Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Moc księżniczek!
PRZYGODA KSIĘŻNICZKOWEGO TATY
Ale widoczek!
Że też mnie namówiłaś! Powinienem pisać przemowę
na ceremonię przecięcia wstęgi jagodowego arboretum.
I sama powinnaś ją wygłosić,
bo to był twój pomysł.
Wiem, ale przemówienia mnie stresują.
Śmiało, otwórz oczy.
Jagody!
No proszę!
Dobrze się bawię.
Bo mam szczęśliwą trzepaczkę.
Ale po co mi pechowa chochla?
Papciu!
Za dużo tej zabawy.
Nic mi nie jest.
Co teraz?
Czekaj. Wezwę wsparcie.
Ja nas nie uniosę,
a papcio sam nie wystartuje.
Włączę Czar Alarm.
Zaraz wracam. Czekaj tu.
A mam wybór?
Ruszajmy w drogę
Gdy kłopotów całe mrowie Przerasta jedną głowę
Rzucamy się do akcji Wyciągamy pomocną dłoń
Do błędu każdy prawo ma Rozwiążmy go raz-dwa
Więc ruszajmy w drogę Uratujmy komuś dzień
Będziemy walczyć, aż się uda
Cierpliwość czyni cuda
Bo takie są księżniczki
Potrzebuję pomocy.
Latałam z tatą na lotni, ale utknął na wyspie.
Dziś wygłasza mowę w arboretum.
Zastąpi mnie, bo się za bardzo stresuję.
Uratujmy go albo z przemowy nici.
Cóż za dylemat!
Damy radę, prawda, Zgniotku?
To do roboty.
Wyciągamy pomocną dłoń.
To księżniczek największa broń.
Do Jagodowego Królestwa!
Widzę króla Bartona.
Trzepaczka się opala?
Bea, znaleźliśmy go. Jest tam!
Dziwne. Wyspa się przesunęła?
Bo to wcale nie jest wyspa.
To wieloryb.
Mój tata jest na wielorybie?
Punkt!
Gdy wieloryb nabierze dość powietrza, by zanurkować,
wyspa nagle zniknie.
Zero punktów. Musimy go ratować.
Księżniczki, cała naprzód!
Tylko nie wystrasz wieloryba, bo zanurkuje.
Król jest na wielorybie?
To katastrofa na skalę wodną.
Szybciej, Penny.
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Ćwiczę mowę na trzepaczce, która zażywa słońca.
Śmieje się z moich żartów.
A lubi wodę? Podpłyńcie, by nie spłoszyć wieloryba.
Jakiego wieloryba?
Jestem na wielorybie!
Księżniczki! Za wielorybem.
Papciu, nie panikuj. Po prostu płyń.
Mam zeskoczyć z wieloryba?
Damy radę.
Rita, mam koło ratunkowe.
Rzuć królowi, by nabrał odwagi.
Robi się.
Coś ty zrobiła?
Gdy się stresuję, przyozdabiam.
Odwagi, królu!
Zatonęła.
Przesadziłam z ozdobami.
Nie martw się, wciągniemy cię do łodzi.
Grunt to nie płoszyć wieloryba.
Wejdę w dryf, a wy bądźcie ostrożni.
Spokojnie, Waluś.
Podejdę do taty, a potem masz nas z głowy.
Dosłownie.
Bea!
Niech cię, chochlo!
- Tylko nie to. - Papciu!
Bea, wieloryb schodzi pod wodę.
Miałaś rację, trzepaczko. Ta chochla to same kłopoty.
To katastrofa na skalę rodzicielską.
Przestań krakać, Rito.
Mam plan.
Złapię króla Bartona na hak.
Tylko obliczę odpowiedni kąt.
Za chwilę wciskamy guzik.
Na mój znak.
Raz, dwa, trzy i…
Miałaś czekać na znak.
„Raz, dwa, trzy i start”. Pospieszyłaś się.
Trochę to zagmatwałaś.
No to klops!
To moja wina, że go namówiłam.
Uszy do góry, coś wymyślimy.
Wpadniemy na idealny pomysł.
Serio?
Masz rację. Widzę księżniczkowy pomysł.
Bujnę się na haku do taty
i pomogę mu sterować lotnią.
Tylko że jego lotnia jest dziurawa i za mała.
Potrzebujesz nowej lotni.
Takiej z wielkim skrzydłem.
Jak u kondora.
To jest rozwiązanie.
Serio? Nie widzę kondorów.
Zgoda, następnym razem „na trzy”.
W porządku?
Kaprysiu?
Coś ty zrobiła?
Mówiłam. Gdy się stresuję, przyozdabiam.
Rito.
Stworzysz dwuosobową lotnię?
A czy tiara pasuje do wszystkiego?
No raczej!
Przerobiłam stary żagiel na dwuosobową lotnię.
Liczę do trzech.
Raz, dwa, trzy.
Nie powiedziałaś „start”.
Dam radę.
Szykuj się na ostry lot.
Złap mnie za rękę.
Nie sięgam. Zaraz!
Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się trzepaczka.
Dziękuję.
Jesteś zły, że kazałam ci latać?
Nie. Spróbowałem czegoś nowego.
- A co było najlepsze? - Że zgubiłeś chochlę?
To najlepszy dzień w moim życiu.
Co więcej, zobaczyłem cię w akcji.
Było trudno, ale walczyłaś o mnie do końca.
Tak jak walczysz o królestwo.
Nie zostawiłabym cię.
Może ja też spróbuję czegoś nowego.
Wygłoszę przemowę w arboretum.
Słusznie. Wracajmy do pałacu.
Robi się.
Widzimy się w Jagodowym Arboretum.
Będę przemawiać.
To coś nowego.
Zwykle nie przemawiam.
Ale dziś zrozumiałam, że aby roślina zakwitła,
trzeba ją przesadzić do większej donicy.
A skoro mowa o kwiatach, mam zaszczyt otworzyć arboretum,
w którym Jagodzianie mogą podziwiać nasze królestwo.
Podaj nożyczki, papciu.
Twoja przemowa to klasa ananasa.
Dzięki. Stresowałam się aż do przecięłam wstęgi.
Potem mi puściło.
Urodzony przywódca.
Dzięki temu twój tata spędzi więcej czasu na lotni.
Było fajnie.
Wcale się nie bałem.
Tylko na początku.
Kaprysia jest innego zdania.
Cieszy się, że wróciła na ziemię.
Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Napisy: Sylwester Stachowicz