Desexar: Querer algo imposible ou que seguramente non sucederá.
Pero e se sucedese?
O DESEXO IRLANDÉS
- Paul! - Paul!
Unhas palabras, Paul.
Agarda!
Levas a miña bufanda! Para!
Ola, preciosa!
Ola! Estás xenial.
Grazas.
- Paul! - Paul!
- Dous segundos. - Vale.
Que tal? Alégrome de volver verte. Como estás? Grazas por vir.
- Teño unhas preguntas. - Dáme un momento.
No sería ninguén sen esta gran muller, escritora brillante por dereito propio:
Madeline Kelly, a miña editora.
Maddie, vén.
Esta noite é para nós. Isto conseguímolo xuntos.
Escribiches unha gran historia. Eu só a puín.
Logo gárdame un momento. Quero falarche dunha cousa.
- De que? - Xa verás.
- Vale. - Ben.
- Unha pregunta rápida. - Ola, Jay.
Para a túa historia de amor inspirácheste nalgunha muller?
Veña, non vou revelar tódolos meus secretos.
- Volves a Manhattan? - Sempre é un pracer.
A por outro éxito en vendas?
Diga.
- Ola, Maddie. - Ola, mamá.
- Menos mal que te pillo. - Que fas no ordenador?
Quero pedir papel hixiénico por Internet.
Os alumnos ségueno roubando
e esta tecla está bloqueada.
Demasiada información.
Fuches ti quen preguntou.
Isto é unha loucura.
Houbo un atasco e acabo de chegar.
Vas chegar tarde á túa gran noite. Que pouca organización.
Oxalá estivese aí para axudarche.
- Mamá, podes agardar un momento? - Claro.
Só un momento.
Vale, dime.
Chamaba por saber se xa falaras diso con Paul.
Aínda non, espero que non contases a ninguén o que sinto por el.
Tranquila, a ninguén en Des Moines lle interesa.
- Heather e Emma non o saben. - Non llelo contaches?
É que non estou preparada.
Se as túas amigas non o saben,
o máis seguro é que Paul tampouco.
Deille moitos sinais.
Tiñas que ver como me mira cando traballamos xuntos.
- Mamá, el enténdeme. - Estás namorada del.
- Por que non llo dis? - Igual non fai falla.
Que pasou?
Dixo que tiña algo que contarme.
- En serio? - Pode que esta sexa a noite.
Xa funciona.
Mamá, teño que marchar.
Vale, pero se hoxe non che di como se sinte,
tes que contarllo. Só digo iso.
- Vale, quérote. Abur. - E eu a ti.
- Ola, rapazas! - Ola!
Que emocionante.
Estamos moi orgullosas de ti.
Grazas por virdes.
E a bufanda que che dei?
Nalgún lugar de Brooklyn.
- E iso? - Foi un accidente.
No te xulgo se non volves prestarme nada.
Non te preocupes. Era una mostra do traballo.
Heather, un gran traballo coa portada.
Gústache?
É incrible. Ti que opinas, Emma?
- Que tes algo que contar. - Como? De Paul?
Si. Levas máis dun ano traballando con el.
Dime que te decataches.
Creo que é un gran escritor. Nada máis.
O teu nome tamén debería ir na portada.
- O libro escribíchelo ti practicamente. - Non.
Non exactamente.
E é bo para a miña carreira.
Paul gábame diante da editorial.
- É irlandés. - Si.
- Ten acento sensual? - Non me fixei.
- Está solteiro? - Dáme iso.
- Vale. - Onde vas?
A por Paul.
Veña, Maddie. Non te botes atrás.
Aquí estás.
Vin beber un pouco antes de enfrontarme ás masas.
Vailles encantar. A historia é fermosa.
Iso débocho a ti.
Á miña maneira, xa se estarían enleando no lago no capítulo dez.
Es incrible, sabes?
Compleméntasme, Madeline.
Facemos un gran equipo.
Si, e por iso quería falar contigo
de algo moi importante para min.
- Podes dicirme o que sexa. - Pois...
Creo que xa é hora
de que a nosa relación pase ao seguinte nivel.
Paul, no sei que dicir. Eu síntome igual.
De verdade?
Fantástico.
Pois ben,
queres traballar comigo no meu próximo libro?
Esta vez participarás dende a creación do argumento.
Sei que queres escribir unha novela e eu podo axudarche.
Poderías esperar só un pouco máis?
Pois eu...
- Claro. - Xenial!
- Paréceme xenial. - Estupendo!
Pois ben.
A meterse na boca do lobo.
Véxote dentro.
Se deixas de moverte, podo collela.
Lévame ó baño.
Perdoa. Estás ben?
Só temos un problema coa pestana.
Podo axudar?
Pode ser. Son as pestanas novas de NanoGrip.
Son estilista en Bergdorf.
Probo os últimos modelos da súa cosmética de luxo.
Este está suspenso.
- Podo probar? - Claro.
Terei moito coidado.
Listo.
Que tal agora?
Moito mellor.
Lamento interromper, pero hai moita xente esperando.
- Vale, despois de ti. - Non, despois de ti.
"Ela observa dende as profundidades."
"Se el puidese alcanzala,
podería romper o feitizo."
"Pero en lugar diso, dá a volta."
"Ela chámao con palabras afogadas
e el desaparece entre a néboa dese val cheo de musgo."
"Capítulo oito."
"A primeira noite soa foi a peor."
DOUS CORAZÓNS IRLANDESES
Aquí tes, Gertrude. Un nome precioso, por certo.
Grazas, Paul.
- Como vos coñecestes? - Somos amigas dende a escola.
Sempre me gustou moito ler.
Como? Esa era eu.
- Queres que che firme o libro? - Si.
Sen problema.
- Imos alá. - Ese lago existe?
Si. Está en Irlanda. Preto da casa da miña familia.
Gustaríame poder velo.
E a min gustaríame ensinarcho.
Escribes historias incribles. Podería pasar a noite escoitándoas.
Iso sería xenial.
Pero Paul ten unha rolda de prensa de mañá.
A conta.
- Pero se hai barra libre. - Non.
Foi incrible.
Creo que foi a mellor noite da miña vida.
Parece que Paul e ti conectastes.
Foi unha conexión ao instante.
Non o tomes moi en serio. Paul é un home famoso.
- Adoita facer sentir especial á xente. - Pero asinoume o libro.
Faino con moitos libros.
E pon o seu número?
QUERO VOLVER VERTE
Só é un número. Non che está pedindo casar con el.
É incrible que Paul e Emma vaian casar!
Foi todo tan rápido.
Coma o demo.
- Benvidas a Irlanda. - Grazas.
- Xa case estamos. Só outra maleta. - Paul, tamén é miña.
- Veña. - Trouxeches bastante equipaxe?
Vou casar, Heather.
Non sabes a cantidade de mudas que necesito.
Perdón.
- Mads. - Perdón.
- Vai todo ben? - Claro.
Maddie, colliches a túa maleta?
Case.
- Vémonos na entrada, de acordo? - Si.
Se me necesitas para ese traballo, estou dispoñible cando queiras.
Ben. Claro.
Si.
Perdoa. É miña.
Sospeito que non.
De verdade, é miña.
Déixote. Unha americana quere roubarme a maleta.
Non. Só intento coller a miña maleta.
Bótalle un ollo á etiqueta.
Non fai falla. Coñezo a miña maleta. Sóltaa.
Non vou soltar a miña maleta.
Ves? A miña saia favorita.
Pero é do teu talle?
Síntoo moito.
Tranquila. Pásalle a calquera.
Pero sospeito que a ti con máis frecuencia.
Goza a visita.
EQUIPAXE PERDIDA
Por fin te atopo.
Xa conseguimos meter tódalas maletas de Emma.
Igual teño que ir no teito.
- É incrible que estea pasando isto. - Xa. Como te sentes?
- Non estarás dubidando, non? - Eu? Nunca.
Non sei como agradecerche que me presentases a Emma.
Cambiáchesme a vida. Nunca o esquecerei.
Cubra isto.
Creo que me vai levar un rato. Ide indo a casa.
Non podo deixarte aquí.
- Non te preocupes. Xa collerei un taxi. - Vale.
Chámame para dicirme se vai todo ben.
OESTE DE IRLANDA AEROPORTO DE KNOCK
"Non hai Ubers preto." Xenial.
PERCORRIDOS EXCLUSIVOS BRIGID
- Pode levarme ata esta dirección? - Sen problema.
- Vale, grazas. - Si.
Agarde!
Billy. Alégrome de verte.
Non conseguiches que ninguén che dese a súa maleta?
Perdéronme a maleta, pero chamaranme cando a atopen.
Se necesitas uns calzóns, xa sabes a quen preguntar.
Es fotógrafo?
Son.
Fotógrafo naturalista.
Ou polo menos inténtoo.
É complicado agora que todo o mundo leva unha cámara no peto.
Nunca o pensara.
- Que fas en Irlanda? - Teño unha voda.
- Parabéns. - Non caso eu. É dunha amiga.
Igual tes sorte e colles o ramo.
Por que cres que quero casar?
Por nada. Era unha broma.
De mal gusto ao parecer.
DOUS CORAZÓNS IRLANDESES
- Grazas. - Estache gustando?
Está. Líchelo?
Non fai falla.
Case non remato o anterior.
É dos autores que máis vende en Reino Unido.
Alí tamén venden peixe e patacas.
E non por iso está bo.
Pois parece que lle vai ben sen a túa aprobación.
Non será amigo teu.
A próxima parada é a súa. Casa Kennedy.
Como Paul Kennedy.
Iso explícao todo.
- Grazas. - Non hai de que.
Para que o saibas: eu editei o libro. Tes algo que dicir?
As miñas condolencias.
Sabes que? Podes ir á...
Oe, ti. Isto é violación de morada.
Desculpe. Busco a Paul Kennedy.
Xa sei quen es. Estaba de broma.
Son Kory, o seu irmán.
- Encantada. - Eles están dentro.
Maddie! Xa estás aquí!
Si, collín un bus e foi todo ben
menos por un inglés impertinente que veu comigo.
Olivia.
Esta porcelana é exquisita.
Tes bo ollo.
É Belleek.
Leva xeracións na familia.
Por aquí.
Vaia.
Isto parece un conto de fadas.
Pero aquí, se perdes un zapato a medianoite,
é que vas bébedo.
É un encanto.
- De verdade? - Aquí está Maddie, directa do bus.
- Ola, Maddie. - Ben.
- Son Sean, o pai de Paul. - Ola.
Ai, non!
- Síntoo. - Tranquila. Ninguén sufriu danos.
Atoparon a túa equipaxe?
- Aínda non. - Senta.
Canto o sinto, Mads.
Non pasa nada.
Estaba asegurada.
Non nos preocupa a equipaxe, senón o vestido de dama de honra.
Sen el desequilíbrase a estética da voda.
Tamén pode quedar a un lado. Como animando.
Ben! O coche xa está listo.
Madeline. Estades todos listos?
- Por suposto. - Onde vamos?
Paul organizou unha excursión sorpresa. A que é un encanto?
Dáme un momento para cambiarme.
Que rapaza tan encantadora.
É adorable.
Madeline, estarás moi contenta por eles.
Si.
PUB E PENSIÓN SCRUFFY MURPHY
- Todo ben? - Xenial.
Boas, amigos.
Ten boa pinta.
- O viaxante do mundo. - Alégrome de verte, Murphy.
Todo ben? Como estás?
Ben. Esta vez quedas unha semana?
Si. Vou cubrir o festival da rapa de ovellas.
A xente está moi emocionada.
- Non o dubido. - Fionnuala está preparando a habitación.
Podes usar o meu Triumph mentres esteas aquí.
Non podo usar o teu coche.
Podes pagarme cunha foto desas profesionais que fas.
Así cólgoa no pub.
Trato feito.
E aínda che gusta?
Iso de andar polo mundo adiante.
Quitar fotos de lagartos e paxaros.
Pois si.
E se non quedas quieto,
como vas atopar unha muller coa que sentar a cabeza?
Non sei se será para min o de sentar a cabeza.
Non sei para que che digo nada. Nunca me fas caso.
- Alégrome de verte. - Moi ben.
Precioso.
Escoita, necesitas que che deixe algo? Roupa, se queres.
- Tranquila. Teño un xersei no bolso. - Vale.
- Vaia vistas. - Xa.
Estás ben? Pareces algo triste.
Si. Estou ben.
Podemos pasar a noite soas. Saír, ir beber, coñecer homes.
Levas sen saír con ninguén dende que empezaches co libro.
- Di que si. Veña. - Si.
Grazas. Véxote abaixo en 15 minutos.
A parella feliz vainos levar de pícnic.
Grazas.
- Xa levo eu a cesta. - Eu quedo co que máis pesa.
- Seguídeme. Imos de merenda. - Isto é precioso.
Esta ponte usábana os viquingos.
Seguro que aquí é de onde sacas a inspiración.
Mira, Lough Tay. O lago que sae no libro de Paul.
É moi fermoso.
A túa fada misteriosa vive aquí?
Nunha cidade somerxida no lago?
- Exacto. Moi observadora. - Pero non é misteriosa.
É retorcida e egoísta. Leva aos homes a morrer nas augas.
- Maddie! - É verdade. É unha fada malvada.
- Dámos un paseo en barca antes de comer? - Si.
Nevin reservou unhas barca para nós.
- Maddie, aínda cabes aquí. - Non pasa nada.
Hai moito sitio. Vai ser divertido.
- Vou dar un paseo. - En serio? Ben.
- Segura? - Segura.
- Sacamos unha foto? - Claro.
- Pataca! - Pataca!
E unha a Paul e a min?
Faina co meu móbil. Así podo colgala en historias.
Ben. Un, dous e tres.
- Toma. - Grazas, Mads.
Pois pasádeo ben.
- Ata logo. - Goza o paseo.
- Alá imos. - É precioso.
Conto contigo.
Adeus, rapaces.
- Adeus, Maddie! - Abur!
Ola, mamá.
Prometiches chamarme ao aterrares.
Perdón, estou sa e salva.
Paul tróuxonos a Lough Tay.
En directo é máxico.
Nótoche algo na voz. Estás ben?
Estou, pero...
Penso que todo sería distinto
de seguir o teu consello e dicir a Paul o que sentía.
Pensa que isto foi unha lección.
Vas ter que empezar a dicir o que pensas.
Deixa iso.
Si, pero agora xa é tarde.
Non vou dicirlle que desexaría que casase comigo, non con Emma.
- Maddie? - Mamá?
Maddie.
Está volvendo conectar, mamá.
Mamá?
Estabas pedindo un desexo?
Non, eu só...
Supoño, pero cría que ninguén escoitaba.
Eu escoiteite.
Mira isto.
Vale.
É unha cadeira dos desexos, pero tes que facelo ben.
Senta, pecha os ollos
e pide un desexo.
Non, estou ben así.
De que tes medo?
De nada, pero non creo nesas cousas.
Pois non tes nada que perder. Veña, por que non probas?
Vale, desexo...
Tes que facelo ben. Senta.
Pecha os ollos e faino en serio.
Vale, desexo...
Desexo casar con Paul Kennedy.
Non funcionou.
Non? E como o sabes?
Non debería haber un terremoto, caer un raio ou algo así?
Querías algo máis dramático?
Déixame ver se podo levantar unha brisa. Iso serviría?
Estaría ben.
Que soño tan raro.
Ola?
Heather? Emma?
Estades aí?
Paul!
Maddie, estás esperta. Pásasme unha toalla?
Claro. Si.
- Que fas aquí? - Ducharme. A ti que che parece?
- Viches o bálsamo de barba? - Non.
Que che pasa?
Nada, é que... non sabía que estabas aquí.
- E onde ía estar? - Vale.
Voume, vale. Síntoo.
Ai!
Maddie! Estás ben?
- Atoparon a miña maleta. - Ven aquí.
Mellor vou fóra. Necesito aire.
- Bo día, Mads. - Ola, Emma.
Emma! Espertaches cedo.
Vou correr antes de almorzar. Viches a Paul?
- Paul? - Busqueino por todos lados.
É fácil perderse nesta casa.
Pois aquí dende logo non está. De ningunha maneira.
- Vale. - Sabes?
De feito non o vin por ningures.
Pero que? Como entraches aí?
- Bo día, Emma. - Bo día.
- Túa nai estate buscando. - Grazas.
- Véxote no almorzo. - Pero Paul.
Como se nunca nos vise bicándonos.
Nevin, a miña chaqueta.
Preparándote para o gran día?
Debes estar emocionada.
Teño gana da recepción.
Nesta cidade hai tíos que están coma un tren.
Ves?
- Ola, estás...? - Temos que falar.
De que ía iso? Pero que che pasa, Mads?
Teño que dicirche algo, pero non podes contarllo a Emma.
Vale.
Tiven un soño moi raro.
Estabamos no lago e unha muller peculiar díxome que pedise un desexo.
Eu desexei casar con Paul Kennedy.
- Seguramente estás sorprendida. - Debería?
É igual. Cando espertei,
a miña maleta apareceu por arte de maxia.
E Paul estábase a duchar aí!
Vale.
Non che parece un estraño?
- E na maleta hai un vestido de noiva. - Claro.
- Por que está aí? - Porque é teu, parva.
Elixíchelo con túa nai en Nova York.
Que?
Claro. E nuns días
valo poñer, camiñarás cara ao altar e casarás.
- Non. - Claro que si.
Creo que tes ansiedade prematrimonial.
É normal.
Que é isto? Son meus?
Tacóns sensuais para a lúa de mel.
Eu non vou casar. A que casa é ela.
Exacto.
Amiga miña, ti vas casar con Paul Kennedy.
Respira e reláxate.
Será a mellor fin de semana da túa vida.
Vístete.
Vou casar con Paul Kennedy.
Si!
Vou casar con Paul Kennedy.
Si!
- Ben, pois... - Non o entendo.
Por que non dou atopado un fotógrafo para a voda?
Porque es terrible, mamá.
Os últimos fotógrafos que contrataches para as nosas festas marcharon chorando.
- De verdade? - Si.
Si. Choraban desesperados.
Aquí está.
Bo día a todos.
- Bo día. - Bo día.
Meu amor?
Permítame.
Grazas.
- Atópaste ben, Madeline? - Si, só teño trastorno horario.
Toma champaña. A min vaime ben.
Grazas.
Tes que probar os amorodos locais. Son deliciosos.
Xa che dou eu un. Están bos.
Madeline, apetéceche un boxty?
Un que?
Que adorable.
É unha chula irlandesa.
Vale, grazas.
Sean, chamou a pastelaría.
A torta de voda que encargamos é moi alta para reparto.
- Vaia. - Podes coller unha máis pequena?
Moi ben.
- Gústame como pensas. - Ben, querida.
Por fin, alguén con sentido.
Parece que o tempo vai aguantar.
Queres ir andar en bici?
Quen eu?
Claro que eu.
Emma e mais eu imos á horta coller mazás.
- Acompáñasnos, Kory? - Non podo, teño adestramento de rugby.
Imos coller mazás?
Non se me dá ben montar en bici.
Parvadas. Calquera sabe andar en bici.
Rula, podes ir máis rápido?
Estouno intentando.
Son deliciosas.
- Maddie, segues aí atrás? - Xa vou.
- Ola. - Ola, mozas.
Ola, Maddie.
- Ai! - Deus!
- Maddie, estás ben? - Si.
- Estás ben? - Si. Xa volvo subir.
Non parece que se che dea moi ben.
Ireina empurrando e correndo ao teu carón.
É que me gustaría facer algo de exercicio.
- Non pasa nada. Tomo o relevo eu, Maddie. - Non.
Podo ir en bici e dar menos pasos.
Pois ben. Un paseo rápido pola vila?
Só se podes seguirme o ritmo.
Iso parece un reto.
Si, isto é pan comido.
Vou por ti.
- Queres recoller mazás? - Si, claro.
Non podo crer que collésemos tantas mazás.
Facemos una torta para Kory? Igual lle gustan as rapazas reposteiras.
Aquí estades.
Busqueivos por todas partes.
Madeline, sabes que hora é?
Temos unha cita para a última proba do vestido de noiva.
Pero non teño xa un vestido? Escollémolo miña nai e máis eu.
Falando de túa nai,
Nevin vaina recoller e traeraa ao ensaio.
- Vai vir? - Mellor tarde que nunca.
Estou de acordo.
Non me parece mal que os homes poñan bótox.
Verdade? Agora non, pero pode que o precise nun tempo.
Ola, Em.
- Ola. - Ola.
Paul, cría que lle dixeras a Madeline o do vestido.
E díxenllo.
- A que si? - Non.
Ben, é igual, vinde.
Vai en serio.
Xa o amañará miña nai.
Quédalle de marabilla.
Espectacular.
Magnífico.
- Vaia. - Incrible.
Foi o vestido de noiva de miña avoa,
o de miña nai e tamén eu.
É unha tradición familiar, Madeline.
É moi curioso.
Curioso?
É un antigo Lanvin.
É un monumento da moda.
É a esfinxe dos vestidos de noiva.
Podes facerlle un corte.
Si que o teñen.
O NOVO ÉXITO DE PAUL KENNEDY
- Ola. - Ola.
- Deixa que cho colla. - Grazas.
Parabéns! Es o cliente número cen da semana.
Mira ti.
Así que acabas de gañar
unha copia de regalo da nova novela de Paul Kennedy.
- Está ben. Non fai falla, grazas. - Pero é gratis.
Aínda así.
Aquí tes.
- E un regalo. - Claro.
- Outro. - Que ben.
E xa che cobro. Aquí vai.
Perfecto.
- Que teña un bo día. - Igualmente.
FESTIVAL DE RAPA DE OVELLAS
CANCELADO
- Pase. - Grazas.
LIBROS ÚNICOS DA COSTA OESTE
Veña. Ten que ser unha broma.
Tiña gana dese evento.
- Non está tan mal. - Que dis? Claro que o está.
Que vas facer, Maddie?
Pois vou levalo vestido.
Porque só é un vestido e Paul quere que o poña.
E porque o desexaches ti.
Oístes iso?
Aí está. É ela. Está xusto aí.
Quen?
Maddie.
Espera, volve!
Que queres dicir con iso? Son feliz co que desexei.
De verdade te fai feliz?
Onde vas?
Estou encantada. Volve! Non mo quites, por favor.
Ola.
- Es ti. - Estás ben?
Non me viches cruzar?
Si, pero chocaches contra min, así que...
- Ben... - Moi ben.
Está ben. Xa está.
- Toma. - Moi ben.
Dixérasme que non che gustaban os libros de Paul Kennedy.
- Perdoa, que? - Cando fomos no bus.
Non quero ser maleducado, pero coñézote?
Non o recordas?
- Claro, porque non pasou. - O que non pasou?
- Nada. - Maddie.
- Que foi iso? Marchaches correndo. - É que vin...
Atopáchelo. Un fotógrafo. Xenial, ben feito, Madeline.
Non é iso...
Olvia Kennedy. Ti es?
James. James Thomas. Encantado de coñecela.
Non terá nada que ver con Paul Kennedy, o autor?
É o meu fillo.
E esta é a súa prometida.
Pero iso xa o sabías.
En realidade, non.
Pero é que James non é esa clase de fotógrafo.
Como o sabes?
- Pero es fotógrafo. - Si.
Canto nos cobrarías?
Agradézolle a oferta, pero non son o máis indicado.
Que queres dicir?
Non fotografo xente.
Pagareiche o triplo do que pidas.
Cando dicía que era a voda?
Mira, ves esta luz fermosa arredor dos noivos?
- Fermoso. - Busco iso.
Algo etéreo.
As fotos que me quites teñen que ser dende a dereita.
É o meu perfil bo.
De acordo.
De quen é o coche no medio do camiño?
Ola.
Chegas xusto a tempo.
Madeline atopou un fotógrafo para a voda.
James Thomas, este é Paul, o meu prometido.
Lin algún dos teus libros.
- Sempre é un pracer coñecer un fan. - Non o dubido.
O meu representante
di que Madeline e mais eu debemos quitar
unhas fotos para o público nalgún lugar idílico de Irlanda.
Cre que iso aumentaría as vendas.
Ademais dunha voda é un acto publicitario.
Exacto.
Sobre todo porque Maddie é a editora do libro.
Porque non recorredes mañá esta a zona os tres?
- Igual atopades sitios ideais. - Paréceme xenial.
- Que opinas, Paul? - É unha gran idea. Ás 10:00, James?
Sen problema.
Madeline, acompañas a James ata a porta?
Claro.
Así que es a súa prometida e ademais a súa editora. Que práctico.
Xa que vas pasalo día connosco, podes deixalo sarcasmo na casa?
Como tecnicamente non teño casa, non sei onde había deixalo.
Farei o que poida.
Terei que darche as grazas polo traballo.
Podería dicirse que me vén de perlas.
Agora que todos levan unha cámara no peto?
- Iso é o que sempre digo. - Ai si?
Si.
- Ata mañá. - Si.
Sabes que? Vas casar con Paul Kennedy.
Si!
Pero que...?
- Paul? - Maddie, pero que che pasa?
- Perdoa. Estaba durmida. - Mimá, como doe.
Foi un auto reflexo. Deiche no ollo?
Déchesme en máis sitios.
Síntoo moito. Manqueite?
Non... non me toques.
- Vale. - Ben.
Si.
Síntoo moito.
Seguro que estás ben?
- Como nunca. - Vale.
- Un traballo excelente. - Grazas.
Bo día.
E Paul?
Non vai vir.
E logo?
Sufriu unha lesión pola noite.
Di que vaiamos sen el.
- Nada grave, non? - Non, só necesita algo de xeo.
- E as túas amigas? - Facendo as unllas.
Listo?
Como te fixeches editora?
Era escritora autónoma, pero non me daba para pagar as facturas.
- E conseguín traballo nunha editorial. - E coñeciches a Paul.
Si, non conectaba cos demais editores,
pero nós complementámonos dende o principio.
Que interesante.
Que queres dicir?
Atraeranse os opostos.
Perdoa, pero non somos opostos. Temos moitas cousas en común.
Desculpa. Seguro que a lista é moi longa.
Porque non quedamos calados un rato? Así podo gozar das vistas.
Como desexes.
DES MOINES, IOWA
- E ti? - Non temos porque falar de min.
Pero que vistas.
- Este sitio é precioso. - Só mellora. Vamos.
Teño que preguntarcho.
De verdade?
- Veña. - Vale.
Por que non escribes o teu propio libro?
Levo tempo intentándoo, pero ultimamente resulta complicado.
Porque estás moi ocupada co libro de Paul.
Non, é que...
- Non creo que teña nada que dicir. - Todos temos algo que dicir.
Pero hai que ser valente para facelo.
- Estas chamándome covarde? - Non.
- Iso foi cousa túa. - Vale.
Ben, Paul dixo que quería algo puramente irlandés.
Isto é o máis puro que hai.
Impresionante.
Os cantís de Moher.
- Coñecíalos? - Oín falar deles.
Que che parece?
Que estou nunha novela de James Joyce.
Non era a referencia que esperaba.
É o meu autor favorito.
Ai si?
Es moi bo.
Grazas.
Pero creo que un cantil accidentado non é o estilo de Paul.
Seguramente non, pero é o teu?
- Si, este sitio é fermoso. - Penso igual.
Encantaríame casar aquí.
Por que non o fas?
A voda é esta fin de semana e non quero esixir moito.
Eu non diría que ter voz propia é ser esixente.
Perdoa, gústame coñecer os meus clientes
antes de fotografalos.
Cría que non fotografabas persoas.
Podo facer unha excepción.
- Vaia. - Que malo.
Parece divertido.
Heather, Emma. Este é o meu amigo Finn.
Tamén son o padriño de Paul. Encantado.
Paul, que che pasou?
É algo longo.
Intento minimizar os danos. Mira.
Verase nas fotos?
Podo deixarche un corrector.
Xenial. Grazas.
Heather, estaba falando con Kory do camiño ao altar.
Facemos unha entrada que chame a atención?
Téñote vixiado, Finn.
Intenta eclipsarme.
Teño ritmo, Paul, para que mentir.
Ninguén podería eclipsarte. Tráioche máis xeo?
Non, queda aquí e distráeme. Así, deixarei de lamentarme.
Sempre es tan considerada?
Non con calquera.
Que sorte.
Parece que vén unha tormenta.
Vou levarte de volta, seguro que tes moito que facer.
Pois non. A nai de Paul xa se encargou de todo.
Que lugar ocupa túa nai nesta ecuación?
Está en Des Moines, pero ven á proba de cea de mañá.
Terás gana de vela.
Sería xenial que viñese. Ela sabe como manexar estas situacións.
Faría todo máis fácil.
- Poño...? - Si. Axúdame con iso.
Tira.
Virxe santa!
- Cae a chuzos. - Sabes que se di de Irlanda?
Se non che gusta o tempo, espera cinco minutos.
Iso díxoo Mark Twain.
Que árbore tan grande.
Si.
Esta é a única saída.
- Ten que haber outra forma. - Se tivésemos un Hummer, si.
Temos que dar a volta. Non pasa nada. Coñezo un pub fantástico.
Agarda, en serio?
Vamos.
- Ponte aquí. - Grazas.
Vamos.
É un pub xenial. Vaiche encantar.
Parece un sitio divertido.
Fan o mellor peixe con patacas de Irlanda.
- Cría que non che gustaba iso. - Por que non?
Porque dixeches...
Dá igual.
James Thomas, cabrón.
Serás ruín, O'Callaghan.
Como estás, meu? Que fas por aquí?
Había unha árbore bloqueando a carreteira.
Algo sóame. Seamus vaino ir ver pola mañá,
pero agora está algo indisposto.
Nese caso, necesitamos dúas habitacións.
Espera, non podemos pasar a noite aquí.
Queres durmir no coche?
Dáme un momento.
Son Paul Kennedy. Agora non podo atenderte.
- E esa beleza? - Non te emociones.
Non me digas que convenciches a unha moza de que vales para algo.
Ola, Paul. Son Maddie.
Caeu unha árbore na carreteira e non podemos pasar.
É Madeline Kelly e son o fotógrafo da súa voda.
- Para a súa voda? - Que insinúas?
Temos que pasar a noite aquí. Chámame cando escoites isto.
- Deixeille unha mensaxe. - Ben. Vamos comer.
- Toma asento. - Vale.
Póñovos unhas Stout?
Eu quería un viño branco. Non me gusta a cervexa.
Non diría iso moi alto por aquí.
Vante encerrar por traizón.
- Parece boa xente. - Así é.
Coñecémonos dende hai tempo.
Veño a Irlanda dende cativo, así que ocupa un lugar...
especial no meu corazón.
É certo que non tes casa?
Esta semana é unha habitación enriba do Scruffy Murphy.
Despois volverei viaxar polo mundo só cunha cámara e o pasaporte.
Non chegas a sentirte só?
Pois...
Non ter ataduras dáche liberdade.
Pode que non atopases á persoa coa que queres pasar toda a vida.
Non coma ti?
Xogas aos dardos?
Hai tempo que non.
Pois vamos xogar.
Veña.
Todo baséase no agarre, na postura e na confianza.
- Non che gusta nada falar sobre ti. - Por que pensas iso?
Sempre cambias de tema.
Tes que manter os pés no chan.
Ves a que me refiro?
Esta vez, proba nesta posición.
Move só o brazo.
Es un home misterioso.
Se segues falando, non vas visualizar darlle ao obxectivo.
- Que astuta. - Non son astuta.
Será a sorte do principiante.
Ou quizais es ti.
- Quero dicir, es un bo adestrador. - E ti unha boa alumna.
Caso en dous días.
Si.
As vosas bebidas.
E as habitacións.
- Xenial. Grazas, Tom. - Pasádeo ben.
Grazas.
- Queres probar? - Claro.
Non está mal.
- Un baile antes de durmir? - Vale.
Perdoe. Teño que pasar.
É unha emerxencia familiar. Teño que pasar.
Xa estou.
Grazas. Adeus.
Ola, estiven facendo cola no mostrador que non era
e perdín o meu voo.
Necesito que me consiga outro xa.
Directora Kelly. Son eu, Allegra.
- Ai, si. Ola, Allegra. - Ola.
Teño que ir a Irlanda. Miña filla vai casar.
- Maddie vai casar? - Si. E vou co tempo xusto.
Perdín o voo a Dublín. Podes buscarme outro?
Necesito conexión co aeroporto de Knock. No oeste de Irlanda.
Claro. Por que perdiches o voo?
Por un fallo no reloxo.
Quedaches durmida. Non o podo crer.
Houbo un corte de luz e a alarma do meu móbil...
- Que fas? - Escribirlle a Kimmy.
Recórdala da aula de castigo? Vai alucinar.
- En serio? - Si.
Que alguén me axude. Por favor, axuda.
Vamos.
PENSIÓN O GALO SALVAXE
- Veña, arranca, por favor. - Non, nada.
É incrible. Vou chegar tarde ao ensaio da miña voda.
Pode ser auga no carburador.
- Podemos arrancalo empurrando. - Como?
Vós empurrades e eu arranco.
- Vale. - Xenial.
Vale, listos?
Ben.
Empurrade.
Ai, non!
Conseguímolo!
Merda.
Vou por un trapo.
Cun trapo bastará.
Madeline non dá sinais de vida.
Primeiro, súa nai perde o voo e agora a filla fainos esperar.
- Espero que non sexa hereditario. - Quen ía sabelo.
Seguro que Maddie chega agora.
As árbores poden ser difíciles de quitar. Non sabemos se tiñan motoserra.
- Verdade, Em? - Claro.
É incrible que non trouxeses cargador.
Ti tampouco tes.
O coche non pode ir máis rápido?
- Non. - Xenial.
- Non ten gracia. - Si que a ten. Non pasa nada.
Mira iso.
Irmáns, estamos aquí reunidos
para celebrar o amor entres estes dous mozos que...
Esperade, estou aquí.
Perdón. Síntoo moito.
Chegas ao límite. Case perdes o posto.
Ven aquí.
Perdón.
- Que che pasou? - Pois...
A culpa é miña.
Foi ao volver dos cantís de Moher.
Que faciades nesa trampa para turistas?
E todo ese barro?
Agora xa estamos todos aquí e iso é o que importa.
Podemos ir ao caso?
Os invitados chegarán á cena de proba nunha hora.
Vale, pasemos ao miolo.
Podes bicar a noiva.
James?
Como?
Quen é James?
Son eu.
Que pasou?
Desmaiácheste.
É ela.
Quen é?
Santa Bríxida?
Ela é a responsable disto.
- Daríalle ao whisky? - Sean, por favor.
- Será o estrés da voda. - Queres auga?
Non. Só estou un pouco mareada, nada máis.
- Seguro que estás ben? - Si, estou ben.
Vou casar con Paul Kennedy.
Así é.
Seguimos?
Claro, padre. Síntoo.
Por onde iamos?
Un momento, por favor. O meu marido Sean ten a palabra.
Grazas, rula.
Que os vosos corazóns se poidan alegrar.
Que os vosos sorrisos non deixen de medrar.
E que nos petos unha ou dúas moedas sempre poidades levar.
Por iso non te preocupes, Maddie. Casas cun Kennedy.
- Saúde! - Saúde!
Agora bebes Guinness?
Estame empezando a gustar.
Ben, agora na honra da feliz parella,
imos xogar a: "Coñeces ben ao teu prometido?"
Tres preguntas. Se acertades, bebedes os dous.
Se fallades, bebemos todos.
Temos que beber si ou si? Podemos xogar a outra cousa?
Non te vas libras desta. Kory pon as normas.
Primeira pregunta: Quen é o autor favorito de Maddie?
Esa é fácil.
Paul Kennedy.
Non. Moi gracioso. Non.
Á miña prometida gústanlle os clásicos. O seu autor favorito é...
James Joyce.
...Charles Dickens.
É certo.
Un punto para a parella feliz.
Segunda pregunta. Cal é a primeira canción que bailastes?
Ningunha.
Maddie non sabe bailar, va que non?
Non.
Con iso basta, irmán. A última pregunta é para ti, Maddie.
Onde se che declarou Paul?
- Esa si que a sabe. - Que responda igual.
Onde se declarou?
Claro. Como che deu o anel?
Veña, Maddie. Cóntallelo.
Pois foi nun lugar moi especial.
Pero que moi especial.
Foi un momento moi especial é...
Va que si?
Foi moi fermoso e especial.
Foi no O'Tooles, en Brooklyn, o día do meu aniversario.
Exacto.
Si. Foi no O'Tooles en Brooklyn.
- No teu aniversario. - Xusto.
E despois...
Maddie miroume
e díxome: "Que teño que facer para que me leves a Irlanda?"
E eu dixen:
"Teriamos que casar."
E logo...
Logo...
Está de broma.
Logo afincaches o xeonllo e declarácheste.
Declareime eu?
É dicir, claro. Declareime eu.
- Eu. Si. Declareime eu. - Fuches ti.
E como se di, o demais, é historia.
- Estás ben? Que che pasa? - Dóeme o pé.
Vamos.
Desculpádeme.
James, voulles botar unha ollada.
Creo que sería mellor que quedases aquí hoxe.
Nevin preparouche a habitación da torre.
Que considerado.
- Ata mañá. - Marabilloso.
- Grazas polo de hoxe. - Claro. Grazas por contratarme.
Xa marchas?
Non. Estou gardando as cousas para pasar aquí a noite.
Olivia quere que quede na torre de invitados.
Soa luxoso.
Creo que non confía en que chegue a tempo mañá despois do da árbore.
Grazas por levarme ver os cantís e polo baile.
Son un fotógrafo con servizo completo.
Isto é como o imaxinabas?
- O que? - Isto.
Todo isto.
Alí parecías confusa e non semellaba que vos coñecésedes moito.
Que parvada. Claro que nos coñecemos.
- Charles Dickens? - Foi só un erro.
Xa.
Espero que ti non cometas ningún.
Non me digas iso.
Apenas nos coñecemos. Pasamos un día xuntos.
Admito que foi un día fantástico,
cunhas vistas asombrosas e chuvia romántica,
pero iso non che dá dereito a xulgar as miñas decisións.
Mañá vou casar con Paul Kennedy.
Porque llo pediches.
E que? Unha muller non pode declararse a un home?
Claro que si. Pero, se foses a miña noiva, eu non esperaría.
Pediríacho eu antes.
- Igual non debes vir á voda. - Xa llo digo a Olivia.
- Ben. Saca as fotos. - Ben. E non volverás verme.
Marcho a Bolivia fotografar o lagarto arborícola, que está en perigo.
- Como? Cando marchas? - O domingo.
Xenial. Xusto a tempo para seguir fuxindo da túa vida.
Iso estivo fóra de lugar.
Un pouco tarde.
Mamá?
- Conseguín un voo. Vou embarcar. - En serio?
- Que boa nova. - Chegarei a tempo á voda.
Non tes que recollerme, collo un taxi.
Estou moi contenta de que veñas. Teño que verte xa.
Chegarei pronto e asegurareime de que a túa voda sexa perfecta.
Gracias, mamá.
Hai un cambio na porta de embarque. O voo 47 destino Dublín...
Que dixeron? Un momento, rula.
Onde estades indo? Que pasa?
- Teño que marchar. Adeus. - Mamá?
Abran paso.
Ola.
Ola. Vexo que te divirtes.
Emma baila ben.
Si. Ao mellor pode ensinarche uns pasos para mañá.
Case o esquezo. Escribín os nosos votos. Mandeichos por correo.
Espera, escribiches os meus tamén?
Maddie, son escritor.
Ao mellor podes darlles un retoque.
Paul, podes vir un momento?
Parece que me reclaman. Ves?
Voume á cama, se che parece ben.
Estou exhausta.
Vale. Hoxe quedo na habitación de invitados.
Non quero atraer a mala sorte antes da voda.
Claro que non.
- Boas noites. - Boas noites.
AGRADECEMENTOS
EDITADO POR MADELINE KELLY
NOVELA SEN TÍTULO DE MADELINE KELLY CAPÍTULO UN
AQUÍ TES, NENA! VOTOS DE VODA DE PAUL KENNEDY
- Foi una noite incrible. - Totalmente, verdade?
Si. Desexaría que continuase por sempre.
Eu tamén.
- Boas noites. - Boas noites.
Esas flores van á capela. Está a mañá perfecta para unha voda.
Quitaches unha boa foto?
Creo que si.
Non tes unha voda para a que prepararte?
Si. Estou tomando un respiro.
Déixote soa, entón.
James, sinto moito o de onte á noite.
Non tes porqué.
Tiñas moito que pensar.
Lin o teu libro.
Será o de Paul.
Sei ben o que dixen.
É mellor que os anteriores.
Moito mellor.
Non sei como puido pasar.
Non cambiei tantas cousas.
- Por que o fas? - O que?
Podes editar un libro,
pero non tes que editar a túa propia vida.
Non edito a miña vida, é que...
Pode que isto soe raro,
pero non estou segura de que esta sexa a miña vida.
Nese caso, agora debes dicir o que sentes.
De verdade queres isto, Maddie?
Paul é a persoa coa que queres compartir a túa vida?
Casar con Paul é un desexo feito realidade.
Vale.
Entón, por que estás triste?
Por aquí.
O veo é espectacular. Estás incrible.
Chegou o día. É incrible que estea pasando.
Penso o mesmo. Podes ir mirar se chegou miña nai?
- Non me colle o teléfono. - Claro. Vou.
Ben. Grazas.
Ola, padre.
Lista, Madeline?
Supoño.
- Supós? - É que...
Padre, creo que fixen algo malo.
Que foi, querida?
Pedín un desexo a Santa Bríxida.
Só iso? Tes que ter coidado con ela.
É famosa polo seu sentido do humor.
Que quere dicir?
Cando lle pides algo, pode que non che dea o que queres,
senón o que necesitas.
É a miña sinal.
Todo sairá ben. Véxote fóra.
Xa empeza.
Levo as cellas igualadas?
A maquilladora que contratou Olivia ten mala uva.
- Creo que a enfadei. - Estás fantástica.
Síntoo, Em.
Por que?
Por ti e Paul.
A que te refires?
Sei que sentides algo un polo outro.
Vinvos onte no xardín.
Non pasou nada.
Coñézote dende que eramos nenas, Em. Non pasa nada. Podes contarmo.
Maddie.
Cres no destino?
Ás veces.
Mira, non sei por que,
pero dende que coñecín a Paul,
sentín que debiamos estar xuntos.
Quizais estariámolo noutra vida.
Pero non nesta.
Non podo crer que non che sente mal. É o teu gran día e estouno arruinando.
Non é culpa túa. En serio.
Vou tentar facer as cousas ben.
Desculpade.
- Ola. - Parade.
- Ola. - Ese é o vestido?
- Que pasa? - Ai, Deus.
Que leva posto? Onde quedou o vestido da familia?
Ola a todos.
Para quen non me coñeza. Son Maddie, a noiva.
Ou iso é o que se supón.
Por suposto, xa coñecedes a Paul.
É un home fantástico e un bo escritor.
A xente dime a miúdo que diga o que sinto.
Así que vouno facer:
Aprecio moito a Paul,
pero non estou namorada del.
Estou segura de que el se sinte da mesma forma.
Maddie.
Só creo que se alguén se compromete
cunha voda, un matrimonio e unha vida,
debería ser coa persoa que quere, non coa persoa que desexa.
Debería ser con alguén que atopes
ou con alguén que te atope.
Desculpade, pero isto é inaceptable.
Paul, como deixaches que pasase isto?
Eu?
É todo culpa súa.
- Do fotógrafo? - Vinte á mañá con Maddie.
Onde o estanque.
E que pasa contigo e con Emma onte no xardín?
É irrelevante. Este cretino quere roubarme a miña noiva.
Polo menos eu non roubo as ideas de Maddie e as poño como miñas.
- De que falas? - Do teu libro.
Vaia...
O libro escribino eu.
Non. Escribino eu.
Aí o tendes.
Paul, para.
Vale, tes razón.
Síntoo. Desculpádeme.
Ven aquí.
Non! Para!
Maddie, iso non axuda.
Paul, para!
A miña perna.
Sean, non quedes aí parado! Fai algo!
Veña, fillo. Ti podes.
- Xa vou. - Quen é?
MAMÁ
Solta a meu irmán.
Mamá, onde estás?
Non te alteres, pero estou no hospital en Des Moines.
- Estás ben? - Si, estou ben.
Só unha fractura de metatarso
e unha contusión na cabeza, pero xa recordo todo.
Meu ben, cóntame. Que tal a voda? Foi como o soñaras?
Kory!
Nunca soñara tal cousa.
Por que non lle dás? Axúdame! Axúdame con el.
Sóltame o pé! Solta!
Pero a ti que che pasa? Que?
Xa te chamo despois.
James!
A quen estás axudando?
Paul. Estás ferido?
Creo que non.
Non podo crer que me chamases irrelevante.
Pero que?
Non o dicía en serio. Perdoa! Volve!
Deus santo.
Non o involucremos nisto.
James.
Agarda, James.
Cometín un erro.
Non tiven que aceptar este traballo, involucreime demasiado.
- Ti cres? - Xa escoitaches a Paul.
Cre que todo isto é culpa miña.
E sendo sincero, pode que o sexa.
Non.
Se nalgún momento che fixen dubidar, síntoo moito.
- Pero... - O mellor que podo facer é...
Afastarme de ti.
Pero isto non é culpa túa.
Deséxoche toda a felicidade do mundo.
Non podo ser feliz sen ti.
Sei que isto agora non ten sentido,
pero creo que estamos destinados.
Así non.
James, para.
Adeus, Maddie.
Vale, estou aquí.
Sei que estás aquí, Santa Bríxida. Sae.
Por favor! Isto foi un erro.
Paul, a voda, James.
Desfaino!
Santa Bríxida!
Non fai falla que berres.
Estou aquí.
Teño que desfacer o meu desexo.
Iso non é posible.
Xa se che concedeu.
Pero todo resultou un desastre.
De verdade? Non será que vai como debería?
Tes razón e xa aprendín a lección.
Teño que vivir o meu destino.
Iso xa é outra cousa.
Espera, volve. Onde vas?
Por favor, Santa Bríxida, desfai o meu desexo.
Vale.
Vale. Podo facelo.
Só necesito algo de vento.
Onde vai o vento? Vale.
Só unha brisa. Só unha pouca.
Cun pouco basta. Vale.
Desfai o meu desexo.
Hai alguén aquí?
Que fas?
- Que fas sen o vestido? - É de dama de honra.
Si, e teno que poñer a dama de honra.
- Xa non teño anel. - Que anel?
Son Paul e Emma.
Vai todo ben?
Isto é xenial.
Alégrome de que o penses.
Veña, bule.
- Ola, mamá. - Ola, rula.
Que tal o pé?
O meu pé? Refíreste á artrite?
Está controlada dende que tomo glicosamina.
Que boa nova!
Grazas.
James?
Perdoa.
Ben. Alá imos.
Grazas.
Un whisky, por favor.
- Un gran banquete. - Si.
- Aquí tes. - Grazas.
- Saúde. - Saúde.
Xenial. Non lle intereso.
Vou pasar páxina.
- Alégrome. - Grazas.
Champaña, por favor.
- Ola, guapo. - Ola.
- Queres bailar? - Claro.
Vale. Non digas máis.
- Ola. - Ola, estalo pasando ben?
Si, foi unha cerimonia preciosa. E levas o teu vestido!
Non sería posible sen ti.
Maddie, levo toda a vida buscando a alguén como Paul.
Canto me alegro.
Aí vén o fotógrafo. Teño os labios pintados?
Estás perfecta.
A miña rapaza.
Parabéns, Paul. Emma é unha persoa incrible.
- Tes sorte de tela. - Todos temos sorte.
Acabo de falar coa editorial.
As vendas en EUA son brutais. Queren unha secuela canto antes.
Pero, claro, agora voume un mes de lúa de mel.
Impórtache ir empezando a historia.
Depende.
De que?
Vasme recoñecer como coescritora?
Madeline, non funciona así.
Eu son o único autor.
Ti editas a historia e o meu nome vende os libros.
Por iso somos o equipo perfecto.
Sabes? Un equipo non funciona así.
Vas ter que voar só desta vez.
Onde vas?
Escribir a miña historia.
Que aproveite.
- Grazas, Murphy. - Saúde.
Que che poño?
Ola, busco a James Thomas. Aluga aquí unha habitación.
James? Xa marchou. Non o pillas por pouco.
Marchou?
- Igual o colles. - Vale, grazas.
- De nada. - Grazas.
Está ocupado?
Depende de se me queres volver roubar a maleta.
- Grazas. - Non hai de que.
- Que coincidencia. - É un lugar pequeno.
Es fotógrafo naturalista, non?
Preguntábame, se me podías dar consello.
Vale.
Estou investigando sobre o lagarto arborícola boliviano.
Está en perigo de extinción.
Ofrecéronme un traballo para fotografalo.
- Cando te vas? - Non marcho.
Rexeiteino.
De verdade?
Xusto despois de que baixases do autobús,
coñecín unha muller moi interesante
que me animou a quedar unha tempada.
E ver que pasaba.
Canto quedas en Irlanda?
O que faga falla.
Quero escribir un libro sobre os cantís de Moher.
Coñécelos?
É dos meus sitios favoritos.
E dos meus.
Podiamos ir xuntos algunha vez.
Será un pracer.
De que vai o libro?
É unha loucura.
- Queres comer algo despois? - Por suposto.
Sei dun pub ao que podemos ir.
Podemos xogar aos dardos?
Por suposto.
Tamén hai música en vivo.
- Bailas? - Si.
Tiña un presentimento.
EN MEMORIA DE ANDREA SUE TOWNSEND
Subtítulos: Enya Fernández Berciano