Bay Dahmer ilk cinayetini işledikten sonra
dokuz yıl boyunca kimseyi öldürmedi.
Ara verdiği bu dönemin ardından
Ambassador Otel'de uyandığında yanında bir ceset duruyordu.
CİNAYET: STEVEN TUOMI
Sonra da benim tabirimle tersine bir dinî dönüşüm yaşadı.
"Belki de benim kaderimde şeytanın işlerini yapmak var" dedi.
Türlü türlü büyüler yapmaya başladı.
Şeytani güçler olduğunu işleyen film sahneleriyle
benzerlik kurmaya başladı.
Jedi'nin Dönüşü o filmlerden biriydi.
Kendini İmparator'la özdeşleştirdi. Onun gibi zihni kontrol etmek istedi.
İmparator sarı gözlüydü.
Jeff sarı renkli lens satan bir yer buldu.
Geceleri dışarı çıkmadan önce lensini takıyordu.
Fantezilerini gerçekleştirmek için
kötü veya şeytani birini taklit etmeye çalışarak
kendini gaza getiriyordu.
İnsanlar filmlerde ne olduğunu görmek için
kanlı korku filmlerine gidiyor.
Aradaki tek fark benim gerçekten yapmam.
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Jeff'le ilişkim zamanla ilerledi.
Konuştukça farklı yönlerini gördüm.
Kendiyle büyük bir çatışma içindeydi.
Uzunca bir süre hiç cinayet işlemedi.
Ama Steven Tuomi'yle tanıştıktan sonra öldürme arzusu kontrolden çıktı.
Bu riskli bir durum.
Hangi noktada
bu hislerine tamamen teslim olup bir şeyi değiştirmemeye karar verdin?
Ambassador olayından sonra.
O olay beni tamamen yoldan çıkardı.
Nihayetinde bir noktada kontrolü tamamen kaybetti.
Geri dönüş yoktu.
Bu dikkatsiz hareketi dört yıl sonra tutuklamasına yol açtı.
22 TEMMUZ 1991
Dahmer davası Milwaukee'de hiç görülmemiş bir şeydi.
Muhabirlik kariyerimde sıra dışı bir andı.
22 Haziran 1991 gecesi…
…Milwaukee polisi gece görevindeydi.
Sokakta devriye gezerken Dahmer'ın apartmanının dışına geldiler.
Tracy Edwards polislerin yanına gitti.
Tracy Edwards'ın üzerinde boksör şortu,
bileğinde bir kelepçe vardı.
Polisler onunla konuşmaya başladı.
Nerede olduğuyla ilgili inanılmaz bir hikâye anlatmaya başladı.
Tuhaf bir beyaz onunla iletişim kurmuştu.
Dahmer kurbanlarını belli vücut tiplerine göre seçiyordu.
Onlara para teklif ederdi.
Dahmer da onların resmini çekerdi.
Daireme gelsene, derdi.
Tracy Edwards o gece Dahmer'ın dairesine gelmeyi kabul etti.
Öncelikle Tracy çok iyi bir insandı.
Şehir yaşamına uyum sağlamış biriydi.
Jeffrey'nin o gece nasıl davrandığını anlattı.
Bir anda oraya fotoğraf çekimi için gitmediğini anlayıverdi.
Oraya daha kötü bir şey için gidiyordu.
İkisi yatak odasındayken
Dahmer kelepçenin tekini ona geçirdi.
Diğer kelepçeyi takmasın diye Edwards ondan uzaklaştı.
Jeffrey Şeytan 3 filmini açtı.
Dahmer kendini filme kaptırmaya başladı.
Diğer kelepçeyi takmayı umursamadı.
Çılgın gibi hareket etmeye başladı.
Koltuğunda ileri geri sallanıyordu.
Tuhaf sesler çıkarıyordu.
Anlamsız sözler sarf ediyordu.
Tracy arkadaş gibi davranmaya başladı
çünkü kaçmazsa öldürüleceğini biliyordu.
Tuvalete gitmem gerektiğini söyledim. Yanından geçerken ona vurdum.
Sonra kapıya doğru koştum.
Tanrı bana yardım etti çünkü kapısında sekiz farklı kilit vardı.
İçlerinden doğru kilidi açtım.
Tracy bir polis ekibini durdurdu.
Öncelikle kelepçeyi çıkarmak istedi.
Kelepçenin niye takıldığıyla ilgili çok bilgi vermek istemedi.
Milwaukee polisinin kullandığı kelepçeden farklıydı.
Anahtarları uymadı.
Kelepçenin anahtarını almak
ve olayı soruşturmak için daireye gittiler.
JEFFREY SORGULANDI
Dahmer kapıyı açtığında sarhoş hâldeydi.
Polisleri içeri aldı.
Polisler yatak odasına baktı.
Jeffrey Dahmer'ın Tracy Edwars'ı tehdit ettiği bıçağı
yatağın altında buldular.
Tracy Edwards polislere
Dahmer'ın buzdolabında kafa veya kafalar sakladığını,
bunu ona Dahmer'ın söylediğini belirtti.
Polis buzdolabını açtı.
Yukarı doğru bakan kafayı görünce çığlık attı.
Gerçekten çığlık attı.
O polis sonra emekli oldu. Sürekli bununla ilgili rüyalar gördü.
Bu olayı unutamadı.
Dahmer gözaltına alındı.
Emniyet'e götürüldü.
Olay yerine varıp
gece görevli teğmen Roosevelt Harrell'la konuştuğumda
kafasını sallayıp inanılmaz bir olay olduğunu anlattı.
Çok ufak bir daireydi ama içeride çok fazla kanıt vardı.
Olay yeri korkunçtu.
Dairede testere, tornavida
ve kurbanları parçalamada kullandığı başka aletler bulundu.
Sıradan bir olay yeri olacağını sandım.
Polis memuru beni Dahmer'ın dairesine götürdü.
Adli tıp görevlileri şok edici şeyler görmeye alışıktır
ama bu apayrıydı.
Etrafa baktığınızda insanların yüzündeki korku görülüyordu.
Aradan yıllar geçtikten sonra şuna inandım.
Şeytanla karşı karşıya geldiğim inanılmaz bir olaymış.
Bu duyguyu tarif edemiyorum
ama insan doğasının günahla kirlendiğini gösteren bir olaydı.
Çekmeceleri ve kutuları ararken
sanki olay yerini incelemiyordum, Dahmer Müzesi'ni boşaltıyordum.
Dahmer'ın öldürdüğü kurbanlardan kalan
bazı vücut parçalarını sakladığı belliydi.
Kurutulmuş cinsel organlar, insan saçı vardı.
İçinde doku olan plastik poşetler bulduk.
Bir insan kalbi
ve başka türde iskelet kası dokuları tespit ettim.
Yatak odasında kafası kesilmiş ve bozulmamış üç iskelet vardı.
11 insan kafatası vardı.
Bir anda dank etti.
"Milwaukee'de bir seri katil var" dedim.
Gerçekten çok ağırdı.
İnanmak çok zordu
ama olayın kanıtları olduğu için inanılır geliyordu.
Yatak odasına geçince büyük, mavi bir plastik varil gördüm.
Varili salladığımda içinden sıvı sesi geliyordu.
Oldukça da ağırdı.
Varilde kimyasal veya başka zararlı madde olabilir diye
HAZMAT ekibini olay yerine çağırdım.
Ertesi sabah Emniyet'e gidip
Dahmer'ın ifadesinin özetini okudum.
PARÇALADIĞINI İTİRAF ETTİ
Zaman dilimine göre incelemeye başladık.
Böylece haftalarca, hatta aylarca süren soruşturma başladı.
Avukatı sürekli ona "Susmanı tavsiye ediyorum" diyordu.
Her gün feragatname imzalayıp "Konuşacağım" diyordu.
Cezaevindeydik.
Her bir ifadeyi inceliyor
ve hatırladığı kadarıyla geçmişe gidiyordu.
Evet, duygularımı herkesten gizledim.
Bu bir şey öğrendiğim bir deneyim oldu.
Bana açıldığını hissediyorum.
Pratik yaptıkça kolaylaşıyor.
Onları öldürmek istemene sebep olan neydi söyler misin?
Sanırım bunun altında yatan sebep sapkın cinsel dürtülerimdi.
Sürekli boşluk duygusu yaşamak
ve hayatta bana mutluluk, huzur veya tatmin veren bir şey bulamamak
bu durumun sebeplerindendi.
Hep daha fazlasını arıyordum.
22 TEMMUZ 1991
17 OCAK 1988
STEVEN TUOMI CİNAYETİNDEN SEKİZ HAFTA SONRA
Bir gece dışarı çıktım.
Bir tane şeyle tanıştım… Sanırım Kızılderili'ydi.
Orada duruyordu. Otobüs beklediğini söyledi.
-Adını hatırlamıyor musun? -Hayır.
Jeffrey büyükannesinde yaşarken
Ocak 1988'de dışarı çıktı.
14 yaşındaki James Doxtator'la tanıştı.
Gey barın önündeki otobüs durağındaydı.
Dahmer onu büyükannesinin evine çağırdı.
Doxtator seks için 50 dolar istedi.
-Büyükannen neredeydi? -Üst katta uyuyordu.
Ne kadar kalabileceğini sordum.
"En fazla sabah erken vakte kadar" dedi.
Neredeyse sabahın erken vaktiydi.
Anladım. Aklından ne geçiyordu?
Sadece…
…kalmasını istedim. En iyi böyle tarif edebilirim.
İnsanı uyutan ilaçlar hazırlardı. Bunun için uyku haplarını kullanırdı.
Kahvenin içine bu ilaçlardan beş, yedi tane atardı.
Bazen de alkolün içine atardı.
Tabii o zamanki düşüncelerim
aklı başında birinin düşünceleri değildi.
Sağ kalmasını isterdim
ama kalması için onu boğmam gerekti.
Birini öldürdü. Ceset üst kattaki yatak odasındaydı.
Büyükannesi uyandı. Jeffrey aşağı inip onunla kahvaltı yaptı.
Ceset üst kattaki yatak odasındaydı.
Jeffrey büyükannesiyle sohbet etti ve onu kiliseye yolladı.
Tam bir kopma söz konusu.
Doxtator'ın cesedini bir hafta boyunca
büyükannesinin meyve kilerinde sakladı.
Evde tek başınayken cesedi çıkarıp cesetle cinsel ilişkiye girerdi.
Cesetlerin, mankenlerin ve baygın insanların ortak noktası şu.
Bir talepte bulunmuyor, şikâyet etmiyor ve bir yere gitmiyorlar.
Dahmer için bu çok önemliydi.
Jeffrey Dahmer kadar yalnız biriyle hiç karşılaşmadım.
"Arkadaşın var mı Jeffrey?" diye sorardım.
"Yok."
"Hiç biriyle sinemaya gittin mi?"
"Gitmedim."
"Partiye gider misin?" "Gitmem."
Hiç arkadaşı yoktu. Kimseyle konuşmuyordu.
Karşımda insan görünümünde boş bir varlık vardı.
Hiçbir şey hissetmezdi.
Ölmüş veya baygın biriyle
cinsel ilişkiye girme arzusunu tatmin etmekten başka bir şey hissetmezdi.
Bu durum hayatıma farklı bir gözden bakmama sebep oldu.
O vakit fark etmemiş miydin?
Fark etmiş olabilirim ama görmezden gelmeyi, saklamayı
ve beni harekete geçiren güdüyle üstünü örtmeyi tercih ettim.
Jeffrey anatomiye çok merak duyuyordu.
Bu ilgi genç yaşlarda, üçüncü veya dördüncü sınıfta ortaya çıktı.
Gençliğimizde Jeff'le beraber ormanda yürüyüş yapardım.
Yerde kemiklere denk gelirdik.
Hayvanların anatomisine özel bir ilgi duyardı.
Bahçedeki küçük kulübede zaman geçirir, orada hayvan biriktirirdi.
Bahçedeki o kulübede bir ara kemik koleksiyonu vardı.
Sincap, tavşan kemikleri, ormanda denk gelinen şeyler vardı.
Kulübedeki tezgâhın üzerinde hepsini sergilerdi.
Kemiklerin üzerindeki etleri temizlemişti.
Böyle bir koleksiyon yapmak ilgimi çekmezdi.
Jeff bunu ilginç bulurdu.
O yaşlarda duyduğu bu ilgi
daha çok taksidermiye benzer bir şeydi.
Ama bu süreç sırasında
iç organlara ilgi duymaya başladı.
Elbette sorunlu bir ilgiliydi.
Neyle başladın?
Yolda ölen hayvanlar, köpekler ve keseli sıçanlarla.
Hayvanları kesip açmaya ilgi duyuyordu. Hayvanların içine bakmak istiyordu.
Nasıl bir yapı olduğunu görmek istiyordu.
Dokuzuncu sınıfta bir yavru domuzu kesip incelemeye başladım.
İncelememiz bittikten sonra domuzun kafasını eve götürüp
etini ayırdım.
Kafatasını bir süre sakladım.
Sebebini bilmiyorum.
Hayvanları öldürmezdi. Bulduğu ölü hayvanları kullanırdı.
Bu, cesede duyduğu ilginin bir sonucuydu.
Sadece buna ilgi duyuyordu.
Bir saplantı hâline geldi.
Kendisi ve başka insanlar arasında bir set vardı.
Duygusallık yoktu.
Başkalarıyla bağ kuramayan bir insandı.
O zamanlar bile
gerçek sevgi duygusunu yaşayıp yaşamadığımdan emin değilim.
Şu an bile emin değilim.
Sevmeyi bilmediğini mi söylüyorsun?
Hayır, bilmiyorum.
Sevebilen birisi böyle şeyler yapmaz.
23 TEMMUZ 1991
Dahmer tutuklandıktan sonra sabah olmuştu.
Güneş doğuyordu, gece görevli polisler çıkıyordu.
Gündüz görevli polisler geliyordu.
Dahmer'ın evinin arkasındaki sokak medya mensuplarıyla
ve çoğunlukla da Dahmer'ın binasından tahliye edilen bina sakinleriyle doluydu.
Bir adliye muhabirinin bağlantılarının olması,
Emniyet'te bilgi kaynağının olması çok önemlidir.
Emniyet'teki arkadaşlarımdan biri bana Dahmer'ın adını verdi.
O zaman adı halka duyurulmamıştı.
Olay yerinden ayrılıp
Savcılık'taki bilgisayar sistemini kullanmaya gittim.
O sisteme Dahmer'ın adını girip geçmişini öğrendim.
Elbette bir cinsel saldırı davası vardı.
Mevcut kayıtları inceledim
ve o davadaki avukatının Gerry Boyle olduğunu öğrendim.
Dahmer, Emniyet tarafından biliniyordu.
TEMMUZ 1991
EYLÜL 1988
Dahmer'la ilk kez 1988'de tanıştım.
Bir delikanlıya cinsel istismarla suçlanıyordu.
Öğleden sonra sokakta yürüyen bir Avrasyalı adam gördüm.
50 dolar kazanmak ister misin, dedim. Evet, dedi.
Resmini çekecektim. Arkaya geçtik.
Bir tek iç çamaşırıyla kaldı.
İki resmini çektim.
Biri yatakta, biri ayaktayken.
İrlanda viskili kahve içiyordum.
Ona da biraz içirdim. İçinde uyku hapı vardı.
Biraz içti.
Orada en fazla bir saat kaldı.
Gitmesi gerektiğini söyledi. Ona 50 dolarını verdim.
Oradan ayrıldı.
Onu niye bıraktın?
Yanımda bıçağım yoktu. Ona zarar verme niyetim yoktu.
Sadece onunla kalmak, onunla biraz uzanmak istedim.
İnsanların karnını dinlemeyi çok sevdiğini söyledi.
MAHKEME İFADESİ ADI GİZLİ
Hâlâ yataktaydım.
Sonra yanıma gelip eğildi. Şey yapmaya başladı…
Kulağını karnıma koydu.
Delikanlı kaçmayı başardı.
Kendinden geçmiş hâlde evine gitti.
Ailesi çok endişelendi.
Ailesi onu hastaneye götürüp polisi aradı çünkü ilaç verilmiş gibiydi.
O mağdur delikanlı konusunda Dahmer'ı biz yargıladık.
Dahmer ilişki için bir çocuğu ayartma ve ilaç vermeyle suçlandı.
O dönem bana Dahmer'dan bahsedildi.
Milwaukee Bölgesi Islah Kurumu'nun baş psikoloğuydum.
Dahmer hükmün açıklanmasını beklerken
neyle uğraştığımızı anlamak için
hızlı bir inceleme yapmak istedim.
ÖFKEYLE DOLU
Jeffrey ihtiyatlı ve öfkeliydi. İlk andan beri iş birliği yapmadı.
Onu beklemeyeceğimi umarak yarım saat geç geldi.
Görüşme boyunca
bana çok donuk ve öfkeli gözlerle baktı.
Ama yine de davranışıyla ilgili birçok önemli bilgi verdi.
İnsanları kullanan, nesne olarak gören
ve empati duygusu olmayan bir karakter görüntüsü çizdi.
YİNE SUÇ İŞLEMESİ ÇOK OLASI
Bu şahsın toplumda yer almasının çok tehlikeli olacağını belirttim.
Bu şahsın hapse atılması gerekiyordu.
BÜYÜK BİR HAPİS CEZASI
Hâkim son olarak Jeffrey'nin konuşmasını dinledi.
Konuşması çok etkileyiciydi.
Özetle şöyle konuştu. "Bu olanlar çok kötü.
Üzgünüm. Bir daha asla olmayacak."
MILWAUKEE İL HAPİSHANESİ
Bir yıl mahkûm işçi cezası aldı.
Eyaletimizde mahkûm işçi programı var.
Gündüz normal iş saatlerinde çalışıp işiniz bittiğinde hapse dönüyorsunuz.
Jeffrey Dahmer Ambrosia çikolata fabrikasında işçiydi.
HÜCRE 1
Savcılık olarak altı yıl ceza almasını istedik
ve hâkimle bu konuda ayrı düştük.
İnsanları tanıdığımı, kandırılamayacağımı sanıyordum.
Beni çok kandırdığını söyleyebilirim.
Herkesi kandırdı.
Jeffrey Dahmer davasına baktığımızda adli sistemde birçok hata görüyoruz.
Şartlı tahliye, kefaletle salınma, kolluk kuvvetleri,
ve kurbanları koruyamayan mahkemeler.
Bu olay olduğunda o çocuk daha 13 yaşındaydı.
13 yaşında.
Bu davanın öncesinde de cinayet işlediğini bilmek
gerçekten mümkün değildi.
Ancak hâkimin kararını duyduğumda şöyle düşündüm.
"Öyle olsun. Tekrar buraya gelecek.
Onu tekrar görmememize imkân yok."
Suçlu bulunmasıyla cezasını çekmeye başlaması arasında
birkaç aylık bir boşluk vardı.
O boşlukta gey barları gezmeye devam etti
ve tek gecelik ilişkiler yaşıyordu.
-O zaman hâlâ büyükannende mi yaşıyordun? -Evet.
Peki.
Mahkûm işçi merkezine gitmeden iki ay önceydi.
La Cage kapanmak üzereydi.
Sıkça gittiğin barlardan biri miydi?
Siyahi biriyle sohbet etmeye başladım.
-Adı neydi? -Sanırım adı Tony'ydi.
En azından adının Tony olduğunu söyledi.
Tony.
MART 1989
Tony Sears 23 veya 24 yaşındaydı.
Tony Sears mankendi.
Çok yakışıklıydı.
Her zaman çok şık giyinirdi.
Çok güzel saçları vardı.
O zamanlar o tür saça Jheri kâkülü derdik.
Her zaman neşeli, enerji dolu biriydi.
Her zaman bir macera arar, yeni bir şeyler yapmak isterdi.
Onunla gecenin nasıl geçeceği belli olmazdı
ama eğleneceğinizi bilirdiniz.
Tony'nin arabası yoktu.
Onu arabamla alırdım. Barlara giderdik.
Sıradan bir cumartesi gecesiydi.
Onu dairesinden aldım.
Bar bar geziyorduk.
Akşam belli bir vakitten sonra ayrı takılmaya karar verdik.
Her zamanki gibi sözleştik.
Gecenin sonunda belli bir yerde buluşacaktık.
Öyle de yaptık.
Gecenin sonunda her zamanki gibi barın köşesinde buluştuk.
Yanında başka biri vardı.
Çok yakışıklı değildi ama çirkin biriydi de diyemem.
Sarı saçlıydı. Gözlük takıyordu.
Köşede oturduk ve gecemizin nasıl geçtiğini,
kime rastladığımızı, nereye gittiğimizi konuştuk.
Tony kahvaltı etmek istedi çünkü hep eğlenmek isterdi.
Gece hiç bitmesin isterdi.
Güzelce kahvaltı ettik.
Sonra onları bıraktım. O adamın evine gittiklerini söyledi.
Yanında beyaz bir arkadaşı vardı.
Arkadaşının arabası vardı.
Arabayla giderken çok sevecendi. Belli ki çok sarhoştu.
57'inci Cadde
ve Lincoln'a gittik.
Onları köşede bırakmamı istedi.
Belli bir ev yoktu. Orası bir kavşaktı.
Arabadan indiler. Tony'yle vedalaştım.
Araba gerekirse falan filan saatten önce beni aramasını söyledim.
Sokakta yürümeye başladılar. Ayrıldım.
O akşam dışarı çıktın.
İyi biri olduğunu düşündüğün bu adamla tanıştığında
aklına ne geldi de onu eve çağırmak istedin?
Yine olursa diye herhangi bir şekilde korktun mu?
Hayır, bunu sıradan bir gece olarak gördüm ve onu eve çağırdım.
Sarhoşken aldığım kararlar hep doğru olmuyor.
Bilhassa da çok içtiğimde.
Jeffrey, Tony Sears'ı büyükannesinin evine getirdi
çünkü West Allis'teki o evde yaşıyordu.
Yatak odasına gittik ve uzandık.
Sabah olduğunu, gitmesi gerektiğini anlatıyordu.
Aşağı inip kahve yaptım. Kahveye ilaç kattım.
Uyudu.
O zaman onu boğdum.
Büyükannesi uykusundan uyanmadı.
Bir arkadaşı olmasını, arkadaşının hiç gitmemesini çok istiyordu.
Bu onun için çok güçlü bir duyguydu.
Onu tutmak yerine aslında onu kaybettiğin hiç aklına geldi mi?
Sanırım bunun farkına vardım…
-Ne zaman? -Onlar öldükten sonra.
Nasıl bir duyguydu?
Hiç tatmin edici değildi. Ziyan gibi geldi.
Her zaman bir şekilde cesetlerden kurtulmayı başarıyordu.
Çok güzel bir yüzü vardı.
Kafasını kestim ve iri, beyaz bir varile koydum.
Varili asetonla doldurdum.
Böylece kafasını sakladım.
Bu kez niye böyle yaptın?
Sadece farklı şeyler deniyordum.
Sadece kafatasını değil,
kafasının tamamını ve cinsel organlarını sakladı.
Onları hava geçirmez bir çantaya koydu.
Çantayı alıp çalıştığı fabrikadaki dolabına koydu.
Dahmer çoğu zaman hapisteydi. En azından geceleri hapisteydi.
Mahkûm işçi olarak çalışıyordu.
Evine nazaran orada saklamak daha güvenliydi.
Büyükannesinin evinde biri bunları bulabilirdi.
Cinsel organlarını ve kafasını mı sakladın?
Hâlâ sana arkadaş gibi geldi mi?
Tüm bunlar şimdi bana çok acayip geliyor.
Tony'yi sevmiş miydin?
Nasıl sevileceğini bilseydim onu severdim diyebilirim.
Ondan geriye kalanları saklamaya çalışıyordum.
Ne umuyordun?
Kurumasını ve sağken göründüğü gibi görünmesini istedim ama öyle olmadı.
Zaman geçtikçe artık Tony'ye benzemiyordu.
-Buruş buruş oldu. -Anladım.
Seni yine de heyecanlandırdı mı?
Hayır, eskisi gibi heyecanlandırmadı. Heyecan geçti.
Tony'nin kız kardeşi beni aradı.
Tony'den haber alıp almadığımı sordular.
Hayır, cumartesi gün dışarıdaydık, dedim.
Ondan haber almadım, dedim. Bu kadar konuştuk.
Bir, iki gün sonra tekrar arayıp kayıp ihbarı yapacaklarını söylediler.
Ondan hiç haber almamışlardı.
İlk dönemde baş şüpheli bendim çünkü Tony'yi sağ gören son kişiydim.
Tony'nin ailesi şöyle sorular soruyordu.
"Bize her şeyi anlatıyor musun?"
"Gerçekten başka biri var mıydı yoksa Tony'yle sadece sen mi vardın?"
Bu tür sorularla aile bana karşı farklı bir tavır aldı.
Uzunca bir süre aynı şeyi düşünen birçok arkadaşım oldu.
Tony'ye bir şey yaptığımı düşündüler.
Sonra polis beni görmeye geldi, sorular sordu.
O gece ne olduğunu, nereye gittiğimizi, onu nereye bıraktığımı sordular.
Sorgu sırasında beni yapmaya zorladıkları şeylerden biri
polislerle bar bar dolaşmaktı.
Farklı barlara gidip
bu gizemli sarışın adamı bulmaya zorlandım.
O dönemler gey toplumu ve polis ilişkisi pek iyi değildi.
En azından normal kıyafetli polis yollarlar sandım.
Hepsi üniformalıydı. Silahlı, şapkalı, rozetliydiler.
Tam polis kıyafeti vardı.
Bazı bar sahipleri bana "Bir daha buraya gelme" diyordu.
Arkadaşlarım neler olduğunu sorup duruyordu.
Tüm bu olayları atlattıktan sonra
yeni bir sayfa açmaya karar verdim.
Milwaukee'deki hayatımı bırakıp şehirden ayrıldım.
Tony'yi çok severdim.
Tony harika biriydi.
Dostluğumuzun çok uzun bir süre devam edeceğini düşündüm…
Özür dilerim.
"Ya şöyle olsaydı?" dediğim şeyler var.
O gece yaptığım bazı şeylerle…
…Tony'nin bunu yaşamasına yardım ettim.
Keşke her şeyi eski hâline getirip gecenin farklı bitmesini sağlayabilsem.
MART 1989
TEMMUZ 1991
Jeff Dahmer birden fazla cinayet suçuyla gözaltında tutulurken
Savcılık da cinayet iddiasıyla ilgili dava açmak üzere soruşturmaya başladı.
Patronum Gerry Boyle Dahmer tutuklandıktan birkaç gün sonra
birinin daireyi incelemesini istedi.
Polisin ne yaptığını izlememizi istiyordu.
Bu iş için ben seçildim.
Dairesine çıkıp içeri girerken aklımdan şu geçiyordu.
"Biri burada nasıl yaşayabilir?"
Kan içindeki yatak hâlâ orada duruyordu.
Halıda kan lekeleri vardı. Duvarda kan lekeleri vardı.
Nem ve kanla birleşmiş bir ölüm kokusu tüm daireyi sarmıştı.
Korkunçtu.
Çıkmam gerekti.
Şansıma koridorun sonunda merdivenli bir yangın çıkışı vardı.
Hemen oraya koşturdum.
Öğürmelerim kusmayla bitti.
Oradaki tek kadın bendim.
Orada erkek polisler vardı.
Hepsi orada durmuş gülüyordu.
"Şimdi nasıl bakalım?
Olay yerine gelmek istedin. Al sana olay yeri."
Bunun gerçek olduğunu görmek dehşet vericiydi.
Kim bilir. Belki o zaman numara yapıp bana karşı kibar davrandı.
Bunu düşünmeye başladım.
İçindeki o kontrol edemediği canavarı dairesinde bizzat gördük.
TEMMUZ 1991
MAYIS 1990
Mahkûm işçi merkezinden çıktıktan sonra büyükannemden taşınıp o daireye yerleştim.
BÜYÜKANNESİNİN EVİ
Şöyle doğru düzgün bir daire ararken
DAHMER'IN DAİRESİ
Oxford Apartmanı'nı görüp içeri girdim.
Ön tarafta kiralık tabelası vardı.
Sanırım Mayıs 1990'da oraya taşındım.
Nakliye şirketiyle
televizyonumu ve tüm eşyalarımın olduğu büyük sandığı getirttim.
Büyükannendeki eşyalarını mı?
Kendi evimi bulduğumu düşünüyordum.
Birini getirebileceğim,
ilaç verip boğabileceğim güzel, özel bir yerdi.
Milwaukee her zaman
ırk ayrımcılığının yüksek olduğu şehirlerden olmuştur.
IRK AYRIMCILIĞININ EN YÜKSEK OLDUĞU YER
Siyahiler şehrin bir yakasında,
beyazlar da şehrin diğer yakasında ve varoşlarda yaşardı.
Dahmer'ın yaşadığı yer Oxford Apartmanı adlı bir apartmandı.
O binada yaşayan çok sayıda Afro Amerikalı vardı.
OXFORD APARTMANI
Jeff'le ilk tanıştığımda
oraya tanışalı iki hafta falan olmuştu.
West Allis'ten yeni taşındığını,
kız arkadaşından ayrıldığını söyledi.
Efendi birine benzediği için ondan hoşlandım.
Uysal birine benziyordu.
Genç Clark Kent'e benziyordu.
O binadaki tek bekâr beyaz erkekti.
Orada yaşamasını hiçbir zaman garip ve sıra dışı görmedim.
Benim gözümde geçinmeye çalışan sıradan biriydi.
Bir keresinde onu bir kadınla tanıştırmaya çalıştım.
Kadın alt katta oturuyordu ve Jeff'ten hoşlanıyordu.
Bir gün bana
"Karşı komşunu bizimle kâğıt oynamaya çağırsana" dedi.
Gidip kapısını çaldım.
"Jeff, kâğıt oynuyoruz. Kadınlar canıma okuyor.
Bir erkeğin gelip bana destek çıkması çok iyi olur" dedim.
Hiç çekinmeden gelmek istemediğini söyledi.
"Oradaki kadınlardan biri senden hoşlanıyor.
Sohbet etmeniz için iyi bir fırsat olur" dedim.
Bana onunla konuşmakla ilgilenmediğini açıkça belirtti.
West Allis'teki eski sevgilisini hâlâ unutamadığını düşündüm.
Jeff'in yalnız biri olduğunu,
insanlardan uzak durduğunu anlamam uzun sürmedi.
Eğlenmeyi seven birine benzemiyordu.
-Sen ve Timmy. -Doğru.
-Bu kim? -Jeff.
Kuzenin Jeff.
Evet.
LIONEL DAHMER'IN ÇEKİMLERİ, 1990
Jeffrey çok önemli durumlarda insanları kandırmayı başarıyordu.
Burada oturan birçok memnun insan var.
Büyükannesini, babasını bile.
LIONEL DAHMER'IN SESİ
Bu sabah 8.00'de mi kalktın?
Sonra da bize göstermek için daireni bir güzel temizledin demek.
Evet, isterseniz gelebilirsiniz.
Toz almadım, süpürge tutmadım. Bu işleri pazarları yapıyorum.
Dahmer sevimli olabiliyordu. Birçok kişiyi evine gelmeye ikna etti.
Ama Dahmer'ın evine giderken ayının inine girdiklerini bilmiyorlardı.
Öldükten sonra resmini çektiğin ilk kişi bu mu?
Evet.
Sanırım lakabı Cash D'ydi. Gerçek adını bilmiyorum.
Resimleri neyle çektin? Fotoğraf makinen mi vardı?
Polaroid fotoğraf makinem vardı.
Dahmer'ın dairesinde çok sayıda albüm bulundu.
Bu düzenli Polaroid fotoğraflar
Dahmer'ın önceki kurbanlarının parçalama öncesindeki,
parçalama sırasındaki
ve parçalama sonrasındaki hâllerini gösteriyordu.
Jeffrey en çok beğendiği kişilerin resmini çekti.
Fizikleri gözüksün diye onları farklı pozlarda çekti.
Diğerlerinden daha çok beğendiği bazı kişiler vardı.
Onların bazı yerlerini çekti.
-Bu ne kadar sürdü? -Yaklaşık bir saat.
Resim çekme işi mi?
Jeffrey'nin çektiği resimleri görünce dehşete düştüm.
Bazıları çok ağırdı.
Gerçek hayatta insanların kesildiğini görmek
bambaşka bir boyut, bambaşka bir seviye demek.
Kâbuslar gördüm.
Ama profesyonelliğimi korudum.
"Bunu nasıl unutacağım?" diye düşündüm.
"Konuşacak kimsem yok."
Çok güzel görünen birini yok etmek bana ziyan geldi.
Ama o zaman başka seçeneğim yoktu.
Ölmüştü ve cesetten kurtulmanın bir yolunu bulmalıydım.
Büyükannesinin evindekinden daha farklı bir sorunu olduğunu anladı.
Kemikleri kırmak için dairede balyoz kullanamayacaktı.
Bir, iki gün sonra bir mutfak eşyaları mağazasına gittim.
300 litrelik bir kazan aldım.
Bu kazanla cesetten geriye kalanları kaynatmayı planlıyordu.
Böylece daha ileri bir cesetten kurtulma sistemi kurmuş oldu.
Bunu konuşmak bile mide bulandırıyor ama kemikleri asitte eritirdi.
Kemikleri asitte eritmek için mi büyük bir varil aldın?
Evet, onu çöp varili olarak kullandım.
Kemikleri oraya koyuyordun. Sonra…
Tuvalete döküp
üzerine sifonu çekebileceğiniz sulu çamura dönüşüyordu.
-Kafatasını ne yaptın? -Onu sakladım.
-Nerede? -Dolabımda.
Jeff karşı komşudan fazlası oldu.
İyi kalpli biri olduğunu düşündüğümden onu sevdim.
Bir keresinde şöyle bir olay oldu. Kız kardeşim evleniyordu.
Ona hediye alacak param yoktu.
Jeff'in kapısını çaldım.
"Kız kardeşimin düğününe gideceğim.
Ona hediye almam için bana borç verebilir misin?" dedim.
Bana 60 dolar verdi.
"Hiç dert etme.
Kız kardeşine güzel bir şey al" dedi.
Geçmişiyle ilgili hiçbir şey bilmiyordum.
İçeri girip kapılarını örttüklerinde komşuların ne yaptığını kim bilebilir?
Sadece gördüklerinizle
ve onların ağzından çıkan sözlerle bir fikir oluşturursunuz.
TEMMUZ 1990
22 TEMMUZ 1991
Şüpheliyle ilgili ne biliyoruz Jeff? 31 yaşında mı?
Evet, 31 yaşında.
Komşuları geceleyin kısaca ondan bahsetti.
Onu tanımadıklarını, tuhaf, yalnız biri olduğunu
ama her gün işe gittiğini söylediler.
Tutuklandığı gece
polislerin niye geldiğini bilmiyorduk.
Polislerden birine şunu sordum.
"Jeff iyi mi?"
"Evet, o şerefsiz iyi" dedi.
Orada durup
ufak kutuların içinde ceset parçalarını götürmelerini izledim.
Ayakkabı kutusundan az büyük, kahverengi renk.
İkişer, üçer kutu alıp götürüyorlardı.
İkişer, üçer kutu alıp çıkarıyorlardı.
Anlaşıldı ki Jeff aslında Jeffrey Dahmer'mış.
213 numaralı dairesinde erkekleri öldürmüş.
Parçalanmış ceset uzuvlarıyla dolu kutular teker teker götürüldü.
Şimdi kurbanların kimliği tespit edilecek.
Aldığımız örneklerin hiçbirinden kimlik tespiti yapamadık.
O zamanlar sıradan bir adli tabibin erişebileceği
DNA diye bir şey yoktu.
Bu sebeple kurbanların kimliğini tespit etmek için
diş analizleri, parmak izleri
şahsi eşyalar, dövmeler,
ameliyat izi gibi şeyleri kullanıyorduk.
İskeletleri birleştirmek bir yapbozu birleştirmeye benziyordu.
Adli antropologlar yaş, ırk ve cinsiyeti bulmamızı sağladı
ve gördüğümüz yaraların bazılarını yorumlamamıza yardım etti.
Müfettişler kurbanların eşkâllerini çıkarmayı başarınca
tüm bilgiler bilgisayara yüklenecek
ve ülke genelindeki kayıp kişilerin eşkâlleriyle kıyaslanacak.
Son 1,5 yılda kaybolduğu bildirilen
çok sayıda kayıp şahıs vardı.
Elimizde olası kurbanların listesi vardı.
Jeffrey tutuklandıktan sonra günde 300 kişi bizi arardı.
Çocuklarına ne olduğu,
Jeffrey'nin çocuklarını tanıyıp tanımadığını sorarlardı.
KAYIP YAKINLARI İPUCU ARIYOR
Bu bölgede yaşayan, sevdikleri kayıp olan insanlar endişeli.
25. Sokak ve Kilburn'deki olay yerinde toplanmaya başladılar.
Burada gelişigüzel arıyoruz.
Bir şey çıkar veya çıkmaz. İpuçlarını kendimiz arıyoruz.
Uzuvları bir araya getirmeye çalışan adli tabiple konuşurduk.
Elimize bilgiler ulaşınca ve kurbanın resmi mevcutsa
resimleri Dahmer'a gösterip kimlik tespiti yapmaya çalışırdık.
Çok zorlu bir görevdi.
Her kurbanı tüm detayları açıklardı.
Dahmer bizimle iş birliği yapmasaydı
onunla ilişkilendiremeyeceğimiz bazı kurbanlar vardı.
Henry Smith Milwaukee ve Şikago'daki gey barlarda
kardeşini aradı ama bir sonuç çıkmadı.
Bir bara girdiğinizde genelde şunu duyuyordunuz.
"Dostum, biri daha kayıp."
"Ne? Bu kez kim kayboldu?"
Milwaukee ve bilhassa siyah gey toplumu çok küçüktü.
Birini iki, üç hafta görmediğinizde taşındığını düşünürdünüz.
Sonra neredeyse her hafta
"Falanca kaybolmuş" lafını duymaya başladık.
CİNAYET: EDWARD SMITH
Eddie Smith'i sürekli görüyordum.
Bir anda kayboldu.
Şahsen hayatta olduğunu düşünmüyorum.
Carolyn Smith korkusu gerçek olmasın diye dua ediyor.
28 yaşındaki kardeşi en son bir yıl önce,
16 Haziran'daki Milwaukee Gey Onur Yürüyüşünde görüldü.
Eddie'nin kız kardeşi bara geldi.
İnsanlarla konuşup resim gösteriyordu.
"Mutlaka birini arardı" diyordu.
"Mutlaka beni arardı. Her gün kardeşimle konuşurdum."
Ernest Miller Milwaukee'de yetişmiş olsa da
ortadan kaybolduğunda Şikago'ya dönmek üzereydi.
Ernest Miller da genç bir adamdı.
Tertemiz bir kalbi vardı.
Çok yaratıcı biriydi.
Tabii Ernest kaybolunca o da barlarda konuşulmaya başlandı.
18 yaşındaki Curtis Straughter büyükannesiyle bu evde yaşardı.
Büyükannesi onu en son beş ay önce gördü.
O dönemde barlardaki sigara otomatından sigara almak mümkündü.
Sigara otomatlarının üzerinde kayıp şahıs ilanları olurdu.
Ortadan kaybolan yetişkinlerin kayıp posterleri vardı.
Aile üyeleri veya arkadaşları onları bulmaya çalışıyordu.
Mücadele edin! AIDS'le mücadele edin!
Dahmer'ın Milwaukee'de çok faal olduğu yıllar
Wisconsin'deki AIDS ölümlerinin 10 katına çıktığı döneme denk geliyor.
İnsanlar gerçekten ortadan kayboluyordu.
Öldüler mi?
Hastalandılar mı? Taşındılar mı? Bunu kimse bilmezdi.
Derhâl gey hakları!
Dahmer'ın karşısına nadir bir fırsat, nadir bir zaman aralığı çıkmıştı.
Bu dönemde toplumdaki insanlar kayboluyordu.
Kimse sebebini bilmiyordu.
Hughes ailesi de Jeffrey Dahmer'ı tanıyordu.
Tony Hughes işitme ve konuşma engelliydi.
Arkadaşları Tony'nin ailesine
Tony'nin sarışın bir adamla bardan ayrıldığını söyledi.
MAYIS 1991
DAHMER TUTUKLANMADAN İKİ AY ÖNCE
Tony duyamıyor, konuşamıyordu
ama not yazardı.
Yanında hep bloknot ve kâğıt olurdu.
Onun yanındayken eğlenmek isterdiniz çünkü o çok eğlenirdi.
Tony, Jeff'i uzun zamandır tanıyordu.
Tony ve Jeff'in ilişkisi oldu.
Bunu bana Tony söylemişti.
1991 yılının Anma Günü hafta sonuydu.
The Phoenix adlı bir barda Tony Hughes'le birlikteydim.
Barda kokteyl içiyorduk.
Arka kapıdan Jeff, yani Jeffrey Dahmer geldi.
Jeff içeri girince Tony bardan ayrılıp onun yanına gitti.
Tony beni bırakıp dans pistinde Jeff'in yanına gitti.
Tony Hughes'ü en son o zaman gördüm.
Jeff tüm kurbanlarını bana anlattı.
Ama içimizdeki sırları başkalarına anlatmak için
bir uyum ve güven olması gerekir.
Bu uyum ve güven zamanla oluşur.
İşitme ve konuşma engelli adamın benimle kalmasını istedim.
O yüzden ona ilaçlı içecek verdim.
Uyudu.
Onu öldürmeden
yanımda kalmasının bir yolu olup olmadığını görmek istedim.
Benim yanımda kendini çok rahat hissedince
polise anlatmadığı şeyleri bana anlatmaya başladı.
Evde bir matkabım vardı.
Bu çok korkunç gelecek ama…
Anlatayım mı anlatmayayım mı?
Uyurken matkabı aldım.
Kafatasında ufak bir delik açtım.
Bir şeyi anlamaya çalıştım.
Zombi hâline girer mi diye görmek istedim.
Böyle bir lobotomi işlemi uygulayarak içlerinden birini hayatta tutabilirse
ihtiyaçlarının karşılanacağını düşünmüş.
Şaşkına döndüm. Bunu duyunca artık kaldıramadım.
Beraber çalıştığımız psikologlar vardı.
Onlardan biri olan Kenneth Smail'den onunla kalmasını istedim.
Jeff, bu fikir aklına nereden geldi?
Kendi düşüncelerimden doğdu.
Kendi kendime bunun işe yarabileceğini düşündüm
çünkü sürekli insanları öldürmeyi
ve geriye sadece kafatası kalmasını hiç istemiyordum.
Ona göre bir insanın iradesini bu şekilde elinden alıyordu.
Bu inanılmaz, hayret verici bir şey.
Sonra da kafatasındaki o delikten tuz ruhu enjekte etti.
Bay Hughes o enjeksiyon sonucu öldü.
Daha sonra boğmasına gerek kalmadı.
Dahmer kafatasını uzun bir süre sakladı.
Hatta tutuklandığında dairesinde olan kafataslarından biriydi.
Ne zaman bu beyleri düşünsem üzülüyorum.
O dönem diğer herkes gibi kendilerini bulmaya çalışıyorlardı.
Öldürülmeyi beklemiyorlardı.
Kurbanları çoğunlukla fakir geylerdi.
Arkalarında bir destek sistemi yoktu.
"Sevdiğim biri kayıp" denildiğinde
onlarla gerektiği gibi ilgilenecek bir destek sistemi yoktu.
Yetkililer biri böyle iğrenç suçları nasıl işler diye sorarken
Milwaukee halkı da polisin nasıl haberi olmadığını soruyor
çünkü Dahmer seks suçlusu olarak hüküm giyip kefaletle çıkan birisi.
Sıkça barlara giderdim.
Bana birini soran kimse olmadı.
Bana gelip "Bu veya şu kişiyle ilgili ne biliyorsun?" diyen
hiçbir polis memuru veya dedektif olmadı.
Bu birkaç ay veya birkaç haftada gerçekleşmedi.
Bu yıllarca devam etti.
Birisi polis tarafından fark edilmeden nasıl bu kadar uzun süre cinayet işler?
Bu sorunun cevabı kısmen Emniyet teşkilatında yatıyor.
Emniyet geylerle alakalı suçları çözmede çok yavaş.
Kurbanlar beyaz ve heteroseksüel olsaydı
çok daha derinlemesine, ayrıntılı bir araştırma yapıldı.
Irkçılık suçlaması var.
Birçok cinayetin önlenebileceği düşünülüyor.
Bir azınlık toplumuna karşı bakış açısını gösteriyor.
Bizi yük olarak görüyorlar.
Aileler polisin çaba göstermediğini düşündü.
Açıkçası haklı oldukları bazı yönler var.
Şöyle bir düşünce vardı.
20 yaşındaki bir erkek barlara gidip kendine erkek buluyordu.
Kim bilir neredeydi?
Emniyet'in bu kayıp kişiler konusunda
yeterli araştırma yapıp yapmadığı soru işareti.
Belaya karıştıklarını
veya araştırmaya değmeyeceğini mi düşündüler acaba?
Beyaz olmayanları dinleselerdi
birçok gencin hayatını kurtarabilirlerdi.
Gidip ufak boy bir dondurucu aldım.
Neden dondurucu almak istedin?
Çünkü daha fazlasına hazırlanıyordum.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi