BABECZKA
Tym razem przeszłam samą siebie.
Cieszę się, że się zgadzasz.
ZAMKNIĘTE
WYPIEKI CHLOE
Witajcie w Wypiekach Chloe! Co wam podać?
Szukam właścicielki, pani Chloe Donner.
Cóż, to ja.
- Nazywam się Jeb. - Cześć, Jeb. Jestem Chloe.
Pracuję dla agencji Landmark Real Estate.
Masz 30 dni na opuszczenie lokalu.
Nie.
To niemożliwe.
Eksmisja w Boże Narodzenie?
Zmieniamy przeznaczenie budynku celem maksymalizacji przychodów.
To nic osobistego.
- Poważnie? - Przepraszam.
Nie szkodzi, jeszcze raz.
To niemożliwe. Eksmisja w…
- Przepraszam! - Stary!
Mój Boże.
Cięcie.
A ten co, uczulony na Boże Narodzenie?
Dajcie blok.
Stary, wytrzyj nos.
Mam się tym zająć?
Poradzę sobie.
Krótka przerwa!
Wszystko w porządku?
Przepraszam. Mam alergię na psy.
Daniel?
Podkreślaliśmy to. Żadnych alergii na psy.
Potrzebowałem tej pracy.
Nie możesz wziąć tabletki na alergię?
Wziąłem już dwie.
Zrób sobie przerwę. I…
Na zdrowie.
Przy stole masz przekąski.
Przydasz się później.
Przepraszam.
Dziękuję.
- Jessica? - Tak?
- Szybkie pytanko. - Jasne.
Skąd mam wiedzieć, co mówi Zooey, gdy szczeka?
Nie wiesz tego.
Czyli nie mówię po psiemu?
To raczej Zooey jest odbiciem twoich emocji.
Czyli jest psem medium?
Tak.
Trochę jak medium.
- Ale jazda. - Prawda?
Super.
Pies medium.
Wracamy do ujęcia!
Moment. Prawników musi być trzech.
- Dwóch wystarczy. - Ma być trzech.
- Przepraszam. - Dobra. Wyjdź na zewnątrz.
Ty!
Zagrasz w tej scenie.
- Ja? - Tak, chodź.
- Chodźmy. - Mam… Co?
- Jak masz na imię? - Christopher.
Jesteś uczulony na psy?
- Nie. - Świetnie. No to zagrasz.
- Chodź. - Dobra.
Potrzymam to. Zapraszam.
Rób to, co oni. Będziesz jednym z prawników.
Zawsze widziałem siebie w tej roli.
Wrócimy do tego.
Połamania nóg.
Kostiumy, poproszę marynarkę dla nowego prawnika.
Do dzieła, ludziska.
Dziękuję.
Nie rób tak. Wtapiaj się w tło.
Dobra, nowy.
Tutaj. Robimy tak.
Otworzy drzwi.
Wejdziesz czwarty i staniesz z tyłu z lewej.
- Super. - Jasne?
- Tak. - Chodźmy.
Opuścić plan.
Zająć pozycje.
Gotowa, Jess?
Zaczynaj, Daniel.
Dźwięk! Kamera!
Kręcimy.
Scena trzecia. Ujęcie drugie. Klaps.
Akcja.
HOLLYWOODZKIE ŚWIĘTA
Reena?
Jestem.
Ilu mamy kolędników?
Jak mówiłaś, poprosiłam Daniela o 12, więc mamy sześciu.
Doskonale.
Wysłałam ci opinię na temat loga, Cooper.
Dostałem. Zmieniam.
Przepraszam, Jessico.
Nasz prawnik. Christopher, tak?
Nie oddali ci chipsów?
Wziąłem nowe.
Super. Dzięki za pomoc. Drugi asystent podbije papiery.
Nie jestem statystą.
Głównej roli też nie masz.
Od niedawna pracuję w sieci.
Przyszedłem się przedstawić.
Wybacz.
Dlaczego nie mówiłeś wcześniej?
Miałbym przegapić swoją wielką szansę?
Przepraszam. Garnitur mnie zmylił.
Naprawdę miło cię poznać.
Wzajemnie.
Miałem ci przekazać,
że zamykamy oddział filmów bożonarodzeniowych.
Zabawne, Christopherze. Udany z ciebie prawnik.
Obawiam się, że to nie żart.
Co?
Kelly o tym wie?
Już tu nie pracuje.
A Steven?
On też nie. Teraz rządzi Theresa.
- Kto to taki? - Mamy całkowicie nowy zarząd.
Rany. Powinniście wysyłać jakiś biuletyn,
nie wiem, cokolwiek.
Na rynku dominują dwa kanały świąteczne.
Na własnym tylko stracimy,
więc idziemy w innym kierunku.
- Jakim? - Głównie thrillery.
Damy w opałach, nagłówki gazet, tego typu rzeczy.
Laskę od babeczek mają porwać terroryści?
To nawet niezły pomysł.
Mam kontrakt na trzy filmy bożonarodzeniowe.
Nie z nowym zespołem.
Ludzie kochają filmy bożonarodzeniowe.
Czyżby? Są nieco przewidywalne.
To ich zaleta, nie wada.
To cały sens świątecznych filmów.
Powiedz mu, Reena.
Chłopak z miasta spotyka dziewczynę ze wsi, mają konflikt.
Wiejski urok wygrywa z korporacyjnym okrucieństwem.
Kochankowie ratują świat świąteczną magią i zakochują się w sobie bez pamięci.
A jeśli gość jest księciem, to już w ogóle szał.
Nie nudzi cię samo gadanie o tym?
To raczej kojące.
Jak kulenie się pod kocem z kubkiem gorącego kakao
albo przytulanie się przy kominku w śnieżną noc.
- To też nudne? - To proste czynności.
Dlatego dają ukojenie. Nasze filmy muszą mieć głębię.
Muszą mieć warstwy. Zaskoczyć publiczność.
To moja marka.
Jestem w tym dobra.
Wiesz, jak ciężko jest
wybić się tu jako reżyserka?
Skończę ten film na moich warunkach,
bo najwyraźniej wyleciałam z pracy,
gdyż paru krawaciarzy nie wierzy w magię świąt.
Magia świąt jest jak śnieg w LA. Nie ma czegoś takiego.
Dziękuję za ostrzeżenie.
Możemy to obgadać jutro, jeśli chcesz.
- Co jest jutro? - Drugi dzień, prawda?
Będę przychodził na plan do końca.
Nie ma potrzeby.
Góra kazała mi pilnować budżetu.
Część filmów musiała go przekroczyć.
Jestem z działu finansów. Ogarniam numerki.
A ja ogarniam robienie filmów.
Bez pieniędzy ich nie zrobisz.
- Możemy współpracować. - Super.
- Masz doświadczenie? - To mój pierwszy film.
- Ale fart. - Zaczekaj.
Pomysły dotyczące scenariusza mam podrzucać tobie czy…
Wrócimy do tego.
Dokąd idziesz?
Do tej małej, szarej…
Przepraszam.
Wszystko gra?
Z życiem wywróconym do góry nogami?
Nie. Muszę odetchnąć.
Uda się.
Dlaczego się uśmiechasz?
- To świąteczny film. - I nikt się tym nie przejmuje.
Nie film. To. To wszystko to świąteczny film.
O czym ty mówisz?
Grasz główną rolę, jak Chloe. Robisz coś świątecznego.
Christopher to Jeb, szycha z miasta, który chce cię pogonić.
- Też jestem szychą z miasta. - Nie w tym przypadku.
Pochodzisz z miasteczka i wiesz, czemu święta są wyjątkowe.
Umiem sprawić, by świąteczne filmy były wyjątkowe.
Jedno i to samo.
Szychy z miasta, które nie wiedzą, o czym mówią,
nie ograniczają się do świąt.
- Jestem też ja. - Ty?
Dzielna postać drugoplanowa, która przemawia ci do rozsądku.
Klasyka filmów świątecznych.
Mogę cię wymienić na gadającego psa?
Umowa nie pozwala.
O czymś zapominasz.
- O czym? - Jest lipiec.
Cała świąteczna magia nie zmieściłaby się w grudniu.
Którędy na plan?
- Po lewej. - Dzięki.
Musimy się upewnić, że film będzie idealny.
Muszę przekonać sieć, żeby nie rezygnowała ze świątecznego kina.
Żaden problem.
Jakiś problem?
Świetnie, to ty.
Nie. Nie ma problemu.
Mamy problem.
Ashley?
- Nie chce przyjść na plan. - No tak.
- Porozmawiam z nią. - Tak.
Pogadajmy z nią.
Jak to rozegramy? Dobry glina, zły glina?
Nie, dam sobie radę.
Ashley, słonko.
Wszystko gra?
Widziałaś, co Michael wrzucił na Instagram?
Nie.
Kolega z planu mnie nienawidzi.
Wiesz, ilu ma obserwujących?
ŻADNYCH DZIECI I ZWIERZĄT. MNIE SIĘ TRAFIŁY OBA!
Nieładnie.
Właśnie. To palant.
Pewnie chciał tylko zażartować
i nazbierać lajków.
Moim kosztem? Mowy nie ma.
Cierpliwości, przejdzie jej.
Nie mam czasu.
Każdy dzień precyzyjnie zaplanowaliśmy.
Każdy kwadrans to stracone ujęcie.
Nie możesz jej zastąpić?
O czym ty mówisz?
Jak masz w portfelu słabe akcje,
to je sprzedajesz i kupujesz nowe.
Stracilibyśmy cały dzień,
musiałabym powtórzyć wczorajsze ujęcia.
I nie uważam, że jest słaba.
Ma talent.
Mogę? Dzięki.
Hej, Ashley. Tu Christopher. Z zarządu, do spraw tego filmu.
Tak?
Wspaniale cię poznać. Genialnie zagrałaś w Euforii.
Oglądałeś to?
Kumpel ze studiów napisał ten odcinek.
- Co za szczęściarz. - Naprawdę?
Posłuchaj,
tak między nami.
Michael ci do pięt nie dorasta.
Normalka, że ci zazdrości.
- Zazdrości mi? - To dość oczywiste, prawda?
Nie pozwól, żeby delikatne męskie ego
okradło cię z kolejnego niesamowitego występu.
Dasz radę.
Boże. Masz absolutną rację.
Fajnie było cię poznać.
Przyjemność po mojej stronie.
Supcio.
Dobry jestem, co?
Schlebianie aktorce. Wielka mi sztuka.
To twój antagonista, ale potrafi pomóc.
- Kolejny argument. - Nie teraz, Reena.
Jak coś, jestem w przyczepie.
No dobrze, szykujmy się do kręcenia.
Jeszcze sekundka.
Czekamy na oświetlenie.
Gdzie jest pies?
Powinien być na planie. Jest przesłodki.
To suczka. I jest dość kosztowna, więc przychodzi, gdy musi.
Skoro tak, to pewnie, trzeba oszczędzać.
Wiesz, że zaplanowaliśmy to jeszcze przed tobą i Theresą?
Wiem.
- Przestań. Za mocno. - Gotowy, Jess.
Czas na świąteczną magię.
Cisza na planie.
- Dźwięk. - Jest.
- Kamera. - Kręci.
To dla mnie?
Scena 13. Ujęcie pierwsze. Klaps.
Akcja.
Mam kawę.
Dziękuję. Możesz mi pomóc?
Pewnie. Jak mogę pomóc?
Zaczynam lubić to miasto.
Super. Jesteś tu.
- Coś jest nie tak, Chloe? - Jeb.
Choinka nie wygląda już tak, jak kiedyś.
Kiedyś była idealna.
- Wygląda ładnie. - Co ty tam wiesz?
Wiem, że piekarni może się nie… upiec.
Rozumiesz? Upiec. Piekarni.
Każesz mi zamknąć firmę i jeszcze sobie żartujesz?
Przepraszam…
Mało zabawne. Piekarnia jest dla mnie wszystkim.
Nie powinienem…
Uważasz się za lepszego niż ja?
Tylko dlatego, że jesteś facetem i w każdej chwili możesz mnie zniszczyć?
- Bo jestem facetem? - Przejrzałam cię.
Widzę, co robisz. Daruj sobie!
- Jess, była jakaś zmiana scenariusza? - Cięcie!
Cięcie. Akcja w tle na jedynkę.
Gorąco mi. Weźcie to.
Idź już.
Ani słowa.
- Próbowałam czegoś nowego. - Widziałam.
Wolno nam improwizować czy nie?
Lepiej nie.
A tak się wczułam.
Widziałam.
Ale to trochę za mocne słowa
jak na obecny stan Chloe.
Nie. Chloe musi się postawić Jebowi.
Pytanko. Kręcimy tę scenę…
Tak, kręcimy.
- Wedle scenariusza. - Byłoby świetnie.
Michael, dasz nam chwilę?
Pogadamy po kobiecemu.
Pewnie.
Podoba mi się to, co robisz.
Dzięki. Ekstra!
Pamiętaj, że Chloe nie pokona Jeba kłótnią.
- Nie? - Nie.
Musi być wierna swoim przekonaniom.
To zainspiruje Jeba do zmiany.
- Chyba rozumiem. - Między nami.
Christopher miał rację. Do pięt ci nie dorasta.
Rozumiem!
- Jeszcze raz? - Dobra.
Garderoba.
Ostatnie szlify.
- Pogadaj z nim. - Tak będzie lepiej.
Ile czasu mu damy?
Ile trzeba. Świetnie gra.
Właśnie o tobie mówiłam.
- Przejdziemy się? - Pewnie.
Miedzy Jebem a Chloe są wspaniałe napięcia.
- Wyczuwalne. - Czasem jest gorąco.
Spróbuj wykorzystać swoje supermoce.
Supermoce?
Wiesz, naturalny wdzięk i magnetyzm.
Dobra.
Spróbuj się zaprzyjaźnić z Ashley. Wiesz, poza filmem.
Może wywołasz tym głębię jej gry.
Niech poczuje, że ją rozumiesz.
To nam pomoże w późniejszych scenach.
Dla ciebie wszystko.
- Dziękuję. - Do usług.
Weźmiesz?
Pewnie.
Wejdź.
Tu jesteś. Zwinęłaś się po cichu.
- Serio? - Wiele się nauczyłem.
Tak się cieszę.
Zjemy razem kolację?
Chciałbym móc cię lepiej poznać,
zrozumieć branżę.
Mam dużo pracy na jutro.
- Jeść musisz. - Mam barek.
- Ze szkocką? - Z batonikami.
To nie kolacja.
A jednak.
- Reena, prawda? - Nie ma mnie tu.
Jaka jest największa wada Jessiki?
Ona nie ma wad.
Dobra odpowiedź.
Ale serio. Czego brakuje jej do ideału?
Wykonuje świetną robotę.
Z filmami owszem. Ale…
Co ją powstrzymuje?
Teraz sama jestem ciekawa.
Jej perfekcjonizm.
- Tak jest. - Co takiego?
- Przepraszam. - Nie ma za co.
To dobry trop. Można to przegadać.
Wiesz co?
Zjedzmy kolację.
No i wspaniale.
- W studiu dźwiękowym o dziesiątej. - A potem?
Resztę zostaw mnie.
- Perfekcjonizm? - Tylko to mi przyszło na myśl.
Trzeba było powiedzieć, że moczę łóżko. Mniejszy wstyd.
A moczysz?
Nie, Reena.
No tak.
Teraz muszę iść z nim na kolację.
Zgodnie z planem.
Proszę?
Jak w bożonarodzeniowym filmie.
Poznacie się, dostrzeżesz jego drugą twarz.
On doceni twoją pracę.
A jeśli go zamorduję? Też jak w filmie?
Wtedy byłby to thriller, jakiego chce kanał.
Jakoś bym przeżyła.
Christopher?
Tu jestem.
Musiałem ugasić kilka pożarów.
Dobrze, że tu jestem.
Straciliśmy ujęcie.
Nie, ogarniemy to.
Przyszła Jessica.
Oczywiście, że tak.
Dobra.
Przywitaj się z Theresą.
- Cześć, Thereso. - Słyszałaś?
Pozdrawia.
- Super. - Dobra.
Na razie.
No dobrze.
Cała sala dla nas.
Nie wiedziałam, że na planie jest czynna kuchnia.
Nie ma. Na innym planie podawali kolację.
Nie, czekaj.
Obiadokolację.
Jest coś takiego?
- Tak. - Tak.
- Poczęstowałem się. - Elegancko.
Nieźle.
Dziękuję.
Z Ashley chyba jest trochę lepiej.
Dziś wymiatała.
Może to Michael stanowi problem.
Nimi się już nie martw.
Dlaczego nie?
Taki schemat. Chłopak i dziewczyna. Konflikt.
Magia świąt zbliża ich do siebie. Zakochują się w sobie bez pamięci.
Zaufaj schematowi.
Podniosę.
Dzięki.
- Fajna improwizacja. - No, gorąco było.
- Można się było spocić, fakt. - Tak.
- Jesteś Lwem? - Baranem.
Wiedziałem. Ognisty znak.
- Serio? A ty? - Waga.
Ma sens. Zupełne przeciwieństwa.
Uzupełniamy się!
- Jesteśmy jak dwa bieguny. - Równoważymy się!
- Jasne. - Tak.
Zimno już.
- Proszę. Cieplutko. - Dzięki.
Widziałaś post na Insta?
- Widziałam! - Zabawny, co?
Przezabawny.
- No nie? - Tak.
Zrobimy sobie selfiaczka?
Pewnie.
Który profil?
- Ten. - Tak myślałem.
Serio? Dzięki.
O rety.
- Internet zapłonie. - Dawaj.
- Mrau. - Dajesz, kicia.
Wspominałeś o finansach. A dokładniej?
Fuzje i przejęcia. Inwestycje wysokiego ryzyka.
Dla kogo takie poświęcenie?
Podążam za umiejętnościami.
Wall Street, parę start-upów, fundusz hedgingowy w Kansas City.
Z funduszy do Hollywood?
- Niezły skok. - Nie do końca.
Filmy są szalenie drogie.
Szczerze mówiąc,
nie wiem, na co idzie ta forsa.
Mamy budżet.
Sprawdzałem. Strasznie skomplikowany.
Mnóstwo drobnych pozycji.
Jakoś ogarnę.
Dlaczego poszedłeś w stronę filmów?
Chodziłem na kursy z Carlem.
Znasz Carla.
Lomaxa?
- Prezesa naszej sieci? - Tak, świetny facet.
Uznał, że nadam się do zespołu.
I nagle trafiłeś do głównego kanału?
Tak.
Która uczelnia z Ligi Bluszczowej?
- Skąd myśl, że… - Która?
- Princeton. - Nie wzięli cię na Harvard?
Wzięli. Wybrałem Princeton.
No dobra. Żyjesz w innym świecie, kolego.
Świat zawsze robił ci miejsce.
My na swoje musieliśmy zapracować.
Wbić flagę i bronić swojej ziemi.
Wbiłaś ją w świąteczne babeczki?
Wbiłam ją
w ciepłą, kojącą, przewidywalną rozrywkę.
Dlaczego filmy świąteczne?
Przez nią.
Zawsze spędzaliśmy święta u babci Pearl.
Co roku tuliła mnie na kanapie
i wspólnie oglądałyśmy świąteczne filmy.
Widziałam ich co najmniej setkę.
To przez nie zajęłam się kinematografią.
Moment. Nie przez Ojca Chrzestnego? Albo Obywatela Kane'a?
Nie, są zbyt złożone i głębokie.
Robię to z wyboru.
Nie dlatego, że podążam za umiejętnościami czy tak się złożyło.
Obejrzałem ciurkiem wszystkie twoje sześć filmów.
Zacząłem od Świąt idealnych.
Tak.
To była moja furtka do branży.
Rany. Nie mieliśmy kasy.
Popełniłam tyle błędów.
Ale ludziom się spodobał.
Owszem.
Szkoda, że nie można określić tego ilościowo.
To nie równanie, panie Princeton. To forma sztuki.
Głębokie.
Dla ciebie.
Gdzie jedliście? W samolocie?
Jak poszło?
Dobrze. W porządku.
Tylko tyle powiesz? Zaiskrzyło?
Cóż, bardzo się różnimy.
Jak to?
Po pierwsze, on skończył Princeton.
- Co? - Princeton…
- Co? - Prince…
„Prince”? Książę?
- Taką uczelnię. - Miejska szycha to potajemnie książę?
No to mamy świąteczny strzał w dziesiątkę!
Naciągana historia.
Tego nie zmyślisz.
W końcu ktoś zmyśli. Wracaj do pracy.
Nie tak intensywnie.
Bardziej 24 czy 35?
- Niech będzie 35. - Robi się.
Wpuśćmy psa.
Mamy problem.
Była z tobą w środku.
Szykowałam ją, jak zwykle.
Strasznie marudziła.
Pierwszy raz tak się zachowywała.
Może to przez wegańską karmę.
- A potem? - Niepotrzebnie…
Poszłam po jej smakołyki do kolejnej sceny.
Odwróciłam się, a jej nie było.
- Nie było! - Z placu nie zwieje.
Że niby zwiała z placu?!
Nie. Nikt nie wypuści ze studia psa przebranego za elfa.
- Musimy kręcić, Jessico. - Najpierw znajdźmy Zooey.
- Tak, znajdźmy Zooey. - Tak.
Zooey, chodź do mnie!
To pies przebrany za elfa, ludzie.
Ciężko go przeoczyć.
Rozdzielmy się. Krótkofalówki na jedynce.
To nie zajmie długo. Oby.
Do dzieła.
Sprawdźmy na innych planach.
Dobry pomysł.
Tak? Nie?
Dobrze, dziękuję. No cóż.
Jak coś, tu masz mój numer.
Spoko.
BAL ZOMBIE – TYLKO AKTORZY I EKIPA FILMOWA
Nie myślałeś, że przynosisz pecha?
W jakim sensie?
Idzie nam źle wszystko, co tylko może pójść źle.
I zawsze jesteś w pobliżu.
Ciekawe.
Albo i tak poszłoby źle,
a ja na twoje szczęście jestem w pobliżu.
Przepraszam. Widzieliście…
może psa?
Sorki, nie.
Nie uda się.
Moment. Połączenie Grease z The Walking Dead?
No bez jaj.
Że ja na to nie wpadłem! Mam pomysł.
- No? - Dobra.
Mój tata wołał tak psy podczas polowań na lisy.
Przestań.
No weź, chociaż spróbuję.
Widziałeś scenariusz?
Zaszaleli z tym zakończeniem.
Chyba Zooey nie ma błękitnej krwi.
Może coś pomyliłem.
Czekaj. Spróbujmy tego.
Usłyszą to wszędzie.
Dajesz, książę Harry.
Wasza Wysokość wybaczy.
Nie najgorszy pomysł.
Mamy psa!
Dobra, wracamy na plan.
Chyba należą mi się podziękowania.
Dlaczego? Ja wzięłam krótkofalówkę.
Ale to ja zagwizdałem.
Bez tego by się nie udało.
Tak, ale bez krótkofalówki…
- Piję za dużo kawy. - Wyglądasz świetnie.
- O rety. - Jaka czapeczka.
No dobrze. Uwaga, kręcimy.
- Słodko wyglądamy, co? - Owszem.
Gotowi?
Jess, strzelisz nam foteczkę?
Proszę.
- Bez jaj. - Masz.
Podziękujesz, jak cztery miliony moich obserwujących obejrzą ten film.
- Podziękujesz mu. - Zrobię. Idź.
Liczcie. Raz…
Zasłania mi twarz. Czekaj. Zasłania.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- Pięknie wyglądacie. - No.
- Dobra. - Cisza na planie.
Powiedz: „Mamusia i tatuś”.
Skąd wiedziałaś o tym gwizdaniu?
Christopher wiedział.
- Praca zespołowa. - Przestań.
Jak coś, jestem w przyczepie.
- Sorki. - Sorki.
Ależ ta branża jest ekscytująca.
Chyba stresująca, to się zgodzę.
Fajnie, że wszyscy od razu chcieli pomóc.
To ich praca.
Cisza na planie.
W moim świecie jest inaczej.
Tu jest fajnie.
Czas do pracy.
Jedziemy.
Dźwięk!
- Kamera! - Kręci.
Scena 28. Ujęcie pierwsze. Klaps.
Akcja.
Z posypką czy bez?
Tak myślałam.
Sprawdźmy tylko zespół
przed sceną z festynem.
Robi się.
Jess.
Podwieźć cię do przyczepy?
Nie, jest tuż obok.
Daj spokój, wskakuj.
Czas na kulig. Skreślam z listy.
Dokąd, milordzie?
Dwie staje od studia, mój drogi.
Wio!
Co ty zrobiłeś?
Akceptuję magię świąt.
Musiałem tylko ozdobić wózek.
Piękne sanie, Christopherze.
Ale to jeszcze nie tworzy filmu.
Dlaczego nie?
Bo cała otoczka filmów bożonarodzeniowych,
kuligi, kolędowanie i lampki,
to tylko dekoracje.
Gdyby to wystarczyło, Szklana pułapka byłaby filmem świątecznym.
To najlepszy film świąteczny.
No dobrze.
Sercem moich filmów jest historia miłosna.
Odnalezienie prawdziwej miłości podczas świąt.
Czyli niepotrzebnie nakupiłem tyle ostrokrzewu?
To nie ostrokrzew. To jemioła.
Nie przyłożyłem się.
Dalej pójdę pieszo.
Mam pomysł na Babeczki Chloe.
Dobra.
Piekarnia zostanie ocalona,
bo główny składnik babeczek to miłość.
- Dobrze rozumiem? - Tak. To cała magia.
Tak sobie myślę, że skoro Chloe ma ocalić piekarnię,
może być bardziej aktywna.
- W sensie? - Niech stworzy coś nowego,
żeby ściągnąć klientów.
Wybiegasz poza schemat.
Może to przemyślisz?
Jasne.
Dzięki za przejażdżkę saniami.
Do jutra.
BATON PROTEINOWY – DIETA KETO
„SPRÓBUJ NOWYCH BABECZEK KETO”
Dostałeś nowy scenariusz?
Tak, rekwizyty będą gotowe po południu.
Świetnie.
- Mamy problem. - Co jest?
Ktoś zmienił babeczki ze sceny w piekarni.
To ja.
Nie możesz zmieniać schematu.
Góra kazała.
Widziałaś Christophera?
Nie ma go. Mam zadzwonić?
Nie. Sama napiszę.
GDZIE JESTEŚ? MAM NIESPODZIANKĘ.
Jedziemy, Daniel.
- Lecimy. - Lecimy.
Tło na pozycje.
Cisza na planie.
Gotowi.
Dźwięk.
Kamera.
Kręci.
Scena 31. Ujęcie pierwsze. Klaps.
I…
akcja.
Piękna choinka.
Owszem.
Miałeś rację co do ozdób.
Są inne, ale niekoniecznie złe.
A co tam powiesiłaś?
To moja mama.
Założyła piekarnię 20 lat temu.
A teraz ja ją zamykam.
Może zrobisz coś nowego, żeby przyciągnąć klientów?
Nie myślałam o tym.
Tak sobie myślę…
Może wspólnie coś wymyślimy?
Pomożesz mi uratować piekarnię?
Mam wrażenie…
Mógłbym zrobić wszystko, żeby ci pomóc.
Tu jesteś!
Szukam cię po całej tej zatęchłej dziurze.
- Nadia, co tu robisz? - Cześć!
No co? Nie mogę zaskoczyć narzeczonego wczesnym prezentem świątecznym?
Narzeczonego?
Tak.
Robimy cięcie?
Czy mamy sobie iść? Czy jak?
Cięcie. No tak, cięcie!
Tniemy.
- W porządku? - Tak.
- Ale było sztywno. - No.
Nie musicie się już obściskiwać.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Świetnie wam idzie.
Tylko…
Próbujemy tylko coś zrobić z oświetleniem.
Ale niczego nie zmieniajcie.
- Dobrze wyszło? - Świetnie.
Jess, pytanko.
Jak zawieszam tę ozdobę na choince,
mam trochę zapłakać?
A chcesz trochę zapłakać?
Mogę coś tam chlipnąć.
Umiem płakać na zawołanie.
- No to spróbujmy. Fajnie. - Dobra.
- Wszyscy na miejsca! - Tak.
- Spróbujmy jeszcze raz. - Co ona robi?
- W porządku? - Tak.
Wszyscy na pozycje.
Dźwięk.
Kamera.
Kręci.
Idziesz na lunch czy coś ci wziąć?
Christopher nadal się nie odzywa.
Przykro mi.
Jessico. Masz gościa.
Czeka na planie biurowym.
Plan biurowy?
Zabiorę to. Już raczej jest sucho.
- Cześć, Jessico. - Tak?
Jestem Theresa Frost. Nowa prezes sieci.
- Miło wreszcie cię poznać. - Ciebie również.
Ostatnio poświęcacie nam sporo uwagi.
Straszne zamieszanie z tym waszym świątecznym filmowaniem.
Filmowaniem?
Ograniczymy budżet na resztę produkcji.
W środku pracy?
Poprzedni zarząd zostawił nam w spadku długi.
W każdym dziale zaciskamy pasa.
- Christopher o tym wie? - To był jego pomysł.
Więc wie.
Rozumiem, że wspominał o zamknięciu
działu filmów świątecznych.
Owszem.
Tak.
Sama wiesz.
Jest tyle ciekawszych tematów.
Bez urazy, sama rozumiesz.
Zostawię cię z tym. Miło było cię poznać.
- Co za energia. - Dzięki.
Christopher o tym wiedział?
Cos jest nie tak.
Nie powinna robić cięć w budżecie.
Powinna być niepasującą dziewczyną Christophera.
Piszę do niego.
To przez zmianę scenariusza! Cała fabuła ci się sypie.
Nie mam żadnej fabuły, Reena!
To moje życie się sypie!
Naprawię to.
OBCINASZ NAM BUDŻET?!
Obyś miał dobre wytłumaczenie.
CZYLI ROZMAWIAŁAŚ Z MOJĄ ŻONĄ…
Co napisał?
Nie mam teraz do tego głowy.
Czyli tak wszedł na szczyt?
Ma dziewczynę. Wiedziałaś o tym?
Żonę. Właśnie się dowiedziałam.
Mówił, że to dziewczyna.
- Christopher ci to powiedział? - Kim jest Christopher?
- A ty o kim mówisz? - O głupim, seksownym Michaelu!
- Michael ma dziewczynę? - Tak!
I to cię wkurzyło, bo…
Spaliście ze sobą?
No tak. Miała się czuć, jakbym ją rozumiał.
- Dzięki komplementom. - Były komplementy.
Wyszło aż za dobrze.
Według mnie idealnie.
Powiedziała, że masz dziewczynę.
Mam, ale ona też jest aktorką.
Mamy umowę, że na planie to nie zdrada.
Więc jej to nie przeszkadza?
To był jej pomysł.
Dobra.
Cóż.
A przyszło ci do głowy, że Ashley to nie odpowiada?
Jakoś o tym nie rozmawialiśmy.
Ta dziewczyna się w tobie zakochuje.
Kurde.
Michael.
Posłuchaj mnie.
Nie możesz pogrywać z uczuciami.
Nie przewidzisz miłosnych historii.
Zdarzają się nawet na planie filmowym.
Porozmawiam z nią.
Dziękuję.
Daniel.
Przepraszam. To pomaga mi się zrelaksować.
Widziałaś nowy budżet?
Obił mi się o uszy.
Trzeba skubnąć tu i tam.
Z niczego nie będę rezygnować. Muszę pogadać z Christopherem.
- Musimy pomyśleć… - Załatwię to.
- Pomyślmy o tym. - Załatwię to!
Co się…
Widział ktoś Zooey?
Tam pobiegła.
Pomóc ci?
Nie, złapię ją!
- Jess. - Tak?
Christopher cię szukał.
- I co? - Czeka w naszej przyczepie.
Co mnie właśnie spotkało?
Przykro mi.
Taki miałeś plan?
Udawać, że ci zależy, a potem wbić nóż w plecy?
Zależy mi.
Dlatego zaproponowałeś cięcia?
- Tak powiedziała Theresa? - Tak.
Mówiła, że chce wstrzymać produkcję?
Kazano mi dziś zamknąć wasz plan.
Zamknąć?
To moja wina.
Pomieszałem całkowity koszt realizacji filmu.
Nie wiedziałem, że potrzebujemy aż tyle,
żeby dokończyć film.
Ponoć ogarniasz liczby.
Wiem.
Dlatego mi przykro.
Gdy Theresa zobaczyła kwotę, zaczęła wariować.
Musiałem ją przekonać, że uda się dokończyć film,
ale z tym, co nam zostało.
Nie nakręcimy filmu za mniej!
Budżet był dopięty!
Cóż, teraz masz nowy budżet.
Ale… Co teraz?
Albo tak, albo w ogóle?
Uwaga, koniec przerwy.
Dokończę ten cholerny film.
Przepraszam.
Zmieniliśmy babeczki na babeczki keto?
Właśnie je ładują.
Jeszcze zdążymy wrócić do babeczek z miłością.
Przygotujcie ekipę, kręcimy.
Szykować tło. Sidney, jak tam babeczki?
Jeszcze parę sekund.
Babeczki keto.
Podoba mi się.
O jaką niespodziankę chodziło?
Wynoś się.
- Co? - Wyjdź. To zamknięty plan.
Reena?
Tak?
Odprowadź pana z zarządu poza plan.
Ja?
Mamy bardzo napięty budżet.
Muszę się skupić na filmie.
Dobrze.
Pójdę sobie.
Cieszę się, że i tak kręcisz film.
Zegar tyka.
Powodzenia.
W branży mówimy „połamania nóg”.
Daniel,
pies już jest?
Zaraz będzie.
Wielki gest.
Proszę?
Tak ją do siebie przekonasz.
- Tak? - Tak.
Pan szycha z miasta nawala, ale zdobywa się na wielki gest,
bo docenia to,
w co wierzy dziewczyna z miasteczka.
Staram się. Co jeszcze mam zrobić?
Domyślisz się.
Jesteśmy!
Jesteśmy! Zooey przyszła!
Mam ją, nic jej nie jest!
Jest calusieńka. Zooey gotowa.
Przepraszam.
To chyba wszyscy.
Ma być z dźwiękiem?
Nie, to tylko do montażu.
Nagrywamy bez dźwięku.
Dobra, do dzieła.
Cisza na planie.
Kamera.
- Kręcimy. - Ujęcie bez dźwięku.
I…
akcja.
WYPIEKI CHLOE
SPRÓBUJ NOWYCH BABECZEK KETO!
MONTAŻOWNIA NR 2 PRODUKCJA – WYPIEKI CHLOE
ZAMKNIĘTE
Dobra, cięcie!
I teraz deszcz?
Dotrwaliśmy do ostatniego dnia.
O której jutro?
Zaczynamy o 13.
Ilu mamy mieszkańców?
Zero.
Co?
Mówiłem, że będą cięcia.
Nie chciałaś.
No i nie mamy statystów.
Miejski festyn bez mieszkańców?
Mamy Mikołaja.
- Ile dzieci będzie? - Boże, nie.
- Opiekunowie kosztują. - A zespół?
- Nie. - Piosenkarz?
Nic.
Festyn świąteczny musi być z pompą, magiczny.
Tam pierwszy raz pocałują się zakochani.
To Christopher.
Mówi, że ma pomysł na festyn.
- Ma wyczucie. - Zadzwoń.
- Nie potrzebujemy go. - Nie zaszkodzi porozmawiać.
- Wciąż jest w pobliżu. - Co? Gdzie?
Rety.
- Cześć. - Co tu robisz?
Zabroniłaś mi tylko wchodzić na plan.
Brett puszcza mi materiał.
Jeśli chodzi o festyn, mam świetne…
Narobiłeś już dość problemów.
Wysłuchaj mnie.
Mój siostrzeniec chodzi na letni kurs teatralny.
Jest tam 15 dzieci.
Pomogą nam dla zaliczenia praktyk.
Nie musimy im nawet płacić.
Piętnastka licealistów?
To żaden festyn. To jedna dziesiąta studniówki.
Damy im duże kapelusze i płaszcze.
Potrzebujemy ludzi.
Mieliśmy już doskonałych statystów.
A teraz nie mamy.
W mojej parafii
jest 25-osobowy chór, a do tego zespół instrumentalny.
Pastor zgodził się na ich udział w filmie
w ramach wyjścia do społeczności.
Im też nie musimy płacić.
Muzycy amatorzy, świetnie.
- Co z tobą? - To wszystko prowizorka.
Mamy inne rozwiązania?
Christopher, to świetne pomysły.
Zdążysz przygotować ze mną papiery?
Jeśli Jessica się zgodzi.
Nie wszystko musi być idealne.
W porządku.
Dobrze.
Będziemy cały dzień uganiać się za stadkiem.
Do dzieła.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
To by było na tyle.
Nasz ostatni dzień.
Piekarnia jest oficjalnie zamknięta.
Festyn świąteczny?
Nie jestem w nastroju do świętowania.
Nie obchodzi mnie, że Jeb tam będzie.
Nie chcę go więcej widzieć.
Zepsuł mi święta.
Cięcie!
- To było dobre. - Świetne.
- Dobra robota. - W porządku?
Mamy to. Idziemy dalej.
Zróbmy przerwę na lunch.
Następna scena to festyn na rynku.
Nie chcę cię więcej widzieć.
- Chcę ci coś pokazać. - Co?
- Spójrz. - Boże.
JESTEŚCIE NAJLEPSI!
- Co to za filtr? Clarendon? - Tak.
- Bardziej pospolicie się nie dało? - Spójrz na polubienia.
Zauważyłaś coś innego?
ARTYSTKA PROMYCZEK – KOCHAM LUDZI
Mam 400 000 nowych obserwujących.
Ma 400 000 nowych obserwujących.
- Dobra. - Internet zapłonął.
Zamieńmy się ciuchami i zróbmy fotki.
- Genialne. - Chodźmy.
Ale się jaram.
Dzięki za informację.
Mamy problem.
Dokumenty dla parafii nie przeszły.
Nie mogą nam pomóc.
Czyli nie mamy
chóru ani akompaniamentu.
O nie.
Może wystarczą dzieciaki z kursu.
Piętnastu nastolatków jako całe miasto?
Możemy…
Wykorzystamy ich wielokrotnie. Poprzebieramy, poprzestawiamy.
I nie będzie muzyki.
Tak myślę.
Wszystko zrujnowane.
Potrzebowałam tego.
Jak mam przekonać sieć do filmów świątecznych,
skoro ten wyjdzie żałośnie?
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Tylko moja.
Zepsułam Boże Narodzenie.
Możemy to naprawić.
Jak?
Postępujmy zgodnie ze schematem.
- Jakim schematem? - Jest tu Christopher?
- W montażowni. - Idź po niego.
Przykro mi z powodu chóru.
Nieważne.
Nie chodzi o film.
Chodzi o Jessicę.
- O mnie? - Tak.
Konfrontacja z własną wadą.
To musi się teraz wydarzyć.
- Jak w świątecznym filmie? - Tak.
Masz lepszy pomysł?
No to do roboty.
Ciągle to powtarzam.
Wiesz, co musisz powiedzieć.
Mów.
Dobrze.
Mam powiedzieć, że przeszkadza mi perfekcjonizm?
Tak.
- Tak jest. - Niestety.
W porządku.
Przepracujmy to.
Z czego to wynika?
Nie wiem.
Zastanów się.
Byłaś kiedyś na terapii?
Wszystko wynika z dzieciństwa.
A u ciebie?
No cóż.
Rodzice dużo się kłócili.
Tak mi przykro.
Zawsze starałam się być idealna.
Wiecie,
żeby nie dawać im powodów do kłótni.
Ale gdy odwiedzaliśmy w święta babcię Pearl,
wszyscy zachowywali się idealnie.
Przytulałam się z babcią
i patrzyłam, jak ludzie się zakochują.
To…
To była moja bezpieczna przestrzeń.
Właśnie takie uczucia chciałam wywołać
moimi filmami.
Podzielić się nimi.
I…
dopóki nie jest idealnie,
mam wrażenie, że wszystkich zawiodę.
Więc…
No i już.
Nie zrobisz idealnego filmu, Jessico.
Założę się, że filmy, które oglądałyście,
też nie były idealne.
Zdecydowanie nie.
Mój film, Święta idealne, też nie był.
Ale ludziom się spodobał.
Bo miał serce.
To nie jest równanie.
To forma sztuki.
Sztuki, która angażuje grupę ludzi,
by powstało coś wyjątkowego.
I to widzimy na ekranie.
Miłość.
Macie rację.
Nie wszystko musi być idealne.
No i ekstra. Mamy to.
Zajęliśmy się twoją wadą.
Teraz rozwiązanie głównego konfliktu może się pojawić.
Może się pojawić!
Mikołaj!
A gdzie dzieci?
Słyszałem, że jest tu jakiś festyn.
Tak, sorki.
Już cię wpisuję, Mikołaju.
Mikołaja nie trzeba wpisywać. Wchodzi przez komin i już!
No dobrze.
Udało ci się zaparkować?
Bez problemu. Renifery zostały na dachu.
Oczywiście.
Mikołaj z metodą Stanisławskiego.
Gdzie moje elfy?
- Chodźmy do twojej przyczepy. - Dobrze.
Muzyka! Musi być muzyka!
Mogę ci przygrywać na gitarze.
- Daniel, czekaj! - Tak?
Umiesz zagrać piosenki świąteczne?
Wszystko umiem zagrać.
Choć nie idealnie.
Nie szkodzi.
Ktoś jeszcze na czymś gra?
Montażysta.
Skąd wiesz?
Sporo z nim tam przesiedziałem.
To dziwak.
Może uda nam się zebrać zespół.
Zapytajmy wszystkich, czy na czymś grają.
Jeśli tak, to są w zespole, a jeśli nie,
to wcielą się w mieszkańców na festynie.
Nie mamy wokalisty.
Robi się.
Zapraszam.
Bierzmy się do pracy.
Może dzięki odrobinie świątecznej magii…
Miłość ocali Boże Narodzenie!
Ekipa, żwawo. Ruchy.
Szybkie zebranko.
Potrzebuję waszej pomocy.
Brett.
Masz może skrzypce?
Kto chciałby wystąpić przed kamerą?
Mam coś dla ciebie.
Kto chce zagrać w filmie?
No proszę.
Świetnie.
- Chloe. - Czego chcesz?
Chcę ci coś pokazać.
Nie musisz zamykać piekarni.
Chyba się dogadaliście.
- Dogadaliśmy się. - I to jak.
- Cudownie. - Jego dziewczyna kogoś poznała.
Na planie filmowym. Rzuciła go.
- W samą porę. - Dokładnie.
Kocham cię.
- Jesteś sexy. - Ty jesteś sexy.
Stul już te usteczka. Wystarczy.
Wszędzie świąteczne cuda.
Daniel.
Wezwałeś Mikołaja na plan?
Tak, 20 minut temu.
Nie ma go w przyczepie.
Christopher go szuka.
No dobrze.
Daniel!
Idę!
Pies nawalił na planie.
Mamy psią kupę na planie.
Bob, nie… Bob!
- Mamy problem. - Fakt.
Theresa, cześć!
Co cię tu sprowadza?
Christopher nalegał, żebym to zobaczyła…
Kręcenie sceny z festynem.
Tak? To…
To wspaniale.
Kiedy zaczynamy?
Nie mam całego wieczoru.
Jesteśmy prawie gotowi.
Jeszcze chwilkę.
A to co ma być?
Zabrakło nam funduszy na prawdziwe dzieci.
Do tej sceny.
- To wygląda śmiesznie. - Nie będzie źle.
Na pewno?
Będą świetnie wyglądać, jak włączymy oświetlenie.
- W obiektywach. - A Mikołaj?
Co z Mikołajem?
Zaraz będzie.
Renifer ma być tej wielkości?
Tak, o imieniu Lima.
Co robisz?
Te cudowne dzieci pragnęły odrobiny magii.
Wszystko gotowe, czekają na planie.
Potrzebuję jeszcze kilku minut z tymi uroczymi urwisami.
Czołem. Nie mamy kilku minut!
Każdy kwadrans to utracone ujęcie.
Proszę ze mną.
Czekamy, aż słońce będzie nieco niżej.
Do ujęcia.
- Musi być… idealnie. - Idealnie.
Może to dlatego przekraczamy budżet.
Szybciej!
Przeczytałam okropny artykuł.
Babka trzymała męża w piwnicy przez pół roku pod kluczem.
Byłby z tego świetny film.
Czołem!
Uważaj.
Dość już widziałam.
Niech Christopher do mnie zadzwoni.
Mam z nim sporo do omówienia.
Jesteśmy!
Mam Mikołaja.
Cześć, Thereso.
To dopiero festyn!
Dzieńdoberek. Panienka była niegrzeczna?
- Daniel! - Tak.
- Nie. Mikołaju, jak się masz? - Hej.
- Miło cię widzieć. - Cudnie.
Zaprowadzę cię.
Nie zostanę.
Musisz zostać.
Przecież to świąteczny festyn.
Widziałam już dość.
Daj spokój, wszyscy się napracowali, żeby było wyjątkowo.
Wyjątkowo? Ekipa robi za statystów.
Worki z piaskiem udają dzieci.
Wiem, że podjęłam właściwą decyzję,
zamykając ten oddział.
Grinch jeden.
Grinch.
Jej serce jest o dwa rozmiary za małe.
Pani Frost, chwileczkę!
- Nie możesz iść. - Dlaczego nie?
Czy w życiu spotkało cię coś,
przez co znienawidziłaś święta?
Co? Nie żartuj sobie.
Nic? W dzieciństwie?
Lubiłaś święta jako dziewczynka?
Wystarczająco.
Ale…
coś jednak było.
Miałam zagrać główną rolę w jasełkach.
Co dalej?
A potem córka dyrektora chóru
przeniosła się do naszej szkoły. Dali jej tę rolę.
A ty…
Nie było już wolnych ról.
Siedziałam na widowni i słuchałam, jak śpiewa.
Była gwiazdą wieczoru.
Thereso.
Los chciał, żebyś u nas zaśpiewała.
- Co? - Na naszym festynie.
Urodziłaś się do tej roli.
Nie jestem artystką.
Jesteś. Tylko odebrano ci szansę.
Ale ja ci ją zwrócę.
Ja? W bożonarodzeniowym musicalu?
Jestem tu i wierzę w ciebie.
Odetchnij głęboko.
Dziś wreszcie cały świat dostrzeże twój talent.
Byłoby miło.
Znaczy…
- Chyba. - Do dzieła.
Zaczynaj, Daniel.
Dobra, imprezowicze. Czas na zabawę.
Dźwięk.
Kamera.
Scena 68. Ujęcie pierwsze. Klaps.
I… akcja.
- Chloe. - Czego chcesz?
- Muszę ci coś pokazać. - Co?
Nie musisz zamykać piekarni!
Jak to?
Nasza spółka macierzysta jest właścicielem Landmark Foods.
Pokazałem im twoje babeczki. Zakochali się.
- Babeczki keto? - Nie.
Cały czas miałaś rację. Twoje oryginalne babeczki.
Nic dziwnego. Włożyłam w nie serce.
A tego nic nie przebije.
Spójrz. To umowa,
która puści twoje babeczki w świat.
„Babeczki Chloe będą wytwarzane w piekarni
założonej przez twoją matkę i stamtąd wysyłane”.
- Tutaj? - Tutaj.
Nie chcę, żebyś musiała opuścić to piękne miasto.
Szczerze mówiąc, ja też nie chcę go opuszczać.
Mogę zostać i ci pomóc?
Zaraz, a co z Nadią?
Zerwałem z nią.
Powinienem był to zrobić dawno temu.
Chcesz tu zostać i sprzedawać ze mną babeczki?
Nic mnie tak nie uszczęśliwi.
Chyba masz rację.
Przyda nam się większa kuchnia.
Witam wszystkich na świątecznym festynie.
Oto piosenka dla wszystkich, którzy kochają Boże Narodzenie.
Zarówno dla miłośników świąt,
jak i dla tych, którzy w te święta znajdą miłość.
Jeb, to najlepsze święta w historii.
- Cięcie! - Cięcie.
Gdzie jest śnieg?
Nie może być pocałunku bez śniegu.
Przepraszam. Nie wiem, co się zepsuło.
Minutkę.
Wybaczcie. Było świetnie.
Zaczekajcie chwilę, jakoś to załatwimy.
Dobra.
Poćwiczmy pocałunek.
Szło całkiem nieźle, dopóki nie zabrakło śniegu.
Damy radę. Nie martwię się.
Próbowałem przekonać Theresę,
że świąteczne filmy będą nam potrzebne do platformy streamingowej.
Pomyślałem, że jak pójdziemy z tym w świat,
jak z babeczkami, to się uda.
Udało się?
Nie.
Bo tak to nie działa.
Co? Dlaczego nie?
Widziałeś scenę. Logika nie uratuje świąt.
Zrobi to miłość.
Zawsze tak jest.
Cóż, miłość może uratować babeczki,
ale nie uratuje kontraktu na film.
O rety, to było takie ekscytujące!
- Było cudnie! - Wspaniale ci poszło.
- Naprawdę? - Niesamowicie.
Niesamowicie? Rety.
Już zapomniałam, jak się czuję,
gdy oglądam świąteczne filmy.
Nasza sieć tego potrzebuje.
Naprawdę?
No bo kto chce oglądać damy w opałach w święta?
Bez takich filmów stracimy widzów.
Powiedziałem chyba coś podobnego.
Zgadzam się w 100%.
Uszanuję twój kontrakt
na trzy kolejne filmy.
Oficjalnie wznawiam działalność działu filmów świątecznych!
O ile w nich wystąpię.
Żartuję. Chociaż mogę, jak coś. Zobaczymy.
Miłość uratowała Boże Narodzenie.
Oczywiście, że tak.
Jessica,
pamiętasz, kiedy mówiłaś
o wbijaniu flagi?
Tak.
Chcę wbić swoją właśnie tutaj.
Tuż obok twojej, jeśli się zgodzisz.
A twoja kariera w finansach?
Skończyłem z tym.
Chcę pomagać w tworzeniu
tego ciepłego, kojącego, bezpiecznego miejsca,
które święta dają światu.
Potrzebujesz może producenta?
No nie wiem. Wiesz, producent…
Będziesz musiał spędzać ze mną na planie każdy dzień.
Nic mnie tak nie uszczęśliwi.
Zaczekaj. A co z twoją żoną?
Że co?
Z twoją żoną, Theresą.
- Theresą? - Tak.
Ale czemu „żoną”?
Sam ją tak nazwałeś.
- Kiedy? - W wiadomości.
Głupie przetwarzanie mowy na tekst.
Ciągle coś pomija.
To nie moja żona, tylko przełożona.
No i jest. Klasyczne nieporozumienie.
Że też tego nie rozgryzłam. No nie?
Niezrozumienie.
To jak u Szekspira.
I w Kobiety pragną bardziej.
- Reena? - Tak?
Dasz nam chwilę?
W przyczepie?
Nie, po prostu stań kawałek dalej.
Tak…
Pamiętajcie, żadnych takich.
To jak?
Co myślisz?
Myślę…
Myślę, że to najlepsze święta w dziejach.
Wiedziałam.
No proszę.
Zostaw trochę śniegu na film.
To nie ja.
Śnieg w LA.
Na świąteczną magię nie ma mocnych.
Napisy: Konrad Szabowicz