‎หน่วยดับเพลิงครับ
‎ช่วยส่งรถพยาบาลมาที่ ‎มุมถนนที่ 25 ตัดกับสเตทหน่อย
‎เกิดเหตุอะไรครับ
‎มีเด็กผู้ชายหรือชายหนุ่มมั้ง ‎เดินล่อนจ้อนอยู่
‎เขายังอยู่ข้างนอก ‎คนกำลังช่วยพยุงให้เขายืน เขายืนไม่ไหว
‎เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า บาดเจ็บหนัก
‎- เขาตื่นอยู่มั้ย ‎- ไม่ตื่น
‎พวกเขาพยายามพยุงให้เขาเดิน ‎แต่เขาเดินไม่ค่อยไหว
‎- โอเค ‎- พอเขายืนก็ล้มพับไปเลย
‎- ถนนที่ 25 ตัดกับสเตทนะครับ ‎- ใช่
‎- ได้เลย โอเค ‎- ถนนวันเวย์นะ โอเค บาย
‎(วันที่ 27 พฤษภาคม 1991 ‎เวลาสองนาฬิกา)
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นมันไม่น่าเชื่อเลย
‎เด็กหนุ่มคนนี้เดินล่อนจ้อน ‎อยู่ข้างนอกอะพาร์ตเมนต์ของดาห์เมอร์
‎ไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น
‎คนสองคนโทรเรียกหน่วยดับเพลิงกับตำรวจมา
‎บางคนเห็นว่า ‎เขามีเลือดไหลออกมาจากทวารหนัก
‎เขามีแผลถลอกที่หัวเข่า
‎เห็นได้ชัดว่าเขามึนงงจากอะไรบางอย่าง
‎ทำไมเด็กผู้ชายคนนี้
‎ถึงเดินล่อนจ้อน เลือดไหลและพูดจาสับสน
‎อยู่บนถนนเมืองมิลวอกี
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เรามีห้างชื่อแกรนด์อะเวนิว
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ไปที่ห้างนั้นประจำ
‎เรามักเห็นเขาอยู่ที่ศูนย์อาหาร
‎เดินไปมาทั่วห้าง
‎เขาถ่ายรูปผู้คน
‎แล้วพูดว่า
‎"คุณดูเหมือนนายแบบเลย ‎อยากให้ผมถ่ายรูปให้มั้ย"
‎(วันที่ 26 พฤษภาคม 1991)
‎(เจ็ดชั่วโมงก่อนโทรแจ้งเหตุฉุกเฉิน)
‎ดาห์เมอร์นั่งกินพิซซ่ากับเบียร์อยู่
‎ตอนที่เขาเห็นชายหนุ่มหน้าตาดี
‎กรณรักษ์ สินทสมพลเดินผ่านมา
‎ดาห์เมอร์ก็ชวนคุยด้วย
‎เขาเสนอเงิน 50 ดอลลาร์ให้เด็กหนุ่มคนนี้
‎เพื่อเป็นแบบถ่ายรูป
‎แล้วเด็กหนุ่ม
‎ก็ตกลงกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ ‎ของดาห์เมอร์ด้วยกัน
‎ในอะพาร์ตเมนต์นั้น ‎ดาห์เมอร์ส่งเครื่องดื่มให้เขา
‎ที่ใส่ยานอนหลับในปริมาณที่สามารถ
‎ทำให้เขาหมดสติได้สักพัก
‎ดาห์เมอร์อยากทำให้เหยื่อของเขา ‎มีชีวิตอยู่นานที่สุด
‎ตอนผมคุยกับเขา
‎คุณดาห์เมอร์บอกผมว่า ‎เขาต้องการคนที่สมยอมทุกอย่าง
‎คนที่จะอยู่กับเขา ‎โดยไม่ต้องกลัวว่าจะจากไปไหน
‎มีบางคนที่ผมใช้วิธีเจาะกะโหลก
‎ผมก็เจาะกะโหลกคนนี้ด้วย
‎จริงเหรอ
‎ตอนไหน
‎- ก่อนหรือหลังตำรวจจะมา ‎- ใช่ ก่อนตำรวจมา
‎เจฟฟรีย์บอกฉันเรื่องกรณรักษ์
‎ว่าเขาปรับเปลี่ยนและพลิกแพลงวิธี
‎เพื่อทำให้เขากลายเป็นซอมบี้
‎ที่จะมีชีวิตอยู่ได้
‎ดาห์เมอร์เจาะรูในกะโหลกของเขา
‎ฉีดกรดเกลือเข้าไป
‎และรอดูว่าครั้งนี้จะทำสำเร็จมั้ย
‎เพราะคนอื่นๆ ตายหลังจากโดนฉีด
‎คิดว่าคุณเจาะกะโหลกลงไปลึกขนาดไหน
‎- ถึงสมองเลย ‎- สองหรือสามนิ้วเหรอ
‎- ใช่ ‎- คุณเจาะตรงลงไปเลยเหรอ
‎- ใช่ ‎- ไม่มีอะไรไหลออกมาเลยเหรอ
‎- ไม่มีของเหลวหรืออะไรเลยเหรอ ‎- เท่าที่เห็นไม่มีนะ
‎เลือดก็ไม่ออกด้วย
‎กรณรักษ์ยังทำอะไรได้ระดับหนึ่ง
‎เขาค่อนข้างสะลึมสะลือ
‎เขาไม่ได้ตายนะ พูดได้ด้วย
‎ผมคิดว่าผมอาจจะเก็บเขาไว้ในสภาพนี้ได้
‎เจฟฟ์บอกเขาว่าอยากให้เขาทำอะไร ‎เขาก็ทำตาม
‎สิ่งที่เจฟฟ์ไม่ได้คาดคิดไว้คือ
‎เขาอาจจะวิ่งออกไปนอกอะพาร์ตเมนต์ได้
‎ดาห์เมอร์ไปซื้อเหล้า ‎เหมือนที่ทำเป็นประจำเวลาก่ออาชญากรรม
‎ในกรณีนี้ เขาออกไปซื้อเบียร์ที่บาร์ใกล้ๆ
‎ระหว่างที่ดาห์เมอร์ออกไปซื้อเบียร์
‎กรณรักษ์ใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากบ้าน
‎แล้ววิ่งไปตามซอย
‎ตอนนั้นเพื่อนบ้านมองออกไปนอกหน้าต่าง ‎และเห็นเขา
‎พวกผู้หญิงโทรแจ้งตำรวจ
‎ตำรวจมาถึง
‎กรณรักษ์กำลังนั่งอยู่
‎ห่มผ้าห่มอยู่ในที่เกิดเหตุ
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้าไปหาเขา ‎เพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ตำรวจพยายามสอบปากคำกรณรักษ์
‎กรณรักษ์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ได้
‎เพราะเขาถูกมอมยา
‎ไม่มีอะไรที่บ่งบอกได้เลย
‎ว่าหัวเขามีรูที่ดาห์เมอร์เจาะเอาไว้
‎ไม่มีเลือดไหลออกมา
‎และระหว่างที่เกิดเหตุการณ์นี้ ‎ดาห์เมอร์ก็เดินเข้ามาหา
‎หญิงสาวพวกนี้เข้าไปขวางไว้
‎พวกเธอถามกรณรักษ์ว่า ‎"ชื่ออะไร" เขาพูดไม่ได้
‎พวกเธอจึงเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขา ‎บอกว่า "อย่ายุ่งกับเขา"
‎เด็กสาวผิวดำวัย 18 สองคน ‎ปกป้องเขาจากดาห์เมอร์
‎ตำรวจไม่ยอมฟังเด็กๆ พวกนี้
‎ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ด้วยซ้ำ
‎ตำรวจเอาแต่พูดว่า ‎จะจับพวกเธอถ้ายังพูดไม่หยุด
‎ดาห์เมอร์บอกว่า "ไม่ เขาเป็นแฟนผม" ‎แล้วเริ่มพาตัวเขากลับไป
‎ดาห์เมอร์รู้ว่า ในฐานะผู้ชายผิวขาว
‎"ผมเล่าเรื่องเวอร์ชั่นของผม ‎ให้ตำรวจพวกนี้ฟังได้"
‎ผมต้องเชื่อว่าเขาเชื่ออย่างนั้น ‎เพราะเขารู้ว่า
‎"ผมเป็นคนขาว รอดตัวได้แน่นอน"
‎เจฟฟรีย์ตอบสนองไวเสมอ
‎มันดูเป็นธรรมชาติสำหรับเขา
‎เขามีความสามารถในการหลอกลวงคน ‎และเอาตัวรอดจากสถานการณ์เลวร้ายได้
‎มีผู้ชายล่อนจ้อนเดินอยู่กลางถนน
‎ส่งเสียงดัง
‎ตำรวจคิดว่าเขาเมาปลิ้น
‎แล้วพวกเขาทำอะไร ไม่ได้ปล่อยเขาไว้
‎พวกเขาพาเขาไปที่ที่ปลอดภัย
‎อะพาร์ตเมนต์ที่เขาหนีออกมา
‎พวกเขาจึงไปที่อะพาร์ตเมนต์
‎กรณ์รักษ์นั่งลงบนโซฟา ‎ทำเหมือนที่นั่นเป็นบ้านของเขา
‎เสื้อผ้าของกรณรักษ์จัดไว้เป็นกองเล็กๆ
‎วางไว้เป็นระเบียบในห้องนั่งเล่น
‎ดาห์เมอร์เอาภาพถ่ายที่เขาถ่ายไว้ให้ตำรวจดู
‎บอกว่าพวกเขาเป็นคู่รักกัน
‎พวกเขาบอกว่า "เราจะไม่จับผู้ชายสองนี้ ‎โทษฐานที่เป็นเกย์"
‎"ไม่มีทางเด็ดขาด"
‎พวกเขาจึงปล่อยให้สินทสมพล ‎นั่งอยู่ที่โซฟาในบ้านดาห์เมอร์
‎และไม่เข้าไปดูในห้องนอนเลย
‎ตำรวจพวกนั้นไม่รู้เลยว่า ‎ในห้องนอนของดาห์เมอร์
‎มีศพของโทนี่ ฮิวส์
‎นอนนิ่งอยู่บนเตียง
‎พอตำรวจกลับไป ไม่นานหลังจากนั้น
‎ดาห์เมอร์ก็ฉีดกรดเพิ่ม
‎เข้าไปในสมองของกรณรักษ์
‎คุณฉีดอะไรเข้าไป
‎กับกรณรักษ์ ผมเอาเข็มฉีดยา ‎มาใส่กรดเกลือจนเต็ม
‎ผมใช้กรดอีกในปริมาณที่น้อยลง
‎แต่หลังจากฉีดครั้งที่สอง มันก็ยังมากไป
‎เด็กสาวคนหนึ่งที่พยายามปกป้องกรณรักษ์
‎กลับบ้านไปบอกแม่ของเธอ ‎เกลนด้า คลีฟแลนด์
‎(วันที่ 27 พฤษภาคม 1991 ‎เวลา 2.31 น.)
‎- ตำรวจมิลวอกีครับ ‎- ค่ะ…
‎มีรถตำรวจหมายเลข 50
‎ที่มีคนโบกเรียกก่อนหน้านี้ ‎ประมาณ 15 นาทีที่แล้ว
‎- นั่นผมเอง ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎คือว่า ลูกสาวกับหลานสาวฉัน
‎เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วทำอะไรบ้างรึเปล่า
‎ไม่ครับ เป็นแฟนหนุ่มที่มึนเมา
‎ของผู้ชายคนหนึ่ง
‎เด็กคนนั้นอายุเท่าไหร่
‎- ไม่ใช่เด็กแล้ว เขาเป็นผู้ใหญ่ ‎- แน่ใจเหรอ
‎คุณครับ ผมพูดชัดเจนที่สุดแล้ว ‎ทุกอย่างจัดการเรียบร้อย
‎สินทสมพลตาย
‎เขาตายภายในหนึ่งชั่วโมง ‎หลังจากตำรวจออกไปจากอะพาร์ตเมนต์
‎กรณรักษ์ สินทสมพล
‎อายุ 14 ปี และเป็นเหยื่อของดาห์เมอร์ ‎ที่อายุน้อยที่สุดคนหนึ่ง
‎(ฆาตกรรม: กรณรักษ์ สินทสมพล)
‎ถ้าตำรวจฉุกคิดสักนิดว่า ‎เขากำลังตกอยู่ในอันตราย
‎พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับไป ‎กับดาห์เมอร์เด็ดขาด
‎ตำรวจได้รับคำสั่ง ‎ให้เคารพชุมชนรักร่วมเพศในมิลวอกี
‎และพวกเขาคงคิดว่า กำลังทำตัวเคารพอยู่
‎และไม่ให้อคติที่มีต่อรักร่วมเพศ
‎มากระทบเหตุการณ์นี้
‎ไม่ว่าตำรวจจะทำอะไรลงไป
‎มันยังไม่เพียงพอ
‎มีชาวแอฟริกันอเมริกันหลายคน
‎ที่บอกว่า เด็กผู้ชายคนนี้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
‎สภาพจิตใจของเขาไม่ปกติ
‎คนพูดกันว่า ตำรวจแค่ทำหน้าที่ ทำเต็มที่แล้ว
‎มันเล็กน้อยมาก ‎เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกเขาควรทำ
‎ถ้าพวกเขาตรวจสอบประวัติดาห์เมอร์ ‎ก็จะพบว่าเขาทำทัณฑ์บนอยู่
‎ข้อหาทำร้ายเด็กผู้ชายชาวลาว…
‎(ทำร้ายทางเพศ)
‎ที่บังเอิญเป็นพี่ชายของกรณรักษ์
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎(โศกนาฏกรรมกระหน่ำครอบครัว)
‎ครอบครัวนี้ตกเป็นเหยื่อของดาห์เมอร์ถึงสองครั้ง
‎พี่ชายคนหนึ่งของกรณรักษ์ ‎ถูกดาห์เมอร์ลวนลามเมื่อสามปีที่แล้ว
‎ครอบครัวนี้ย้ายมาอยู่สหรัฐฯ เมื่อ 11 ปีที่แล้ว
‎ด้วยความฝันถึงชีวิตที่ดีกว่า
‎แต่เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์กลับมอบฝันร้ายสุดสยอง ‎ให้กับพวกเขา
‎เขาบอกว่า "มันดูเหมือนจะเป็น ‎มากกว่าเรื่องบังเอิญ"
‎แต่ว่ามันเป็นสิ่งที่
‎ทำให้เจฟฟ์ช็อกไปเลยเมื่อเขารู้
‎เขาตกตะลึงไปเลย
‎พวกลูกครึ่งนั่น เหลือเชื่อมาก ‎ที่พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ไม่น่าเชื่อ
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎นั่นเป็นน้องชายของเขาเหรอ
‎- คุณรู้มั้ยว่าเขาชื่ออะไร ‎- ไม่รู้
‎ไม่รู้หรอก
‎มันเป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้าย ‎สำหรับครอบครัวสินทสมพล
‎มีทั้งเหยื่อที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎และเหยื่อที่ถูกฆาตกรรมอีกคน ‎ในครอบครัวเดียว
‎นึกไม่ออกเลยว่าครอบครัวนี้ต้องเจออะไรบ้าง
‎ด้วยน้ำมือของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎(พฤษภาคม ปี 1991)
‎(กรกฎาคม ปี 1991)
‎หลังจากดาห์เมอร์ถูกจับในกรกฎาคม 1991
‎ชุมชนก็โกรธแค้นเมื่อรู้ว่า
‎ตำรวจปล่อยตัวกรณรักษ์กลับไปหาดาห์เมอร์
‎เกลนด้า คลีฟแลนด์โทรไปที่สถานีตำรวจ
‎ครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
‎เธอบอกว่า "ลูกสาวของฉัน ‎เห็นเด็กผู้ชายล่อนจ้อนคนนี้"
‎เชื่อว่าเขาถูกทำร้ายร่างกายทางเพศ
‎(มิลวอกีเซนติเนล)
‎ผมเป็นนักข่าววัยหนุ่มที่เซนติเนล ‎ตอนที่มีข่าวของดาห์เมอร์
‎ถ้ามีคนอยากคุยเรื่องดาห์เมอร์ ‎ผมก็ตอบว่า "คุยกับผมได้"
‎คนที่โทรมาคือเกลนด้า คลีฟแลนด์
‎เธอเล่าให้ผมฟังว่า ‎พวกเขาพยายามปกป้องเด็กคนนี้
‎แต่ตำรวจไม่ยอมฟังพวกเขา
‎ผมโทรหาผู้กองที่สถานีตำรวจ
‎ผมคาดไว้ว่าเขาจะปฏิเสธ แต่ดันไม่
‎พวกเขาตอบว่า ‎"ใช่ กำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่"
‎ตำรวจส่งตัวเด็กคืนให้ผู้ชายคนนั้นได้ยังไง
‎พวกเขาส่งชายชนกลุ่มน้อยคืนให้ดาห์เมอร์
‎แต่พวกเขาเชื่อคำพูดของผู้ชายผิวขาวคนเดียว ‎มากกว่าพยานผิวดำห้าคน
‎ผมสรุปผลได้ว่า เจ้าหน้าที่ผิดพลาด…
‎(ฟิลิป อาเรโอลา ‎อธิบดีกรมตำรวจมิลวอกี)
‎ในการปฏิบัติหน้าที่ ‎ตามกฎหมายและข้อบังคับ
‎ของกรมตำรวจมิลวอกี
‎ตำรวจสองคนนั้น ‎จอห์น บัลเซอร์แซ็กและโจ เกบริช
‎ถูกไล่ออกจากกรมตำรวจมิลวอกี
‎(ตำรวจสองคนถูกไล่ออกในคดีดาห์เมอร์)
‎มันมีความวุ่นวายในกรมตำรวจ ‎ทั้งเมืองระส่ำระสาย
‎บางคนสนับสนุนตำรวจ
‎เราสนับสนุนเจ้าหน้าที่ตำรวจ 100%
‎(ดีที่สุดในโลก)
‎ชุมชนคนขาวส่วนมากไม่เชื่อว่า
‎การเหยียดเชื้อชาติ ‎เป็นปัญหาในกรมตำรวจ
‎พวกเขารวมตัวชุมนุมให้กำลังใจตำรวจ ‎แม้ว่าเสียงครหาจะรุนแรงขึ้น
‎ฉันรู้สึกว่ามีการปฏิบัติที่เท่าเทียมและยุติธรรม
‎ในชุมชนโดยตำรวจของเรา
‎ผมคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎ไม่ได้ตัดสินใจตามเชื้อชาติ
‎หรือความเกลียดรักร่วมเพศเลย
‎แน่นอนว่าเมื่อมองย้อนกลับไป ‎ตำรวจทำหน้าที่ผิดพลาด
‎แต่ก็มีหลายคนที่ดาห์เมอร์หลอกตบตาได้
‎และเขาตบตาตำรวจพวกนั้นในคืนนั้น
‎ผมมั่นใจว่าตำรวจในคืนนั้น ‎คิดทบทวนเหตุการณ์นั้นหลายต่อหลายครั้ง
‎(เราสนับสนุนตำรวจของเรา ‎เป็นกำลังใจให้ตำรวจ!)
‎ผู้คนมุ่งเป้าไปที่การติดต่อทางวิทยุของตำรวจ
‎หลังจากไปตรวจสอบสถานการณ์
‎ชายชาวเอเชียเปลือยกาย เมามาย
‎ถูกส่งกลับไปกับแฟนหนุ่มที่ไม่เมาแล้ว
‎เดี๋ยวคู่หูผมจะไปกำจัดเหาที่ติดมาที่สถานี
‎ได้ยินเสียงตำรวจพวกนี้หัวเราะอยู่ข้างหลัง
‎ผมคิดว่าสิ่งที่พวกเขาทำเป็นความอัปยศ
‎(คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ‎เปิดโปงความตึงเครียดในมิลวอกี)
‎มันย้อนกลับไปที่รากฐานว่า ‎เรามองคนรักร่วมเพศยังไง
‎คนเป็นเกย์ถูกล้อเลียน ถูกมองเป็นตัวตลก
‎แต่แล้วตำรวจสองคนนั้น
‎ไปยื่นอุทธรณ์การไล่ออกของตัวเอง ‎ที่ศาลชั่วคราว
‎ศาลเห็นด้วยกับพวกเขา
‎คืนตำแหน่งให้พวกเขา ‎และจ่ายเงินเดือนย้อนหลัง
‎(จอห์น บัลเซอร์แซ็กเป็นคนดี)
‎คดีกรณรักษ์ สินทสมพล
‎ทำให้มิลวอกีเป็นที่สนใจ
‎บ่งบอกอะไรได้มากมาย ‎เกี่ยวกับชุมชนของพวกเขา
‎เกี่ยวกับการปกป้องของตำรวจ
‎ที่พวกเขาได้รับ
‎มันเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมาก
‎(กรกฎาคมปี 1991)
‎(มิถุนายน ปี 1991)
‎หลังจากคุณดาห์เมอร์ฆ่าเด็กหนุ่มชาวลาวคนนี้
‎ก็ยิ่งมีศพเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‎ที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
‎ดาห์เมอร์ฆ่าคนอีกสี่คน
‎ตอนแรกเขาเว้นช่วงไปนานเก้าปี
‎แล้วก็กลายเป็นไม่กี่เดือน
‎หลังจากกรณรักษ์กลับเหลือแค่ไม่กี่สัปดาห์
‎หนึ่งชั่วโมงก่อนผมไปทำงาน
‎ผมพยายามตัดสินใจว่าจะบีบคอพวกเขาเลย
‎หรือให้เขามีชีวิตอยู่ในช่วงกลางคืน
‎ผมเลือกอย่างหลังและไม่ได้ไปทำงาน
‎และถูกไล่ออกในวันอาทิตย์นั้น
‎และนั่นคือจุดโดมิโน
‎โดมิโนตัวแรกที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่
‎(อะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด)
‎เขาเริ่มดื่มหนักขึ้น
‎และเริ่มถลำลึกลงไป
‎ผมสังเกตว่าไม่ค่อยได้เจอเขาบ่อยมาก
‎เหมือนตอนเขายังมีงานทำ
‎และผมมักไปเคาะประตูบ้านเขาเพื่อดูเขา
‎และสังเกตว่าช่องตาแมวมืดสนิท
‎แล้วก็สว่าง
‎ผมถึงรู้ว่าเขามาที่ประตู
‎และเห็นผม
‎เขารู้ว่าผมเป็นคนที่เคาะประตู
‎และเขาไม่เปิดประตูมาเจอผม
‎ผมจึงคิดเอาเอง
‎ว่าเขาอยากให้ผมไปให้พ้น
‎ก็เลยตามนั้น
‎หมอสองสามคนบอกว่าเขาติดเหล้าแน่นอน
‎เขามีพฤติกรรมเสพติด
‎ฉันคิดว่าเขามีพฤติกรรมเสพติดการฆ่าด้วย
‎มันยิ่งท่วมท้นมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เขาต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆ
‎จนมาถึงจุดหนึ่ง
‎ที่เขาต้องออกไปเที่ยวเป็นประจำ
‎และจัดการกับอีกคน
‎และไม่กำจัดศพคนอื่นๆ ที่เขาฆ่าไปแล้ว
‎ตอนที่ผมหั่นเขาเป็นชิ้นๆ ในอ่างอาบน้ำ
‎ผมไม่ได้จัดการให้เสร็จในคืนเดียว
‎ผมเร่งรีบอยากทำให้เสร็จๆ
‎เขาเริ่มรู้สึกกดดันกับสิ่งที่ทำอยู่
‎จนเขาควบคุมสถานที่เกิดเหตุไว้ไม่ได้
‎เขาอาบน้ำทั้งที่มีสองศพอยู่ที่ก้นอ่าง
‎ฉันถามว่า "ทำไมคุณไม่เอาศพไปทิ้ง ‎ก่อนไปฆ่าอีกคน"
‎เขาตอบว่า "ผมอดใจไม่ได้ ‎ผมต้องการความตื่นเต้น"
‎สิ่งสำคัญคือฉันต้องไม่ตัดสิน
‎และไม่ทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์
‎ที่จะทำให้เขาเลิกพูด
‎แต่การได้ฟังรายละเอียดที่ให้ภาพชัดเจน ‎จากเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎(ผมถลกหนังที่เหลือออก)
‎เป็นเรื่องท้าทาย
‎- มันทำให้คุณตื่นเต้นมั้ย ‎- แน่นอน
‎แค่ได้เห็นข้างใน
‎มันหนักขึ้นเรื่อยๆ
‎จนเขาไม่ได้แค่มีเซ็กซ์กับศพแล้ว
‎แต่เขาถึงกับเปิดอวัยวะภายในออกมา
‎และมีเซ็กซ์ตรงนั้น
‎กับข้างในร่างกายเหยื่อ
‎มีบางครั้งที่
‎มันทนฟังได้ยากมากๆ
‎และฉันต้องแสร้งทำเป็นว่า ‎ฉันไม่สะทกสะท้าน
‎ผมเกือบมีปัญหาเพราะว่า
‎กลิ่นทำให้เพื่อนบ้านสงสัย
‎คืนหนึ่งผมกำลังหลับอยู่
‎และกลิ่นเหม็นเน่าปลุกผมขึ้นมาตอนตีสองครึ่ง
‎พอเปิดประตู
‎ผมก็เห็นหมอกควัน
‎เคยดูหนังสยองขวัญที่อยู่ในสุสาน
‎แล้วมีหมอกลอยขึ้นมามั้ย ‎นั่นแหละที่ผมเห็น
‎ผมปิดประตู
‎คว้าผ้าเช็ดตัวมาปิดที่ใต้ประตู
‎แล้วก็กลับไปนอนต่อ
‎พอตื่นนอน ผมก็บอกแพม เมียผมเรื่องกลิ่น
‎เธอบอกว่า "วันนี้ฉันจะไปสืบดูว่า ‎กลิ่นมาจากไหน"
‎ตอนหลังเธอบอกว่า
‎"ฉันดมบานพับประตู
‎มีกลิ่นออกมาจากอะพาร์ตเมนต์ของเจฟฟ์"
‎เธอหยิบเก้าอี้สนาม นั่งอยู่ในอะพาร์ตเมนต์เรา ‎เปิดประตูค้างไว้
‎รอให้เจฟฟ์กลับมาบ้าน
‎พอเขากลับบ้านมา ‎เธอประจันหน้าถามเขาเรื่องกลิ่น
‎เขาตอบว่าตู้แช่แข็งของเขาพัง
‎มีเนื้อเสียอยู่ในตู้แช่แข็งของเขา
‎ผมเลยถามเขาว่า
‎"มันมีประกันไม่ใช่เหรอ ‎ซื้อมานานเท่าไหร่แล้ว"
‎พวกเขาเคยมาถามมั้ย
‎- อือ เคยมา ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎ผมบอกว่าตู้แช่แข็งของผมไม่ทำงาน
‎เขาใช้หลากหลายวิธี ‎เพื่อเก็บรักษาสิ่งที่พอจะเก็บได้
‎ของผู้ชายที่เขาหลงใหลเอาไว้
‎รวมทั้งถ่ายรูปของพวกเขา
‎ตอนที่พวกเขาหมดสติหรือตายด้วย
‎เลาะบางส่วนที่เขาจะเก็บไว้ออก
‎และท้ายที่สุดก็รวมไปถึง
‎การกินเนื้อคน
‎คุณเลือกสิ่งที่ตัดสินใจว่าจะเก็บไว้มั้ย ‎คุณเลือกยังไง
‎แค่ส่วนที่ดูมีเนื้อเยอะที่สุด
‎ส่วนที่มีไขมันน้อยที่สุด
‎- ช่วงแขน ต้นขา ขาอ่อนเหรอ ‎- ใช่
‎การกินเนื้อเหยื่อเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของความคิดวิปริตที่เกิดขึ้นมา
‎เมื่อคุณดาห์เมอร์ล้มเลิกความคิด ‎ที่จะหักห้ามใจไม่ฆ่าคน
‎(ฆาตกรรมรวมทั้งการกินเนื้อคน)
‎มีหลายชิ้นส่วนร่างกายที่เขาคิดว่าจะกิน
‎รวมทั้งหัวใจมนุษย์ด้วย
‎คุณควักหัวใจกับตับออกมา
‎แล้วดองเอาไว้ พร้อมต้นขาด้วย
‎คุณทำอะไรกับที่เหลือ
‎ผมเก็บไว้ประมาณ 20 กิโล ที่เหลือก็ทิ้งไป
‎คุณคิดว่าคุณกินไปแล้วกี่กิโล
‎ทั้งหมดประมาณ…
‎ห้า
‎มีช่วงหนึ่งที่เขาดื่มเลือดมนุษย์
‎เขามีความคิดวิปริตไปเองว่า ‎มันจะเชื่อมโยงเขา
‎เข้ากับเลือดของผู้คนที่เขากินเข้าไป
‎เขาคิดว่า ‎"ถ้าฉันกินวิญญาณของพวกเขาเข้าไป
‎พวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่ในตัวฉัน"
‎ถ้ามีใครเปิดช่องแช่แข็งดู ‎ก็จะดูเหมือนคุณตุนเอาไว้
‎มันดูเหมือนเนื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ต
‎ผมแช่แข็งเอาไว้สักพัก
‎น่าจะหนึ่งเดือน
‎ไม่นานขนาดนั้นมั้ง สองสามสัปดาห์
‎ให้ตายสิ ผมไม่รู้เลย
‎ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่ห้องตรงข้าม
‎จากห้องของเรา
‎ทุกคนในตึกนั้นรู้สึกเหมือนถูกหลอก
‎(ชิ้นส่วนมนุษย์เกลื่อนทั่วอะพาร์ตเมนต์)
‎เราทุกคนรู้สึกว่า ‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ต้มตุ๋นเรา
‎(อาจจะมีส่วนพัวพันถึง 12 ศพ)
‎มันยากมากจริงๆ
‎ที่ถูกคอกับใครสักคน
‎แล้วพบว่าคนคนนั้นกลับแทงข้างหลังคุณ
‎ผมนึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนของผม
‎คืนนี้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในตึกนี้ ‎และละแวกนี้กำลังช็อก
‎พวกเขาไม่อยากเชื่อ
‎ว่าอาชญากรรมรุนแรงขนาดนี้ ‎เกิดขึ้นข้างบ้าน
‎วันนี้มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับสีผิว ‎ในคดีของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎เพราะเหยื่อส่วนใหญ่ของเขาเป็นคนดำ
‎และเหตุเกิดในย่านที่มีคนดำเป็นส่วนใหญ่
‎การเหยียดผิวเป็นประเด็นสำคัญ ‎เพราะมันเกิดขึ้นประจำ
‎นอกเหนือจากเรื่องมีเซ็กซ์กับศพ ‎นอกจากเรื่องจำนวนเหยื่อ
‎คือสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำ
‎กับชายหนุ่มผิวดำพวกนี้
‎ดาห์เมอร์กล่าวว่า เหยื่อในฝันของเขา ‎คือชายหนุ่มผิวดำที่แข็งแรง
‎แต่เหยื่อสองคนแรกของเขาเป็นคนขาว
‎เขามีเหยื่อเชื้อสายสเปน ‎มีเหยื่อชาวเอเชีย
‎เขาชอบคนผิวสี ‎นี่ไม่ใช่อาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชัง
‎เขาพยายามสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิด
‎กับคนประเภทที่เขาชื่นชอบ
‎ผมไม่รู้ว่าดาห์เมอร์คิดอะไร
‎(ฆาตกรรม: เอ็ดเวิร์ด สมิธ)
‎เขาเหยียดผิวรึเปล่า ใครสนล่ะ
‎เขาฆ่าคนดำ
‎เขาฆ่าคนผิวสี
‎เขาฆ่าคนที่เป็นเกย์
‎ในความคิดเห็นของผม ‎สิ่งสำคัญคือเขาคร่าชีวิต
‎ของคนมากมายที่วันนี้ควรจะยังมีชีวิตอยู่
‎(วันที่ 23 สิงหาคม 1991)
‎(วันที่ 30 มกราคม 1992)
‎ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน ‎การพิจารณาคดีจะส่งผ่านอวกาศ
‎ไปยังประเทศต่างๆ ภายในไม่กี่วินาที
‎คนในอังกฤษพูดกันว่า เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎จัดการให้มิลวอกี ‎ไม่ได้ขึ้นชื่อแค่เรื่องเบียร์เท่านั้น
‎ตอนนี้จะขึ้นชื่อเรื่องฆาตกรต่อเนื่องด้วย
‎ดาห์เมอร์สารภาพว่าฆ่าคนไปทั้งหมด 17 คน
‎ดาห์เมอร์ให้การรับสารภาพ
‎ปัญหาเดียวในตอนนี้คือ ‎ตัดสินว่าเขามีสติสัมปชัญญะหรือวิกลจริต
‎ดาห์เมอร์ให้การว่า ‎"ใช่ ผมก่อเหตุฆาตกรรม แต่ผมวิกลจริต"
‎การพิจารณาคดีเป็นข่าวใหญ่
‎ดึงดูดความสนใจของนักข่าวมากมาย ‎ครอบครัวเหยื่อก็อยู่ที่นั่น
‎ตอนนี้กลายเป็นรายการสำคัญแล้ว
‎ไมเคิล แมคแคนน์เป็นอัยการเขต ‎ที่ดำเนินคดีให้ฝ่ายรัฐ
‎เจอร์รี่ บอยล์เป็นทนายจำเลยของดาห์เมอร์
‎และเขามีพลังมาก ‎เวลาว่าความแก้ต่างต่อหน้าลูกขุน
‎ผมรู้ว่าเขาจะเป็นคนที่เขี้ยวมาก
‎ฉันยังจำบรรยากาศตอนที่นั่งอยู่กับสื่อต่างๆ
‎ที่ศาลมิลวอกีได้
‎ตอนที่เรารอให้ดาห์เมอร์ปรากฏตัว ‎ที่ศาลเป็นครั้งแรก
‎นี่จะเป็นครั้งแรกที่เราได้เห็นตัวจริงของเขา
‎เรานึกไว้ว่าเขาจะเป็นเหมือนชาลส์ แมนสัน
‎แต่ดาห์เมอร์เป็นผู้ชายหน้าตาดี
‎เขาดูสุขุม
‎เขาดูไม่เหมือนฆาตกรต่อเนื่อง
‎ผมคิดว่าพ่อของดาห์เมอร์หวังอยู่บ้าง
‎ว่าจะมีความเข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ ‎เพราะโรคทางจิต
‎ไลโอเนลหวังว่า ‎ศาลจะให้ความช่วยเหลือที่เจฟฟรีย์ต้องการได้
‎โปรดลุกทำความเคารพ
‎ศาลชั่วคราวสาขาที่ 33 ‎เขตมิลวอกีกำลังดำเนินการแล้ว
‎ผู้พิพากษาลอเรนซ์ ซี แกรม ‎เป็นผู้พิจารณาคดี
‎หน้าที่ที่ต้องพิสูจน์ว่าเขาวิกลจริต ‎เป็นของฝ่ายจำเลย
‎เมื่อใช้ข้อแก้ต่างว่าวิกลจริต ‎ฝ่ายจำเลยต้องแถลงเปิดก่อน
‎แตกต่างจากการพิสูจน์หลักฐานทั่วไปมาก
‎ผมยอมรับความรับผิดชอบ
‎ในการพิสูจน์ให้เห็น
‎ว่านี่ไม่ใช่ผู้ชายที่ชั่วร้าย
‎นี่คือคนป่วย
‎หน้าที่และเป้าหมายของผมคือพิสูจน์
‎ว่าเขาวิกลจริตระหว่างการก่อเหตุเหล่านี้
‎ว่าตอนที่เขาฆ่าคน ‎เขากำลังทนทุกข์จากอาการทางจิต
‎และนี่คือสิ่งที่ผมเห็นเกี่ยวกับเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
‎คนที่ชื่นชอบความเพ้อฝัน การมอมยา
‎เก็บหัวกะโหลกไว้ในล็อกเกอร์ กินเนื้อคน
‎ความต้องการทางเพศ เจาะกะโหลก ‎สร้างซอมบี้ มีเพศสัมพันธ์กับศพ
‎แน่นอน ในมุมมองของคนทั่วไป
‎(หั่นชิ้นส่วนและทำอาหาร)
‎เขาเป็นบ้า เขาเป็นมนุษย์กินคน ‎เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
‎แต่ตามมาตรฐานข้ออ้างว่าวิกลจริต
‎เขาวิกลจริตรึเปล่า
‎เขามีคุณสมบัติตรงตามกฎหมายมั้ย ‎นั่นเป็นคำถามที่เปิดกว้าง
‎ก่อนที่ใครจะถูกตัดสินว่า ‎วิกลจริตตามกฎหมายได้
‎เขาต้องทนทุกข์จากโรคทางจิต ‎และสติไม่สมประกอบ
‎และขาดสติสัมปชัญญะ
‎ที่จะเข้าใจความแตกต่างระหว่างถูกกับผิด
‎หรือไม่สามารถควบคุมความประพฤติตัวเองได้
‎ตามข้อกำหนดของกฎหมาย
‎ผมไปที่ชิคาโก และได้ตัวดร.วอห์ลสตรอม ‎พาตัวเขามาร่วมทำคดี
‎โครงสร้างบุคลิกของจำเลย
‎วิธีการมองโลกและตัวเองที่แฝงอยู่
‎ได้รับการวินิจฉัยและตรงตามเกณฑ์
‎ของความผิดปกติทางบุคลิกภาพ ‎แบบจิตเภทและแบบก้ำกึ่ง
‎แปลว่าอะไรครับ
‎พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะหลีกเลี่ยง ‎การถูกทอดทิ้งทั้งจริงหรือในจินตนาการ
‎และในกรณีนี้
‎เป็นตัวอย่างขั้นสุดโต่ง ‎ของการพยายามทำอย่างนั้น
‎ดาห์เมอร์ไม่อยากให้คนทิ้งเขาไป
‎แต่อยากให้อยู่กับเขา
‎ความรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง ‎ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งอธิบายเหตุผล
‎ที่เขาเก็บชิ้นส่วนของเหยื่อไว้ได้
‎เขาเก็บกระดูก หัวกะโหลกไว้
‎เก็บมือไว้
‎เจฟฟ์บอกว่าเก็บไว้เพื่อทำหิ้งบูชา
‎ผมมีแท่นบูชา
‎แท่นสีดำ
‎ด้านบนเป็นแท่นทรงกลมสีดำ
‎ผมตั้งวางหัวกะโหลกเอาไว้รอบๆ
‎เพื่อเป็นการรำลึกถึง…
‎ผู้คน เป็นของที่ระลึกถึงแต่ละคน
‎มันเป็นโลกส่วนตัวเล็กๆ ของผมเอง
‎ผมควบคุมได้เต็มที่
‎มันคือการควบคุมที่สุดที่จะมีได้
‎ที่จริงแล้วนี่คือ
‎ภาพที่เขาวาดไว้
‎(โครงกระดูกทาสี ‎หัวกะโหลกทาสี)
‎(โต๊ะสีดำ เครื่องกำยาน)
‎และอย่างที่เห็น
‎เขาเซ็นชื่อไว้ข้างล่าง
‎คุณรู้สึกมั้ยว่าเมื่อเก็บหัวกะโหลกเอาไว้
‎และถ้าคุณทำหิ้งบูชาได้สำเร็จ
‎คุณจะรู้สึกเหงาน้อยลง
‎เหมือนว่าคุณมีเพื่อนอยู่ด้วย
‎ผมคิดว่าผมก็คิดอย่างนั้น
‎การที่เจฟฟรีย์สร้างหิ้งบูชา ‎เป็นเรื่องของอำนาจและการควบคุม
‎และลักษณะนิสัยแต่ละอย่าง ‎ที่เขาชื่นชอบในตัวเหยื่อ
‎เป็นสิ่งที่เขานำมาใส่ไว้ในชีวิตตัวเอง
‎มันเป็นอาการหลงผิดวิปริต ‎ที่เขาคิดว่าเขาจะนำ
‎หัวกะโหลกและกระดูกของเหยื่อมา
‎และสร้างศูนย์กลางอำนาจ
‎เพื่อให้ตัวเขาได้พลังพิเศษเหล่านั้น
‎เราพยายามชนะคำแก้ต่างว่าวิกลจริต
‎นี่คือตอนที่เขาสูญเสียการควบคุม
‎เราพยายามแสดงให้เห็นว่า
‎เขาไม่มีความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลแล้ว
‎ผมเชื่อว่าเขาเป็นโรคทางจิต ‎โรคชอบมีเพศสัมพันธ์กับศพ
‎เป็นอาการทางจิตที่หายาก ‎และอาจเป็นอันตรายได้
‎นี่คือมนุษย์ที่มีความผิดปกติทางจิตร้ายแรง
‎และกำลังต่อสู้ไม่ให้ความผิดปกตินั้น
‎พาเขาไปถึงจุดที่เขาทำอันตรายคนอื่นได้
‎เห็นได้ชัดว่าเขาแพ้ศึกนั้น ‎ในความเห็นของผม
‎คุณดาห์เมอร์ไม่สามารถ ‎ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเขา
‎ตามที่กฎหมายกำหนด
‎แต่ผมเชื่อว่าในตอนนั้น ‎มันตรงกับข้อกำหนดตามกฎหมาย
‎ของข้อแก้ต่างว่าวิกลจริต ‎และผมก็ยังเชื่ออย่างนั้นทุกวันนี้
‎ผมได้รับการติดต่อจากสำนักงานอัยการเขต
‎ให้ประเมินคุณดาห์เมอร์
‎ในช่วงเวลาที่เขาก่อเหตุแต่ละครั้ง
‎เขามีสติสัมปชัญญะที่จะไม่ลงมือฆ่า
‎ไม่มีแรงผลักดันให้เขาฆ่า
‎มีเพียงความปรารถนา
‎ที่จะใช้เวลากับเหยื่อมากขึ้น
‎ถ้าเหยื่อสมัครใจยินยอมที่จะอยู่กับเขา
‎เขาก็จะไม่ลงมือฆ่า
‎นั่นเป็นข้อบ่งชี้ว่า ‎เขาควบคุมพฤติกรรมตัวเองได้
‎ผมคิดว่าดาห์เมอร์ไม่ได้มีโรคจิตเวช
‎หรืออาการป่วยทางจิต
‎เขารู้มั้ยว่ามันผิด
‎นี่คือเหตุผลที่ผมมั่นใจว่าเขารู้ผิดชอบชั่วดี
‎เขาบอกว่าเขารู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิด ในตอนนั้น
‎ทุกเหตุฆาตกรรมที่เขาก่อ
‎เขาทำตามขั้นตอน ‎ในแต่ละคดีฆาตกรรมที่เขาถูกกล่าวหา
‎เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ถูกจับ
‎รวมทั้งติดตั้งกล้องวงจรปิดปลอม
‎เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าไปในห้อง ‎ระหว่างที่เขาไปทำงาน
‎รวมทั้งกำจัดหลักฐาน
‎รวมทั้งปิดผ้าม่านระหว่างที่เขาหั่นศพ
‎ขั้นตอนมากมายเพื่อป้องกันไม่ให้ใครจับได้
‎และการจะฆ่าคนได้
‎เขาต้องเอาชนะการหักห้ามใจ ‎ด้วยการเมาเหล้า
‎จิตแพทย์ทุกคนเห็นพ้องกันว่า ‎เขาติดเหล้า ชอบมีเพศสัมพันธ์กับศพ
‎เห็นตรงกันว่าเขารู้ว่ามันผิด ‎แต่เห็นต่างกันว่าเขาควบคุมตัวเองไม่ได้
‎สำหรับฉัน การพิจารณาคดีนั้น
‎ก่อให้เกิดความวิตกกังวลมาก
‎ฉันนั่งข้างเจฟฟ์
‎เวลาเขามีคำถาม เขาจะถามฉัน
‎เว็นดี้มีบทบาทสำคัญในการทำให้ ‎ภาพลักษณ์ของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ดูอ่อนลง
‎การมีหญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้น ‎ทำให้เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ดูน่ากลัวน้อยลง
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของเจตนา ‎ที่จะทำให้ลูกขุนเห็น
‎ว่าเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ไม่ใช่คนชั่วร้าย ‎อย่างที่หลายคนสร้างภาพให้เขาเป็น
‎ฉันมีปัญหาระหว่าง
‎เป็นตัวแทนว่าความให้เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
‎ฉันได้รับคำขู่ฆ่ามากมายจากหลากหลายที่
‎มีครั้งเดียวเท่านั้นที่ฉันรู้สึกว่า ‎คำขู่บางอันอาจกลายเป็นความจริงได้
‎คืนหนึ่งตอนฉันออกไปเที่ยว ‎คนในครอบครัวของเหยื่อคนหนึ่ง
‎เอาไม้คิวมาไล่ตีฉัน
‎เพราะฉันเป็นทนายความให้เจฟฟ์
‎ฉันบอกว่า "คุณเข้าใจนะว่ามันเป็นหน้าที่ ‎ฉันไม่ได้ฆ่าน้องชายคุณ"
‎เธอไม่สามารถ ไม่ก็ไม่ยอม ‎เข้าใจความแตกต่างของสองอย่างนั้น
‎เธอทำร้ายฉัน
‎มันทำให้ฉันต้องแจ้งความกังวล
‎ระหว่างการพิจารณาคดี
‎และตอนนั้นฉันกลายเป็นคนติดบ้านไปเลย
‎พ่อกับแม่เลี้ยงของดาห์เมอร์ ‎มาที่การพิจารณาคดีทุกสัปดาห์
‎ดูออกเลยว่ามันส่งผลกระทบต่อจิตใจพวกเขา
‎หมอขึ้นให้การในศาล ‎อ้างคำพูดจากคำสารภาพของเขา…
‎(กินชิ้นส่วนของเหยื่อ)
‎และมันเป็นข้อมูลที่ช่างน่าสยดสยอง
‎มองเห็นจากหน้าของพ่อเขาเลย
‎ไลโอเนล ดาห์เมอร์นั่งอยู่กับชารี
‎ภรรยาคนที่สองของเขา
‎มองอยู่ด้านหลังลูกชายเขา ‎คอยอยู่ด้านหลังลูกชายเขา
‎(ปกติหรือวิกลจริต)
‎การพิจารณาคดีใช้เวลาสองสัปดาห์
‎เขาควบคุมตัวเองไม่ได้
‎เขาหยุดไม่ได้
‎เขาเป็นรถไฟที่ควบคุมไม่ได้
‎บนรางแห่งความบ้าคลั่ง
‎คำถามไม่ใช่ ‎"เขามีสติดีหรือวิกลจริตกันแน่"
‎มันคือ "เขาพิสูจน์อย่างแน่นอน ‎และมีเหตุผลสมควรหรือไม่ว่าเขาวิกลจริต"
‎ถ้าไม่ใช่ คำตอบก็คือไม่
‎คุณไม่จำเป็นต้องตัดสินว่าเขามีสติ
‎คุณไม่ได้ถูกขอให้ตัดสินว่าเขามีสติหรือไม่
‎คุณถูกขอให้ตัดสินว่า
‎"เขาพิสูจน์อย่างแน่นอน ‎และมีเหตุผลสมควรหรือไม่ว่าเขาวิกลจริต"
‎นี่คือประเด็นที่คุณต้องตัดสิน
‎หลังจากเสนอหลักฐานทั้งหมด ‎ลูกขุนก็ไปหารือกัน
‎(ชะตากรรมของดาห์เมอร์อยู่ในมือลูกขุน)
‎ดาห์เมอร์ไม่มีความผิดทางกฎหมาย ‎เพราะโรคจิตเวชหรือไม่
‎นั่นคือสิ่งที่ลูกขุนต้องตัดสิน
‎คณะลูกขุนและคนทั่วไปมักจะกังวล
‎ว่าถ้าใครถูกตัดสินว่า ‎ไม่สามารถรับผิดชอบต่ออาชญากรรมได้
‎พวกเขาจะถูกส่งตัวไปสถาบันจิตเวช
‎แล้วจะได้ออกมาทำร้ายผู้คนอีกครั้ง
‎(ปัญหาเกี่ยวกับความวิกลจริต)
‎ต่อให้คุณได้รับการรักษาจนเป็นปกติ ‎ระหว่างที่อยู่ในสถาบันจิตเวช
‎ศาลต้องอนุมัติ ‎ก่อนที่คุณจะได้กลับสู่สังคมอีกครั้ง
‎ในกรณีของคุณดาห์เมอร์ ‎ผมคิดว่าเป็นไปได้ยากมาก
‎ที่ศาลจะอนุญาตให้เขากลับสู่สังคม
‎น้อยคนยอมเดิมพันว่า ‎ลูกขุนจะตัดสินว่าอย่างไร
‎พวกเขาจะตัดสินว่าเขาเสียสติ
‎พวกเขาคงตัดสินว่าเขามีสติ
‎คุณคิดว่าลูกขุนจะตัดสินว่าอะไร
‎ไม่รู้เลย
‎คณะลูกขุนไปหารือกันในวันศุกร์ ‎และกว่าจะออกมา
‎ก็ปาไปบ่ายวันเสาร์
‎พวกเขาดูหลักฐานทั้งหมด ‎พวกเขาตัดสินใจแน่วแน่
‎ในห้องพิจารณาคดีที่เงียบสงบในมิลวอกีวันนี้ ‎คณะลูกขุนได้คำตัดสินแล้ว
‎ในการพิจารณาคดีฆาตกรรมที่สะเทือนขวัญ ‎และเป็นที่จับตามองมากที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์สมัยใหม่
‎คำตัดสินคือ เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์มีสติดี
‎เมื่อเขาฆ่าและหั่นศพผู้ชายและเด็กผู้ชาย
‎เพื่อสนองความอยากมีเพื่อน ‎และความพอใจทางเพศที่น่าสยดสยอง
‎มันทำให้ผมหนักใจมาก
‎ถ้าผู้ชายที่หมกมุ่นกับการมีเพศสัมพันธ์กับศพ
‎ถ้าผู้ชายที่เจาะรูลงไปในหัวของมนุษย์คนอื่น
‎เพื่อพยายามทำให้คนนั้นมีชีวิตอยู่ ‎ในสภาพเหมือนเป็นซอมบี้
‎ไม่มีความผิดปกติทางจิต
‎ผมก็ไม่รู้ว่าโรคทางจิตคืออะไรแล้ว
‎คนเราต้องกินคนสักกี่คน
‎ถึงจะถูกตัดสินว่ามีความผิดปกติทางจิต
‎ผมเป็นอัยการ ทำคดีมา 38 ปี
‎ผมไม่มีอารมณ์ฉลองเลย
‎มีคนตายไป 17 คน
‎สิบเจ็ดครอบครัวที่ใจสลายและพังทลาย
‎ไม่มีอารมณ์ให้ดีใจหรอก
‎แต่ผมคงจะเสียใจมากถ้าผลตัดสินออกมา
‎ว่าเขาวิกลจริต
‎ดาห์เมอร์ไม่มีปฏิกิริยา ‎ต่อการถูกตัดสินว่ามีสติ
‎ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
‎ไม่มีเลย
‎คุณนายดาห์เมอร์ มีความเห็นอะไรมั้ยครับ
‎ไม่มี
‎- คุณดาห์เมอร์ล่ะครับ ‎- ไม่
‎เราพยายามคุยกับแคทเธอรีน ‎ย่าของดาห์เมอร์เมื่อเช้านี้
‎แต่มีป้ายติดไว้ที่หน้าประตู
‎ว่าเธออ่อนแอและลำบากใจที่จะพูดถึงคดี
‎เท่าที่ดูคำตัดสินก็ไม่น่าแปลกใจนักหรอก
‎(ดาห์เมอร์มีสติปกติ)
‎แต่ฉันคิดว่าเขาเป็นโรคจิตเวช ‎และต้องการความช่วยเหลือ
‎(วันที่ 17 กุมภาพันธ์ปี 1992)
‎ครอบครัวของเหยื่อของเขา ‎ร้องไห้ด้วยความโล่งอก
‎เมื่อรู้ว่าตอนนี้ ‎ดาห์เมอร์อาจต้องโทษจำคุกในเรือนจำ
‎ไม่ใช่สถาบันจิตเวช
‎คดีของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ได้บทสรุปแล้ววันนี้
‎เมื่อเช้านี้เขาถูกตัดสินลงโทษ ‎ในห้องศาลมิลวอกี
‎คุณคาดหวังว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ในการตัดสินลงโทษดาห์เมอร์คะ
‎เราให้ครอบครัวขึ้นพูดก่อน
‎แต่ละครอบครัวมีโอกาสแถลงการณ์ต่อศาล
‎ถึงผลกระทบที่คดีนี้มีต่อครอบครัวพวกเขา
‎ผมคิดว่าเราจะได้เห็นคำแถลงการณ์ ‎ที่สะเทือนใจมากจากครอบครัว
‎ฉันเป็นแม่ของแอนโทนี่ ลี เซียส์
‎และฉันแค่อยากรู้ว่า…
‎(มาริลิน เซียส์ ‎แม่ของแอนโทนี่ เซียส์)
‎ทำไมต้องเป็นลูกชายฉัน
‎ฉันอยากขอบคุณคณะลูกขุน ‎อยากขอบคุณผู้พิพากษา
‎และขังผู้ชายคนนั้นไว้ ‎ให้พ้นจากท้องถนนเถอะค่ะ
‎ฉันอยากบอกเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ว่า ‎เขาไม่รู้ถึงความเจ็บปวด ความเสียใจ
‎(เชอร์ลีย์ ฮิวส์ ‎แม่ของแอนโทนี่ ฮิวส์)
‎ความสูญเสียและสภาพจิตใจ ‎ที่เขาก่อกับครอบครัวของเรา
‎ฉันไม่อยากเห็นแม่ฉันต้องทนทุกข์จากเรื่องนี้อีก
‎ไม่เด็ดขาด เจฟฟรีย์!
‎เจฟฟรีย์ กูเกลียดมึง ไอ้ชาติชั่ว!
‎กูเกลียดมึง!
‎เจฟฟรีย์มันบ้าไปแล้ว!
‎อย่ายุ่งกับกูนะ เจฟฟรีย์ ‎กูจะฆ่ามึง เชี่ยเอ๊ย!
‎มองหน้ากูสิ ไอ้ระยำ!
‎- กูจะฆ่ามึง! ‎- พักศาลได้
‎กูจะฆ่ามึง ไอ้ระยำ!
‎เธอพุ่งตัวข้ามห้องมา ‎ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะทำร้ายเขา
‎เขาสุขุม คุมสติไว้
‎ผมนึกว่าเขาจะลุกพรวดขึ้นมา แต่ก็ไม่
‎เขาแค่นั่งเฉยๆ ‎นี่เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ที่กำลังเครียดนะ
‎ผู้พิพากษาถามเจฟฟรีย์ว่า ‎"คุณอยากกล่าวอะไรมั้ย
‎ก่อนที่ผมจะตัดสินบทลงโทษ"
‎นี่ไม่ใช่คดีที่ผมพยายามจะพ้นโทษ
‎บอกตามตรง ผมก็ต้องการตายเช่นกัน
‎ผมไม่ได้เกลียดใครเลย
‎ผมรู้ว่าผมป่วยหรือชั่วร้าย หรือทั้งสองอย่าง
‎ตอนนี้ผมเชื่อแล้วว่าผมป่วย
‎ผมยอมรับความผิดทั้งหมดที่ผมทำลงไป
‎ผมทำร้ายคนมากมาย
‎ผมทำร้ายแม่และพ่อและแม่เลี้ยงของผม
‎ผมรักพวกเขามาก
‎ผมหวังว่าพวกเขาจะพบความสงบ ‎อย่างที่ผมตามหา
‎คดีนี้ทำให้ผู้พิพากษากำหนดบทลงโทษ ‎ที่รุนแรงที่สุด
‎ในรัฐที่ไม่มีโทษประหาร
‎ดาห์เมอร์ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎ต่อเนื่องกัน 15 รอบ
‎เยี่ยม!
‎ในที่สุดพวกเขาก็มีเรื่องให้ดีใจเป็นครั้งแรก
‎ตั้งแต่สมาชิกครอบครัวเหล่านี้ ‎รู้ว่าดาห์เมอร์ทำอะไรลงไป
‎ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
‎สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากโศกนาฏกรรมครั้งนี้ ‎อาจจะช่วยคนอื่นได้
‎ขอบคุณพระเจ้าสำหรับคำตัดสินนี้
‎ดาห์เมอร์ระบุภาพถ่ายของสตีเว่น ‎และเมื่อถามว่าเขาแน่ใจได้ยังไง
‎เขาบอกตำรวจว่า ‎"ผมจำคนแรกได้เสมอ"
‎ฉันอยากให้เขารู้ว่า ‎เราก็จำลูกคนแรกของเราได้เช่นกัน
‎ไม่มีวันใดเลยที่เราไม่คิดถึงสตีฟ
‎(สตีเว่น ฮิกส์ ‎เสียชีวิต 18 มิถุนายน 1978)
‎มีความรู้สึกว่าปล่อยวางได้ ‎โดยเฉพาะสำหรับครอบครัว
‎ที่รอคอยมาหลายปี ‎กว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายพวกเขา
‎มันเป็นความรู้สึกปล่อยวางที่น่าเศร้า
‎แต่ก็ได้ปล่อยวาง
‎(ทัณฑสถานโคลัมเบีย)
‎ดาห์เมอร์ถูกส่งตัว ‎ไปทัณฑสถานโคลัมเบียในวิสคอนซิน
‎ผมไม่รู้ว่าระบบเรือนจำเป็นยังไง ‎ผมนึกภาพเป็นสถานที่ที่มืดหม่น
‎ผมคิดว่าบางทีในคุกนั้น
‎พวกเขาอาจจะยอมให้ผมทำอะไรสักอย่าง ‎ปลูกต้นไม้บ้าง
‎ผมสนใจปลูกต้นไม้มานานแล้ว
‎ผมมีต้นไม้ที่อะพาร์ตเมนต์
‎เขาถูกเฝ้าสังเกตเพื่อไม่ให้ฆ่าตัวตาย
‎เขาจึงถูกขังอยู่ในห้องขังเดี่ยว ‎ไม่ใช่ในห้องขังรวม
‎เขาบอกฉันว่า ‎"ผมมีอะไรให้ตั้งตารออีกล่ะ"
‎ฉันบอกว่า "มีหลายอย่างที่คุณทำได้"
‎"คุณบอกว่าคุณอ่านคัมภีร์ไบเบิลอยู่
‎และอยากกลับไปอ่านต่อ"
‎เขาจึงลงมือทำออกหน้าออกตา
‎เพื่อพยายามไถ่บาปในสายตาพระเจ้า
‎(กุมภาพันธ์ 1992)
‎(เมษายน 1994)
‎ผมได้รับโทรศัพท์ในปี 1994 ‎จากเพื่อนนักเทศน์คนหนึ่งในมิลวอกี
‎(รอย แรตคลิฟฟ์ ‎บาทหลวงของดาห์เมอร์)
‎บอกว่ามีนักโทษอยากรับศีลล้างบาป
‎เขาบอกว่า "นั่งลงก่อนนะ ‎ชื่อของเขาคือเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์"
‎ผมประหม่าที่จะได้เจอเขา
‎ผมไม่เคยไปเรือนจำมาก่อน ‎ผมไม่เคยไปหาฆาตกรมาก่อน
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น คิดว่า
‎"ผมอยู่ในห้องกับผู้ชาย ‎ที่ฆ่าชายหนุ่มมากมาย"
‎แล้วผมก็มองที่มือของเขา
‎ผมคิดว่ามือของเขาเล็กเมื่อเทียบกับมือผม
‎แต่เขาใช้สองมือนั้นบีบคอคน
‎แต่ผมกลับอยู่ที่นี่ ‎พูดคุยกันราวกับว่าเราเป็นคนปกติ
‎ผมบอกว่า "ได้ ผมจะทำพิธีล้างบาปให้คุณ"
‎นั่นทำให้เขาโล่งใจมากทีเดียว
‎เขาพูดว่า "ผมกลัวว่าคุณจะพูดว่า ‎'คุณมันชั่วร้ายเกินไป
‎คุณมันน่ากลัว เหี้ยมโหดเกินไป ‎ที่จะรับศีลล้างบาปได้'"
‎เจฟฟ์ถูกพาตัวมา
‎ผมจุ่มหัวเขาลงไปในน้ำ
‎และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา ผมพูดว่า ‎"ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของพระเจ้า"
‎ในวันพิธีล้างบาปของเขา
‎จอห์น เวย์น เกซีย์ ‎ถูกประหารชีวิตในวันเดียวกันนั้น
‎(อีกหกศพพบว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเกซีย์)
‎มีสุริยคราสเต็มดวงด้วย
‎บางคนพยายามตีความว่า ‎มีความหมายลึกลับอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
‎ตั้งแต่นั้นมา ผมพบกับเขา ‎ประมาณสัปดาห์ละหนึ่งชั่วโมง
‎เพื่อให้เขาพัฒนาความศรัทธาของเขา
‎ทำความเข้าใจว่า ‎ความศรัทธาของเขาเกี่ยวกับอะไร
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์อาศัยอยู่ในตึกนี้
‎อาคารขังแยกเพื่อคุมวินัยสอง
‎เขามีงานทำ กวาดและถูพื้น
‎และเจ้าหน้าที่หวังว่า ‎ในที่สุดเขาจะอยู่รวมกับนักโทษทั่วไปได้
‎วันสุดท้ายที่ผมเจอเขา ‎คือวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า
‎เขาให้การ์ดผมมา ‎และขีดเส้นใต้คำว่า "เพื่อน"
‎มันบ่งบอกว่าเขาเพิ่งเริ่มจะเข้าใจ
‎เป็นครั้งแรกว่ามิตรภาพคืออะไร
‎หลังจากเขาอยู่ในคุกหนึ่งปี
‎ฉันก็ไปเยี่ยมเขา
‎เขาพูดว่า "ผมทำแบบนี้ไม่ไหวแล้ว ‎ผมทนถูกขังเดี่ยวไม่ได้แล้ว"
‎เขาพูดว่า ‎"ถ้าผมมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นไม่ได้
‎มันแย่ยิ่งกว่าความตายอีก"
‎เขาบอกว่า "ผมจะขอให้ส่งผม ‎ไปอยู่รวมกับนักโทษคนอื่นๆ"
‎ฉันบอกว่า "อย่านะเจฟฟรีย์ ‎ไม่ทันไรคุณได้ตายแน่"
‎"เพราะทุกคนมีความคิดเห็นที่รุนแรง
‎รุนแรงมาก
‎เกี่ยวกับการกระทำของคุณ"
‎(สังหารหมู่ในมิลวอกี)
‎"เราไม่อยากให้มีการสูญเสียชีวิตอีก"
‎บอกเลยนะเว็นดี้ ‎ผมคิดว่าผมไม่สามารถควบคุมสติได้
‎ผมทำไม่ได้จริงๆ
‎เพราะผมเป็นคนที่
‎ต้องมีการกระตุ้น ต้องมีสิ่งเร้าจิตใจเสมอ
‎และผมไม่มีความอดทนอย่างที่ควร
‎วันนั้นฉันลำบากใจมากที่ต้องจากมา
‎และฉันบอกว่า "อย่าทำอย่างนี้เลยนะ"
‎"คุณจะไม่รอดแน่"
‎(เมษายน 1994)
‎(วันที่ 28 พฤศจิกายน 1994)
‎ในเดือนพฤศจิกายน 1994 ‎ระหว่างที่เขาอยู่ในคุก เขากำลังทำงานอยู่
‎เขากับผู้ชายคนหนึ่งชื่อเจสซี่ แอนเดอร์สัน
‎ได้รับมอบหมาย ‎ให้ทำความสะอาดล็อกเกอร์ในโรงยิม
‎คริสโตเฟอร์ คาร์เวอร์ที่สำนักงานผมพิสูจน์ว่า ‎เขาผิดข้อหาฆาตกรรม
‎เมื่อหลายปีก่อน ‎ก็ได้รับมอบหมายงานเดียวกัน
‎เขาเอาบาร์เบลมาจากห้องออกกำลัง
‎และใช้เป็นอาวุธทุบหัวดาห์เมอร์
‎ข้อมูลที่ผมได้รับจากเรือนจำคือ
‎เขาไม่ได้ขัดขืนการทำร้ายเลย
‎ดันบังเอิญว่าครั้งแรกที่คุณดาห์เมอร์ฆ่าคน
‎คือเมื่อเขาหยิบอุปกรณ์ยกน้ำหนัก
‎และปลิดชีวิตของสตีเว่น ฮิกส์
‎ทุกอย่างกลับมาบรรจบครบวงจร
‎เขาอยู่ในคุกทั่วไปหนึ่งปีตอนที่เขาถูกฆ่า
‎น่าแปลกใจที่ดาห์เมอร์อยู่ได้นานขนาดนั้น
‎(นักโทษฆ่าดาห์เมอร์)
‎ไลโอเนล พ่อของดาห์เมอร์ ‎มาร่วมรายการแล้ว
‎คุณบอกฉันว่าคุณอยู่ที่ทำงาน
‎ตอนที่ภรรยาโทรไปบอกว่า ‎ลูกชายของคุณบาดเจ็บ
‎เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นคะ
‎เธอโทรมาบอกข่าวผมว่า
‎เจฟฟ์เสียชีวิตแล้ว
‎เช้าวันนั้นประมาณสิบโมง
‎ผมไม่อยากเชื่อเลย ผม…
‎ผมเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นและตัวสั่น
‎ฉันเสียใจมาก
‎มันช่วยไม่ได้ที่จะใกล้ชิดกัน
‎เมื่อเราใช้เวลาหลายวัน ‎หลายสัปดาห์ หลายเดือนด้วยกัน
‎(ชีวิตที่รุนแรง ‎ความตายที่รุนแรง)
‎บางคนสงสัยว่าระบบเรือนจำ ‎ตั้งใจจัดการปลิดชีวิตดาห์เมอร์
‎และผู้ว่าการรัฐก็ฉลาดมาก
‎สั่งให้มีการสืบสวนทันที
‎เรือนจำแห่งนี้มีกล้องวงจรปิด 36 ตัว ‎ประตูเหล็กไฟฟ้า
‎แต่กระนั้น คริสโตเฟอร์ คาร์เวอร์วัย 25 ปี
‎กลับรอดพ้นสายตา ‎ระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนได้
‎นักโทษคนหนึ่งไปรับโทรศัพท์ ‎อีกคนกำลังฟังเพลง
‎มันไม่มีเหตุผลเลยที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น
‎ฉันเคยทำงานในเรือนจำ
‎เราเฝ้าดูพวกเขาอาบน้ำ ‎เฝ้าดูพวกเขากินและนอน
‎คอยดูตอนอึและตอนฉี่
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาขยับตัว ‎เราจะอยู่ตรงนั้น
‎ดาห์เมอร์เป็นนักโทษที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่ง ‎ในซีกโลกตะวันตก
‎เป็นไปได้ยังไงที่นักโทษที่ฉาวโฉ่ขนาดนั้น ‎ถูกสังหารในคุกได้
‎มีการตรวจสอบ และคณะกรรมการกล่าวว่า ‎ไม่เกี่ยวกับอาชญากรรม
‎ไม่มีการสมรู้ร่วมคิด ‎ไม่ใช่ฝีมือคนในที่ทำเพื่อกำจัดดาห์เมอร์
‎พวกเขาให้การดูแลที่เหมาะสม
‎(จอยซ์ ดาห์เมอร์ ‎แม่แท้ๆ ของดาห์เมอร์)
‎พวกเขาคุ้มกันเขา ‎พวกเขารู้ถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น
‎ไม่ใช่ความผิดของเรือนจำค่ะ
‎ถึงแม้ว่าเจฟฟ์จะเป็นฆาตกร
‎เขาไม่เคยป้องกันตัวเองได้เลย
‎ผมไม่ได้ดีใจฉลองเมื่อเขาถูกฆ่า
‎ผมเข้าใจที่บางคนอาจจะฉลอง ‎แต่ผมได้แต่รู้สึกสลดใจ
‎เรื่องเศร้าที่มีจุดจบอันน่าเศร้า
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์เป็นคนที่ซับซ้อนมาก
‎เขาเป็นคนที่เจ็บปวดมาก
‎ที่รู้สึกว่าไร้วิญญาณ ว่างเปล่า
‎คุณเคยฉุกคิดบ้างมั้ยว่าน่าเสียดาย ‎ที่ต้องฆ่าใครบางคน
‎ที่ดูดีมากตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
‎อือ เคยคิด
‎ผมรู้สึกว่ามัน…
‎น่าเสียดายที่ผมเก็บพวกเขาไว้นานๆ ‎โดยไม่ฆ่าไม่ได้
‎แต่ผมไม่รู้วิธีอื่นที่จะทำให้พวกเขาอยู่ด้วย
‎และควบคุมพวกเขาไว้ได้
‎ผมไม่มีทางเลือกเลย
‎คุณเคยมีอารมณ์ความรู้สึกอะไรบ้างมั้ย
‎ผมรู้สึก…
‎สำนึกผิดมาก
‎ฉันคิดว่าเจฟฟรีย์ไม่เคยรู้คำตอบ
‎ที่ดีพอสำหรับเขา
‎ว่าทำไมเขาถึงก่อเหตุเหล่านี้
‎เขาบอกว่า ‎"ผมคุยกับหมอนิติเวชมาตั้งหลายคน
‎ถ้ามีสักคนที่บอกเหตุผลผมได้"
‎"ผมก็อยากรู้จริงๆ"
‎แต่เมื่อเขาตาย ฉันรู้ว่า ‎เขาไม่มีวันได้รู้คำตอบแน่นอน
‎เราพูดได้ง่ายๆ ว่าเขาเป็นปีศาจที่ชั่วช้า
‎"ทำไมเขาถึงทำ" "เพราะเขาชั่ว" ‎"เรารู้ได้ยังไง" "เพราะเขาทำไปแล้ว"
‎มันเป็นแค่การตราหน้าในคราบคำอธิบาย
‎ยังมีหลายสิ่งที่ฉันอยากรู้เกี่ยวกับเขา
‎สิ่งที่ฉันอยากคุยกับเขา
‎มันเป็นการเสียโอกาสไปโดยใช่เหตุ
‎ที่คนจะได้ศึกษาว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้
‎สิ่งที่เขาทำมันเลวร้าย น่ากลัวมาก
‎แต่ถ้าเขาควบคุมการ ‎กระทำของตัวเองไม่ได้จริงๆ
‎งั้นมาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น ‎สังคมเราอาจจะเรียนรู้อะไรบางอย่างได้
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ไม่ได้สนใจเลย
‎เขาไม่มีความเห็นใจให้ใครทั้งนั้น
‎เขาไม่มีความสำนึกผิด
‎('ผมหวังว่าพระเจ้าจะให้อภัยผม')
‎เท่าที่ผมรู้ ‎เขาไม่เคยรู้สึกสงสารคนที่เขาทำร้าย
‎ความเสียหายทั้งหลายที่เขาก่อ
‎ท้ายที่สุดแล้ว เหยื่อของดาห์เมอร์ ‎ได้รับความช่วยเหลือน้อยมาก
‎และคนในครอบครัวที่รอดชีวิต
‎พวกเขาได้รับค่าทำขวัญน้อยมาก ‎สำหรับการสูญเสีย
‎แต่สิ่งที่เหลืออยู่คือทรัพย์สมบัติของดาห์เมอร์ ‎ที่ถูกนำออกมาจากอะพาร์ตเมนต์ของเขา
‎ผู้พิพากษาสั่งว่า
‎ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของดาห์เมอร์ ‎รวมทั้งเครื่องมือในการฆ่าของเขา
‎จะถูกประมูลขายให้กับผู้ที่ให้ราคาสูงสุด
‎รายได้จะถูกแบ่งให้กับครอบครัวของเหยื่อ
‎มีคนใจบุญซื้อทุกอย่างในนามของเหยื่อ
‎นักธุรกิจชาวมิลวอกี โจ ซิลเบอร์
‎พยายามซื้อทุกอย่างเพื่อนำไปทำลาย
‎ซิลเบอร์ติดต่อไปยังนักธุรกิจชั้นนำ นักการเมือง
‎และชาวมิลวอกีที่มีชื่อเสียง
‎พวกเขาระดมทุนได้ถึง 400,000 ดอลลาร์ ‎เพื่อซื้อทุกอย่างในรายการ
‎พวกเขาไม่พอใจที่อาจเกิดสถานการณ์
‎ที่สิ่งของที่เลวร้ายเหล่านี้
‎จะถูกนำไปประมูลต่อสาธารณชน
‎ให้เห็นกันชัดเจน
‎และกระจายไปทั่วโลก
‎จากนั้นข้าวของทั้งหมดก็ถูกนำใส่รถขยะ
‎และขนไปยังหลุมฝังกลบที่ไม่เปิดเผย
‎ในอิลลินอยส์
‎เขาคร่าชีวิต ‎เพื่อความสุขทางเพศเพียงไม่กี่ชั่วโมง
‎ชีวิตคนที่ไม่เคยทำอะไรเลวร้ายกับเขาเลย
‎ชีวิตคนที่ไม่เคยคิดร้ายกับเขา
‎เขาปลิดชีวิตคนเหล่านี้
‎นั่นคือโศกนาฏกรรม
‎ผมหวังว่าโลกจะลืมดาห์เมอร์ไปซะ
‎และเขาจะถูกทิ้งไว้ ‎ในถังขยะในประวัติศาสตร์
‎ผู้เช่าทุกคนที่อยู่ในอะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด
‎เรานัดประชุมกันเพื่อตัดสินว่าจะทำยังไง
‎และเราตัดสินใจว่า ‎เราไม่อยากอยู่ที่นั่นต่อไปแล้ว
‎ฉันจะโล่งใจมาก
‎ที่ได้รู้ว่าชายหนุ่มทั้งหลายที่ตายที่นี่
‎จิตวิญญาณและร่างกายของพวกเขา ‎จะไปสู่สุคติเมื่อตึกนี้ถูกทำลาย
‎ดังนั้นตึกอ็อกซ์ฟอร์ดจะถูกรื้อถอน
‎และหวังว่าความทรงจำอันน่าเศร้า ‎ที่เกิดขึ้นที่นี่จะถูกฝังไปตลอดกาล
‎สิ่งที่หลายคนเรียกว่าเป็นสัญลักษณ์ ‎ของความเจ็บปวดและความรุนแรงที่ไร้เหตุผล
‎จะไม่อยู่ให้เมืองมิลวอกี
‎และครอบครัวของเหยื่อ ‎ของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์เห็นอีกต่อไป
‎ผมเข้าใจว่ามิลวอกีอยากลืมคดีนี้ ‎แล้วเดินหน้าต่อไป
‎แต่ผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจ
‎ว่ามีคนในสังคมที่ทำเรื่องเลวร้าย
‎ความชั่วร้ายมีอยู่จริง
‎เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ไม่ได้แค่ฆ่าคน
‎แต่เขาทำร้ายทั้งชุมชน
‎ความเจ็บปวดจากการฆ่า ‎ของเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ทำร้ายมิลวอกี
‎ครอบครัวคือคนที่เราเห็นในทีวี
‎ย่านนั้นก็เป็นย่านที่เรารู้จัก
‎นี่เป็นคดีที่เปิดโปง
‎ปัญหาเรื่องเชื้อชาติมากมาย
‎ปัญหาเรื่องอคติหลายอย่าง
‎ทั้งในกรมตำรวจและในชุมชนมิลวอกี
‎สิ่งที่ดาห์เมอร์ทำคือฉวยโอกาส ‎จากกลุ่มคนที่ไม่มีใครสนใจในชุมชนเรา
‎และเขาได้รับการปกป้องจากสถาบัน
‎ที่ควรจะปกป้องกลุ่มคนที่อ่อนแอ ‎กลุ่มคนที่เสี่ยงมากที่สุด
‎เขาหลอกล่อพวกเขา ‎และตำรวจไม่ได้ปกป้องพวกเขาเลย
‎ไม่ว่าเราจะเรียนรู้อะไร ‎ก็ไม่คุ้มกับสิ่งที่ครอบครัวต้องเจอ
‎แต่อย่าทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์
‎สิ่งสำคัญคือต้องทำให้ถูกต้อง
‎ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ‎ในแบบที่ให้เกียรติกับเหยื่อทุกคน
‎เราย้อนกลับไป ‎แก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 1991 ไม่ได้
‎หรือก่อนหน้านั้นเมื่อเขาเริ่มฆ่าคน
‎แต่สิ่งที่เราทำได้
‎คือให้ผู้คนพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เพื่อที่เราจะไม่ตกหลุมพรางกับดักเดิมๆ ‎และเพื่อให้ข้อมูล
‎(สถานที่ที่เคยเป็นอะพาร์ตเมนต์อ็อกซ์ฟอร์ด)
‎เพื่อให้อาชญากรรม ‎ที่เราเห็นในแต่ละวันหยุดลงหรือช้าลง
‎ความยากจน ปัญหาอาชญากรรม
‎ความจริงที่ว่าเราไม่สนใจผู้ด้อยโอกาส
‎สิ่งเหล่านี้เปิดโอกาสให้เขาออกปฏิบัติการได้
‎เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก
‎เราต้องจัดการปัญหาเหล่านี้
‎วันนี้เลย
‎จะมีความเจ็บปวด ‎มีการระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอ
‎เราจะตั้งคำถามสมมติเสมอ
‎ตอนนี้พวกเขาจะอยู่ที่ไหน
‎พวกเขาจะมีชีวิตแบบไหน ‎คุณจะคิดถึงคนคนนั้นเสมอ
‎(เรย์มอนด์ "แคชดี" สมิธ ‎20 พฤษภาคม 1990)
‎การทำให้ผู้คนที่เสียชีวิตไป
‎ดูมีตัวตนเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
‎เป็นสิ่งสำคัญ
‎การรับรู้ว่าชายหนุ่มแต่ละคนนี้
‎มีแม่
‎มีพ่อ
‎มีพี่มีน้อง
‎ที่รักและยังคงคิดถึงพวกเขา
‎(ริชาร์ด เกร์เรโร ‎27 มีนาคมปี 1988)
‎พวกเขาแค่พยายามทำ
‎สิ่งที่เราทุกคนพยายามทำ
‎เอาตัวรอด
‎ใช้ชีวิตและสนุกกับชีวิตที่พวกเขาได้รับ
‎พวกเขามีชีวิต
‎ที่พวกเขารัก
‎ฉันคิดว่าการเล่าเรื่องราว ‎ของพวกเขาเป็นสิ่งสำคัญ
‎ไม่มีใครสมควรตายแบบนั้น
‎(ด้วยความระลึกถึง)
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล