Wish. Ang gustuhin ang isang bagay na hindi o maaaring hindi mangyari.
Pero pa'no kung mangyari 'yon?
- Paul! - Paul!
Maikling panayam lang, Paul.
Teka. Sandali, scarf ko 'yan! Sandali!
Hi, beautiful.
Kumusta. Ang guwapo mo.
Salamat.
- Paul! - Paul!
- Saglit lang. - Sige.
Kumusta? Masaya akong makita kayo. Kumusta? Salamat sa pagpunta.
- May ilang tanong kami. - Sandali lang.
Wala ako rito kung wala ang kahanga-hanga at magaling na manunulat na ito,
ang editor ng libro ko, Madeline Kelly.
Maddie, halika.
Ito ang gabi natin, Maddie. Ikaw at ako, magkasama nating ginawa 'to.
Maganda ng sinulat mong kuwento. Tumulong lang akong mag-ayos.
Hintayin mo ako sa loob. May gusto akong pag-usapan.
- Ano 'yon? - Makikita mo.
- Okay. - Sige.
- Tanong lang. - Hi, Jay.
May babae ba sa buhay mo na nagbigay inspirasyon sa love story?
Ano ba, di ko puwedeng sabihin lahat ng sikreto ko.
- Bumalik ka na sa Manhattan? - Oo at masaya ako.
Talaga? Isang bestseller ulit?
Hello.
- Maddie. - Hi, Ma.
- Buti natawagan kita. - Anong lumalagitik na ingay 'yon?
Sinusubukan kong umorder ng toilet paper online.
Ninanakaw lagi ng mga estudyante,
at laging sumasabit ang button sa keyboard ko.
Napakaraming detalye, Ma.
Tinanong mo, eh.
Medyo abala ako.
Naipit ako sa traffic, at kararating ko lang sa venue.
Mahuhuli ka sa importanteng gabing 'to. Di magandang time management 'yan.
Sana nariyan ako para tulungan ka.
- Ma, sandali lang, ha? - Oo naman.
Oo, saglit lang.
Sige, puwede na.
Tumawag ako para malaman kung nakausap mo na si Paul.
Hindi pa. Sana di mo sinabi sa iba ang nararamdaman ko para sa kaniya.
Maniwala ka, walang may pakialam sa Des Moines.
- Ni hindi alam nina Heather at Emma. - Di mo sinabi sa kanila?
Di pa ako handa.
Kung di alam ng mga kaibigan mo,
posibleng hindi rin alam ni Paul.
Binigyan ko na siya ng maraming senyales.
Nakita mo sana ang tingin niya sa 'kin habang nagtatrabaho.
- Ma, naiintindihan niya ako. - In love ka sa kaniya.
- Bakit di mo sabihin sa kaniya? - Baka di na kailangan.
Ano'ng nangyari?
Sabi niya may gusto raw siyang pag-usapan.
- Talaga? - Siguro ito na 'yon.
Gumana.
Ma, aalis na ako.
Sige. Kung di niya sabihin sa 'yo ang nararamdaman niya,
magsalita ka na. 'Yan lang ang sasabihin ko.
- Okay, mahal kita. Bye. - Mahal din kita.
- Kumusta! - Hi!
Nakakatuwa 'to.
Ipinagmamalaki ka namin.
Salamat sa pagpunta.
Nasa'n ang scarf na binigay ko sa 'yo?
- Nasa Brooklyn na ngayon. - Pa'no nangyari 'yon?
Aksidente. Ayos lang kung di n'yo na ako pahihiramin ng kahit ano.
Wag mo nang alalahanin 'yon. Sample 'yon mula sa trabaho.
Heather, ang galing ng ginawa mong cover art.
Nagustuhan mo?
Napakaganda. Ano sa tingin mo, Emma?
- Mukhang naglilihim ka sa 'min. - Tungkol saan? Kay Paul?
Oo, mahigit isang taon na kayong magkasamang nagtatrabaho.
Wag mong sabihing di mo napansin.
Magaling siyang manunulat. 'Yon lang.
Dapat nasa cover din ang pangalan mo.
- Halos ikaw ang sumulat ng libro. - Hindi.
Ibig kong sabihin, di sa gano'n.
Isa pa, maganda 'to sa career ko.
Ikinukuwento nga ako ni Paul sa publisher.
- Irish siya. - Oo.
- Sexy ba ang punto niya? - Di ko napansin.
- Single ba siya? - Akin na 'yan.
- Okay. - Sa'n ka pupunta?
Para hanapin si Paul.
Kaya mo 'to, Maddie. Wala nang atrasan.
Nandito ka pala.
Kailangan ko ng kaunting tapang mula sa alak bago humarap sa madla.
Magugustuhan nila 'to. Maganda ang istorya.
Dapat kitang pasalamatan para do'n.
Kung ako lang, malamang sa chapter ten tumalon na ang magkasintahan sa lawa.
Kahanga-hanga ka. Alam mo ba 'yon?
Ibinabalanse mo ako, Madeline.
Mahusay na team tayo.
Oo, kaya gusto kitang kausapin
tungkol isang bagay na mahalaga sa akin.
- Kahit ano puwede mong sabihin sa akin. - Kasi...
pakiramdam ko oras na
para iangat ang relasyon natin.
Paul, di ko alam ang sasabihin. Ganiyan din ang nararamdaman ko.
Talaga?
Maganda 'yan.
Kung gayon,
puwede mo akong tulungan sa susunod kong libro?
Gusto kong simulan mo sa pag-iisip ng kuwento sa pagkakataong ito.
Alam kong gusto mong magsulat ng sarili mong nobela. Matutulungan kita.
Pero tingin mo puwedeng maghintay 'to nang kaunti?
Kasi...
- Oo naman. - Ayos!
- Maganda 'yan. - Magaling!
Buweno, oras na para sentensiyahan ako.
Magkita tayo do'n.
Kung titigil ka sa paggalaw, puwede kong kunin.
Samahan mo na lang ako sa banyo.
Sorry. Ayos ka lang ba?
May kaunting problema lang sa pilik-mata niya.
Maaari ba akong tumulong?
Siguro. Ito 'yong bagong NanoGrip lashes.
Stylist ako sa Bergdorf.
Nakukuha ko ang mga bagong sample ng mga produkto nila.
Di ko 'to nagustuhan.
- Ayos lang ba kung subukan ko? - Sige.
Magiging maingat ako.
Ayan.
Kumusta?
Mas maayos na.
Ayaw kong sirain 'to. Maraming naghihintay sa 'yo.
- Buweno, mauna ka. - Hindi, mauna ka.
"Sumilip siya mula sa malalim na tubig.
Kung aabutin lang niya sana siya,
mapuputol ang sumpa.
Pero sa halip, tumalikod siya.
Sumisigaw siya sa kaniyang pagkalunod
habang naglalaho siya sa anino ng malumot na kapatagan."
"Ika-walong kabanata.
Ang unang gabing nag-iisa siya ang pinakamahirap."
Ayan, Gertrude. Ang ganda ng pangalan mo.
Salamat, Paul.
- Paano kayo nagkakilala? - Magkakaibigan kami noong nag-aaral kami.
Mahilig akong magbasa.
Ano? Ako 'yon.
- Gusto mong pirmahan ko ang libro mo? - Oo naman.
Siyempre.
- Heto. - Totoong lawa ba 'yan?
Oo. Nasa Ireland 'yan. Di kalayuan sa bahay ng pamilya ko.
Gusto ko makita minsan.
Gusto kong makita mo ito minsan.
Kahanga-hanga ang mga kuwento mo. Kaya ko silang pakinggan buong gabi.
Wow, di ba ang saya no'n?
Kaso, may meeting sa press si Paul sa umaga.
'Yong bill.
- Libre ang inumin dito. - Hindi.
Ang galing no'n.
Ito na siguro ang pinakamasayang gabi ng buhay ko.
Mukhang magkasundo kayo ni Paul.
Parang nagkaroon kami agad ng koneksiyon.
Wag mong masyadong seryosohin. Sikat na tao si Paul.
- Sanay siya sa ganiyan. - Pinirmahan niya ang libro ko.
Pumipirma siya ng maraming libro.
Kasama ang phone number niya?
GUSTO KITANG MAKITA ULIT PAUL
Phone number lang 'yan. Di naman 'yan proposal.
Di ako makapaniwalang ikakasal sina Paul at Emma!
Ang bilis ng nangyari.
Parang pagka-alog.
- Maligayang pagdating sa Ireland. - Salamat.
- Malapit na. May isa pang bag. - Paul, akin din 'yan.
- Ayan. - Kakaunti yata ang dala mong bagahe, Em?
Ikakasal ako, Heather.
Di ka maniniwala kung ilang beses ko kailangang magpalit.
Excuse me. Mam.
- Mads. - Excuse me.
- Ayos ka lang diyan? - Oo naman.
Maddie, nakuha mo na ba ang bag mo?
Malapit na.
- Hintayin ka namin sa labas, okay? - Sige.
Kung kailangan mo ako sa trabahong iyon, puwede ako agad-agad. Okay?
Ayos. Sige. Oo naman.
Oo.
Sorry. Akin 'to.
Hindi, sa akin 'to.
Sa 'kin talaga 'to.
Sige na. May Amerikanong babaeng ninanakaw ang bag ko.
Di ko ninanakaw ang bag mo. Kinukuha ko ang akin.
Kung titingnan mo lang ang tag, makikita mo na.
Di na kailangan. Alam ko ang sarili kong bag. Kaya bitawan mo na.
Di ko bibitawan ang bag ko.
Tingnan mo, paborito kong palda 'to.
Sigurado kang size mo 'yan?
Pasensiya na.
Ayos lang. Puwedeng mangyari 'to kahit kanino.
Kahit sa tingin ko mas madalas mangyari 'to sa 'yo.
Magsaya ka sa pagbisita.
NAWAWALANG BAGAHE
Maddie. Nandiyan ka pala.
Sa wakas, naipasok na namin lahat ng bag ni Emma sa kotse.
Baka sa bubong na lang ako.
- Di ako makapaniwalang nangyayari 'to. - Alam ko. Ano'ng nararamdaman mo?
- Walang atrasan, ha? - Ako? Hindi.
Maraming salamat dahil ipinakilala mo ako kay Emma.
Binago mo ang buhay ko. Di ko 'to malilimutan.
Pakisagutan sagutan mo 'to.
Mukhang magtatagal 'to. Mauna na kayo sa bahay.
Di kita puwedeng iwan.
- Wag mo akong alalahanin. Magta-taxi ako. - Sige.
Tawagan mo ako at ipaalam na okay na ang lahat. Sige.
"Walang Uber sa lugar." Ang galing.
- Puwede kang pumunta sa address na 'to? - Oo. Puwede kitang ihatid do'n.
- Okay. Salamat. - Sige.
Uy. Teka!
Billy. Masaya akong makita ka ulit.
Wala kang nakumbinsing ibigay sa 'yo ang bag nila?
Nawawala ang bag ko, pero tatawagan nila ako pag nakita nila.
Kung kailangan mo ng boxer shorts, alam mo kung sino ang tatanungin.
Photographer ka?
Oo.
Photographer ng kalikasan.
Kahit papa'no sinusubukan ko.
Medyo mas mahirap ngayong lahat may dalang camera sa bulsa.
Di ko naisip 'yon.
- Ba't ka nasa Ireland? - Dahil sa isang kasalan.
- Binabati kita. - Hindi. Hindi ako. Sa kaibigan ko.
Baka suwertehin ka't masalo ang bouquet.
Bakit mo naisip na gusto kong magpakasal?
Wala. Biro lang 'yon.
Isang di magandang biro.
- Salamat. - Okay. Nag-eenjoy ka diyan?
Oo. Nabasa mo na ba?
Hindi. Di na kailangan.
Halos di ko natapos 'yong huli.
Isa siya sa pinakamabentang authors sa UK.
Maraming nagbebenta ng fish and chips sa UK.
Di ibig sabihin na masarap 'yon.
Mukhang ayos lang naman siya kahit di mo siya gusto.
Kaibigan mo ba siya?
Malapit ka nang bumaba, miss. Kennedy House.
Si Paul?
'Yon na ang sagot sa tanong.
- Salamat. - Walang anuman.
At, FYI, ako ang nag-edit ng librong 'to. Ano'ng masasabi mo do'n?
Nakikiramay ako.
Alam mo, ba't di ka na lang...
Uy, ikaw. trespassing ka, alam mo 'yon.
Pasensiya na. Hinahanap ko si Paul Kennedy.
Kilala kita. Niloloko lang kita.
Ako si Kory, ang kapatid.
- Hi. - Tara, nasa loob silang lahat.
Maddie! Nakarating ka!
Oo, nag-bus, pero ayos lang,
maliban sa bastos na lalaking kasakay ko.
Olivia, napakaganda ng tasang 'to.
Marunong kang tumingin. Belleek ang tatak niyan. Ilang henerasyon na ito sa pamilya.
Dito ang daan.
Wow.
Parang fairy tale ang lugar na 'to.
Pero dito, pag nawalan ka ng sapatos sa hatinggabi,
lasing ka lang.
Ang cute niya.
- Wow, talaga? - Nandito na si Maddie. Kabababa ng bus.
- Uy, Maddie. - Mabuti.
- Ako si Sean. Tatay ni Paul. - Hi.
Naku!
- Pasensiya na talaga. - Ayos lang. Walang nasira.
Nahanap na ba nila ang bagahe mo?
- Hindi pa. - Saluhan mo kami.
Mads, pasensiya na.
Ayos lang.
Insured 'yon.
Hindi 'yong bag ang inaalala namin. 'Yong damit ng bridesmaid.
Kung wala 'yon, sisrain mo ang kabuuan ng itsura ng kasal.
Siguro doon na lang siya sa isang tabi. Parang miron.
Ayun! Handa na ang sasakyan.
Madeline. Handa na bang umalis ang lahat?
- Oo. - Sa'n tayo pupunta?
May surprise trip si Paul para sa ating lahat. Ang sweet niya, 'no?
Magbibihis lang ako sandali.
Napakagandang dalaga.
Nakakatuwa siya.
Madeline, siguradong masaya ka para sa kanilang dalawa.
Oo.
- Ayos ka lang? - Ayos lang.
Gandang hapon, mga lolo.
Mukhang masarap 'yan.
- Ayan na ang manlalakbay sa mundo. - Masaya akong makita ka, Murphy.
Ayos ka lang ba? Kumusta?
Ayos lang. Isang linggo ka rito ngayon?
Oo. Iko-cover ko ang piyesta ng paggugupit ng mga tupa.
Matindi ang pananabik para do'n.
Sigurado ako.
Inihahanda ni Fionnuala ang kuwarto mo.
Puwede mong gamitin ang luma kong kotse habang narito ka.
Hindi. Di ko puwedeng kunin ang kotse mo.
Puwede mo akong bayaran ng isa sa mga magagarang litrato mo.
Isasabit ko dito pub.
Sige, deal.
Gusto mo pa rin ang ganiyan?
'Yang paglilibot mo sa buong mundo.
Kumukuha ng litrato ng mga butiki at ibon.
Oo.
Pero kung di ka pipirmi,
paano ka makakahanap ng magandang babaeng makakasama mo?
Di ako sigurado gusto kong makasama ang sinuman.
Ba't ba kita sinasabihan? Di ka naman nakikinig sa akin.
- Masaya akong makita ka. - Sige.
Ang ganda.
Uy! May kailangan ka? Puwede kitang pahiramin ng damit.
- Ayos lang ako. May sweater ako sa bag ko. - Okay.
- Napakagandang tanawin. - Oo.
Ayos ka lang ba? Parang may iba sa 'yo.
Oo. Hindi. Okay ako. Ayos lang ako.
Mag-girls' night tayo. Puwede tayong lumabas, uminom, makipagkilala.
Di ka na nakipag-date simula nang isulat mo ang librong 'yon.
- Umoo ka na lang. Sige na. - Oo.
Salamat. Magkita na lang tayo sa baba.
Isasama tayo sa picnic ng masayang mag-asawa.
Salamat.
- Ako na sa basket. - Ayos. At ako na do'n sa mabigat.
- Sundan n'yo ako. Mag-picnic tayo. - Ang ganda dito.
Ginamit ang tulay na ito ng mga Viking.
Dito mo siguro nakukuha lahat ng malikhain mong inspirasyon.
Tingnan n'yo, ang Lough Tay. Ang lawa sa libro ni Paul.
Ang ganda.
Dito ba nakatira ang mahiwagang diwata mo,
sa lumubog na lungsod sa ilalim ng lawa?
- Tama. Ang talino mo. - Maliban lang sa hindi siya mahiwaga.
Masama siya at makasarili. Inaakit niya ang mga lalaki sa kanilang kamatayan.
- Maddie! - Hindi, tama 'yon. Masamang diwata.
- Sino'ng gustong mamangka bago kumain? - Ako.
Naghanda si Nevin ng mga bangka para sa atin.
- Maddie, halika na, puwede ka pa dito. - Ayos lang.
Maluwang pa. Masaya 'to.
- Maglalakad-lakad na lang ako. - Talaga? Okay.
- Sigurado ka? - Oo.
- Puwede mo kaming kuhanan ng litrato? - Sige.
- Cheese! - Cheese!
Puwedeng kami naman ni Paul?
Heto, gamitin mo ang phone ko. Para mai-post ako sa Stories ko mamaya.
Okay, one, two, three.
- Ayan. - Salamat, Mads.
Sige, mag-enjoy kayo.
- Kita tayo mamaya. - Mag-enjoy ka.
- At aalis na tayo. - Ang ganda.
Umaasa ako sa 'yo.
Bye, guys.
- Kita tayo, Maddie! - Bye!
- Hi, Ma. - Nangako kang tatawag ka pagdating mo.
Sorry, ayos naman ako.
Dinala kasi kami ni Paul sa Lough Tay. Talagang mahiwaga ito sa personal.
May kakaiba ba sa boses mo? Ayos ka lang ba?
Okay lang ako, pero di ko maiwasang isiping iba sana ang mangyayari kung
sinunod ko ang payo mo at sinabi kay Paul ang nararamdaman ko.
Mahal ko, isipin mo na lang na aral ito.
Kailangan mong magsalita para sa sarili mo.
Tigilan mo 'yan.
Oo nga, pero huli na ang lahat.
Di ko masabi kay Paul na sana ako ang pakasalan niya imbes na si Emma.
- Maddie? - Ma?
Maddie.
Ma, nagre-reconnect siya.
Ma?
May hinihiling ka ba?
Hindi, ano lang...
Parang gano'n, pero di ko akalaing may nakikinig.
Nakikinig ako.
Tingin ka sa baba.
Okay.
Wishing chair ang tawag nila diyan, pero kailangan mong gawin nang tama.
Maupo ka, ipikit mo ang mga mata mo, at mag-wish ka.
Hindi, ayos lang ako.
Ano'ng kinatatakutan mo?
Di ako natatakot. Di lang ako naniniwala sa ganiyan.
Kung gayon, walang mawawala sa 'yo. Sige na. Bakit di mo subukan?
Okay, sana...
Kailangan mong gawin nang tama. Maupo ka.
Pumikit ka at maging seryoso ka.
Okay, sana...
Sana ako ang ikakasal kay Paul Kennedy.
Buweno, di siya gumana.
Hindi ba? At paano mo nasabi?
Di ba dapat may lindol o kidlat o kung anuman?
Gusto mo ng mas dramatiko?
Tingnan ko kung makakagawa ako ng malakas na hangin. Puwede na ba 'yon?
Maganda rin 'yon.
Kakaibang panaginip 'yon.
Hello?
Heather? Emma?
Nandiyan ba kayo?
Paul!
Maddie, gising ka na. Puwede mo ba akong abutan ng tuwalya?
Sige. Oo. Okay.
- Ano'ng ginagawa mo rito? - Naliligo. Ano ba sa tingin mo?
- Nakita mo ba 'yong beard balm ko? - Hindi.
Ano'ng problema mo?
Wala lang, kasi... di ko alam na nandito ka.
- Sa'n pa ba ako pupunta? - Tama. Sige.
Lalabas na ako. Tama. Sorry talaga.
Whoa!
Maddie! Ayos ka lang ba?
- Nahanap na nila ang maleta ko. - Halika.
Lalabas lang ako. Magpapahangin ako.
- Gandang umaga, Mads. - Hi, Emma.
Emma! Ang aga mong gumising.
Tatakbo ako bago mag-almusal. Nakita mo ba si Paul?
- Si Paul? - Oo, kanina ko pa siya hinahanap.
Puwede kang maligaw sa bahay na 'to.
Oo, siguradong wala siya loob. Talaga.
- Tama. - Alam mo?
Sa totoo lang, di ko pa siya nakikita kahit saan.
Ano? Pa'no siya nakapasok?
- Morning, Emma. - Morning.
- Hinahanap ka ng nanay mo sa baba. - Sige, salamat.
- Magkita tayo sa almusal? - Uy. Paul.
Bakit? Parang di pa niya tayo nakitang naghalikan.
Nevin, ang jacket ko.
Naghahanda ka na para sa big day, ha?
Siguradong excited ka.
Inaabangan ko ang reception.
Ang guguwapo ng mga lalaki sa bayang ito.
Kita mo?
- Uy, ikaw ba... - Kailangan kitang makausap.
Ano ba 'to, Mads? Ano'ng problema?
May sasabihin ako sa 'yo, pero di mo puwedeng sabihin 'to kay Emma.
Sige.
Nakakabaliw ang panaginip ko kagabi.
Nasa may lawa tayo, tapos sinabihan ako ng isang babae na mag-wish.
At hiniling ko na ako ang ikasal kay Paul Kennedy.
- Alam kong nabigla ka do'n. - Dapat ba?
Nang magising ako mula sa panaginip,
biglang lumitaw ang maleta ko,
at naliligo si Paul doon sa loob.
Okay.
Di ba kakaiba 'yon para sa 'yo?
- May damit pangkasal sa maleta ko. - Oo.
- Bakit 'yan nandiyan? - Dahil sa 'yo 'yan, loka.
Ikaw ang pumili niyan sa New York.
- Ano? - Oo, at sa loob ng ilang araw,
isusuot mo 'to, maglalakad sa aisle, at magpapakasal.
- Hindi. - Oo.
May kaunting pagkabalisa ka lang bago ang kasal.
Normal lang 'yan.
Ano'ng mga 'to? Hindi ito sa 'kin.
Girl, sexy na sapatos para sa honeymoon mo.
Hindi. Hindi ako ang ikakasal. Siya.
Mismo.
Ikaw, kaibigan ko, ay ikakasal kay Paul Kennedy.
Huminga ka lang. Mag-relax ka.
Ito na ang pinakamasayang weekend sa buhay mo.
Magbihis ka na.
Pakakasalan ko si Paul Kennedy.
Ayos!
Pakakasalan ko si Paul Kennedy.
Ang galing!
- Okay, kasi... - Hindi ko lang maintindihan.
Bakit di ako makahanap ng photographer para sa kasal na 'to?
Dahil nakakatakot ka, Ma.
Umiyak ang huling dalawang photographer na kinuha mo para sa mga party natin.
- Talaga? - Oo.
Gano'n nga. Umiiyak sila at lahat.
Ayan na siya.
- Magandang umaga sa lahat. - Magandang umaga.
Darling?
Ako na.
Salamat.
- Ayos ka lang ba, Madeline? - Oo. Medyo may jet-lag lang.
Mag-champagne ka. Gumagana 'to sa 'kin.
Salamat.
Subukan mo 'tong mga strawberry nila. Ang sarap.
Bigyan kita ng isa. Masarap sila.
Madeline, gusto mo ng boxty?
Ng ano?
Nakakatuwa siya. Irish pancake ito.
Sige, salamat.
Sean, sasabihin ko pala. Tumawag ang panaderya.
Masyadong malaki ang wedding cake para sa delivery truck.
- Naku. - Kumuha na lang ng mas maliit na cake?
Magaling.
- Gusto ko ang pag-iisip mo. - Magaling, mahal.
Sa wakas, may isang nasa katinuan.
Mukhang maganda ang panahon. Gusto mong mag-bike ngayong umaga?
Ako?
Siyempre, kasama ko.
Pupunta kami ni Emma sa orchard para mamitas ng mansanas.
- Kory, gusto mong sumama sa amin? - Di puwede. May rugby practice ako.
Mamitas tayo ng mansanas?
Di ako masyadong marunong magbisikleta.
Ano ka ba. Lahat marunong mag-bike.
Sweetheart, puwedeng bilisan mo nang kaunti?
Paul, sinusubukan ko.
Ang sasarap ng mga 'to.
- Maddie, nasa likuran ka pa rin? - Nandiyan na ako.
- Uy. - Hi, ladies.
Uy, Maddie.
- Uy! - Hala!
- Maddie, okay ka lang? - Oo, ayos lang ako.
- Ayos ka lang? - Okay lang ako. Sasakay na lang ako ulit.
Ewan ko, pero mukhang delikado ka d'yan.
Itutulak ko na lang at tatakbo sa tabi mo.
Gusto ko sanang makapag-cardio ako, babe.
- Ayos lang. Ako na dito, Maddie. - Hindi.
Kailangan kong mag-bike, kakaunti ang steps ko.
Sige. Ikot tayo saglit sa bayan?
Kung makakasabay ka sa 'kin.
Mga salitang palaban.
Oo, diyan ka sa alabok ko.
Hahabulin kita!
- Gusto mong mamitas ng mansanas? - Oo.
Di ako makapaniwalang marami tayong nakuhang mansanas.
Gawa tayo ng apple pie para kay Kory? Baka gusto niya ng babaeng nagbe-bake.
Nandiyan ka pala. Kanina ko pa kayo hinahanap.
Madeline, alam mo ba kung anong oras na?
May appointment tayo para magsukat ng damit pangkasal mo.
Di ba may damit na ako? Pinili namin 'yon ng mama ko.
Tungkol nga pala sa nanay mo.
Susunduin siya ni Nevin at ihahatid siya sa ensayo.
- Darating ang mama ko? - Huli man, maihahabol din.
Sang-ayon ako sa 'yo.
Wala akong problema sa mga lalaking gumagamit ng Botox.
Di ba? Di ko naman kailangan ngayon pero siguro sa hinaharap.
Uy, Em.
- Uy. - Hi.
Paul, akala ko sinabi mo kay Madeline ang tungkol sa damit pangkasal.
Sinabi ko.
- Di ba, honey? - Hindi.
Gayumpaman, tayo na.
Di siya nakakatuwa.
Kaya siya ng mama ko.
Kasyang-kasya sa kaniya.
Napakaganda.
Kahanga-hanga.
- Wow. - Wow.
Sinuot ng lola ko ang gown na 'yan sa kasal niya.
Ganoon din ang nanay ko. Ganoon din ako.
Tradisyon ito sa pamilya namin, Madeline.
Ang saya talaga.
Masaya?
'Yan ay antigong Lanvin.
Isa itong fashion artifact. Ito ang sphinx ng mga damit pangkasal.
Baka puwedeng lagyan ng slit?
Uy, mayroon sila.
ANG BAGONG BESTSELLER MULA KAY PAUL KENNEDY
- Hello. - Hello.
- Ibabalot ko na 'to. - Salamat.
Congratulations. Ikaw ang aming ika-100 customer ng linggo.
Wow.
Ibig sabihin, nanalo ka
ng pampromosyong kopya ng bagong nobela ni Paul Kennedy.
- Hindi na. Ayos lang, salamat. - Pero libre 'to.
Kahit na.
Ayan.
- Isang munting regalo. - Oo naman.
- Isa nito. - Ayos
At ang bayad. Ayan.
Ayos.
- Magandang araw sa 'yo. - Ikaw din. Bye.
PISTA NG PAGGUPIT NG TUPA
KINANSELA
- Mauna ka. - Salamat.
Ano ba. Nagbibiro ka.
Inaasahan ko pa naman ang gig na 'yan.
- Di naman talaga masama. - Oo, masama 'to. Ano'ng sinasabi mo?
- Ano'ng gagawin mo dito, Maddie? - Isusuot ko na lang ang damit.
Dahil damit lang 'to at dahil ito ang gusto ni Paul.
At dahil hiniling mo 'yan.
Narinig n'yo 'yon?
Ayun siya. Siya 'yon. Nando'n siya.
Sino?
Maddie.
Uy, teka, bumalik ka!
Ano'ng ibig sabihin no'n? Masaya ako sa hiling ko.
Masaya ka ba talaga sa hiling mo?
Sa'n ka pupunta?
Gusto ko ang hiling ko. Bumalik ka! Please, wag mong bawiin!
Hello.
- Ikaw. - Ayos ka lang?
- Di mo ba ako nakitang tumatawid? - Oo, pero binangga mo ako, kaya...
- Buweno... - Ayan.
Okay lang. Ako na.
- Heto. - Mahusay.
Uy. Sabi mo ayaw mo sa mga libro ni Paul Kennedy.
- Sorry, ano? - No'ng nasa bus tayo.
- Ayaw kong maging bastos, pero sino ka? - Di mo maalala?
- Dahil di 'yon nangyari. - Ano'ng di nangyari?
- Wala. - Maddie.
- Ano ba 'yon? Basta ka na lang tumakbo. - Kasi... Nakita ko...
Nakahanap ka. Isang photographer. Kahanga-hanga. Magaling, Madeline.
Hindi, kasi...
Olivia Kennedy. At ikaw si?
James. James Thomas. Masaya akong makilala ka.
Wala kang kaugnayan kay Paul Kennedy, ang may-akda?
Anak ko siya.
Ito ang mapapangasawa niya, pero siyempre alam mo na 'yon.
Ang totoo, hindi.
Ang problema, di gano'ng uri ng photographer si James.
Pa'no mo nalaman?
- Photographer ka, di ba? - Oo.
Magkano ang singil mo?
Maraming salamat sa alok, pero di ako nararapat sa trabaho.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Di ako kumukuha ng litrato ng mga tao.
Magkano man ang singil mo, titriplehin ko.
Kailan nga ulit ang kasal?
Kita mo ang magandang liwanag sa paligid ng mag-asawa.
- Ang ganda. - Ito ang hinahanap ko.
Parang mahiwaga.
At anumang litrato ko dapat kunin mula sa kanan.
'Yan ang magandang side ko.
Sige.
Kaninong kotse ang nasa gitna ng daanan?
Uy.
Darling, tamang-tama ang dating mo.
Nakahanap si Madeline ng wedding photographer para sa atin.
James Thomas, ito si Paul, ang fiancé ko.
Nabasa ko ang ilan sa mga gawa mo.
- Masaya akong makakilala ng fan. - Oo, sigurado ako.
Alam mo, sabi ng publicist ko
na kumuha tayo ng mga litrato para sa PR pagkatapos ng kasal
namin ni Madeline sa mga tahimik na lugar sa Ireland.
Sa palagaya niya, mapapalaki nito ang benta ko.
Hindi lang pala kasal kundi magandang PR event din.
Mismo.
Lalo na si Maddie ang editor ng libro ni Paul.
Bakit di kayo mag-ikot bukas?
- Baka makakita kayo ng magagandang lugar. - Maganda 'yon.
- Ano sa tingin mo, Paul? - Maganda 'yan.
James, 10 a.m.?
Sige.
Madeline, puwedeng ihatid mo sa labas si James?
Sige.
Di ka lang pala fiancée niya kundi editor niya rin. Mahusay.
Kung sasamahan mo kami, puwedeng iwan mo sa bahay mo ang pangungutya mo?
Dahil wala akong bahay, di ko alam kung saan ko iiwan 'yon.
Gagawin ko ang kaya ko.
Siguro dapat pasalamatan kita para sa trabaho.
Masasabi kong kailangan ko ito.
Ngayong lahat ay may dalang camera sa bulsa?
- 'Yan ang lagi kong sinasabi. - Talaga?
Oo.
- Magkita tayo sa umaga. - Sige.
Alam mo ba? Ikakasal ka kay Paul Kennedy.
Ayos!
Ano'ng...
- Paul? - Maddie! Ano ba?
- Sorry. Natutulog ako. - Diyos ko! Ang sakit no'n.
Reflex ko kasi 'yon. Natamaan ba kita sa mata?
- May iba ka pang tinamaan maliban sa mata. - Pasensiya ka na. Nasaktan ka ba?
Wag... Wag mo akong hawakan.
- Okay. - Okay.
Sige.
Sorry talaga.
Sigurado kang okay ka lang?
- Ayos lang ako. - Okay.
- Ang husay ng trabaho mo, kaibigan. - Salamat.
Gandang umaga.
Nasa'n si Raul?
Di siya sasama.
Bakit hindi?
May kaunting pinsala siya kagabi.
Tayo na daw ang maghanap ng lugar.
- Di naman siguro seryoso? - Hindi, kailangan lang niya ng yelo.
- E ang mga kaibigan mo? - Nagpapaayos sila ng kuko.
Handa ka na?
Pa'no ka naging editor?
Dati akong freelance writer, pero maliit ang kita.
- Tapos nakapasok ako sa publishing house. - Do'n mo nakilala si Paul.
Oo, hindi niya makasundo ang ibang mga editor,
pero magkasundo kami sa simula pa lang.
Nakakatuwa.
Ano'ng sinasabi mo?
Siguro nagkakagustuhan ang magkasalungat.
Excuse me, di kami magkasalungat ni Paul. Marami kaming pagkakatulad.
Nagkamali ako. Sigurado akong mahaba ang listahan ng napagkakasunduan n'yo.
Ba't di tayo tumahimik sandali? Para ma-enjoy ko naman ang tanawin.
Kung 'yan ang gusto mo.
- E ikaw? - Di natin kailangang pag-usapan ako.
Ang ganda ng view.
- Napakaganda nito. - May mas maganda pa diyan. Halika.
So... Kailangan kong itanong.
Kailangan talaga?
- Sige lang. - Okay.
Ba't di ka sumulat ng sarili mong libro?
Sinusubukan ko, pero medyo mahirap nitong huli.
Dahil abala ka sa pag-aayos ng libro ni Paul.
Hindi, kasi...
- Wala akong masasabi ngayon. - Lahat ay may masasabi.
Kailangan lang ng tapang para sabihin 'to.
- Tinatawag mo ba akong duwag? - Hindi.
- Ikaw lang ang nag-iisip no'n. - Okay.
Tama. Sabi ni Paul, gusto niya ng tunay na Ireland.
Kaya, ito na ang pinakatunay.
Wow.
Ang Cliffs of Moher.
- Alam mo 'to? - Narinig ko na ang tungkol dito.
Ano sa tingin mo?
Para akong nakapasok sa nobela ni James Joyce.
Di 'yan ang inaasahan kong reference.
Si Joyce ang paborito kong author.
Talaga?
Uy, ang ganda ng kuha mo.
Salamat.
Kaso, sa tingin ko hindi isang magaspang na talampas ang istilo ni Paul.
Malamang hindi, pero sa 'yo ba?
- Oo, sa tingin ko maganda 'to. - Ako rin.
Gusto kong magpakasal dito.
Bakit hindi?
Dahil ngayong weekend na ang kasal, at ayaw ko na silang pahirapan.
Di pagpapahirap ang pagkakaroon ng boses sa sarili mong kasal.
Sorry, gusto ko lang makilala nang kaunti ang mga paksa ko bago
ko sila kunan ng litrato.
Akala ko di ka naglilitrato ng mga tao.
Handa akong gumawa ng exception.
- Wow. - Di maganda 'yon.
Mukhang masaya 'yan.
Heather, Emma. Ang kaibigan ko, si Finn.
Hi, groomsman din ako ni Paul. Masaya akong makilala kayo.
Paul, ano'ng nangyari sa 'yo?
Mahabang kuwento.
Sinusubukan kong bawasan ang pinsala. Tingnan mo.
Kita ba 'to sa mga litrato?
May concealer ako na puwede mong hiramin.
Maganda 'yan. Salamat.
Heather, kausap ko si Kory tungkol sa paglakad sa wedding aisle.
Mag-ensayo ba tayo, para maganda ang pasok natin?
Binabantayan kita, Finn.
Mang-aagaw siya ng spotlight.
May mga galaw ako, Paul. Di ako magsisinungaling.
Walang makakaagaw ng spotlight mo. Gusto mong kuhanan pa kita ng yelo?
Hindi. Dito ka na lang at aliwin mo ako. Pigilan mo ako na maawa sa sarili ko.
Lagi ka bang mapagmalasakit?
Hindi sa lahat.
Ang suwerte ko.
Mukhang may parating na bagyo.
Dapat makauwi ka na. Marami ka pang gagawin.
Hindi naman. Nagawa na ng mama ni Paul ang lahat.
Nasaan ang mama mo sa okasyong 'to?
Nasa Des Moines siya pero parating siya para sa rehearsal dinner bukas.
Matutuwa kang makita siya.
Mas maiging narito siya. Alam niya ang gagawin sa mga ganitong sitwasyon.
Mapapadali ang lahat.
- Dapat ba... - Tulungan mo ako diyan. Oo.
Hilahin mo lang.
Banal na ina ng Diyos!
- Ang lakas nito. - Alam mo ang sinasabi nila sa Ireland?
Kung di mo gusto ang panahon, maghintay ka lang ng limang minuto.
Sinabi 'yan ni Mark Twain.
- Napakalaking puno niyan. - Oo nga.
At ito lang ang daan palabas.
- May iba pang daan para lumusot. - Kung Hummer ang gamit natin.
Babalik ako. Okay lang. May alam akong magandang pub na puwede nating puntahan.
Teka, talaga?
Halika na.
- Sumukob ka. - Salamat.
Tara na.
Magandang pub 'to. Magugustuhan mo.
Wow. Masaya dito.
Pinakamasarap sa Ireland ang fish and chips nila.
- Akala ko ayaw mo 'yon. - Pa'no mo nasabi?
Sabi mo...
Kalimutan mo na.
James Thomas, gago ka.
O'Callaghan, sira-ulo ka.
Kumusta ka na? Ba't ka nandito?
May puno sa kalsada kaya naipit kami.
Tama, narinig ko nga. Aasikasuhin 'yan ni Seamus sa umaga,
pero medyo lasing na siya ngayon.
Kailangan namin ng dalawang kuwarto ngayong gabi.
Teka, di ako puwedeng magpalipas ng gabi dito.
Gusto mo bang matulog sa kotse?
Sandali lang.
Si Paul Kennedy ito. Di kita masasagot ngayon.
- Sino'ng magandang nilalang? - Kumalma ka.
Wag mong sabihing may nakumbinsi kang binibini na may pakinabang ka.
Paul, si Maddie 'to.
May natumbang puno sa gitna ng kalsada, kaya naipit kami dito.
Siya si Madeline Kelly. Kukunan ko ng litrato ang kasal niya.
- Ang kasal niya, ha? - Tumigil ka na.
Magpapalipas ako ng gabi dito. Tawagan mo ako pag nakuha mo 'to.
Nag-iwan na ako ng mensahe.
Magaling. Kain na tayo.
- Maupo ka. - Sige.
Baka gusto n'yo ng kaunting beer?
Puwede bang white wine sa 'kin? Di ako umiinom ng beer.
Di ko sasabihin 'yan nang malakas dito.
Makukulong ka dahil sa pagtataksil.
- Mukhang mabait siya. - Mabait niya.
Matagal ko nang kaibigan si Tom.
Pumupunta ako sa Ireland mula bata ako, kaya may espesyal na lugar ito sa puso ko.
Totoo bang wala kang bahay?
Sa linggong ito, may inuupahan akong kuwarto sa itaas ng Scruffy Murphy's.
Tapos, bibiyahe ako at maglalakbay sa mundo
na camera at pasaporte lang ang dala.
Di ba nagiging malungkot pag tumagal?
Alam mo, kasi...
May kalayaan, walang obligasyon.
Baka di mo pa nahanap ang taong makakasama mo habang-buhay.
Gaya mo?
Naglalaro ka ng dart?
Hindi nitong huli.
Maglaro tayo.
Heto.
Kailangan lang ng mahigpit na hawak, tindig, at kumpiyansa.
- Ayaw mong pag-usapan ang sarili mo, 'no? - Paano mo nasabi 'yon?
Lagi mong iniiba ang usapan.
Di mo dapat alisin ang paa mo sa sahig.
Nakita mo?
Ngayon, subukan mong tumayo nang ganito.
Braso mo lang ang gagalaw.
Misteryo kang tao.
Kung magsasalita ka lang, di mo maisasaisip na tamaan ang target.
- May daya 'yon. - Di ako nandaya.
Siguro dahil sa suwerte ng mga Irish.
O baka dahil sa 'yo.
- Ibig kong sabihin, magaling kang coach. - Magaling kang estudyante.
Dalawang araw na lang ikakasal na ako.
Tama.
Ang inumin n'yo.
At ang mga kuwarto n'yo.
- Ayos. Salamat, Tom. - Mag-enjoy kayo.
Salamat.
- Gusto mong tikman? - Sige.
Hindi na masama.
- Isang sayaw bago tayo magpahinga. - Okay.
Sorry. Kailangan kong dumaan.
Family emergency 'to. Kailangan kong makaalis. Please.
Tapos na kayo.
Salamat. Bye.
Hi, kanina pa ako nakapila sa maling counter,
at naiwan ako ng eroplano. Kaya ikuha mo ako ng isa pang biyahe agad.
Principal Kelly. Ako 'to, si Allegra.
- Oo, hello, Allegra. - Hi.
Kailangan kong makapunta sa Ireland. Ikakasal na ang anak ko.
- Ikakasal na si Maddie? - Oo. Nagmamadali ako.
Naiwan ako sa flight papuntang Dublin. Puwede mo akong hanapan ng iba?
Tapos kailangan ko ng koneksyon sa Knock airport. Sa West Ireland 'yon.
Sige. Paano ka naiwan ng eroplano mo?
Hindi gumana ang orasan.
Nasobrahan ka sa tulog. Nakakaloka 'yan.
Nawalan ng kuryente, tapos 'yong backup na alarm ng telepono ko...
- Ano'ng ginagawa mo? - Tine-text ko si Kimmy.
Naaalala mo siya sa detention? Magugulat siya.
- Seryoso? - Oo.
Tulungan n'yo 'ko! Please, tulungan n'yo ako.
Tara na.
- Sige na, umandar ka na. - Wala, ayaw.
Di ako makapaniwala. Male-late ako sa wedding rehearsal ko.
Baka may tubig sa karborador.
- Subukan nating kadyutin. - Ano 'yon?
Magtulak kayo. Aapakan ko ang clutch.
- Sige. Okay. - Sige, ayos.
Sige, handa na kayo?
Sige.
Tulak.
Uy!
Tagumpay!
Lagot.
Kuha ako ng basahan.
Puwede na. Basahan.
Buweno, wala pa rin si Madeline.
Una, naiwan ang nanay niya sa flight, at ngayon hinihintay natin ang anak.
- Sana hindi ito kaugalian sa pamilya. - Hindi naman siguro.
Sigurado akong darating si Maddie.
Malaking hamon talaga ang mga punong 'yon.
Di natin alam kung may chainsaw sila.
- Di ba, Em? - Oo, tama.
Di ka nagdala ng charger.
Ikaw rin naman.
Wala na bang ibibilis 'to?
- Wala na. - Ayos.
- Hindi nakakatawa. - Nakakatawa kaya. Magiging ayos lang 'yan.
Tingnan mo 'yon.
Mga minamahal, nagtipon tayo dito ngayon
para ipagdiwang ang pagmamahalan ng dalawang kabataang...
Sandali, nandito na 'ko.
Pasensiya na. Pasensiya na talaga.
Muntik na, Maddie. Mawawalan ka na ng puwesto.
Halika rito.
Sorry.
- Ano'ng nangyari sa 'yo? - Kasi...
Ako ang may kasalanan.
Pabalik na kami mula sa Cliffs of Moher.
Ano ba kasing ginagawa n'yo do'n?
Pa'no ka naging maputik?
Buweno, magkakasama na tayo, at iyon ang mahalaga.
Puwedeng deretso na tayo sa dulo?
Parating na ang mga bisita para sa rehearsal dinner.
Sige, doon na tayo sa magandang bahagi.
Maaari mo nang halikan ang iyong asawa.
James?
Ano?
Sino si James?
Ako 'yon.
Ano'ng nangyari?
Nawalan ka ng malay.
Siya 'yon.
Sino ang alin?
Si Saint Brigid?
Siya ang may gawa ng lahat ng ito.
- Sa tingin mo, uminom siya ng whiskey? - Sean, ano ka ba.
- Dahil siguro sa stress sa kasal. - Tubig?
Hindi. Medyo nahilo lang ako nang kaunti. 'Yon lang.
- Sigurado kang okay ka lang? - Oo, okay lang ako.
Pakakasalan ko si Paul Kennedy.
Tama 'yon.
Ituloy na ba natin?
Oo naman, Father. Sorry.
Nasa'n na tayo?
Kaunting katahimikan. May sasabihin ang mahal kong asawa, si Sean.
Salamat, mahal ko.
Maging magaan at masaya ang inyong mga puso.
Nawa'y maging malaki at malawak ang mga ngiti ninyo.
At nawa'y laging may isa o dalawang barya sa inyong mga bulsa.
Wala kang aalalahanin, Maddie. Ikakasal ka sa isang Kennedy.
- Cheers! - Cheers!
- Umiinom ka na ng Guinness ngayon? - Nagugustuhan ko na 'to.
Sige, ngayon bilang parangal sa masayang mag-asawa,
maglalaro tayo ng "Gaano Mo Kakilala ang Fiancé Mo?"
Tatlong tanong. Kung tama ang sagot n'yo, pareho kayong iinom.
Pag mali, iinom tayong lahat.
Kailangang uminom kahit anong mangyari? Puwedeng ibang laro na lang?
Hindi, di ka makakatakas dito. Si Kory ang gumagawa ng rules.
Sige, unang tanong. Sino ang paboritong author ni Maddie?
Madali lang 'yan.
Paul Kennedy.
Hindi. Magaling. Hindi.
Gusto ng fiancée ko ang mga classic. Ang paborito niyang author ay si...
James Joyce.
Charles Dickens.
Tama 'yon.
Isang puntos para sa mag-asawa.
Pangalawang tanong. Ano ang kantang una ninyong isinayaw?
Wala, e.
Di marunong sumayaw si Maddie, di ba?
Hindi nga.
Sapat na'ng narinig namin sa 'yo, kapatid. Ang huling tanong ay para kay Maddie.
Saan nag-propose si Paul?
- Alam niya ang sagot do'n. - Sabihin mo pa rin sa 'min.
Nag-propose?
Paano mo nakuha ang singsing sa daliri mo?
Sige na, Maddie. Sabihin mo sa kanila.
Buweno...
ito ay sa isang napakaespesyal na lugar.
Espesyal talaga.
Napakaespesyal nito at...
Di ba? Napakaganda at espesyal.
Sa O'Toole's sa Brooklyn noong kaarawan ko.
Mismo.
Tama. Sa O'Toole's sa Brooklyn.
- Sa kaarawan mo. - Sa kaarawan ko.
Tapos...
Pagkatapos, tumingin sa 'kin si Maddie,
at sinabing, "Ano ang kailangan para dalhin mo ako sa Ireland?"
Tapos sabi ko,
"Kailangang ikasal tayo."
Pagkatapos...
Tapos...
Kunwari lang siya.
Tapos lumuhod ka, at nag-propose ka sa 'kin.
Nag-propose ako?
Ibig kong sabihin, oo, siyempre. Oo, nag-propose ako.
- Ako. Oo, ako ang nag-propose. - Ikaw.
At pagkatapos no'n, gaya ng sabi nila, ay kasaysayan.
- Ayos ka lang? Ano'ng problema? - Paa ko, masakit.
Tara na.
Paumanhin.
James, baka puwedeng tingnan ko ang mga 'yan.
Tingin ko, mas mabuting dito ka na magpalipas ng gabi.
Pinaayos ko na kay Nevin ang tower suite para sa 'yo.
Si Nevin. Ayos.
- Magkita tayo sa umaga. - Sige.
- Salamat sa araw na ito. - Oo naman. Salamat sa pagtanggap n'yo.
Aalis ka na ba?
Hindi. Inaayos ko lang ang mga gamit ko.
Pinapatulog ako ni Olivia sa guest tower nila.
Parang ang gara.
Wala na siyang tiwala na makakarating ako sa oras bukas pagkatapos ng nangyari.
Salamat sa pagdala sa akin sa Cliffs at sa sayaw.
Masarap isipin na isa akong full-service photographer.
Ito ba ang pinangarap mo?
- Ano? - Ito.
Lahat ng ito.
Parang naguguluhan ka kanina, parang di kayo magkakilala.
Kalokohan. Siyempre, kilala namin ang isa't isa.
- Charles Dickens? - Kahit sino puwedeng magkamali.
Oo nga.
Sana di pagkakamali ang gagawin mo.
Di mo puwedeng sabihin 'yan sa 'kin.
Di tayo magkakilala. Isang araw tayong magkasama.
Inaamin kong maganda ang araw na 'yon
na puno ng mga dramatikong tanawin at romantikong ulan,
pero wala ka pa ring karapatang tanungin ang mga desisyon ko.
Bukas, ikakasal na ako kay Paul Kennedy.
Dahil niyaya mo siya.
Ano? Sa tingin mo, di puwedeng hingin ng isang babae na pakasalan siya?
Hindi.
Pero kung nobya kita, di ako maghihintay.
Ako na ang unang magtatanong.
Alam mo, siguro dapat di ka na pumunta sa kasal.
Sasabihin ko kay Olivia.
- Sige. Kumuha ka ng mga litrato. - Oo. Tapos di mo na 'ko makikita.
Pupunta ako sa Bolivia para kunan ang isang endangered na butiki.
- Ano? Kailan ka aalis? - Sa Linggo.
Ayos. Tamang-tama para takbuhan mo ang sarili mong buhay.
Di ko dapat sinabi 'yon.
Medyo huli na.
Ma?
- May flight na ako. Pasakay na kami. - Talaga?
- Magandang balita. - Darating ako sa oras ng kasal.
Wag mo na akong sunduin. Magta-taxi ako.
Okay. Ma, masaya akong darating ka. Kailangan talaga kitang makita.
Parating na ako, at sisiguraduhin kong perpekto ang kasal mo kay Paul.
Salamat, Ma.
Ito ay anunsyo ng pagbabago ng gate. Ang Flight 47 papuntang Dublin ay...
Ano'ng sabi nila? Sandali lang, honey.
Sa'n papunta ang lahat? Ano'ng nangyayari?
- Aalis na ako. Bye. - Ma?
Padaan.
Hi.
Hi. Mukhang nage-enjoy ka. Magaling sumayaw si Emma, 'no?
Oo. Baka puwedeng bigyan ka niya ng kaunting gabay para bukas.
Muntik ko nang makalimutan. Sinulat ko ang mga vows natin. In-email ako sa 'yo.
Teka, sinulat mo ang wedding vows ko?
Maddie, manunulat ako.
Pero baka puwede mong pagandahin nang kaunti.
Paul, puwede kang pumunta rito sandali?
Tinatawag nila ako. Sama ka?
Siguro matutulog na lang ako kung okay lang. Medyo pagod na ako.
Okay. Sa guest room ako matutulog mamaya.
Ayaw ko ng malas bago ang kasal.
Hindi. Ayaw natin niyan.
- Good night. - Good night.
PASASALAMAT
IN-EDIT NI MADELINE KELLY
NOBELANG WALANG PAMAGAT NI MADELINE KELLY
HETO NA BABE! WEDDING VOWS NI PAUL KENNEDY
- Napakaganda ng gabing 'to. - Oo nga, 'no?
Oo. Sana di na ito matapos.
'Yan din ang gusto ko.
- Good night. - Good night.
Sa kapilya ang mga bulaklak na 'yan. Isang magandang umaga para sa kasalan.
Maganda ba ang kuha mo?
Sa tingin ko. Oo.
Di ka pa ba maghahanda para sa kasal?
Oo nga, nagpapakalma lang ako.
Iiwan na kita.
James. Pasensiya ka na talaga sa nangyari kagabi.
Di na kailangan ng paumanhin.
Marami kang iniisip.
- Nabasa ko ang libro mo. - 'Yong libro ni Paul.
Alam ko ang sinabi ko.
Mas maganda 'to kaysa sa iba niyang libro.
Higit na mas maganda.
Pa'no kaya nangyari 'yon?
Wala naman akong gaanong binago.
- Bakit mo ginawa 'yon? - Ang alin?
Isang bagay ang mag-edit ng libro
pero di mo dapat i-edit ang buhay mo.
Di ko ine-edit ang sarili kong buhay, pero...
Mukhang kakaiba 'to,
pero di ako sigurado na ito dapat ang buhay ko.
Kung gano'n, oras na para magsalita.
Ito ba talaga ang gusto mo, Maddie?
Si Paul ba talaga ang taong gusto mong makasama habang-buhay?
Pangarap ko ang makasal kay Paul.
Sige.
Kung gano'n, bakit napakalungkot mo?
Dito ang daan.
Kahanga-hanga ang belo mo. Napakaganda mo.
Ito na 'yon. Di ako makapaniwalang nangyayari 'to.
Ako rin. Puwede bang humingi ng pabor at tingnan kung dumating na ang mama ko?
- Di niya sinasagot phone niya. - Sige. Ako'ng bahala.
Okay, salamat.
Hi, Father.
Handa ka na ba, Madeline?
Sa palagay ko.
- Sa palagay mo? - Kasi...
Father, tingin ko may nagawa akong mali.
Ano 'yon, anak?
Humiling ako kay Saint Brigid.
'Yon lang ba? Kailangan mong mag-ingat sa kaniya.
Kilala siya sa pagkakaroon ng sense of humor.
Ano po?
Pag humingi ka sa kaniya ng isang bagay, maaaring di niya ibigay ang gusto mo,
pero lagi niyang ibibigay ang kailangan mo.
'Yon na ang hudyat ko.
Magiging maayos din ang lahat. Magkita tayo sa labas.
Magsisimula na.
Pantay ba kilay ko?
Masama ang ugali ng makeup artist na kinuha ni Olivia.
- Nainis yata siya sa 'kin. - Maganda ka.
Patawad, Em.
Tungkol saan?
Sa inyo ni Paul.
Ano'ng sinasabi mo?
Alam kong may nararamdaman kayo sa isa't isa.
Nakita ko kayo sa patio kagabi.
Wala namang nangyari.
Kilala na kita simula bata pa tayo, Em. Ayos lang. Puwede mong sabihin sa 'kin.
Maddie.
Naniniwala ka ba sa tadhana?
Minsan.
Di ko alam kung bakit,
pero simula nang makilala ko si Paul,
parang dapat kami ang magkasama.
Sa ibang buhay, siguro naging kami.
Di nga lang ngayon.
Di ako makapaniwalang nauunawaan mo 'to.
Araw mo 'to na sinisira ko.
Di mo kasalanan. Totoo.
Susubukan kong ayusin 'to.
Excuse me.
- Hi. - Ihinto n'yo.
- Hello. - 'Yan ba ang damit?
- Ano'ng nangyayari? - Naku po.
Ano'ng suot niya? Nasa'n ang family wedding dress?
Kumusta kayo.
Para sa mga hindi nakakakilala sa akin, ako si Maddie, ang ikakasal.
O ang dapat na ikakasal.
Siyempre, kilala n'yo si Paul.
Mabait siya at magaling din siyang manunulat.
Sinasabi lagi sa 'kin na kailangan kong magsalita para sa sarili ko.
Kaya heto na.
May malasakit ako kay Paul,
pero di ako in love sa kaniya.
Sigurado akong gano'n din siya sa 'kin.
Maddie.
Naisip ko lang na kung pagdadaanan mo ang isang bagay na gaya nito,
gaya ng kasal, at pag-aasawa, at buhay,
dapat kasama mo ang taong mahal mo, di ang pinangarap mo.
Dapat isang taong nahanap mo,
o kahit isang taong nakahanap sa 'yo.
Pasensiya na. Hindi ito katanggap-tanggap.
Paul, bakit mo hinayaang mangyari 'to?
Ako?
Kasalanan niya 'to lahat.
- Ang photographer? - Nakita ko kayo ni Maddie kanina.
Sa may lily pond.
Pa'no naman kayo ni Emma kagabi sa patio?
Walang kuwenta 'yon. Sinusubukan niyang nakawin ang mapapangasawa ko.
At least di ko ninanakaw ang mga ideya ni Maddie at ginagawang akin.
- Ano'ng sinasabi mo? - 'Yong libro mo.
Buweno...
ako ang sumulat no'n.
Hindi. Ako ang sumulat ng libro.
At ayan na.
Paul, tama na.
Hindi. Tama ka.
Pasensiya na. Sorry sa inyong lahat.
Halika rito.
Wag! Tumigil ka!
Maddie, di ito makakatulong.
Paul, tigilan mo na!
Ang binti ko!
Sean, wag kang tumayo lang diyan! Gumawa ka ng paraan!
Sige, anak. Kaya mo 'yan.
- Matatag ka. - Sino 'yon?
MAMA
Tigilan mo na siya!
Ma? Nasa'n ka?
Wag kang mataranta. Nasa ospital ako sa Des Moines.
- Ayos ka lang ba? - Ayos lang ako.
May bali lang ako sa daliri sa paa
at maliit na bukol sa ulo, pero naalala ko na ang lahat.
Honey, sabihin mo. Ang kasal. 'Yon ba ang pinangarap mo?
Kory!
Hindi sa isang milyong taon.
Bakit di siya ang hatakin mo? Tulong! Tulungan mo akong hulihin siya.
Bitawan mo ako! Alis!
Ano'ng problema mo? Ha?
Tatawagan kita ulit.
James!
Sino'ng tinutulungan mo?
Paul. Nasaktan ka ba?
Sa tingin ko, hindi.
Di ako makapaniwalang tinawag mo akong walang kuwenta.
Ano? Di 'yon ang ibig kong sabihin. Sorry! Bumalik ka!
Ay Diyos ko.
Wag na natin Siyang isali rito.
James.
Sandali, James.
Nagkamali ako.
Di ako dapat nanatili sa trabahong ito. Masyado na akong emosyonal dahil dito.
- Talaga? - Narinig mo si Paul.
Tingin niya ako ang may kasalanan.
Kung tutuusin, malamang ako nga.
Hindi.
Kung nagawa mong pagdudahan ang sarili mo dahil sa 'kin, sorry talaga.
- Pero... - Ang pinakamabuting magagawa ko ay...
Lumayo sa 'yo.
Pero wala kang kasalanan.
Hangad ko para sa 'yo lahat ng kasiyahan sa mundo.
Di ako magiging masaya kung wala ka.
Alam kong wala itong katuturan ngayon,
pero naniniwala akong tayo ang dapat magkasama.
Pero di ganito.
James, sandali!
Paalam, Maddie.
Okay, nandito na ako.
Alam kong nandito ka, Saint Brigid. Lumabas ka na.
Please! Isang pagkakamali ang lahat ng ito.
Si Paul, ang kasal, si James.
Bawiin mo na lang!
Saint Brigid!
Di mo kailangang sumigaw, mahal ko.
Nandito ako.
Kailangan kong bawiin ang wish ko.
Imposible 'yon. Natupad na ang hiling.
Pero naging magulo na ang lahat.
Talaga? O nangyari lang ang nararapat?
Tama ka, at natutunan ko na ang leksiyon ko.
Ang mamuhay sa sarili kong kapalaran.
Buweno, iba 'yan.
Sandali, bumalik ka. Sa'n ka pupunta?
Please, Saint Brigid, hayaan mong bawiin ko ang wish ko.
Okay.
Sige. Kaya ko 'to.
Kailangan ko lang ng kaunting hangin.
Nasa'n na ang hangin? Okay.
Mahinang simoy ng hangin lang. Bigyan mo ako.
Tatanggapin ko anuman ang mayroon ka. Okay.
Bawiin mo na lang ang wish ko.
May tao ba riyan?
Ano'ng ginagawa mo?
- Bakit 'di ka pa bihis? - Damit ng bridesmaid 'yan.
Oo, at dapat suot ito ng bridesmaid.
- Wala na ang singsing. - Anong singsing?
Sina Paul at Emma 'yon.
- Ayos ka lang ba? - Nakakamangha 'to.
Mabuti naman at 'yan ang tingin mo. Tara na.
- Hi, Ma. - Hi, sweetheart.
Kumusta ang paa mo?
Ang paa ko? Baka ang arthritis ko.
Di na sinumpong mula nang uminom ako no'ng glucosamine.
Magandang balita 'yan.
Salamat, honey.
James?
Sorry.
Sige. Heto na.
Salamat.
Whiskey, please.
- Ang ganda ng reception. - Oo nga.
- Heto. - Salamat.
- Cheers. - Cheers.
Oo na. Wala siyang gusto sa 'kin.
Magmu-move on na 'ko.
- Mabuti 'yan. - Salamat.
Champagne, please.
- Hello, gwapo. - Hi.
- Gustong sumayaw? - Oo naman.
Sige. Wag ka nang magsalita.
- Uy. - Uy, nage-enjoy ka ba?
Oo, ang ganda ng seremonya. At nasuot mo ang sarili mong damit!
Di mangyayari 'to kung wala ka.
Maddie, buong buhay ko naghanap ako ng katulad ni Paul.
Sobrang saya ko para sa 'yo.
Ayun ang photographer. Okay ba ang lipstick ko?
Maayos pa rin.
Ayun pala siya.
Binabati kita, Paul. Kahanga-hangang tao si Emma.
- Suwerte ka sa kaniya. - Suwerte tayong lahat.
Kakatawag lang ng publisher.
Malaki ang benta sa US. Gusto nila agad ng sequel.
Pero siyempre, isang buwan ako sa honeymoon.
Ayos lang bang simulan mo ang kuwento?
Depende 'yon.
Saan?
May co-writing credit ba ako?
Madeline, di naman gano'n 'yon.
Ako lang ang author.
I-edit mo ang kuwento, at pangalan ko ang magbebenta ng mga libro.
Kaya nga mahusay ang team natin.
Alam mo? Di gano'n ang isang team.
Siguro dapat mag-isa ka muna dito.
Sa'n ka pupunta?
Isusulat ang sarili kong kuwento.
I-enjoy mo 'yan.
- Salamat, Murphy. - Cheers.
Ano'ng sa 'yo?
Hi, hinahanap ko si James Thomas. Umuupa siya ng kuwarto sa taas.
Si James? Umalis na siya. Kakaalis lang niya.
Talaga?
- Baka maabutan mo pa siya. - Okay, salamat.
- Walang anuman. - Salamat.
May nakaupo na rito?
Depende kung nanakawin mo ulit ang bag ko.
- Salamat. - Ayos lang.
- Pagkakataon nga naman. - Maliit lang ang bayang 'to.
Photographer ka ng kalikasan, tama?
Iniisip ko kung puwede kong hingin ang payo mo.
Sige.
Nagsasaliksik ako sa Bolivian tree lizard.
Endangered sila, alam mo 'yon.
Inalok ako ng trabaho para kunan ng larawan 'yon.
- Kailan ang alis mo? - Hindi na. Tinanggihan ko ang trabaho.
Talaga?
Kasi, pagkababa mo sa bus,
may nakilala akong isang kawili-wiling babae
na sinabihan akong manatili muna sandali.
Tingnan ang mangyayari.
Gaano ka katagal sa Ireland?
Hangga't kailangan.
Plano akong magsulat ng libro sa Cliffs of Moher.
Alam mo ba 'yon?
Isa sa mga paborito kong lugar.
Ako rin.
Siguro puwede tayong pumunta ro'n minsan.
Gusto ko 'yan.
Tungkol saan ang libro?
May ideya ako.
- Gusto mo bang kumain mamaya? - Gusto ko 'yan.
May alam akong magandang pub.
Pwedeng maglaro ng darts?
Oo naman.
May live music pa.
- Sumasayaw ka ba? - Oo. Sumasayaw ako.
Sabi ko na nga ba.
BILANG PAG-ALALA KAY ANDREA SUE TOWNSEND
Tagapagsalin ng subtitle: Ivy Grace Quinto