟนสาว
‎ผมคุยกับเขาถูกคอ
‎เพราะหน้าตาเขาดูสะอาดสะอ้าน
‎เขาดูสุภาพมาก
‎เหมือนคลาร์ก เคนต์วัยหนุ่ม
‎เขาเป็นชายโสดผิวขาวคนเดียวในตึกนั้น
‎ไม่เคยเอะใจเลยว่ามันแปลกหรือประหลาด
‎ที่เขาอยู่ที่นั่น
‎สำหรับผม เขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา
‎พยายามประทังชีวิต
‎มีครั้งหนึ่ง
‎ที่ผมพยายามแนะนำให้เขารู้จัก
‎กับผู้หญิงคนหนึ่ง
‎เธออยู่ชั้นล่างและเธอแอบชอบเจฟฟ์
‎เธอเลยบอกผมว่า
‎"ไม่ลองไปถามหน่อยล่ะว่า ‎เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องตรงข้าม
‎อยากลงมาเล่นไพ่กับเรามั้ย"
‎ผมเลยไปเคาะประตูห้องเขา
‎"ไงเจฟฟ์ พวกเราเล่นไพ่กันอยู่ ‎และฉันกำลังแพ้ราบคาบ"
‎"โดนพวกผู้หญิงกินเรียบเลย"
‎"มีผู้ชายสักคนไปช่วยฉันหน่อยก็ดี"
‎เขาบอกผมตรงๆ เลยว่าไม่อยากไป
‎ผมเลยบอกว่า ‎"ผู้หญิงคนนึงที่นั่นแอบชอบนายนะ
‎พวกนายจะได้มีโอกาสคุยกันไง"
‎เขาบอกทันทีเลยว่าเขาไม่สนใจ
‎จะคุยกับเธอ
‎ผมคิดว่า "อ้าว หมอนี่คงยังติดใจ
‎สาวคนอื่นในเวสต์อัลลิสละมั้ง"
‎ไม่นานนักผมสังเกตว่า
‎เจฟฟ์เป็นคนสันโดษ
‎และเก็บตัวไม่ยุ่งกับใคร
‎เขาไม่ใช่คนชอบปาร์ตี้
‎- ลุงกับทิมมี่ ‎- ใช่
‎- แล้วนั่นใคร ‎- เจฟฟ์
‎นั่นญาติเจฟฟ์
‎ใช่
‎(วิดีโอครอบครัวของไลโอเนล ดาห์เมอร์ ‎ปี 1990)
‎เจฟฟรีย์ตบตาคนได้
‎ในสถานการณ์ที่จำเป็นต้องตบตา
‎ดูเหมือนมีแต่คนนั่งกรุ้มกริ่มอยู่ตรงนี้
‎แม้แต่กับย่าและพ่อของเขา
‎(เสียงไลโอเนล ดาห์เมอร์)
‎เมื่อเช้าลูกตื่นแปดโมงเหรอ
‎แล้วเก็บกวาดห้องซะสะอาด ‎เพื่อจะให้เรามาดู
‎ครับ ผมอยากให้พ่อแวะมาได้ถ้าอยากมา
‎ผมไม่ได้ปัดฝุ่นหรือดูดฝุ่นเลย ‎ผมทำวันอาทิตย์
‎ดาห์เมอร์ทำตัวเป็นคนที่มีเสน่ห์ได้
‎เขาล่อลวงคนมากมายไปที่อะพาร์ตเมนต์เขา
‎แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า
‎พวกเขากำลังเดินเข้ารังงูพิษ ‎เมื่อไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
‎นี่เป็นคนแรกที่คุณถ่ายรูป ‎หลังจากเขาตายเหรอ
‎ใช่
‎เขาชื่อเล่นว่า "แคช ดี" มั้ง ‎ผมไม่รู้ชื่อจริงของเขา
‎คุณใช้อะไรถ่ายรูป มีกล้องเหรอ
‎ถ่ายรูปโพลารอยด์ ใช้กล้องโพลารอยด์
‎ในอะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎มีอัลบั้มรูปมากมายอยู่ที่นั่น
‎และมีภาพถ่ายโพลารอยด์มากมาย ‎ที่จัดไว้เป็นระเบียบ
‎เป็นภาพของเหยื่อคนก่อนๆ ของดาห์เมอร์
‎ทั้งก่อนหน้า ระหว่างและภายหลังที่โดนชำแหละ
‎เจฟฟรีย์ถ่ายรูป
‎ของคนที่เขาชอบที่สุดเอาไว้
‎จับพวกเขาทำท่าต่างๆ ‎เพราะจะได้เห็นรูปร่าง
‎มีหลายชิ้นส่วนของหลายคน
‎ที่เขาชอบมากกว่าคนอื่น ‎เขาจึงถ่ายรูปไว้
‎- ใช้เวลานานเท่าไหร่ ‎- ประมาณหนึ่งชั่วโมง
‎แค่ถ่ายรูปน่ะเหรอ
‎พอฉันเห็นรูปโพลารอยด์ที่เจฟฟรีย์ถ่ายไว้
‎ฉันตะลึงไปเลย
‎บางรูปก็รุนแรงมาก
‎การเห็นคนถูกหั่นในชีวิตจริง
‎มันเป็นอีกระดับ เป็นอีกขั้นนึงเลย
‎ฉันหลอนจนฝันร้าย
‎แต่ฉันต้องทำตัวเป็นมืออาชีพ
‎ได้แต่คิดว่า "ฉันจะทนทำงานนี้ได้ยังไง"
‎"ฉันไม่มีใครให้คุยด้วย"
‎ผมรู้สึกเสียของที่ต้องทำลายใครสักคน
‎ที่ดูดีอย่างนั้น
‎แต่ถึงป่านนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกแล้ว
‎เขาตายไปแล้ว
‎และผมต้องหาทางกำจัดซากศพ
‎ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขามีปัญหาอีกอย่าง ‎ที่ต่างกับตอนอยู่ที่บ้านของย่า
‎เขาไม่สามารถใช้ค้อนปอนด์
‎ทุบกระดูกในอะพาร์ตเมนต์ได้
‎วันสองวันต่อมา
‎ผมออกไปซื้อหม้อต้มน้ำขนาดใหญ่ ‎ขนาด 350 กว่าลิตร
‎จากร้านขายของส่งร้านอาหาร
‎แล้วเขาก็ต้ม
‎เศษซากที่เหลือ
‎เขาเริ่มกระบวนการกำจัดศพ
‎ที่ซับซ้อนมากขึ้น
‎แค่พูดถึงก็สะอิดสะเอียนแล้ว
‎แต่เขากำจัดกระดูกโดยใช้น้ำกรด
‎เพราะอย่างนั้นคุณถึงมีถังใบใหญ่เหรอ
‎จะได้เอาไว้ใส่น้ำกรดละลายกระดูกใช่มั้ย
‎ใช่ มันเป็น
‎ถังขยะ
‎เอากระดูกใส่ลงไปในนั้น แล้วมันก็…
‎ละลายเป็นของเหลว
‎จากนั้นก็ตักเทใส่ส้วม
‎แล้วกดชักโครกทิ้งได้
‎- คุณทำอะไรกับหัวกะโหลก ‎- เก็บไว้
‎- เก็บไว้ที่ไหน ‎- ในตู้เสื้อผ้า
‎เจฟฟ์กลายเป็นมากกว่า ‎แค่เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องตรงข้าม
‎ผมชอบเขาเพราะผมรู้สึกว่าเขามีจิตใจดี
‎มีครั้งนึง
‎ที่น้องสาวของผมแต่งงาน
‎ผมไม่มีเงินจะให้เป็นของขวัญน้อง
‎ผมเคาะประตูห้องของเจฟฟ์
‎บอกเขาว่า ‎"ฉันกำลังเตรียมตัวจะไปงานแต่งน้องสาว"
‎บอกว่า "พอจะให้ฉันยืมเงิน ‎เป็นของขวัญให้น้องสาวได้มั้ย"
‎เขาให้ผมมา 60 ดอลลาร์
‎บอกผมว่า "ไม่ต้องห่วงนะ"
‎เขาบอกว่า "เอาไปซื้อของสวยๆ ให้น้อง"
‎ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของเขาเลย
‎มีใครบ้างล่ะที่รู้ว่าเพื่อนบ้านทำอะไร
‎เมื่อปิดประตูเข้าไปในห้อง
‎ก็ได้แต่ดูจาก
‎สิ่งที่เห็น
‎และสิ่งที่ได้ยินจากปากพวกเขาเท่านั้น
‎(กรกฎาคม 1990)
‎(วันที่ 22 กรกฎาคม 1991)
‎เจฟฟ์ เรารู้อะไรเกี่ยวกับผู้ต้องสงสัยบ้างครับ ‎เขาอายุ 31 ปีเหรอ
‎เขาอายุ 31 ปี
‎เพื่อนบ้านพูดถึงเขาสั้นๆ เมื่อคืนนี้
‎พวกเขาไม่รู้จักเขามากนัก ‎เล่าว่าเขาเป็นคนแปลกๆ สันโดษ
‎แต่พวกเขาบอกว่า เขามีงานทำ ‎และไปทำงานทุกวัน
‎คืนที่เขาถูกจับ
‎เราไม่รู้เลยว่าตำรวจไปทำอะไรกัน
‎พอผมถามตำรวจคนหนึ่ง
‎"เจฟฟ์เป็นอะไรมั้ย"
‎เขาตอบว่า "เออ ไอ้สารเลวนั่นไม่เป็นไร"
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้น
‎มองดูพวกเขาเก็บชิ้นส่วนศพ
‎ที่อยู่ในกล่องเล็กๆ ออกไป
‎กล่องใหญ่กว่ากล่องรองเท้านิดเดียว ‎กล่องสีน้ำตาล
‎เก็บกล่องออกไปทีละสองสามกล่อง
‎เก็บออกไปทีละสองสามกล่อง
‎ปรากฏว่าเจฟฟ์
‎คือเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ที่ฆาตกรรมผู้ชาย
‎ในอะพาร์ตเมนต์ห้อง 213
‎ชิ้นส่วนมนุษย์ที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ‎กล่องแล้วกล่องเล่าถูกขนออกไป
‎ตอนนี้งานสำคัญคือระบุตัวตนของเหยื่อ
‎ในตอนนี้ เราไม่มีข้อมูลที่จะพิสูจน์ตัวตน
‎ของชิ้นส่วนตัวอย่างที่เราเก็บออกมา
‎ในตอนนั้น ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าดีเอ็นเอ
‎ที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพทั่วไปจะเข้าถึงได้
‎เราจึงใช้การวิเคราะห์ทันตกรรม
‎และลายนิ้วมือ
‎และของใช้ส่วนตัว
‎รอยสัก รอยแผลเป็น อะไรทั้งหลาย
‎เพื่อพยายามระบุตัวตนเหยื่อเหล่านี้
‎การประกอบโครงกระดูกเข้าด้วยกัน
‎เหมือนกับการต่อจิ๊กซอว์
‎นักนิติมานุษยวิทยาบอกอายุเชื้อชาติ เพศได้
‎และยังช่วยเราตีความบาดแผลที่เห็นได้ด้วย
‎เมื่อพนักงานสืบสวนที่นี่
‎สามารถรวบรวมรูปพรรณสัณฐานของเหยื่อได้
‎ข้อมูลนั้นจะถูกป้อนเข้าไปในคอมพิวเตอร์
‎และตรวจเทียบกับรูปพรรณสัณฐาน ‎ของบุคคลสูญหายทั่วประเทศ
‎มีรายงานคนสูญหายมากมาย
‎ตลอดช่วงปีครึ่งก่อนหน้านั้น
‎เราจึงมีบัญชีรายชื่อ
‎ของคนที่อาจจะเป็นเหยื่อได้
‎หลังจากเจฟฟรีย์ถูกจับ
‎เราได้รับโทรศัพท์วันละ 300 สาย
‎จากผู้คนที่โทรมาถามว่า ‎เกิดอะไรขึ้นกับลูกของพวกเขา
‎หรือเขารู้อะไรเกี่ยวกับลูกๆ ของพวกเขามั้ย
‎(ครอบครัวของบุคคลที่สูญหาย ‎ถามหาเบาะแส)
‎ผู้คนที่อยู่ในละแวกนี้เป็นกังวล
‎ผู้คนที่มีคนที่รักหายตัวไปในคดีนี้
‎บ่ายวันนี้พวกเขาเริ่มไปรวมตัว
‎ที่ที่เกิดเหตุที่ถนนสาย 25 ตัดกับคิลบอร์น
‎เรามาตามหาที่นี่ เผื่อจะเจอ
‎อาจจะไม่เจอ แต่อาจจะเจอก็ได้ ‎เรากำลังตามหาเบาะแสกันเอง
‎เราตรวจสอบกับเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ
‎ที่พยายามต่อชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน
‎เมื่อเราได้ข้อมูลนั้นมาแล้ว
‎และถ้าเรามีภาพถ่ายของเขา
‎เราก็เอาภาพถ่ายให้ดาห์เมอร์ดู
‎เพื่อพยายามระบุตัวตนของคนเหล่านี้
‎มันเป็นงานที่หนักหนาสาหัสมาก
‎เขาเล่าถึงเหยื่อแต่ละคนอย่างละเอียด
‎มีเหยื่อบางคนที่เราคงไม่สามารถ
‎เชื่อมโยงกับดาห์เมอร์ได้ ‎ถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือ
‎เฮนรี่ สมิธออกตามหาน้องชายของเขา ‎ตามบาร์เกย์ในมิลวอกีและชิคาโก
‎แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่พบอะไร
‎บ่อยครั้งที่พอเดินเข้าไปในบาร์ ‎คนจะพูดว่า
‎"แย่ละ หายไปอีกคนแล้ว"
‎เราก็ถามว่า "อะไร ใครหายไปอีกแล้ว"
‎เพราะมิลวอกีเป็นเมืองเล็กมาก
‎ยิ่งชุมชนเกย์ผิวดำ
‎ถ้าไม่เจอใครสักสองสามสัปดาห์
‎ก็คิดว่าคงย้ายเมืองไปแล้ว
‎แต่แล้วก็แทบจะ
‎พูดได้เลยว่าแทบทุกสัปดาห์ ‎ต้องมีคนพูดว่า
‎"คนนั้นคนนี้หายตัวไป"
‎(ฆาตกรรม: เอ็ดเวิร์ด สมิธ)
‎ฉันเคยเห็นเอ็ดดี้ สมิธเป็นประจำ
‎แล้วอยู่ดีๆ เขาก็หายตัวไป
‎ฉันเองคิดว่าเขาไม่อยู่แล้ว
‎แคโรลิน สมิธภาวนาว่า ‎ความกลัวของเธอจะไม่เป็นจริง
‎มีคนเห็นเอ็ดดี้ น้องชายวัย 28 ปีของเธอ ‎เป็นครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้ว วันที่ 16 มิถุนายน
‎วันที่เขาไปชม ‎ขบวนเกย์ไพรด์พาเหรดของมิลวอกี
‎พี่สาวของเอ็ดดี้มาที่บาร์
‎ไล่ถามผู้คน พกรูปถ่ายมาด้วย
‎เธอบอกว่า "เขาต้องโทรหาใครบ้าง"
‎"ฉันรู้ว่าเขาต้องโทรหาฉัน ‎ฉันคุยกับน้องชายฉันทุกวัน"
‎แม้ว่าเออร์เนสต์ มิลเลอร์เติบโตที่นี่ในมิลวอกี
‎เขากำลังจะเดินทางกลับชิคาโก ‎เมื่อเขาหายตัวไป
‎(ฆาตกรรม: เออร์เนสต์ มิลเลอร์)
‎เออร์เนสต์ มิลเลอร์ ชายหนุ่มอีกคน
‎เออร์เนสต์เป็นคนจิตใจดี
‎เขามีความคิดสร้างสรรค์มาก
‎แน่ละ เมื่อเออร์เนสต์หายตัวไป ‎ในบาร์ก็คุยกันให้แซ่ด
‎เคอร์ติส สตรอห์เตอร์วัย 18 ปี ‎อยู่ที่บ้านหลังนี้กับคุณยายของเขา
‎เธอเห็นเขาเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อห้าเดือนที่แล้ว
‎สมัยนั้น
‎เราซื้อบุหรี่ในเครื่องขายบุหรี่ที่บาร์ได้
‎(พบเห็นเจเรมี ไวน์เบอร์เกอร์ไหม)
‎จึงมีโปสเตอร์ตามหาคนหาย ‎ติดอยู่ที่เครื่องขายบุหรี่
‎มีโปสเตอร์ตามหาผู้ใหญ่ ‎ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
‎คนในครอบครัวและเพื่อนๆ ของพวกเขา ‎ก็พยายามตามหาตัวกัน
‎ตอบโต้ สู้กับโรคเอดส์!
‎แต่ช่วงปีที่ดาห์เมอร์ก่อเหตุมากที่สุดในมิลวอกี
‎ดันเป็นช่วงเวลาที่
‎จำนวนคนเสียชีวิตจากโรคเอดส์ ‎ในวิสคอนซินเพิ่มขึ้นสิบเท่า
‎ดังนั้นคนก็หายตัวไปได้เฉยๆ เลย
‎พวกเขาตายแล้วเหรอ
‎ป่วยรึเปล่า หรือย้ายไปอยู่ที่อื่น ‎ไม่มีใครรู้ได้เลย
‎สิทธิของคนรักร่วมเพศ!
‎ดาห์เมอร์มีโอกาสที่หายากมาก
‎เป็นช่วงเวลาในสมัยที่
‎คนในชุมชนหายตัวไปเรื่อยๆ
‎แต่ไม่มีใครรู้เหตุผล
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ ‎เป็นคนรู้จักของครอบครัวฮิวส์ด้วย
‎เพื่อนๆ ของโทนี่ ฮิวส์ ‎คนพิการหูหนวกเป็นใบ้
‎บอกแม่และพี่สาวของโทนี่ว่า ‎เห็นโทนี่ออกจากบาร์
‎ไปกับผู้ชายผมบลอนด์
‎(พฤษภาคม 1991)
‎(สองเดือนก่อนดาห์เมอร์ถูกจับกุม)
‎โทนี่หูหนวกและเป็นใบ้
‎แต่เขาเขียนโน้ตได้
‎เขาพกสมุดติดตัวเสมอ
‎เมื่อไหที่อยู่กับเขา คุณจะอยากสนุก
‎เพราะเขากำลังสนุก
‎โทนี่รู้จักเจฟฟ์มานานแล้ว
‎และโทนี่กับเจฟฟ์ก็มีความสัมพันธ์กัน
‎โทนี่บอกฉันเอง
‎วันนั้นเป็นช่วงสุดสัปดาห์ ‎วันเมมโมเรียลปี 1991
‎โทนี่ ฮิวส์กับฉัน
‎อยู่ด้วยกันที่บาร์ชื่อเดอะฟีนิกซ์
‎เรานั่งจิบค็อกเทลกันอยู่ที่บาร์
‎และเจฟฟ์เดินเข้ามาทางประตูหลัง ‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์น่ะ
‎พอเจฟฟ์เดินเข้ามา
‎โทนี่ลุกขึ้นจากบาร์ เดินไปหาเขา
‎โทนี่ทิ้งฉันไว้ ‎และเดินตามเจฟฟ์ไปที่ฟลอร์เต้นรำ
‎และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นโทนี่ ฮิวส์
‎เจฟฟ์พูดคุยถึงเหยื่อทุกคนกับฉัน
‎แต่ว่าต้องใช้เวลา ‎เพื่อสร้างสัมพันธ์และความไว้ใจ
‎กว่าจะรู้สึกว่าพูดคุย
‎ความลับที่อยู่ในใจทั้งหลายกับคนอื่นได้
‎กับคนที่หูหนวกเป็นใบ้นั้น
‎ผมอยากเก็บเขาไว้กับผม
‎ผมเลยเอาเครื่องดื่มใส่ยานอนหลับให้เขา
‎เขาหลับไป
‎และผมอยากลองดูว่า
‎ผมจะคิดหาวิธี
‎เก็บเขาไว้กับผมได้มั้ย
‎โดยไม่ต้องฆ่าเขาจริงๆ
‎พอเราไปถึงจุดนั้น ‎เมื่อเขารู้สึกสบายใจกับฉัน
‎มีสิ่งอื่นๆ อีกที่พรั่งพรูออกมา
‎ที่เขาไม่ได้เล่าให้ตำรวจฟัง
‎ดังนั้น
‎ผมมีสว่านอยู่ที่บ้าน
‎และ
‎มันจะฟังดูเลวร้ายนะ
‎แต่…
‎ผมควรพูดมั้ย
‎หยิบสว่านมาระหว่างที่เขาหลับ
‎แล้วเจาะรูเล็กๆ ที่หัวกะโหลกของเขา
‎ลองดูว่าผมจะ
‎ทำให้เขาอยู่ใน
‎สภาพเหมือนเป็นซอมบี้ได้มั้ย
‎ฉันคิดว่าเขาเชื่อจริงๆ ว่า ‎ถ้าเขาทำให้เหยื่อสักคนมีชีวิตอยู่ได้
‎เหมือนการผ่าตัดสมองแบบลวกๆ
‎และมันจะเพียงพอ ‎ที่จะสนองความต้องการของเขาได้
‎ฉันตะลึงไปเลย
‎มันเกินกว่าที่ฉันจะรับได้
‎ที่จริงแล้ว นักจิตวิทยาคนหนึ่ง
‎ที่ทำงานกับเรา
‎เคนเน็ต สเมล ฉันสั่งให้เขาอยู่ด้วย
‎เจฟฟ์ คุณได้ความคิดนั้นมาจากไหน
‎มาจากความคิดของผมเอง
‎ผมคิดของผมเองว่ามันน่าจะได้ผล
‎เพราะผมไม่อยากเอาแต่
‎ฆ่าคนไปเรื่อยๆ และไม่มีอะไรเหลือไว้ ‎นอกจากหัวกะโหลก
‎เขาอยากตัดเจตจำนงของคนนั้นทิ้งไป ‎เขาว่าอย่างนั้น
‎ผมตกใจจนอ้าปากค้างเลย
‎แล้วเจฟฟรีย์ก็ฉีดกรดเกลือ
‎เข้าไปในรูในหัวกะโหลกของเขา
‎คุณฮิวส์ตายจากการถูกฉีดกรดนั้น
‎ไม่มีความจำเป็นต้องบีบคอเขาทีหลัง
‎และดาห์เมอร์ก็เก็บหัวกะโหลกไว้อีกนาน
‎ที่จริงแล้ว นั่นเป็นหัวกะโหลกหนึ่ง
‎ที่ยังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของเขา ‎ตอนที่เขาถูกจับ
‎มันทำให้ฉันสลดใจ
‎ทุกครั้งที่ฉันคิดถึง
‎ชายหนุ่มพวกนั้น
‎เพราะเหมือนคนอื่นๆ ในสมัยนั้น
‎พวกเขากำลังพยายามค้นหาตัวเอง
‎พวกเขาไม่ได้คิดว่าจะถูกฆ่าตาย
‎ส่วนใหญ่แล้ว คนพวกนี้
‎เป็นชายรักร่วมเพศที่ยากจน
‎ที่ไม่มีกลุ่มสนับสนุนมากมายนัก
‎หรือเป็นคนที่เมื่อกลุ่มสนับสนุนบอกว่า
‎"คนที่ฉันรักหายตัวไป"
‎ไม่มีใครให้ความสนใจพวกเขาเท่าที่ควร
‎ทางการข้องใจว่า ‎ใครกระทำการน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ยังไง
‎เช่นเดียวกับที่ชาวมิลวอกีอยากรู้ว่า ‎ตำรวจไม่เอะใจได้ยังไง
‎โดยเฉพาะเมื่อดาห์เมอร์เป็นผู้กระทำผิดทางเพศ ‎ที่ทำทัณฑ์บนอยู่
‎ฉันไปที่บาร์บ่อยๆ
‎ไม่มีใครถามอะไรกับฉันทั้งนั้น
‎ไม่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ นักสืบคนไหน
‎เดินเข้ามาหาแล้วถามว่า
‎"รู้อะไรเกี่ยวกับคนนี้หรือคนนั้นบ้าง"
‎นี่ไม่ใช่แค่เดือนสองเดือน ‎หรือไม่กี่สัปดาห์นะ
‎มันเกิดขึ้นนานหลายปี
‎ผู้ชายคนเดียว ‎ก่อเหตุฆาตกรรมหลายคนได้นานเพียงนี้
‎โดยที่ตำรวจไม่ระแคะระคายได้ยังไง
‎หลายคนคิดว่าคำตอบส่วนหนึ่ง ‎เป็นเพราะผู้บังคับใช้กฎหมายนั้น
‎มีความล่าช้าในการสืบสวนคดีอาชญากรรม ‎ที่เกี่ยวกับรักร่วมเพศ
‎ถ้าเหยื่อเป็นคนขาว
‎และมีรสนิยมรักต่างเพศ
‎การค้นหาคงจะละเอียดถี่ถ้วนกว่านี้
‎เฉพาะเจาะจงกว่านี้
‎การกล่าวหาว่าเหยียดเชื้อชาติ
‎เชื่อกันว่าเหตุฆาตกรรมหลายครั้ง ‎ควรจะหยุดยั้งได้
‎มันแสดงให้เห็นถึงความรู้สึก
‎ที่มีต่อชนกลุ่มน้อย เหมือนเราเป็นภาระ
‎ครอบครัวที่ไม่คิดว่าตำรวจทำมากพอ…
‎บอกตามตรงนะ ผมว่าบางคนก็มีเหตุผล
‎ผมคิดว่ามันมีความรู้สึกว่า
‎ผู้ชายวัย 20 กว่าคนนี้
‎ที่ไปหิ้วหนุ่มจากตามบาร์
‎ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาอยู่ไหน
‎มีคำถามว่ากรมตำรวจ
‎ติดตามคดีคนหายเหล่านั้นได้ดีพอหรือไม่
‎พวกเขาแค่ด่วนสรุปว่าคนที่สูญหายมีปัญหา
‎และไม่ควรค่าที่จะสืบต่อรึเปล่า
‎ถ้าพวกเขาฟังคำของคนผิวสี
‎ก็อาจจะช่วยชีวิตคนหนุ่มไว้ได้มากมาย
‎ผมออกไปซื้อตู้แช่แข็งสี่เหลี่ยมขนาดห้าฟุต
‎อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณอยากทำอย่างนี้
‎เพราะผมเตรียมตัวจะทำอีก
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล