Kagawaran sa sunog.
Pwede ka bang magpadala ng ambulansya sa kanto ng 25th sa State?
Anong problema?
Mayroong binatilyo o binata na hubo't hubad, o anuman.
Sugatan siya, at tinutulungan siyang tumayo.
Wala siyang saplot. Sobrang sugatan siya.
-Gising ba siya? -Hindi siya gising.
Pinapalakad siya, pero hindi siya makatingin ng diretso.
-Sige. -Pag tatayo siya, matutumba muli.
-Sa 25th sa State? -Oo.
-Sige. Ayos. -Ang one-way. Sige. Paalam.
Ang nangyari ng gabing 'yo, hindi kapani-paniwala.
Narito ang binatang ito, hubad, sa labas ng apartment ni Dahmer.
Walang anumang suot.
Dalawang tao ang pinatawag ng bumbero at pulisya.
Nakita ng ilan na may dugong lumalabas sa pwet niya.
May galos siya sa tuhod.
Malinaw na tuliro siya mula sa isang bagay.
Bakit ang batang ito,
hubad, dumudugo, at tuliro,
sa mga kalye ng Milwaukee?
ISANG DOCUMENTARY SERIES MULA SA NETFLIX
May mall kami tawag Grand Avenue,
at madalas nasa mall si Jeffrey Dahmer.
Nakikita namin siya sa food court,
naglalakad taas baba ng mall.
Nilitratuhan niya ang mga tao,
at sasabihin niya,
"Mukha kang modelo. Gusto mo bang litratuhan kita?"
PITONG ORAS BAGO ANG TAWAG SA 911
Nakaupo si Dahmer nagpi-pizza at beer,
nang makakita sya ng poging binatilyo,
Napadaan si Konerak Sinthasomphone,
na kanyang kinausap.
Inalok niya ng 50 dolyar ang binatilyo
para mag-pose sa larawan.
At ang binatilyo
pumayag na sumama kay Dahmer sa apartment nito.
Sa apartment, binigyan siya ni Dahmer ng inumin
na may dami ng Halcion na kaya nitong
patulugin siya sandali.
Nais ni Dahmer na buhay ang biktimang ito hangga't maaari.
Sa mga sesyon ko sa kanya,
Sinabi sa kin ni Mr. Dahmer na ang gusto niya ay masunurin,
na mananatili sa kanya na walang takot umalis.
may ilan kung saan sinubukan ko ang pagbabarena.
At binarena ko din siya.
Talaga?
Sa anong punto?
-Bago dumating ang mga pulis o pagkatapos? -Bago dumating.
Sinabi ni Jeffrey sa akin ang tungkol kay Konerak
at kung paano niya inayos at binago ang kanyang pamamaraan
sa pagsisikap na gawin siyang zombie
na talagang mabubuhay.
Binutasan ni Dahmer ang kanyang bungo,
tinurukan ng muriatic acid
at naghihintay na makita kung tagumpay siya sa pagkakataong ito,
dahil yung iba namatay sa tinurok na 'yon.
Gaano kalayo sa tingin mo ang nabarena?
-Hanggang sa utak. -Dalawa o tatlong pulgada?
-Oo. -At dineretso mo paloob?
-Tama. -Walang lumabas?
-Walang anumang uri ng likido? -Walang likido akong nakita.
At hindi rin dumudugo.
Nagawa pa talaga ni Konerak na tumakbo pero limitado lamang.
Medyo nahihilo siya at lahat.
Hindi siya patay o anuman. Nagsalita siya.
Naisip ko baka mapanatili ko siyang ganun.
Sasabihin ni Jeff kung anong gagawing niya, at umubra ito.
Ang hindi naisip ni Jeff ay ang pangyayari
na baka tumakbo siya palabas ng apartment.
Bumili ng alak si Dahmer. Lagi niyang ginagawa sa krimen.
Sa kasong ito, umalis siya para bumili ng beer sa kalapit na bar.
Habang wala si Dahmer,
Sinamantala ni Korenak ang pagkakataon na tumakbo palabas
hanggang sa eskinita.
Doon siya nakita ng kapitbahay ng dumungaw ito sa bintana.
Tumawag ng pulis ang babae.
Dumating ang pulis,
at nakaupo na ngayon si Korenak
nakabalot ng kumot sa lugar
At lumapit ang mga pulis para malaman kung ano ang nangyayari.
Sinubukan ng mga pulis na tanungin siya.
Hindi makausap si Korenak para sabihin ang kanyang panig
dahil siya ay na-droga.
Walang anumang palatandaan
na may butas sa kanyang ulo na nilagay ni Dahmer.
Walang dugong tumutulo mula dito.
At habang nangyayari iyon, Dumating si Dahmer sa kalye.
Namagitan ang mga kabataang babae.
Tinanong, "Anong pangalan mo?" Di siya makausap.
Doon sila pumagitna at nagsabing, "Lumayo ka sa kanya."
Dalawang 18-taong-gulang na Itim na babae pinoprotektahan siya.
Di nakinig ang mga pulis sa mga ito.
Di man lang nila kinuha ang pangalan nila.
Patuloy silang sinabihan na huhulihin kung patuloy na magsalita.
Sabi ni Dahmer, "Hindi, nobyo ko siya," at kinuha na siya pabalik.
Naisip ni Dahmer na, bilang puti,
"Masasabi ko sa mga pulis na ito ang bersyon ng kwento ko."
Dapat na maniwala akong naniwala siya dun kasi alam niya na,
"Puti ako. Malulusutan ko ito."
Palaging may mabilis na tugon si Jeffrey.
Parang natural lang sa kanya
ang kakayahang magmanipula at maialis ang sarili sa pangit na sitwasyon.
Mayroon kang hubo't hubad na lalake sa kalye,
nag-iingay.
Kala ng mga pulis lasing lang siya.
Anong ginawa nila? Hindi nila ito basta iniwan.
Dinala siya sa isang ligtas na lugar,
sa apartment kung saan siya galing.
Kaya pumunta sila sa apartment.
Umupo si Konerak sa sopa na parang doon siya nakatira.
Ang mga damit ni Konerak lahat ay nakasalansan,
maayos na nakalatag sa isang lugar sa sala.
Pinakita ni Dahmer sa mga pulis ang mga larawang kuha niya sa binata
at sinabing nobyo niya ito.
Sabi nila, "Hindi namin aarestuhin ang dalawang ito sa pagiging bakla."
"Hindi mangyayari."
At iniwan nila si Sinthasomphone sa sopa sa bahay ni Dahmer
di man lang tumingin sa kwarto.
Hindi alam ng mga pulis na 'yon na sa kwarto ni Dahmer,
ang bangkay ni Tony Hughes
ay nakahiga lang doon sa kama.
Umalis ang mga pulis, at ilang sandali pa
Nagturok si Dahmer ng marami pang asidong ito sa utak ni Konerak Sinthasomphone.
Ano ang inilagay mo?
Pnuno ko ang hiringgilya ng muriatic acid.
Ginamit ko muli ang asido sa may mababang dosis,
pero sobra pa rin sa ikalawang pagkakataon matapos kong iturok.
Isa sa mga babaeng sinubukang protektahan si Konerak
umuwi at sinabi sa ina, Glenda Cleveland.
-Pulisya ng Milwaukee. -Oo…
May isang squad car, numero 50,
na pinahinto kaninang gabi, mga 15 minuto ang nakaraan.
-Ako iyon. -Anong nangyari?
Ibig kong sabihin, ang anak ko at pamangkin
nasaksihan kung anong nangyari. May ginawa ba?
Wala. Lasing lang itong nobyo
ng isa pang nobyo.
Ilang taon ang bata?
-Hindi ito bata. Matanda na ito. -Sigurado ka ba?
Ma'am, hindi ko ito ipapaliwanag pa. Naayos na ito.
Namatay si Sinthasomphone.
Namatay siya isang oras pag-alis ng mga pulis.
Si Konerak Sinthasomphone
ay 14 taong gulang at isa sa pinakabatang biktima ni Dahmer.
PINATAY: KONERAK SINTHASOMPHONE
Kung nag-isip sila sandali na nasa panganib siya,
hindi nila hahayaan na ibalik siya kay Dahmer.
Sinabihan ang mga pulis na maging magalang sa komunidad ng mga bakla sa Milwaukee.
At marahil iniisip nila na naging magalang sila,
at hindi magdulot ng pagkiling sa kasarian
sa sitwasyon.
Anuman ang ginawa ng mga pulis,
hindi ito sapat.
Maraming mga African American
talagang sinasabi na menor de edad ang binatang ito,
na parang wala siya sa katinuan.
Sinasabi ng tao na ginagawa nila trabaho nila, ang makakaya.
Dapat mas hinusayan pa nila ang trabaho nila.
Kung tiningnan nila ang rekord, nalaman nila ang kaso niya
sa pang-aabuso sa isang Laosyanong bata…
PANG-AABUSO
na kapatid pala ni Konerak.
Paano ito nangyari?
TRAHEDYA SA PAMILYA
Dalawang beses nabiktima ni Dahmer,
isang kapatid ni Konerak ang inabuso ni Dahmer tatlong taon na nakalipas.
Dumating sila dito 11 taon na ang nakaraan pangarap ang magandang buhay.
Sa halip, malagim na bangungot ang binigay ni Jeffrey Dahmer.
Sabi niya, "Parang halos higit pa sa nagkataon."
Gayunpaman, isa ito
na talagang nagpagulat kay Jeff nang marinig niya iyon.
Sobrang nabigla siya dito.
Ang mga Eurasian, nakakamanghang magkapatid sila. Pambihira.
Di ako makapaniwala.
Sinasabi mong kapatid ito?
-Alam mo pangalan niya? -Hindi.
Hindi talaga.
Malagim na trahedya ito sa pamilya.
Isang biktima ng pang-abuso
at isang hiwalay na biktima ng pagpatay sa parehong pamilya.
Mahirap isipin kung paano nagdusa ang pamilyang iyon
sa kamay ni Jeffrey Dahmer.
Pagkatapos maaresto ni Dahmer noong Hulyo ng 1991,
nagkagulo ang komunidad ng malaman nila
na binalik ng mga pulis si Konerak kay Dahmer.
Tumawag si Glenda Cleveland sa pulisya
paulit-ulit ng sumunod na linggo o higit pa.
Sabi niya, "Nakita ng anak ko ang batang nakahubad,"
sa paniniwala na siya ay inabuso.
Batang reporter ako sa Sentinel ng pumutok ang kasong to.
May magsasalita tungkol kay Dahmer, sabi ko, "Kakausapin kita."
Ang nasa linya ay si Glenda Cleveland.
Kinuwento niya ang tungkol sa pagtangka nilang protektahan itong bata,
at di nakinig ang pulis sa kanila.
Tinawagan ko ang kapitan sa presinto.
Inaasahan kong itatanggi niya, pero hindi nila ginawa.
Sabi nila, "Oo, iniimbestigahan na ito."
Bakit ibinalik ng pulis ang bata sa taong iyon?
Ibinalik nila kay Dahmer ang menor de edad na bata,
pero nakinig sila sa puti kaysa sa limang Itim na testigo.
Napagpasyahan ko na nabigo ang mga pulis
na gampanan ang tungkulin nila ayon sa kinailangang mga tuntunin at regulasyon
ng Pulisya ng Milwaukee.
Ang dalawang pulis, sila John Balcerzak at Joe Gabrish,
ay tinanggal sa Pulisya ng Milwaukee.
Nagkaroon ng kaguluhan sa pulisya. Nahati ang lungsod.
Sumuporta ang ilan sa mga pulis.
100 porsyento kaming nakasuporta sa mga pulis.
PINAKAMAHUSAY SA MUNDO
Maraming puti ang hindi kumbinsido
na rasismo ang problema sa pulisya.
Sumusuporta sila sa pulisya, kahit na lumalakas ang bintang.
Personal kong naramdaman na may pantay at patas na pagtrato
sa buong pamayanan ang aming mga kapulisan.
Palagay ko ang mga pulis hindi
nagdesisyon batay sa anumang lahi,
anumang homophobia.
Malinaw sa pagbabalik-tanaw, na nagkamali ang mga pulis,
pero maraming tao ang naloko ni Dahmer. Naloko niya ang mga pulis ng gabing iyon.
At tiyak kong ang mga pulis na iyon
maraming beses ng kinuwestiyon iyon.
Tinukoy ng mga tao ang pagpapadala ng mensahe sa radyo ng mga pulis
pagkatapos mismo ng nangyari.
Ang lasing na Asyano na nakahubo
ay ibinalik sa kanyang hindi lasing na nobyo.
Sandali lang. Magpapatanggal ng kuto ang kasama ko sa istasyon.
Maririnig mong nagtatawanan sila.
Tingin ko ang ginawa nila ay paglapastangan.
Bumabalik iyon sa pinakaugat kung paano natin tinitignan ang pagkabakla.
Pinagtatawanan ang mga bakla. Tampulan ng tukso.
Pero pagkatapos ang dalawang pulis ay
nagpunta sa circuit court para umapela sa pagkatanggal.
Umayon ang korte sa kanila,
Ibinalik sila pati mga sweldo nila.
Ang kaso ni Konerak Sinthasomphone
ay nakatawag-pansin sa Milwaukee.
Marami itong sinasabi tungkol sa kanilang pamayanan.
Marami itong sinasabi tungkol sa proteksyon ng pulisya
na iniaalok sa kanila.
Ito ang nakakatakot na bahagi.
Pagkatapos patayin ni Mr. Dahmer ang batang Laosyano na ito,
dumarami ang mga bangkay sa bahay.
Nagpatuloy pang pumatay ng apat na tao si Dahmer.
Noon, siyam na taon ang pagitan ng pagpatay niya.
Tapos mga buwan. Pagkatapos ni Konerak, naging linggo.
Isang oras bago ako magtrabaho,
Pinadedesisyunan ko kung sasakalin ko siya noon,
o buhayin ko siya sa gabi.
At pinili ko ang huli at lumiban sa trabaho.
At tinanggal noong Linggo.
At iyon ang domino.
Ang unang domino na dahilan ng sunud-sunod na pangyayaring ito.
Nagsimula siyang maglasing muli
at lalong lumala.
Napansin kong di ko siya madalas makita gaya ng dati bago siya nawalan ng trabaho.
At pumupunta talaga ako para kumatok sa pintuan niya para tingnan siya,
at napapansin ko na dumidilim ang silipan sa pinto.
At liliwanag muli.
At alam kong pumunta siya sa pinto,
at nakita niya ako.
Alam niya na ako ang kumakatok sa pintuan,
at di niya ako pinagbuksan ng pinto.
Kaya pinagpalagay ko
baka gusto niya akong umalis.
Na ginawa ko.
Ilang duktor ang nagsabi na talagang lasenggo siya.
May sugapa siyang pagkatao.
Tingin ko may pareho siyang pagkasugapa sa pagpatay.
Hanggang sa lumaki ng lumaki at lumaki ito,
kinailangan niya ng marami at marami pa.
Dumating siya sa panahon
kung saan palagi niyang kailangang lumabas
at maghanap pa ng isang tao,
at hindi pagtatapon ng iba pa niyang mga pinatay.
Noong pinuputol ko siya sa banyera,
Hindi ko ito natapos ng isang gabi.
Masyado akong nagmamadali na matapos ito.
Sobrang nag-uumapaw ang damdamin niya sa ginagawa niya
na wala na siyang kontrol sa pangyayari.
Naliligo siya kasama ang dalawang tao sa banyera.
Tanong ko, "Bakit di mo inalis ang mga patay bago may isa pa?"
Sabi niya, "Di ko mapigil. Gusto ko ng tuwa."
Mahalagang hindi ako mapanghusga,
at doon hindi ko siya nilagay sa posisyon
na pipigil sa kanyang magsalita.
Pero ang marinig ang konkretong detalye niya…
AALISIN KO ANG NATITIRANG LAMAN
…ay isang hamon.
-Natuwa ka ba dito? -Oo.
Oo, para makita ang loob.
Lumago ito sa paglipas ng panahon
kung saan hindi lang pakikipagtalik sa bangkay,
kundi ang pagbubukas ng lamang-loob ng bangkay
at makipagtalik doon
sa mga loob ng tao.
May mga oras kung saan ito ay
sobrang, napakahirap pakinggan,
at magpanggap na kunwari, hindi ito nakakaapekto sa akin.
Muntik na akong mapahamak dahil
tila naalerto ang mga kapitbahay sa amoy na 'yon.
Isang gabi natutulog ako,
at nagising ako sa masangsang na amoy ng bandang 2:30 ng umaga.
Binuksan ko ang pinto,
at nakikita ko ang hamog.
Nakapanood ka na ng nakakatakot na pelikula na nasa libingan ka,
at meron silang, alam mo, papalapit? Iyon ang nakita ko.
Sinara ko ang pinto,
Kumuha ko ng tuwalya, at tinakpan ko ang ilalim ng pinto.
At natulog na ako muli.
Paggising ko, sinabi ko sa asawa kong si Pam ang tungkol sa amoy,
at sabi niya, "Aalamin ko ngayon saan ito nanggagaling."
Maya-maya, sabi niya,
"Inamoy ko ang mga pintuan,
at nanggagaling ang amoy sa bahay ni Jeff."
Kumuha siya ng upuan, at umupo sa aming apartment na bukas ang pinto,
naghihintay sa pag-uwi ni Jeff.
Pag-uwi niya, hinarap niya ito tungkol sa amoy.
At sabi niya huminto sa pag-andar ang kanyang freezer,
at nabulok ang mga karne sa freezer niya.
Kaya tinanong ko siya,
"Wala bang garantiya iyon? Gaano katagal na sa iyo ito?"
Pumunta ba sila at nagtanong?
-Oo. -Ano ang nangyari?
Sinabi ko sa kanila na nasira ang freezer.
Gumamit siya ng iba't ibang paraan para magtabi ng makakaya niya
sa mga lalakeng tingin niya gwapo.
At kabilang doon ang pagkuha ng litrato sa kanila
noong wala silang malay o patay,
pag-aalis ng mga bahagi nila na iprepreserba niya.
At kasama nito kalaunan
ang ilang kanibalismo.
Pinili mo ba ang napagpasyahan mong itabi? Paano mo iyon pinili?
Ang mga bahagi lang na malalaman.
Ang mga parteng may pinakonting taba.
-Kaya ang mga braso, mga hita, mga binti? -Tama.
Ang pagkain sa mga biktima ay parte ng nakakabahalang pag-iisip na nabuo
noong sinuko ni Mr. Dahmer ang ideya na kaya niyang labanan ang pagpatay.
Iba't ibang parte ng katawan ang naisip niyang kainin, kabilang na ang puso.
Kaya kinuha mo ang puso at atay,
at prineserba mo iyon at ang hita niya.
Anong ginawa mo sa iba pa?
Nagtabi ako ng mga 50 libra. Ang natira ay tinapon ko.
Ilang libra sa tantiya mo ang nakain mo?
Kabuuan, mga…
sampu.
Minsan, uminom siya ng dugo ng tao,
sa pag-aakalang ang kakaibang gawaing ito ang magkokonekta sa kanya
gamit ang dugo ng mga taong kinakain niya.
Ang iniisip niya, "Kahit paano, kung kinain ko ang mga ito,
mabubuhay pa rin sila sa akin."
Kung may titingin sa freezer, parang nag-imbak ka lang.
Kaya mukhang parang karne sa supermarket.
Pinalalamig ko ito saglit.
Siguro isang buwan.
O di ganoon katagal. Ilang linggo.
Diyos ko. Wala akong ideya
na nagyayari ito sa tapat mismo ng pasilyo
kung saan kami nakatira.
Pakiramdam ng lahat ng tao sa gusali ay nadaya.
Pakiramdam namin dinaya kami ni Jeffrey Dahmer.
BAKA AABOT NG 12 BANGKAY
Ang hirap talaga
na maging magiliw ka sa isang tao
malalaman mo na lang na ang taong iyon pala ay tratraydurin ka.
Akala ko kaibigan ko ang taong ito.
Ang mga taong nakatira sa gusali ay sobrang sindak ngayong gabi.
Hindi sila makapaniwala
na ang krimen na ganito kalaki ay nangyayari sa katabing pinto.
Nagkaroon ng katanungan sa kwento ni Jeffrey Dahmer,
dahil karamihan sa biktima ay Itim, at nangyari ito sa lugar na maraming Itim.
Ang rasismo ang susi, dahil ang pirming bagay
bukod sa pagtatalik sa bangkay, bukod sa bilang,
ay ang pirmihang
mga Itim na kabataan ang mga ito.
Sabi ni Dahmer hanap niya Itim na binata, matipuno,
pero ang dalawang unang biktima niya ay puti.
May mga Latino din siyang biktima. May mga Asyano din.
Naaakit siya sa mga may kulay. Hindi ito krimen ng pagkapoot.
Sinusubukan niyang mapalapit
sa tao kung saan siya naaakit.
Di ko alam kung anong nasa isip ni Dahmer.
PINATAY: EDWARD SMITH
Racist ba siya? Sino'ng may pakialam?
Pumatay siya ng mga Itim.
Pumatay siya ng may kulay. Pumatay siya ng mga bakla.
Sa opinyon ko, ang mahalaga ay pinatay niya
ang maraming tao na dapat buhay pa ngayon.
Gamit ang teknolohiya, ang paglitis ay ihahatid sa kalawakan
sa ibang bansa sa loob ng ilang segundo.
Ang biro ng Inglatero si Jeffrey Dahmer ay
sinigurong hindi lang sa beer sisikat ang Milwaukee.
Magiging sikat ito sa serial killer.
Umamin si Dahmer sa pagpatay sa 17 tao sa kabuuan.
Naghain si Dahmer ng pagkakasala.
Ang tanging isyu ngayon ay kung matino siya o baliw.
Apela ni Dahmer ay, "Oo, pumatay ako, pero baliw ako."
Malaking event ang paglilitis. Maraming reporter. Naroon ang mga pamilya.
Ito ngayon, alam mo, ang malaking palabas.
Si Michael McCann ang abogado na nagsagawa ng paglilitis sa estado.
Si Gerry Boyle ang abogado ni Dahmer, at mahusay sa pangangatwiran sa hurado.
At alam kong magaling siya.
Naalala ko pa ang pakiramdam na umupo katabi ang media
sa hukuman
noong naghihintay kami sa unang pagharap ni Dahmer sa korte.
Ito ang magiging unang pagkakataon na makikita namin siya sa personal.
Inaasahan namin, alam mo, parang si Charles Manson,
pero si Dahmer ay magandang lalake.
Siya ay walang-kibo.
Hindi siya mukhang mamamatay-tao.
Sa tingin ko umaasa ang ama ni Dahmer
na medyo nauunawaan niya na ginawa niya ito
dahil sa sakit sa pag-iisip.
Umaasa si Lionel na maibibigay ng korte ang tulong na kailangan niya.
Lahat mangyaring tumayo.
Sangay ng circuit court 33 sa Milwaukee ay nasa sesyon na ngayon,
ang Hukom Laurence C. Gram na mamumuno.
Ang pasanin para ipakita ang pagkabaliw ay nasa depensa.
Sa apela, mauuna sumalang ang depensa.
Ibang iba sa pagpapatunay.
Tinatanggap ko ang responsibilidad
na patunayan sa inyo
na ang taong ito ay hindi masama.
May sakit ang taong ito.
Ang tungkulin ko at layunin ko ay patunayan
na siya ay baliw sa panahon na ginagawa niya ang mga paglabag na ito.
Na kapag pumatay siya ng tao, nagdurusa siya sa sakit sa pag-iisip.
At ito ang nakikita ko kay Jeffrey Dahmer
bilang isang tao.
Isang taong mahilig sa pantasya, droga,
nagtatago ng mga bungo, kanibalismo,
pagnanasa, pagbabarena, paggawa ng zombie, necropilia.
Siyempre, sa karaniwang pananaw…
PINUTOL AT KINAIN
…baliw siya. Kanibal siya. Mamamatay-tao siya.
Ngunit sa kriminal na pamantayan ng pagkabaliw,
baliw ba siya?
Naabot ba niya ang ligal na depinisyon? Bukas na tanong iyon.
Bago malamang baliw ang isang tao sa ilalim ng batas,
dapat siyang magdusa sa sakit sa pag-iisip o depekto,
at kulang sila sa malaking kapasidad
na maintindihan ang pagkakaiba ng tama at mali.
O hindi nila makontrol ang kanilang pag-uugali
sa mga kinakailangan ng batas.
Nagpunta ako sa Chicago, at nakuha ko si Dr. Wahlstrom at nagawa kong dalhin siya.
Ang balangkas ng pagkatao ng nasasakdal,
ang kanyang batayan ng pagtingin sa mundo at sa sarili,
ay nasuri at naabot ang pamantayan sa
schizotypal at borderline personality disorder.
Sabihin mo ano ito.
May balisang pagtangka sila para iwasan ang tunay o guni-guning pag-iwan.
At sa kasong ito,
ito ang pinakamatinding halimbawa ng ganoong uri ng pagtangka.
Ayaw ni Dahmer na iwanan siya ng mga tao,
pero mamalagi sa kanya.
Ang pakiramdam ng iiwan, palagay ko isang dahilan 'yon
kung bakit tinatago niya ang mga bahagi ng katawan ng biktima.
Tinabi niya ang mga buto, mga bungo,
tinabi niya ang mga kamay.
Isinaad ni Jeff na para sa dambana ito.
Mayroon akong patungan.
Itong itim na patungan.
At mayroon akong itim, bilog na tuktok sa ibabaw nito,
at nilagay ko ang mga bungo sa ibabaw, sa paligid nito.
Isa lang itong paggunita sa…
mga tao. Isang alaala sa bawat isa sa kanila.
Sarili ko iyon, na maliit na pribadong mundo. Oo.
May ganap akong kontrol.
Iyon ay tungkol sa lubusang kontrol na magkakaroon ka.
Ito ay, sa katunayan,
ang larawan na kanyang ginuhit.
ITIM NA LAMESA INSENSO
At tulad ng nakikita ninyo dito,
pinirmahan niya ito sa baba.
Palagay mo sa pagtago ng mga bungo,
at pag talagang natapos mo itong dambana,
na hindi ka na makaramdam ng kalungkutan,
parang nananatili kang may kasama?
Palagay ko iyon nga, ang iniisip ko.
Ang paggawa ni Jeff ng dambana ay tungkol sa kapangyarihan at kontrol.
At ang bawat katangiang nagustuhan niya sa bawat isa sa kanila
ay isang bagay ngayon na isinabuhay niya.
Iyon ay kakabang kahibangan na akala niya makukuha niya
ang mga bungo at ang mga buto ng mga biktima
at lumikha ng isang makapangyarihang lugar
kung saan makakakuha siya ng kakaibang kapangyarihan.
Sinusubok naming ipanalo ang pagkabaliw.
Dito nawalan siya ng kontrol.
Sinusubukan naming ipakita iyon,
wala na siya sa matinong pag-iisip.
Naniniwala akong baliw siya, necropilia,
isang pambihira at posibleng delikadong sakit sa pag-iisip.
Ito ay tao na may nakakatakot na sakit sa isip
na talagang sobrang nilalbanan na pigilin ang sakit
na dumating sa puntong mananakit na siya ng tao.
Malinaw na natalo siya sa laban. Sa aking palagay,
si Mr. Dahmer ay kulang sa kapasidad na iayon ang kanyang ugali
sa mga hinihingi ng batas.
Pero naniniwala ako na naabot nila noon ang hiningi ng batas
para sa pagkabaliw. At naniniwala pa din ako ngayon.
Nilapitan ako ng opisina ng abogado ng distrito
upang suriin si Mr. Dahmer.
Sa panahon ng bawat pagpatay,
mayroon siyang kakayahan upang hindi gawin ang pagpatay.
Walang pwersang nagtulak sa kanyang pumatay.
Nagkaroon lamang ng pangnanasa
na makasama ng matagal ang mga biktima.
Kung kusang pumayag ang mga biktima na makasama siya,
di niya gagawin ang mga pagpatay.
Iyon ay indikasyon na kaya niyang kontrolin ang kanyang pag-uugali.
Hindi ko inisip na may sakit sa utak si Dahmer
o sakit sa pag-iisip.
Alam ba niyang mali ito?
Narito kung paano ako siguradong alam niyang mali siya
Sabi niya alam niyang mali ito noong panahong iyon.
Bawat isa sa kanila.
Gumawa siya ng mga hakbang sa bawa't isa ng mga kasong pagpatay
para masigurong hindi siya mahuhuli.
Kasama na ang paglalagay ng mga pekeng security camera
para pigilan ang mga taong pumasok habang nasa trabaho sya.
Kasama na ang pagtatapon ng ebidensya.
Kasama ng paghila ng mga kurtina habang nagpuputol siya ng bangkay.
Ang maraming, maraming hakbang para maiwasang matuklasan.
At upang pumatay,
kailangang lumakas ang loob niya sa pamamagitan ng paglalasing.
Lahat ng psychiatrist ay sumang-ayon na talagang lasenggo siya, necrophilic.
Sang-ayon na alam niyang mali, pero di umayon sa nadala lang siya.
Para sa akin, ang paglilitis ay sobrang
nakakabalisa.
Nakaupo ako katabi si Jeff.
Kapag may tanong siya, kinakausap niya ako.
Pinaganda ang imahe ni Jeffery Dahmer sa naging papel ni Wendy Patrickus.
Ang magkaroon ng katabing dalaga ay magmukhang hindi sya mapanganib.
Bahagi iyon ng layunin para ipakita sa hurado
na si Jeffrey Dahmer ay hindi lubos na halimaw gaya ng sinasabi nila.
Nagkaroon ako ng mga isyu habang kinakatawan ko si Jeffrey Dahmer.
Nakatanggap ako ng maraming banta sa buhay kung saan saan.
May isang beses na naramdaman kong ang ilang banta ay naging totoo.
Isa sa mga pamilya ng biktima, noong nasa labas ako isang gabi,
sinugod ako ng tako ng bilyar
dahil kinakatawan ko si Jeff.
Sabi ko, "Trabaho lang ito. Hindi ko pinatay ang kapatid mo."
Hindi niya magawa, o ayaw niyang, unawain ang pagkakaiba ng dalawa.
Siya lang, alam mo, sinugod ako.
Naging sanhi ito na lumala ang pangamba ko
sa buong paglilitis,
at naging taong bahay ako sa puntong iyon.
Dumadalo lagi ang ama at madrasta ni Dahmer sa paglilitis.
Makikitang apektado sila ng paglilitis.
Tumatayo ang duktor binabanggit ang pag-amin niya
at ito ay ang nakapanlulumong impormasyon.
Makikita mo sa mukha ng ama niya.
At doon nakaupo si Lionel Dahmer katabi si Shari, pangalawang asawa niya,
nakatingin sa likod ng anak, nananatili sa anak.
MATINO? BALIW?
Dalawang linggo ang paglilitis.
Wala siyang kontrol.
Hindi siya makahinto.
Siya ay walang prenong tren
sa riles ng kabaliwan.
Hindi ito, "Matino ba siya o baliw?"
Ito'y, "Napatunayan ba niya ng may katiyakan na baliw siya?"
Kung hindi, ang sagot ay hindi.
Di dapat hatulan na matino siya.
Di hinihiling sa'yo na hatulan siyang matino. Hinihiling sa'yo humatol,
"Napatunayan ba niya ng may katiyakan na baliw siya?"
Iyan ang isyu sa harap mo.
Matapos lahat ng testimonya, pinag-usapan ito ng hurado.
Wala bang sala si Dahmer dahil sa pagkabaliw?
Iyan ang dapat ayusin ng hurado.
Ang mga hurado at tao ay madalas nangangamba
kung may hatol na inosente sa krimen, at ipasok sila sa institusyon,
makakalabas sila at mananakit muli ng tao.
Kahit na ikaw ay tuluyang gumaling habang nasa institusyon ng mga baliw,
aaprubahan ng korte bago ka bumalik sa komunidad.
Sa kaso ni Mr. Dahmer, hindi ko lubhang maisip na
aaprubahan ng korte ang makabalik siya sa komunidad.
Ilan ang tataya sa desisyon na gagawin nila.
Hahatulan siyang baliw.
Malamang bumoto sila na matino siya.
Alin sa tingin mo pipiliin ng hurado?
Di ko alam.
Pumunta sila sa hurado ng Biyernes, Sabado na
nang bumalik sila.
Tiningnan nila lahat ng ebidensya. Matigas sila sa kanilang desisyon.
Sa tahimik na korte sa Milwaukee ngayon, nagdesisyon na ang hurado
sa isa sa mga karumal-dumal at sinusundang paglilitis
sa modernong kasaysayan.
Ang hatol. Matino si Jeffrey Dahmer
nang pinatay niya at pinutol ang mga lalake
sa malagim na paghahanap ng makakasama at kasiyahang sekswal.
Iyon ay kinabahala ko.
Kung ang isang lalake na abalang-abala sa pakikipagtalik sa mga bangkay,
kung ang isang lalake nagbubutas ng ulo ng m tao
para subukang mabuhay sila sa parang zombie na kalagayan
ay walang sakit sa pag-iisip,
Ewan ko na ano ibig sabihin ng sakit sa utak.
Ilang tao ang kailangang kumain ng tao
bago nila isipin na may sakit ka sa utak?
38 taon na akong naglilitis bilang DA.
Wala kong madamang kasiyahan.
17 tao ang namatay.
17 pamilya ang dinurog at sinira.
Walang puwang para sa kasayahan.
Pero nadurog sana ako kung bumalik ang hatol
at hinatulan siya na baliw.
Walang reaksyon si Dahmer sa hatol na nasa tamang pag-iisip.
Walang anumang reaksyon.
Wala.
Ms. Dahmer, may sasabihin ka ba?
Wala.
-Mr. Dahmer? -Wala.
Tinangka naming kausapin ang lola ni Dahmer kanina,
pero may nakapaskil na sa pinto
sinasabing sobrang mahina at problemado siya para magsalita.
Kung tungkol sa hatol, hindi ito masyadong nakakagulat.
MATINO SI DAHMER
Pero tingin ko baliw siya, at kailangan niya ng tulong.
Naginhawahan ang pamilya ng mga biktima,
alam na haharapin ni Dahmer ang parusang pagkakulong
imbes na sa institusyon.
Matatapos na ang kaso laban kay Jeffrey Dahmer
nang mahatulan siya kanina sa korte ng Milwaukee.
Anong inaasahan ninyong mangyayari sa paghatol kay Dahmer?
Magsasalita ang pamilya.
Bawat pamilya ay may pagkakataon para ipahayag sa korte
ang epekto nito sa kanilang pamilya.
Makikita natin ang mataas na emosyonal na pahayag ng pamilya.
Ako ang nanay ni Anthony Lee Sears.
At gusto ko lang malaman
bakit ang anak ko pa?
Salamat sa hurado. Salamat sa'yo, hukom.
Alisin ninyo ang taong ito sa kalye, pakiusap.
Gusto kong sabihin kay Jeffrey Dahmer na hindi niya alam ang sakit, ang sugat
ang mawalan, at ang kaisipan na nilagay niya sa pamilya namin.
Di ko hahayaang makita ang ina ko na pagdaanan niya ito muli!
Hindi kailanman, Jeffrey.
Jeffrey, kinasusuklaman kita, tangina mo!
Kinasusuklaman kita!
Walang kontrol si Jeffrey! Wag mo kong gaguhin, Jeffrey! Papatayin kita, gago!
Tingnan mo ko, tangina mo!
-Mapapatay kita! -Kain muna at recess.
Papatayin kita, tangina mo!
Sinugod siya sa loob ng korte, layunin, tila, para atakihin siya.
Kalmado siya. Nakontrol niya. Akala ko tatalon siya. Hindi.
Nakaupo lang siya. Ito si Jeffrey Dahmer kinakabahan.
Sabi ng hukom, "May gusto ka bang sabihin
bago ko basahin ang hatol?"
Hindi ito kailanman pagtatangkang makalaya.
Ang totoo, gusto ko ng mamatay.
Wala kong kinasusuklaman.
Alam kong may sakit ako o masama, o pareho.
Naniniwala akong maysakit ako.
Ako ang dapat sisihin sa ginawa ko.
Marami akong nasaktan.
Nasaktan ko ang ina at ama ko at madrasta.
Mahal na mahal ko silang lahat.
Sana mahanap nila ang gaya ng kapayapaan na hinahanap ko.
Dito na pinataw ng hukom ang pinakamataas na posibleng parusa
sa estadong walang parusang bitay.
Hinatulan ng 15 na magkakasunod na kulong habambuhay si Dahmer.
Ayos!
Sa wakas nagsaya sila sa unang pagkakataon
mula ng malaman ng mga ito ang ginawa ni Jeffrey Dahmer.
Tuloy ang buhay. Siguro ang natutunan ko sa trahedyang ito makakatulong sa iba.
Pasalamat ako sa Diyos sa hatol.
Kinilala ni Dahmer ang larawan ni Steven at tinanong paano siya nakasiguro.
Sabi niya sa pulis, "Maaalala mo lagi ang una mo."
Gusto kong malaman niya na naaalala rin namin ito.
Walang araw na di namin naisip si Steve.
Nagkaroon na ng paghihilom, lalo sa mga pamilyang
naghintay ng taon para malaman nangyari sa anak.
Isang malungkot na paghihilom,
pero paghihilom ito.
Dinala siya sa Columbia Correctional Facility sa Wisconsin.
Hindi ko alam kung ano ang bilangguan. May larawan ako ng napakalungkot na lugar.
Naisip ko na baka sa kulungan,
baka payagan nila ako na magpalaki ng ilang uri ng halaman.
Matagal na akong may interes na magpalaki ng mga halaman.
May mga tanim ako sa bahay.
Nilagay siya sa suicide watch,
kaya nilagay siya sa isang selda, hindi sa maramihang selda.
Sabi niya, "Anong dapat kong abangan?"
Sabi ko, "Marami kang magagawang bagay."
"Sabi mo nagbabasa ka ng Bibliya,
at gusto mong bumalik dito."
Kaya ginawa niya ang mga lantarang aksyon na 'yon
para subukan at tubusin ang kanyang sarili sa mata ng Diyos.
Tinawagan ako noong 1994 ng isang ministrong kaibigan na nasa Milwaukee
sinasabing isang preso ang magpapabinyag.
Sabi niya, "Baka gusto mong maupo. Jeffrey Dahmer ang pangalan niya."
Kinakabahan ako na makita siya.
Di pa ako nakapunta sa kulungan. Hindi pa ako nakapunta sa mamatay-tao.
Nakaupo ako nag-iisip,
"Nasa silid ako kasama ang taong maraming pinatay."
Tiningnan ko ang kamay niya.
Inisip ko maliit kamay niya kumpara sa akin.
Gamit ang mga 'yon pansakal,
gayunpaman heto ako nakikipag-usap sa kanya na parang normal lang.
Sabi ko, "Oo, bibinyagan kita."
Tila nagpaginhawa 'yon sa kanya.
Sabi niya, "Natakot akong sabihin mo, "Ang sama mo,
kasuklam-suklam ka, makasalanan ka para binyagan."
Pinasok si Jeff.
Nilubog ko ang ulo niya tubig,
ng umahon, sabi ko, "Welcome sa pamilya ng Diyos."
Sa araw ng kanyang binyag,
Si John Wayne Gacy ay binitay ng parehong araw.
ANIM PANG BANGKAY INUGNAY KAY GACY
Nagkaroon din ng buong solar eclipse.
Sinubukang basahin ng ilan ang kahulugan ng hiwaga sa likod nito.
Mula noon nagkikita kami isang oras kada isang linggo.
Ito'y sa paglago ng pananalig niya,
maunawaan kung ano ang pananalig, at magpatuloy bawat linggo.
Nasa gusaling iyon si Jeffrey Dahmer
Pandisiplinang Pagbukod Dalawa.
May gawain siya, naglilinis at nagwawalis,
umaasa ang mga pulis na kalaunan ihahalo na siya sa ibang preso.
Huling nakita ko siya isang araw bago Thanksgiving.
Binigyan niya ko ng card, nakaguhit ang "kaibigan".
Pinahiwatig nito na nag-uumpisa na niyang maunawaan
kung ano ang pagkakaibigan.
Pagkatapos makulong ng isang taon,
Pumunta ako at dinalaw siya.
Sabi niya, "Ayoko ng gawin ito. Ayoko na ng nakabukod."
Sabi niya, "Kung di ako makikihalubilo sa ibang tao,
mas masahol pa 'yon kaysa kung mamatay ako."
Sabi niya, "Hihilingin ko na isama na ako sa ibang preso."
Sabi ko, "Jeffrey, hindi. Mamamatay ka lang."
"Dahil lahat ay may napakalakas,
malakas na pananaw
at opinyon tungkol sa ginawa mo."
"Ayaw namin ng may mamatay pa."
Sabi ko sa'yo Wendy. Parang di ko na kayang maging kalmado.
Hindi na talaga.
Dahil ako ay palaging
nangangailangan ng stimulation, stimulation ng utak.
At wala akong pasensya na dapat kong gawin.
Nahirapan akong umalis ng araw na 'yon.
Sabi ko, "Pakiusap wag mong gawin ito."
"Hindi ka mabubuhay."
Noong Nobyembre ng 1994, habang nasa kulungan siya, naroon siya sa gawain niya.
Siya at nagngangalang Jesse Anderson
ay itinalagang maglinis ng mga locker sa gym.
Si Christopher Scarver, na hinatulan ng pagpatay
ilang taon na, ay nasa parehong gawain.
Kinuha niya ang barbel mula sa silid
at hinataw si Dahmer sa ulo gamit 'yon.
Ang impormasyong natanggap ko mula kulungan ay
hindi niya nilabanan ang pag-atake.
Ang kakatwa sa lahat ng ito ay noong unang pumatay si Mr. Dahmer
ay kumuha siya ng ilang gamit sa ehersisyo
at pinatay si Steven Hicks.
Umikot lang ang lahat.
Isang taon siyang nakahalo sa iba ng pinatay siya.
Nakakagulat na nagtagal pa si Dahmer.
PRESO PINATAY SI DAHMER
Narito ang ama ni Dahmer.
Sabi mo nasa trabaho ka nang tumawag asawa mo at sabihing nasugatan si Dahmer.
Anong nangyari matapos nun?
Tumawag siya at sinabi sa akin ang balita
na namatay na si Jeff
noong umaga bandang alas-diyes.
Hindi ako makapaniwala dito. Ako…
Nagsimula akong umiyak at manginig.
Sobrang sama ng loob ko.
Hindi mo maiwasang mapalapit
kapag nakasama mo sila ng ilang araw, linggo, buwan.
Naghinala ang ilan na sinadya ng mga nasa kulungan na patayin si Dahmer,
ang gobernador, napakatalino,
agad nag-utos sa komisyon na imbestigahan ito.
May tatlong dosenang video monitor at de-kuryenteng pinto ang piitan,
pero ang 25-taong-gulang si Christopher Scarver
naiwasan daw ang detalyadong seguridad.
Ang isa sumagot sa telepono, ang isa nakikinig ng musika.
Nakakatawa na walang tao sa paligid.
Nagtratrabaho ako dati sa piitan.
Pinanood namin silang maligo. Kumain at matulog.
Pinanood namin silang umihi at tumae. Bawat galaw nila, nandoon kami.
Isa si Dahmer sa pinakasikat na preso sa hilagang hemisphere.
Paanong ang isang tanyag na preso ay papatayin sa kulungan?
Nagkaroon ng pag-aaral, at lumabas na walang sangkot sa krimen.
Walang sabwatan, walang may pakana para patayin si Dahmer.
Pinakain siya, inalagaan ng maayos.
Binantayan siya. Alam nila ang mga posibleng panganib.
Di ito kasalanan ng piitan.
Si Jeff, kahit na mamamatay-tao siya, di niya maipagtanggol sarili niya.
Hindi ako makapagdiwang ng pinatay siya.
Nauunawaan ko ang iba, pero wala kong naramdaman kundi lungkot.
Malungkot na kwento na malungkot na wakas.
Si Jeffrey Dahmer ay napakakumplikadong tao.
Sobra siyang nagdurusang tao
na tila walang kaluluwa, walang laman.
Naisip mo ba na tila parang sayang na sirain ang isang tao
na napakabait noong nabubuhay pa?
Oo.
Pakiramdam ko na…
sayang na hindi ko sila kayang patagalin nang hindi ko sila papatayin,
pero wala akong ibang alam na paraan para manatili sila
at kontrolin sila.
Wala akong magagawa doon.
Nakaramdam ka ba ng anumang emosyon?
Marami akong naramdamang…
sobrang pagsisisi.
Tingin ko di pa natagpuan ni Jeffrey
ang magandang sagot para sa kanya
sa kung bakit niya ginawa iyon.
Sabi niya, "Sa lahat ng mga forensic na duktor na nakausap ko,
kung isa sa kanila makapagbibigay ng dahilan."
"Gusto ko talagang malaman."
Pero sa kanyang pagkamatay, alam kong di na niya malalaman.
Madaling sabihing ito ay isang masamang halimaw.
"Bakit ginawa?" "Masama eh." "Paano nalaman?" "Ginawa eh."
Tatak lang ito nagkukunwaring paliwanag.
May mga bagay pa rin akong gustong malaman sa kanya,
mga bagay na gusto kong liwanagin.
Ito ay nasayang na pagkakataon
para pag-aralan ng tao kung bakit siya naging ganoon.
Siya ay nakakakilabot, matindi ginawa niya,
pero kung talagang di niya makontrol ang ugali niya,
alamin natin anong nagyayari. Baka may matutunan tayo.
Si Jeffrey Dahmer, wala siyang pakialam. Wala siyang simpatya sa kanila.
Wala siyang pagsisisi.
"SANA AY NAPATAWAD NA AKO NG DIYOS"
Sa pagkakaalam ko, di siya naawa sa mga taong sinaktan niya,
lahat ng pininsala niya.
Kaunti lamang ang tulong sa mga biktima sa huli.
At ang mga pamilyang naiwan,
napakaliit lang para mabayaran sila sa mga nawala.
Pero ang naiwan lang ay ang pag-aari ni Dahmer na inalis sa bahay niya.
Noon nag-utos ang hukom
na lahat ng pag-aari ni Dahmer, pati gamit sa pagpatay,
isubasta sa pinakamataas na bidder.
Hahatiin ang kikitain sa pamilya ng mga biktima.
Binili ng isang philanthropist ang lahat sa ngalan ng mga biktima.
Ang negosyanteng si Joe Zilber ng Milwaukee
nagsikap na bilhin lahat at sirain ito.
Lumapit si Zilber sa kapwa negosyante, pulitiko, at mga kilalang Milwaukeean.
Nakalikom sila ng 400,000 dolyar at binili lahat ang gamit.
Nagagalit sila na mangyayari ang ganitong sitwasyon
kung saan ang mga nakakakilabot na gamit na ito ay isusubasta sa publiko
na lubos na nakikita,
ng buong mundo.
Ang mga gamit ay isinakay sa trak ng basura
at dinala sa di tinukoy na tambakan ng basura
sa Illinois.
Pumatay siya ng marami para sa ilang oras na kasiyahang sekswal
sa mga taong walang ginawang masama sa kanya, o walang masamang hangad.
Pinatay niya ang mga ito.
Iyan ang trahedya.
Sana makalimutan ng mundo si Dahmer,
at makasama sa basurahan sa kasaysayan.
Lahat ng mga nangungupahan sa Oxford Apartment,
nagdaos kami ng pulong para magpasya kung anong gagawin.
At nagpasya kami na aalis na kami doon.
Magiginhawaan ako
na malamang ang mga binatang namatay dito,
mga kaluluwa't katawan nila, tatahimik pag giniba ito.
Kaya ang Oxford ay gigibain,
at inaasahang malilibing ang mga masaklap na alaala dito.
Ang tinatawag nilang simbolo ng sakit at karahasan
ay hindi na makikita pa sa lungsod ng Milwaukee
at ng pamilya ng mga biktima ni Jeffrey Dahmer.
Nauunawaan kong gustong itago ng Milwaukee ang kasong to.
Tingin ko mahalaga din, na maunawaan
na may iba pang tao na gumagawa ng masamang bagay.
Totoo ang kasamaan.
Di lang pumatay si Jeffrey Dahmer, sinaktan din niya ang komunidad.
Nasugatan ang Milwaukee sa sakit ng pagpatay ni Jeffrey Dahmer.
Ang mga pamilya ay mga taong nakita natin sa TV.
Ang kapitbahay ay kapitbahay na kilala natin.
Ito ay isang kaso na nalantad
ang maraming isyu sa mga lahi,
ang maraming iba't ibang pagkiling,
pareho sa pulisya at ang pamayanan na Milwaukee.
Ang ginagawa ni Dahmer ay mambiktima sa mga hindi matutukoy ng ating pamayanan,
pinrotektahan siya ng institusyon
na dapat nagproprotekta sa mga mahihina, walang kalaban-labang tao,
Biniktima sila, at hinayaan sila ng pulisya.
Anuman ang matutunan natin, wala ito sa dinanas ng mga pamilyang ito.
Pero wag natin itong limutin.
Mahalagang itama ito,
pag-usapan ito sa paraan na magbibigay ng dangal sa mga biktima.
Hindi na tayo makakabalik at itama ang nangyari noong 1991
at bago iyon nang nagsimula siyang pumatay.
Ang magagawa lang natin,
ay pagsalitain ang mga tao tungkol sa nangyari,
para di tayo mahulog sa parehong bitag at bigyang linaw ito…
LUGAR NG DATING OXFORD APARTMENT
…para ang krimen na nakikita natin araw-araw ay tumigil o bumagal.
Ang kahirapan, mataas na krimen,
ang katunayan na wala tayong pakialam sa mga mahina,
lahat ng mga iyon ay nagbigay ng ideya sa kanya para gumalaw.
Para maiwasan na mangyari muli ang ganoong bagay,
dapat matugunan ang mga isyung ito
ngayon.
Nariyan na palagi ang sakit, ang pag-alala sa nangyari.
Palagi nating gagawin ang "paano-kung".
Nasaan na kaya sila ngayon?
Anong buhay sana meron sila? Lagi mong mami-miss ang taong iyon.
Ang pagtataas sa mga indibidwal
na nawalan ng buhay
ay mahalaga.
Kilalanin na ang bawat isa sa mga kabataang iyon
ay may ina,
ama,
may mga kapatid
na nagmamahal sa kanila at nami-miss pa rin sila.
Sinusubukan lang nilang gawin
kung ano ang ginagawa nating lahat.
Makaligtas.
Mabuhay at magtamasa sa buhay na binigay sa kanila.
Nagkaroon sila ng buhay
na minahal nila.
Palagay ko mahalaga na sabihin ang kwento nila.
Walang taong dapat na mamatay ng ganoon.
SA ALAALA:
Ang subtitle ay isinalin ni: Maricar Borbon