Downloaded from YTS.MX
Setny raz ci mówię, nie sprzedam domu.
Official YIFY movies site: YTS.MX
ŚWIĄTECZNA ISKRA
Spójrz. Beztroskie życie
w miejscu obfitującym w wygody i samotnych mężczyzn.
Wiesz, ile Gwiazdek tu spędziłam?
Ile remontów zrobiliśmy z Gregiem?
Czemu miałabym się wyprowadzać?
Dla marmurowego kominka?
Kochasz ten dom, ale jest za duży dla jednej osoby.
Bez przesady.
- Może powinnaś coś zmienić. - Chyba nie.
Zajmowałaś się Gregiem,
- wcześniej uczniami i Kristen. - Lubię troszczyć się o ludźmi.
- Czas zatroszczyć się o Molly. - Robię to. Tańczę.
- Chodzisz na zumbę. - Kupiłam sobie nową pomadkę.
Bezbarwną. Wiśniowa, organiczna.
Wiem! Jedźmy na babski wypad.
Znalazłam cudny dom, marzę o nim.
Spójrz.
Tylko ty i ja, dwie kumpele i tygodniowy relaks.
Widzisz to?
Pięknie, ale wybawię się z moimi dziewczynami,
- zwłaszcza z małą Tofino. - Dobrze, ale nie dzwoń
z płaczem, znudzona w tym wielkim domu,
- gdy ja będę się doskonale bawiła. - Nie zrobię tego.
Wiem, że dobrze mi życzysz i o co ci chodzi.
Tylko o twoje szczęście. Greg też by tego chciał.
Wiem.
Ale dam sobie radę.
To będą wspaniałe święta. Wierz mi.
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Cześć, skarbie. - Cześć!
Właśnie znalazłam najpiękniejsze
błyszczące rolki na eBayu za 30 dolców.
- Tofino będzie zachwycona. - Są dla mnie.
- Kocham błyskotki. - Nie interesowały cię rolki.
Może gdybym miała błyszczące, byłoby inaczej.
Nie mogę się was doczekać.
Mam już choinkę, wszystkie wasze ulubione ozdoby
i składniki na pianki w krakersach. Będzie zupełnie jak kiedyś.
- Prawie. - Dlatego dzwonię.
- Nie w sprawie rolek? - Nie całkiem.
Przyjedźcie tydzień przed świętami...
Rzecz w tym...
Poszlibyśmy na łyżwy i obejrzeli "Dziadka do orzechów".
- Mamo? - I mam nowe Scrabble.
- Steve będzie zachwycony. - Nie przyjedziemy na święta.
Jesteście komiczni.
Prawie się nabrałam. Stale żartujecie.
Nie żartuję.
Kojarzysz stanowisko, na które liczył Steve w tej...
- Dużej... - To naprawdę wielka
- Super. - Genialna
Tak.
firma technologiczna. Dostał tę pracę.
Dostałem.
To duża firma.
Ponieważ dostał tę pracę,
a jest nowy, musi pracować przez święta.
Tak.
Dlatego nie możemy przyjechać.
- Przykro mi. - A co z Gwiazdką?
Cześć, Molly. Tu Steve.
Pomyśleliśmy,
że może ty przyjechałabyś do nas na święta.
Nie, święta są tutaj. To tradycja.
Wiem, ale zmiana scenerii to fajna rzecz, nie sądzisz?
Nie.
Mamo, naprawdę chcemy spędzić święta z tobą,
ale w tym roku się nie uda.
Przykro mi.
Nie, rozumiem.
Czyli...
Czyli chyba spędzimy święta
w New Hampshire.
- Myślałam, że będzie śnieg. - Może nie spaść nawet na Gwiazdkę.
Wiesz, co przywiozłam na czubek choinki?
- Co? - Gwiazdę taty.
Super!
Pamiętałaś o słonawych
ciągutkach od Roya?
- Zajmę się tym. - Fajnie.
Do zobaczenia.
Ostatnie.
- Potrzebuję ich. - Ja też.
- Dla wnuczki. Jej ulubione. - Dla znajomej.
- Też ulubione. - Wnuczka ma dziewięć lat. A znajoma?
Dziewięć dziesiąt dwa.
- Przeżuje je w ogóle? - Będzie ssała.
To ostatnia radość w jej bezzębnym życiu.
30 lat uczyłam aktorstwa w liceum
i nie widziałam lepszego smutnego spojrzenia.
Serce się kraje.
- Więc mogę? - Nie.
Wnuczka mnie zabije, jeśli nie przywiozę ciągutek.
Słodycze szkodzą dzieciom, dlatego ich nie jadłem.
Więc są dla pana.
Nie. Może zjadłbym kilka zanim bym dał...
Kto kradnie cukierki dzieciom?
Miałem zapłacić.
Możecie z przyjaciółką ssać te.
- Hank Marshall. - Molly Foreman.
- Przylot czy wylot? - Przylot.
Na święta, do córki. A ty?
Powrót. Odwiedzałem siostrę.
Nie, ja stawiam.
Czemu kupujesz cukierki obcej osobie?
Obcej? Po tym, co właśnie przeżyliśmy?
- Cóż, ale - Są święta.
- Ile ciągutek jej dałaś? - Tylko jedną.
- Po drugiej. - Mamo.
Przecież to Gwiazdka.
Może cztery czy pięć.
Nie, cztery i pół, bo nie smakowała jej imbirowa z cynamonem.
Chcesz poznać mój nowy pomysł?
Pewnie.
Ty zrobisz ciągutki?
Tak, w różnych smakach i rozdamy je sąsiadom.
- Co ci zrobili? - Mówię poważnie.
Wiem.
Będę je sprzedawać na kiermaszu świątecznym,
potem otworzę sklep i będziemy bogaci.
Nie będzie jak ze świecami, prawda?
To był eksperyment. I nawet się udał,
bo teraz mamy ubezpieczanie na wypadek pożaru.
Wiem, co myślisz. "Kristen znów się przejedzie".
Wcale nie.
Nie wszystkie jesteśmy idealnymi mamami jak ty.
- Nie jestem ideałem. - To nie był przytyk.
Jesteś bliska ideału.
Każdy posiłek robiłaś sama,
szyłaś mi kostiumy na Halloween,
trenowałaś drużynę piłkarską
i robiłaś niesamowite pianki.
Mogę cię tego wszystkiego nauczyć.
Super.
Pizza!
Gratuluję nowej pracy.
Dzięki. Fajnie, że przyjechałaś.
Pierwszy raz od dawna nie zorganizuję świąt.
Ale wszystko, co robię w domu, możemy zrobić tutaj.
- Jasne. - Będziecie zajęci, więc pomogę.
Powiedzcie, co mam robić.
Trzeba pomalować patio,
drzwi na strych skrzypią
i jak sobie radzisz
z podatkami?
- Przestań. - Nie przyjechałaś do pracy.
Masz wypocząć i cieszyć się świętami.
Masz wszystko?
Zawiozę Tofino do szkoły i załatwię parę spraw.
- Jechać z tobą? - Nie. Wrócę za kilka godzin.
- Pamiętaj, co mówił Steve. - Spokojnie.
Pa, babciu!
"Mamą być.
Dodawaj olejki eteryczne do herbaty".
Wolę dodać likier do kawy.
Nic tu nie jest na miejscu.
Za dużo tu zabawek.
Cześć! Wybacz spóźnienie.
- Mamo, co robisz? - Lepiej? Kolory się uzupełniają.
Mamo, zejdź.
Uporządkowałam ci spiżarnię i pralnię.
Nie musisz. Umiem sprzątnąć dom.
Mam system.
Może ciut chaotyczny i pomylony, ale u mnie się sprawdza.
Przepraszam, ale zawsze się o ciebie troszczyłam
Teraz sama to robię.
O ciebie też mogę.
- Nich ktoś inny to zrobi. - Zgoda,
gdy Brad Pitt wreszcie zrozumie, że kobiety są jak wino
i nasz smak dojrzewa z wiekiem.
Muszę znów wyjść, Tofino ma zajęcia ze sztuki.
- Jedź ze mną. - Zostanę.
- Nie. - Jeszcze tylko jedno.
Nie.
Idziesz?
Rozejrzę się.
Fajnie wrócić do teatru, co? Przytul babcię.
Pa, aniołku. Do zobaczenia.
Zaraz wracam. Nie zacznij zmieniać tu wystroju.
Proszę, rozbójniczka z lotniska.
- Cieszę się z tego spotkania. - To jest nas dwoje.
- Co to? - Reszta,
z cukierni.
Nie chciałam, żebyś pomyślał, że kradnę ci pieniądze.
- Molly, prawda? - Dobra pamięć.
Nikt przy zdrowych zmysłach by cię nie zapomniał.
Cześć mamo. Tofino chce, żebym chwilę została.
- Spotkajmy się za moment. - Mnie pasuje.
- Miło znów cię widzieć, Hank. - Dobra pamięć.
Dziękuję.
Teraz powinnaś powiedzieć, że mnie też się nie zapomina.
- Bliźniaczki! - Fajnie, że nie tylko ja mam tu gust.
- Bunny. - Molly.
- Przyjezdna? - Odwiedzam córkę, Kristen Valdi.
Uwielbiam ją.
Bardzo pomaga w organizacji świątecznych wydarzeń w mieście.
Dziewczyny,
to jest Molly.
Jej córka prowadzi ten blog, "Kuku i muniu".
Jestem Ayako, a to moja żona, Liana.
- Miło mi. - Nam też. Siadaj.
Jesteśmy znane w okolicy jako "Świąteczne Ciasteczka",
bo ogarniamy większość zajęć.
Sądząc po swetrze, też jesteś fanką świąt.
Mam pierniczki we krwi i lametę we włosach.
- Wiedziałam. - Na długo przyjechałaś?
Na miesiąc.
- Jesteś emerytką? - Tak. Uczyłam
aktorstwa kilka lat temu,
- ale teraz... - Uczyłaś aktorstwa?
Tak.
- A co? - Wystawiamy świąteczną sztuką.
Za trzy i pół tygodnia, a reżyser odszedł.
- Sprawy osobiste. - Wymiana biodra.
- Podobno kogoś poznał. - Szukamy reżysera.
Na mnie nie liczcie. Przyjechałam do córki.
Poznałaś Ciasteczka. Wiedziałam, że się dogadacie.
Musisz nam pomóc.
Chcemy, żeby twoja matka reżyserowała spektakl.
Powiedziałam, że przyjechałam ci pomóc.
Nie. To znaczy, potrzebuję twojej pomocy,
ale dla wyższego dobra mogę się tobą podzielić, skoro muszę.
Sama nie wiem.
Uwielbiałaś to. Będzie wesoło.
Może nawet zagrasz.
Nie ma mowy.
Już samo reżyserowanie to wielka sprawa.
Więc się zgadzasz?
Jeśli zaczniesz sprzątać garaż, Steve mnie zostawi.
Już to zrobiłaś?
- Nie mogłam spać. - Zgadza się.
Zgadzam się.
Podczas spektaklu zbieramy najwięcej funduszy.
Musimy dać czadu.
Inaczej będziemy ograniczać zajęcia dla dzieci.
Od 10 lat wystawiamy tę samą sztukę.
- Kocham tradycję. Mamy obsadę? - Tak jakby.
Reżyser grał Mikołaja, więc szukamy nowego.
- W typie gwiazdy. - Zróbmy przesłuchania.
Wieczorem, ale...
- Mamy kogoś na oku, jeśli się zgodzi. - Lokalnego celebrytę?
- Można tak powiedzieć. - Boimy się, że odmówi.
Może ty go przekonasz?
Z nim na pewno sprzedamy wszystkie bilety.
Więc go namówmy. Kiedy go poznam?
Teraz.
Molly, to Hank Marshal.
Drogie panie?
Musisz zagrać Mikołaja w świątecznej sztuce.
Nie.
Przykro mi. Chciałbym pomóc,
ale to nie dla mnie.
Przepraszam. Pani Foreman?
Spokojnie. Weźmiemy kogoś z przesłuchania.
Możemy od nowa?
Potrzebuję więcej kawy.
- Przynieść coś komuś? - Zatyczki do uszu?
- Whisky? - Podwójną.
Poszczęści się nam.
- Mikołaj był fajny. - Daj spokój.
Niesamowity.
Śledzisz mnie?
Bo nie mam nic przeciwko.
Więc jestem rozbójniczką i prześladowczynią.
I reżyserką, choć jesteś w mieście pięć minut.
Ciasteczka chcą ciebie na Mikołaja.
Wiem, że przesadzałem ostatnio z babeczkami,
ale chyba nie osiągnąłem jego kształtów.
Jako nowa reżyser stwierdzam,
- że jesteś naszą jedyną opcją. - Potrafisz człowieka zachęcić.
Powiem tak: prowadzimy przesłuchania
i wszyscy byli okropni.
- Gorszy nie będziesz. - Teraz lepiej.
- Zgadzasz się? - Nie.
Marny ze mnie aktor.
Ale lubisz przyciągać uwagę.
Tak, ale zwykle jako ktoś, kto pisze, nie recytuje.
- Jesteś pisarzem? - Emerytowanym dziennikarzem.
Prowadzę tu zajęcia.
Najlepszym sposobem na edukację będzie spektakl
mający na celu zbiórkę środków na zajęcia dla kochanych dzieciaczków.
Brawo,
ale jestem raczej Grinchem.
- Co masz do świąt? - Uparta jesteś.
Podaj cenę.
10 paczek ciągutek. Nie.
20.
20 pudełek?
Stoi.
Zatem próba jest jutro w południe.
Będziesz?
Z dzwoneczkami.
Ja będę.
- Ostrożnie. - Do zobaczenia.
- Co robisz, skarbie? - Ciągutki.
- Mogę pomóc? - Nie, poradzę sobie.
Muszę tylko...
Cóż, uczymy się na błędach.
To dlatego jestem taka mądra.
- Dzięki, że pomagasz przy sztuce. - Znasz mnie. Nie umiem nie pomóc.
Nie planowałaś przyjazdu, ale to może ci wyjść na dobre.
Martwiłam się o ciebie.
Czemu?
Od śmierci taty sprawiasz wrażenie
trochę zagubionej.
Wszystko dobrze, kotku.
Dobrze?
To dobrze, ale ty zasługujesz na niesamowicie.
Fajnie widzieć, że robisz to, co kochasz.
Właśnie, muszę przeczytać scenariusz.
Mam mnóstwo pracy.
Ostrożnie z łyżką, skarbie.
Witajcie. Jestem Molly Foreman i cieszę się,
że będę reżyserować wasz nowy spektakl.
Mamy tylko trzy tygodnie,
ale jeśli weźmiemy się do pracy,
wystawimy najlepszą sztukę,
- jaką miasto kiedykolwiek widziało. - Tak!
Na początek...
Naprawdę taka jest historia?
Święty Mikołaj tylko siedzi,
wysłuchuje życzeń, spełnia je,
a potem wszyscy śpiewają kolędy?
Co w tym złego?
Takie jest zadanie Mikołaja.
- To nudne. - Robimy tak od 10 lat.
Mamy już kostiumy i scenografię.
Nie możemy tego trochę urozmaicić? Dodać piosenki
albo dajmy Mikołajowi jakąś misję.
Na przykład na biegunie północnym wylądowali obcy
i Mikołaj musi pędzić ratować elfy przed porwaniem.
Obcy, opowieść świąteczna.
Mnie się podoba.
A potem mały elf kosmita wybucha z mojego brzucha...
Obcy nie zabije Mikołaja.
Oczywiście że nie, bo
Mikołaj zostanie ocalony
przez magię świąt.
Nie. Zrobimy sztukę bez zmian.
- To tradycja. - Wiem, ale...
- Nie zmienia się tradycji, Hank. - Dlaczego?
Bo w nich mamy oparcie.
Przypominają nam, że gdy okoliczności się zmieniają,
czujemy się zagubieni i samotni,
mamy tradycje, do których możemy wrócić.
To jak
stare wspomnienia, które mocno cię tulą.
- Bardzo owocny dzień. - Tak, choć pełen szalonych pomysłów.
- Tradycja jest ważna. - Zgadzam się.
Do jutra.
Jak mi poszło?
Nie kłamałeś, mówiąc, że marny z ciebie aktor.
- Zaczekaj, aż zacznę tańczyć. - Na szczęście nie musisz.
Ale co powiesz na dodatkową próbę, jutro przy kawie?
Bardzo chętnie. Pomożesz mi złapać kontakt z moim wewnętrznym dzieckiem.
- Już chyba złapałeś. - To może z wewnętrznym Mikołajem.
Jesteś Mikołajem na motorze?
Jeździsz?
Nie, ja wolę cztery kółka.
Nie będziemy zmieniać tradycji, prawda?
Nie.
Do jutra.
Bardzo utalentowany artysta.
Mówiono mi też, że przystojny.
- Ty je zrobiłeś? - Przyznajesz, że jestem przystojny?
- Nie, powiedziałeś... - Tak, ja je zrobiłem.
Musiałem dać ujście mojej kreatywności na emeryturze.
To styl, który poznałem, podróżując po świecie,
japońska technika Kintsugi.
Piękne.
Usiądziemy?
Które miejsce najbardziej polubiłeś?
Gdybym musiał wybrać,
byłby to Egipt z całą tą starożytną historią.
Wciąż jest tam wiele do opowiedzenia
- i do odkrycia. - Całe życie chciałam
- zobaczyć piramidy. - I co?
- Zawsze było nie w porę. - Zawsze jest pora na marzenia.
Cześć, Hank. To co zwykle?
Tak, dzięki. To jest Molly.
Reżyseruje mnie w świątecznej sztuce.
- Jest diwą? - Dlaczego?
Zwykle bierze podwójnie czekoladowe cappuccino z piankami.
Lubię słodkie.
- Brzmi pysznie. Ja też poproszę. - Jasne.
Wyglądasz na szczęśliwego.
Dziennikarstwo jest ekscytujące, ale bywa też samotne.
Na emeryturze postanowiłem zostać tutaj i wreszcie zapuścić korzenie.
A ty? Opowiadaj.
Ze mną było odwrotnie.
Wcześnie zapuściłam korzenie.
Przyjechałam tu z Anglii, żeby się uczyć.
Wyszłam za miłość z college'u.
Urodziło nam się dziecko
i uczyłam angielskiego i aktorstwa w liceum
przez 30 lat.
- To chyba dobre życie. - Tak.
Póki u męża nie zdiagnozowano Parkinsona.
Ale i potem było dobrze.
Miałam szczęście, że mogłam się nim zająć.
Zmarł jakieś dwa lata temu.
Wiem, jak to jest stracić partnera. Moja żona zmarła młodo.
- Mieliśmy po 30 lat. - Tak mi przykro.
To mnie nauczyło wiele o życiu.
Dlatego zawsze gonię za tym, czego pragnę.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio myślałem o tym, czego chcę.
Nie mam pojęcia, co mi przyniesie kolejny rozdział.
- Dziękuję. - Przepraszam.
Nie powinnam cię tym obarczać.
O czym zawsze marzyłaś, ale się nie spełniło?
Jest coś takiego.
Myślałem, że wolisz cztery kółka.
Tak, ale zawsze intrygowały mnie motocykle.
- I motocykliści. - Może.
- Na pewno chcesz to zrobić? - Nie, ale zrobię.
Dobra. Pamiętaj, co mówiłem.
Hamulec. Gaz. Miarowo.
Rusz powoli. Zachowaj spokój.
Załapałam. Miarowo. Ruszam powoli.
Dałeś jej prowadzić bez prawa jazdy, Hank?
Mamo?
- Nic ci nie jest? Co się dzieje? - Mandat za jazdę bez prawa jazdy.
- Ostrzeżenie. Zadbasz o nie, tak? - Obiecuję.
Prowadziłaś motocykl?
- Zrobiliśmy jedno kółko. - My?
To moja wina.
- Doug, zapraszam na kawę. - Dzięki.
Żona wymyśliła dietę keto.
- Kim pan jest? Kto to? - Hank.
- Gwiazda spektaklu. - To twój motocykl?
Tak.
Na mnie już pora.
Zabieram dzieci na kolędowanie.
- Wesołych świąt. - Wzajemnie.
- Pamiętaj o prawie jazdy. - Na pewno.
Co?
- Jestem gotowa na ciastka. - Mama już je piecze.
Zaraz będą gotowe.
Fajnie jest mieć tu babcię.
Super.
Mamo, babcia pozwoliła mi się pomalować szminką.
- Mamo? - Bezbarwną.
Ciesz się, że to nie był tusz.
- Jak spektakl? - Dobrze.
Jest trochę nudnawy, ale liczę, że go urozmaicę.
Skoro o tym mowa,
- podobno masz chłopaka. - Babciu!
To nie chłopak.
Wiem, jak na ciebie patrzy.
To tylko znajomy.
Jeśli postanowisz, że jednak coś więcej, to w porządku.
- Ale się wystraszyłam! - Niezła burza.
Szkoda, że nie śnieżna.
- Coś się przypala? - Ciasteczka!
Dziadek Greg uwielbiał przypalone ciastka.
- Czemu? - Patrz.
Gorące.
Słuchaj.
Słyszysz?
Przypalone są najlepsze,
bo je nie tylko smakujesz, ale też słyszysz.
To nic złego być lekko przyrumieniona z zewnątrz,
o ile jesteś słodka w środku.
Wiesz, co jeszcze lubię przypalone?
Pianki. Tata zawsze je przypala na biwaku.
Potem mówi, żebym wymyśliła życzenie.
Nie trzeba pianek, żeby czegoś sobie życzyć, zwłaszcza w święta.
Ciasteczka.
Są zaskakująco smaczne.
I chrupiące.
Spróbuj.
Pomyślałam, że może zrobię wytrawne ciągutki.
- Nie ma takich. - Może nie bez powodu.
Poważnie.
To jak donaty z syropem klonowym i boczkiem.
- Więc to takie ciągutki? - Nie.
Te są o smaku boczku i cheeseburgera.
Spróbuj.
- Czy tam jest prawdziwy hamburger? - Tak.
Dotarłaś do ketchupu?
W tej chwili.
- Ostrzegałam. - To prawda.
Ohydne, tak?
Ale pomysł był bardzo kreatywny.
Muszę szukać dalej,
bo my się nie poddajemy.
Właśnie.
Babciu, przyjdziesz na moje zawody pływackie?
Oczywiście.
Mm też próbę, ale do trzeciej powinnam skończyć.
Koniec z jazdami i mandatami, młoda damo.
Będę grzeczna.
- Obiecuję na mały palec. - Na mały.
Doug dał ci mandat? To mój bratanek, pogadam z nim.
- Tylko mnie ostrzegł. - Masz zły wpływ, Hank.
Ona też nie jest niewinna.
- Co się stało? - Obstawiam dach.
Nasze scenografie, rekwizyty, kostiumy!
- Wszystko zniszczone. - Nie stać nas na nowe.
Nie wiem, jak wystawimy spektakl.
Może nie jest aż tak źle.
Nie patrzcie tak. Posłuchajcie.
Wiem, że robicie to od lat, ale scenariusz
jest straszny.
Mamy szansę go poprawić, zacząć od nowa.
- Ale to tradycja. - Każda tradycja ma swój początek.
Wszystko kiedyś było nowe.
To nie znaczy, że wyrzucasz stare.
Nie zrozum mnie źle. Kocham tradycje.
Dzięki tradycji przeszłość żyje, ale dzięki nowemu my żyjemy.
Mam rację?
Może trzeba dać miastu nowy temat do rozmów.
- Co? - Napiszemy nową sztukę.
Ciasteczka, kupimy nowe kostiumy, scenografię.
Urządzimy kiermasz słodyczy i zbierzemy środki.
- Mamy tylko dwa tygodnie. - A wy stoicie?
Ocalmy, co się da.
- Od czego zaczynamy? Mam pisać? - Tak.
Dobrze.
"Świąteczna..."
Nigdy nie pisałem sztuk,
ale każda historia bazuje na tym samym.
Chodzi o stawianie pytań i poszukiwanie odpowiedzi.
Na jakie pytanie chcemy odpowiedzieć?
Jeśli choinka przewróci się w lesie
i nikt nie usłyszy życzenia, czy Hank dostanie prezent?
Nie czas na wygłupy.
Muszę coś wyznać. Zwykle nie obchodzę świąt.
Domyśliłam się. Dlaczego?
Głównie przez pracę. Zwykle gdzieś mnie wysyłali.
To jedyny powód?
- Drążysz jak prawdziwy dziennikarz. - Szukam odpowiedzi.
Słusznie.
Nie mieliśmy dzieci, a bez Claire
Gwiazdka była jak każdy inny dzień.
To bardzo smutne.
Zabawne, nie myślałem tak, póki nie poznałem ciebie.
Święta dają tyle radości.
Dlatego ja spytam,
co tak bardzo kochasz w świętach, Molly?
- Sporo tego. - Na przykład?
Brzmienie kolęd. Wszędzie.
Połysk lamety na choince.
Spędzanie czasu z rodziną.
W Boże Narodzenie masz wrażenie, że wszystko jest darem.
Każda chwila lśni trochę jaśniej.
Miłość unosi się w powietrzu
jak zapach cynamonu, imbiru i wypełnia cię
miłością.
Jest ci ciepło i przytulnie.
- Właśnie uwierzyłem. - W Świętego Mikołaja?
W miłość.
Piszecie świąteczną sztukę czy romansidło?
- My tylko... - Nieważne.
Nie ruszymy z kostiumami i scenografią, póki nie będzie scenariusza,
więc twórzcie, jak chcecie, byle szybko.
Jasne. Będzie gotowy na kiedy?
- Na jutro. - Nie ma szans.
Myślę, że coś wymyślicie.
Spocznij.
Przyłapani.
Dobra.
Do roboty.
Udało się.
- Nie dziw się tak. Ja w nas wierzyłem. - Ja też.
Trzeba go doszlifować, ale jest dobry.
Ładny z nas zespół.
Przed nami sporo pracy.
Wiesz,
cieszę się, że musiałaś tu przylecieć na święta.
Jesteś najlepszym prezentem od dawna.
Odprowadzę cię.
Mamo?
Wiem, że jest późno, ale pisaliśmy nowy scenariusz i nas poniosło.
Przegapiłaś zawody Tofino.
- Zapomniałam. Przepraszam. - Zdarza się.
Nie mnie.
- Tak mi przykro. - Wszystko gra, naprawdę.
Tofino na ciebie czeka.
- Cześć, słonko. - Babciu!
- Przepraszam, że przegapiłam zawody. - Wygrałam.
Jestem z ciebie taka dumna, moja śliczna.
Szkoda, że nie dotarłam.
Było mi trochę smutno, ale mamusia powiedziała,
że nawet jak kogoś nie ma, to jest w naszym sercu.
Babciu, byłaś w moim sercu.
A ty w moim.
- Wiesz, czego sobie życzę na święta? - Czego?
Żebyś została z nami na zawsze.
I połyskującego, tęczowego jednorożca.
To nie lada życzenia. Musimy się zdać na Mikołaja.
- Mama naprawdę to powiedziała? - Tak.
Ma swoje wielkie chwile.
To nowy scenariusz. Jest o starym elfie,
To ja.
który utracił ducha świąt. Aby go odzyskać,
musi wymówić życzenie przy bożonarodzeniowej gwieździe.
To ja.
Po drodze zawiera przyjaźnie, a gdy dociera do gwiazdy,
ta mówi mu, że miłość, której potrzebuje ma w sobie
i nie musi wypowiadać życzenia, bo sam sobie jest gwiazdą.
- Tytuł to: "Świąteczna iskra". - Brzmi cudnie.
Będzie dużo pracy, ale damy radę.
Sporo zarobimy.
Oby, bo przeciek sporo nas kosztował.
Wszystko świetnie, ale co z kostiumami i rekwizytami?
Kolejne dary!
- Mieszkańcy się spisali! - Wiedziałam.
Tylko to zdołałem ocalić z magazynu,
ale czapka pachnie starym serem.
Byłeś reporterem wojennym w Iraku,
spałeś w chacie błotnej w Amazonii,
pojechałeś jako tajniak na zlot fanów Backstreet Boys,
a nie zniesiesz lekkiego smrodku?
Powąchaj.
- Miękniesz, Hank. - Będziesz uroczym elfem.
- Bardzo elfowym. - I śliczną księżniczką.
Zobacz, czy coś jeszcze ocalisz.
Co?
Zapraszam na kolację wieczorem, w podziękowaniu za twój wkład w sztukę.
Gotujesz?
Tak. Jestem nowoczesnym mężczyzną.
Gotuję, sprzątam, obserwuję Chrissy Teigan na Instagramie
- Ja też. - Tak naprawdę nie.
Przyjdziesz?
Tak. Przyniosę deser.
- O siódmej? - O siódmej.
Na razie.
Mów.
- Co? - Masz rumieńce koloru wina.
Od dawna znamy Hanka
i nigdy przy nikim tak się nie zachowywał.
Reżyser i gwiazda, to takie pospolite i takie poetyckie.
Nic się nie dzieje.
Miło się z nim spędza czas, jest przystojny,
ale będę tu tylko kilka tygodni.
Idealnie. Wakacyjny romans, zabawa.
Ale uważaj. Ayako miała być tylko pocieszeniem.
Po 20 latach wciąż się pocieszamy.
Prawda jest taka, że nie byłam na randce od śmierci Grega
i nie wyobrażam sobie bycia z kimś innym.
Ale też nie wyobrażam sobie samotności do końca życia.
Po rozwodzie myślałam, że nigdy się nie otrząsnę.
Trochę to trwało,
ale teraz znów żyję dla samej siebie.
Cudowne uczucie.
Tak to jest, gdy się starzejesz.
Nie mam czasu żyć według reguł innych. Żyję według swoich.
Wczoraj ustaliła nową:
na śniadanie jada lody.
Święto trzeba święcić.
Oczywiście.
Jeśli czegoś pragniesz, Molly, czas, żeby o to zawalczyć.
Cokolwiek pichcisz, pachnie pysznie.
Argentyński gulasz. To jedna z zalet mojej pracy.
Wiele się dowiedziałem o miejscach, w których byłem.
Czego jeszcze się nauczyłeś, poza gotowaniem?
- Pokażę ci. - Co mi pokażesz?
Jak tańczyć tango.
- Mówiłeś, że nie umiesz tańczyć. - To prawda.
Ja umiem. Będę prowadzić.
Masz dwie lewe nogi.
- Lepiej ty prowadź. - Na pewno?
Tak.
- To miłe. - Rzeczywiście.
Chleb.
Chleb też pieczesz?
Czy czegoś nie potrafisz?
Nie potrafię przestać na ciebie patrzeć.
- Było pyszne. - Rzadko mam okazję gotować dla kogoś.
Nie robisz tego dla wszystkich pań?
- Nie jesteś byle panią. - Masz rację.
Nie mówiłaś, że przyniesiesz deser?
Owszem.
Zawsze dotrzymuję obietnic. Jest tego więcej.
- Nie podzielisz się? - Ale dobre.
Proszę.
Nie mów Kristen.
Ma szalony pomysł otwierania biznesu ciągutkowego.
- Co w tym szalonego? - Nie umie robić ciągutek.
Nie ma nic złego w próbowaniu nowości.
Ani w tym, co stare i sprawdzone.
Jak teraz.
Co masz na myśli?
Opowiedz mi swoje ulubione
wspomnienie świąteczne z dzieciństwa.
Serio?
Zgoda, pod jednym warunkiem.
Tak.
I tak.
Teraz dobrze.
Nie zapominasz o czymś? Świąteczne wspomnienie.
Było tak.
Miałem pięć lat
i siostra śmiała się ze mnie,
bo jako jedyny dzieciak na ulicy wciąż wierzyłem w Mikołaja.
Postanowiłem jej dowieść, że Mikołaj istnieje.
Brawo.
W Wigilię całą noc nie spałem,
czekałem z aparatem
na małego elfa, który wyskoczy z kominka.
- I...? - Zasnąłem.
Ale gdy się obudziłem, wszystko,
co sobie wymarzyłem na Gwiazdkę, było pod choinką.
- Siostra zmieniła zdanie? - Nie.
Stwierdziła, że to nic takiego, ale kłamała.
Ty wciąż wierzysz.
Wierzyłem, ale przestałem.
Wiesz,
gdy na ciebie patrzę,
czuję się jak ten pięcioletni Hank budzący się rano
i znajdujący pod choinką wszystko, o czym marzył.
Gdzie byłaś, młoda damo?
Ja?
- Z Hankiem. - Do północy?
- Czemu nie odpisywałaś? - Zostawiłam telefon w wozie.
- Nie chciałam cię martwić. - A jednak.
Mogłam się odezwać. Wybacz.
Dobrze się chociaż bawiłaś?
Tak.
- Ale bez... - Skąd! Oczywiście.
To niedorzeczne.
Jesteś piękną seksowną kobietą.
To nic złego wyjść i zacząć żyć.
Tata by tego chciał.
Chciałby, żebym wychodziła z innymi?
Żebyś była szczęśliwa.
Jeśli Hank cię uszczęśliwia, tylko to się liczy.
Tata zawsze będzie z tobą,
nieważne, co zrobisz.
Tak jak i ja.
Kocham cię, misiaczku.
Ja ciebie też.
A teraz do łóżka.
Coś jest nie tak.
Ćwiczymy cały dzień.
Nie z wami. Wy jesteście świetni.
Nie, to Wiem, że czegoś brakuje.
Muszę to przemyśleć. Zróbcie sobie przerwę.
Wspaniale sobie radzisz. Spektakl będzie niesamowity.
Dzięki.
Fajnie wrócić do gry.
Skoro o tym mowa,
między tobą a Hankiem robi się coraz płomienniej.
- To nic poważnego. - Jak zawsze z Hankiem.
- Co masz na myśli? - Uwielbiam go.
Jest czarujący, miły, ma swoje włosy i zęby...
Ale nigdy się nie ustatkuje.
Kto mówi o ustatkowywaniu się? Będę tu jeszcze tydzień.
To nie miało szans się przerodzić w coś prawdziwego.
Nie, żebym tego chciała.
Super.
Podchodź do tego na luzie, a będzie dobrze.
- Mnie pasuje. - Brawo. Baw się dobrze.
Proszę, proszę.
Wzajemnie.
Wierzchowiec czeka.
Świetnie.
Pamiętaj, czego cię uczyłem.
- Gotowa? - Urodziłam się gotowa.
Rany, załapała!
- Pięknie tu, prawda? - Odprężająco.
Chodźmy.
Jesteś wulkanem energii. Ledwo nadążam.
Życie jest po to, żeby je przeżyć, a motocykle, żeby na nich jeździć.
Już wiem, co jest nie tak z ostatnią sceną.
Nie oddaje przesłania sztuki.
- Wiesz, co załatwi sprawę? - Co?
Kosmita.
- Pracuję nad nowym monologiem. - Mów.
Jeszcze nie jest gotowy.
- Może pomogę. - Już pomogłeś.
Wkrótce go usłyszysz.
- Na dzisiejszej próbie? - Nie, ja już nie występuję.
Dlaczego?
W college'u byłam aktorką,
ale nigdy nie miałam satysfakcji z tego, co zrobiłam.
Uważałam, że stać mnie na więcej.
- Perfekcjonistka. Słyszałem o takich. - Kristen zawsze to mówi.
Przyznaję, starałam się nią być.
To wiele wyjaśnia.
Nie chcesz próbować nowości, bo się boisz,
że nie będziesz w nich doskonała.
Łatwiej trzymać się tego, co sprawdzone. Mam rację?
Nie?
Jestem zdania,
że jeśli coś nie szwankuje, po co to zmieniać?
To prawda,
tylko że pozbawiasz się tak wielu nowości:
nowych możliwości, relacji, uczuć.
Pozbawiasz się siebie samej.
Czeka cię więcej niż to, co już osiągnęłaś.
Więcej niż twoje tradycje.
- A ty? - Co ja?
Czego się pozbawiłeś, zrzędliwy elfie?
Chodź, robi się późno.
Do jutra.
Mamo, pora na gwiazdę.
Hank, przyłączysz się?
Bardzo chętnie.
- Mam niespodziankę. - Jaką?
Zrobiłam ci skarpetę.
Dziękuję, to urocze.
- Dzięki. - Proszę.
Gorąca czekolada dla wszystkich.
Nie chcę być zbyt uroczysty ani zbyt ckliwy,
- ale czy mogę coś powiedzieć? - Pewnie.
Od dawna nie obchodziłem świąt.
Byłem trochę jak stary elf ze sztuki,
chyba utraciłem bożonarodzeniowego ducha.
Ale ty, Molly...
Nigdy nie poznałem nikogo, kto emanuje taką radością.
Dziękuję za to, że mi przypomniałaś, czym jest magia świąt.
Dziękuję.
Zdrowie.
Lubię go.
- Choć ma zły wpływ? - Ponieważ ma zły wpływ.
Ty też go lubisz.
Ma coś w sobie.
Chodzi o motocykl?
To takie sexy.
Selfie! Chodźcie. Bliżej.
- Ja zrobię. - Dobrze.
Gotowi?
- Powiedzcie: "Ser"! - Ser!
Ładnie.
- Cudo. - Dziękuję.
Nie ty, choinka.
Tak, wygląda dobrze.
Brakuje tylko gwiazdy taty.
Hank, tam, na stole. Podasz?
Tata ją zrobił na moje pierwsze święta.
Wieki mu to zajęło.
Wieszamy ją zawsze
trzy dni przed Gwiazdką.
- To wasza tradycja? - Tak.
Przepraszam. Tak mi przykro.
- To był wypadek. - Wiem, ale...
W porządku.
Wspaniale się bawiłem.
Poza upuszczeniem gwiazdy.
Bardzo mi przykro.
Było wesoło, nawet, jeśli oszukiwałeś w kalamburach.
Nie oszukiwałem. Czytam z ludzi jak z książek.
Serio?
A ty jesteś dobrą książką, bo nie mogę się oderwać.
Jak zostałeś lokalnym playboyem z takimi tekstami?
- Kto mówi, że nim jestem? - Wszyscy.
Jeśli za playboya uważasz kogoś, kto lubi się bawić,
to pewnie nim jestem. Bo dobrze się bawimy, prawda?
Owszem.
Dobranoc, Molly.
Dobranoc, Hank.
Co za Hank?
Nie bądź niemądra. To przyjaciel.
Nie ja jestem niemądra, rozanielona i z rumieńcem.
- Co? - Powiedz coś więcej.
- To poważne? - Nie.
Mieszkamy w innych stanach.
- To wymówka. - Masz rację.
Lepiej sprzedam dom, wyjdę za Hanka
- i będę żyć długo i szczęśliwie. - Co?
Muszę kończyć.
To był żart.
Cass chce,
żebym sprzedała dom i zaczęła żyć.
- Spokojnie, odmówiłam. - Czemu?
- Bo nie jestem gotowa. - Na co?
Wiem, że nie umiesz odpuszczać.
- Co to znaczy? - Przywiązujesz się rzeczy
i ludzi: taty, mnie.
Ciebie?
Jestem twoją mamą, muszę to robić.
Kocham cię bardzo, ale nie jestem jak ty.
- Wiem. - Więc pozwól mi być taką,
na jaką mnie wychowałaś: niezależną, odważną i trochę stukniętą.
Musisz oderwać się ode mnie,
- od taty i żyć własnym życiem. - Ty jesteś moim życiem.
Ty i tata.
Możemy być w twoim sercu.
Zrobisz miejsce dla nowych ludzi, nowych przeżyć.
Gdy będziesz gotowa, żeby na rozpalić ten ogień,
będę na ciebie czekać z zapałką.
Dobranoc.
Kochani, to już jutro. Skupmy się.
Za ciasna.
Może zbyt dosłownie traktujesz ksywkę "Świąteczne Ciasteczko".
Jesz płatki z ajerkoniakiem.
Lekarz zalecił mi więcej protein.
Gdzie Hank?
- Ajerkoniak to nie to samo co jajka. - Wybacz,
miałem sprawę.
To ostatnia próba, nie ma czasu.
Świetnie, jeszcze coś.
Zajmę się tym.
Kochani, na miejsca.
Byliście niesamowici.
Dziękuję za waszą ciężką pracę.
Przeżyłam z wami cudowne chwile.
Dziękuję, że daliście mi szansę.
A teraz odpocznijcie.
Jutro ważny wieczór!
Wspaniale!
Udało się, świetnie się spisaliście.
Sanie Mikołaja tutaj.
Tak. Będzie dobrze.
- Mamy problem. - Wiem, pracuję nad monologiem.
Ze sprzedaży biletów pokryjemy koszty scenografii,
ale zabraknie na naprawę dachu.
Nawet, jeśli sprzedamy wszystkie bilety.
Co zrobimy?
Będziemy musieli zrezygnować z części
- zajęć ze sztuki. - Musi być lepsze wyjście.
Coś wymyślę.
Idź, odpocznij.
Fakt, jestem skonana.
Dobrze mieć kogoś, kto przejmie pałeczkę.
Do jutra.
Ten mi się podoba.
Niezły look.
Prawda?
Nie byłem pewny, co do rajstop, ale mam całkiem ładne nogi.
Buty z czubkiem są fajne.
- Jak się czujesz? - Zdenerwowana, ale dobrze.
Mówię o...
- Przykro mi z powodu gwiazdy. - Już przepraszałeś.
Tak, ale...
Wiem, co znaczy stracić kogoś, kogo kochasz.
Trzymasz się wszystkiego, co z tą osobą związane.
Ta gwiazda dużo dla ciebie znaczyła.
Córka pomogła mi zrozumieć, że możesz odpuścić,
- ale nadal mieć kogoś w sercu. - Ma rację.
Zrozumiałam też, że czasem trzeba
roztrzaskać coś na setki kawałków, zanim poskładasz z tego coś nowego.
Kogoś nowego.
- Bardzo poetycko. - Dziękuję.
- Możesz wpaść wieczorem? - Ostatnie próby?
Nie. Pracuję nad pewną historią i potrzebuję pomocy z zakończeniem.
- To na twoje zajęcia? - Nie, to bardziej osobiste.
Zawsze jesteś taki tajemniczy?
Może.
O siódmej.
Co to za opowiadanie?
Pewnego razu
żył sobie czarujący, przystojny, utalentowany facet.
To fikcja, tak?
Pragnął tylko pudełka ciągutek,
ale pewna piękna pani elf mu je ukradła.
- Nie ukradłam. - Nie poprzestała na tym.
Ukradła mu również czas,
przekonując go, by wystąpił w świątecznej sztuce.
- Następnie skradła mu motocykl. - Sam mi pozwoliłeś.
Ukradła mu nawet zrzędliwość,
gdy zaprosiła go do siebie na ubieranie choinki.
Ale jednego nie musiała kraść.
Jego serca, bo sam jej je oddał.
Zjeździłem cały świat, Molly Foreman,
ale nigdzie nie czuję się tak jak przy tobie.
Jesteś spełnieniem marzeń.
Już czas, żeby ktoś spełnił twoje marzenia.
Wyjdźmy na zewnątrz, coś ci pokażę.
Greg obiecywał, że zobaczymy piramidy na emeryturze, ale...
Ja cię tam zabiorę. Zostań.
Pojedziemy do Egiptu, wszędzie.
- Myślałam, że tylko się bawimy. - Bawimy się.
Po co to przerywać? Jestem gotowy na kolejny rozdział.
A ty?
Nie mogę.
Proszę, zastanów się.
Przykro mi, Hank.
Muszę iść.
Znowu na mnie czekasz?
Nie.
Musiałam zasnąć. Sprawdzałam, jak sprzedawać online.
- Co sprzedawać? - Ciągutki.
No tak.
Spróbuj. Chyba wreszcie trafiłam.
- Pyszna. - Wiem.
Smakuje jak
- domek z piernika. - Mam też ajerkoniakowe,
cukierkowe i nawet o smaku przypalonej pianki.
Gwiazdkowe ciągutki. Genialne!
Tofino smakują, to najważniejsze.
Nie wiem, co powiedzieć. Jestem w szoku.
Nie chodzi o to...
Wiem, że masz mnie za roztrzepańca.
Staram się, ale bardzo trudno jest ci dorównać.
Zdradzić ci sekret?
Gdy byłam młodsza, uważałam, że wszystko robię źle,
a ty będziesz
skrzywiona na zawsze.
Musiałam nauczyć się być mamą na swój sposób.
Nie naśladować mojej mamy,
koleżanek czy idealnych mam z telewizji.
Nie byłam moją mamą,
a ty nie jesteś mną i całe szczęście.
Tego się po tobie nie spodziewałam.
Wiem. Przepraszam.
Pewnie doprowadzam cię do szału. Ciągle ci mówię, co i jak robić.
Nie musisz tak szybko przytakiwać.
Chyba
próbowałam twoim życiem wypełnić moje.
Przepraszam.
Ale ty masz najpiękniejszą, najbardziej wyjątkową iskrę.
Nigdy nie chciałabym jej zgasić.
Ty też masz swoją iskrę, mamo.
Musisz tylko ją wykorzystać.
Już czas.
Hank chce, żebym tu została,
żebyśmy razem podróżowali po świecie
i rozpoczęli nowy rozdział.
I co?
Nie mogę.
Z powodu taty?
Pamiętasz, jak kilka lat temu Tofino stwierdziła,
że nie chce brata ani siostry,
bo boi się, że będziemy ją mniej kochać?
Co jej powiedziałaś?
Że serce rośnie, aby zmieścić całą miłość, jaką do niego wkładasz.
Nie musisz przestawać kochać taty, żeby pokochać Hanka.
Twoje serce jest tak wielkie, że sobie poradzi.
Musisz je tylko otworzyć, wpuścić miłość.
I wypuścić.
Kiedy się stałaś taka mądra?
Miewam swoje wielkie chwile.
I miałam dobrą nauczycielkę.
NIE ŚPISZ, HANK?
- Proszę. - Cześć. To wielki dzień. Gotowa?
Na spektakl tak, ale martwię się o dochód.
- Bilety się sprzedały. - Tak, ale Bunny mówi,
że koszty naprawy dachu przewyższają nasz zarobek.
Problem w tym, że sala nie pomieści więcej ludzi.
Co?
Nic. Ty się skup na spektaklu.
Czuję, że wszystko się ułoży.
Przez tyle nocy. Przez tyle nocy.
Przez tyle nocy wpatrywałem się w niebo.
Cześć.
- Przepraszam za wczoraj. - Nie.
To ja przepraszam.
Zaoferowałeś mi marzenie,
a ja za bardzo się bałam, by je spełnić.
Cudowne mi było z Gregiem,
ale moje życie jeszcze się nie skończyło.
Przy tobie czuję, że mogę wszystko.
Pierwszy raz od dawna
przyszłość zdaje się nieść wiele możliwości.
Nie muszę przestawać kochać jego, aby pokochać ciebie.
Powiedziałaś, że mnie kochasz?
Na to wygląda.
Ja też cię kocham.
Mamo!
Przepraszam.
Zarobicie na naprawę dachu. Sprzedałam więcej biletów.
- Nie mamy jak pomieścić widzów. - Wiem.
Dlatego będzie transmisja na żywo. Steve i Tofino szykują kamerę.
- I sprzedałaś bilety? - Za dwa tysiące dolarów.
- Jasny gwint! - Będą też próbki
- moich gwiazdkowych ciągutek gratis. - Ciągutki
Ciągutki ich zachwycą. Będziesz miała mnóstwo klientów!
- Wiem! - Jesteś genialna!
Nie raz mnie ratowałaś. Miło się odwdzięczyć.
Jakie to szczęście, że mam ciebie.
A mnie?
Ciebie też.
- Nagły wypadek! Straciła głos. - Nic mi nie jest.
Potrzebuję tylko miodu.
Nie może tak wyjść.
- Nie. - I co zrobimy?
- Musisz ją zastąpić. - Nie.
Tylko ty znasz wszystkie kwestie.
Plus nowy monolog.
Od lat nie byłam na scenie.
- Pora na powrót. - Wolę stać za kulisami.
- Nie mam kostiumu. - Na pewno coś wymyślimy.
Żaden problem.
Nie jestem gwiazdą.
Nie mogę.
- Tu Elf jeden. - I Elf dwa.
Nasza wizyta wam radość da.
- Weseli, jak to Elfy, - od stóp po pięty.
- Ciągle się bawimy. - Kolędy nucimy.
- Pokażemy im, co mamy? - Spoko, roboty nie zaniedbamy.
Z drogi!
Co z nim nie tak?
Nie słyszałeś? Utracił ducha świąt.
Aby odzyskać ducha świąt,
znajdź bożonarodzeniową gwiazdę i wypowiedz życzenie.
Ale jak mam ją znaleźć?
Szukaj jej w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie.
- Co to ma znaczyć? - Chodź ze mną.
Znam kogoś.
- Zgubiłeś się? - Tak.
Pomożemy ci znaleźć drogę.
Oni też mogą iść?
Jasne, tylko niech nie śpiewają.
Każdy płatek śniegu jest inny. To nas czyni cudownymi.
Jak to się ma do mnie?
W tobie cudowne jest to, że czeka na ciebie wyjątkowa gwiazda.
Kiedy ją znajdę, odzyskam ducha świąt?
Tak! Musisz tylko uwierzyć.
Przez tyle nocy wpatrywałem się w niebo,
szukając tej wyjątkowej gwiazdy, ale wciąż się skrywała.
Życzyłem sobie, czekałem noc za nocą
na kogoś, kto oświetli mi drogę, sprawi, że znów uwierzę.
Ale jej tu nie ma.
Boję się, że nigdy nie przyjdzie.
Jestem tu.
Szukałem cię wszędzie. Czemu się ukrywałaś?
Nie ukrywałam się.
Niebo było za ciemne, żebyś mnie dostrzegł.
Od lat mój blask przygasał z powodu strachu i zwątpienia.
Gdy ludzie nie wierzą,
gdy zapominają jak radosny i piękny może być świat,
gdy pozwalają, by chłód zimy ostudził im serca,
mój blask przygasa.
Lecz wtedy zacząłeś mnie szukać.
Posłałeś swe życzenia w noc,
a twoja miłość i wiara dała mi iskrę,
by znów rozbłysnąć.
Teraz wszyscy mnie widzą.
Już czas.
Czas na co?
Czas, byśmy zalśnili.
Wesołych świąt dla wszystkich.
I dla wszystkich dobrego życia!
Mówiłem, że jesteś gwiazdą.
A co tam!
- I takie powinny być święta. - Właśnie.
Cass się odzywała?
Są już trzy oferty, wszystkie powyżej ceny wywoławczej.
- Świetnie. - Babciu, chcę jechać z tobą.
Przywieziemy prezenty z każdego miejsca.
Super.
W kwestii prezentów,
to dla ciebie.
Jak to zrobiłeś?
Kiedy mówiłaś o składaniu czegoś nowego z kawałków,
wpadłem na pomysł. Poprosiłem Kristen o fragmenty gwiazdy i...
Proszę.
Podoba ci się?
Jest doskonała.
- Kristen, czyń honory. - Pewnie.
Wesołych świąt, kochani!
Wesołych świat, Molly.
Wesołych świąt, Hank.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska