Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Moc księżniczek!
Ten dzień będzie wyjątkowy.
Dziś odwiedzi nas poetka Gabriela Nawłoć.
Myślisz, że napisze dla nas wiersz?
Jeśli zaimponujemy jej przy herbatce,
na pewno coś skrobnie.
To nie jedyny powód do radości.
Herbatki nic nie przebije.
Dzień dobry.
Filip!
Tęskniłam, braciszku.
Co tu robisz?
Wprowadzisz się do pałacu?
Na jeden dzień. Ciocia zaprosiła mnie na herbatkę.
Tylko na jeden?
Zostań dłużej.
Pałac jest idealny dla księcia. Stąd najwygodniej pomagać innym.
Będziemy to robić razem.
Byłoby super.
Ale ja lubię farmę.
Pomagam tam ludziom uprawiać ananasy.
Dziś pomożesz tutaj.
Jeśli Gabriela napisze nam wiersz,
Ananasjanie otrzymają własne oficjalne dzieło sztuki.
- Spodoba im się. - Byłoby fajnie.
Jeśli Filip przekona panią Nawłoć do wiersza,
posmakuje też życia w pałacu i na pewno zechce zostać.
Aby wszystkiego dopilnować…
Biegnijmy do domku na drzewie.
Ruszajmy w drogę
Gdy kłopotów całe mrowie Przerasta jedną głowę
Rzucamy się do akcji Wyciągamy pomocną dłoń
Do błędu każdy prawo ma Rozwiążmy go raz-dwa
Więc ruszajmy w drogę Uratujmy komuś dzień
Będziemy walczyć, aż się uda
Cierpliwość czyni cuda
Bo takie są księżniczki
Księżniczki, poznajcie mojego brata Filipa.
- Cześć, Filipie. - Witaj.
Miło was poznać. A to miejsce jest super.
Rozejrzyj się.
Chcę, żeby Filip wprowadził się do pałacu.
Niech zobaczy, jak tam fajnie.
Przekonajmy Gabrielę Nawłoć,
by napisała nam wiersz. Pomożecie?
A czy cekiny powinny być na wszystkim?
Tak.
Rozpoczynamy Operację „Filip”.
Wyciągamy pomocną dłoń.
To księżniczek największa broń.
Jak to się stało?
Do Ananasowego Królestwa!
Pora na królewskie powitanie.
Gdy zjawi się pani Nawłoć, Kira wypuści gołębia.
Pelikana. Gołębica nie mogła.
Ja zajmę się transparentem.
Ja rozwinę olśniewająco czerwony dywan.
Dorzucę nieco brokatu.
I to zadziała?
Zaraz się dowiemy. Idzie pani Nawłoć.
Kira, dajesz!
Leć.
O tak!
Przepraszam, pani Nawłoć.
Ale brokat pasuje do nawłoci w klapie.
Pani spojrzy.
Dziękuję, że dodałeś akcent do mojego stroju.
Podoba mi się.
Pasuje do kwiatu w klapie.
I znałeś jego nazwę. Brawo.
Książę Filip to nasz znawca roślin.
Zaprowadzisz panią na podwieczorek?
Chętnie. Tędy.
Nie wierzę, że to odratował.
Filip to urodzony książę.
Wiem.
Kiedy zapadnie decyzja o wierszu,
na pewno zechce pozostać w pałacu.
Witam panią Nawłoć.
Czy napisze pani wiersz dla Ananasowego Królestwa?
Wiele by to dla nas znaczyło.
Chętnie, ale nie potrafię pisać na rozkaz.
Muszę czuć natchnienie. Rozumie pani?
Zainspirujemy panią idealnym podwieczorkiem.
Pałac oferuje najróżniejsze smakołyki, choćby torcikowe kanapki.
Tak naprawdę to nie tort.
I malusieńkie tarty.
Chcesz, Zgniotku?
Z serwetek można zrobić wszystko.
Kaprysię.
I własną rzeźbę lodową.
Nigdy lód nie był do mnie tak podobny.
Podobieństwo poraża, widzicie?
Miałaś rację, Penny.
W pałacu da się pomagać.
To dopiero początek.
Jeśli napisze pani wiersz dla królestwa,
dopilnujemy, by każdy zdołał się nim nacieszyć.
Przysięgamy na paluszek.
Czemu to brzmi tak dostojnie?
Czy ja dobrze zrozumiałam?
Właśnie tak.
Wystawiamy paluszek, o tak,
i próbujemy herbaty.
Cudownie. Teraz rozumiem.
Spróbujemy z prawdziwą?
Jak najbardziej. Jedną chwileczkę.
Zrobiłam na tę okazję mieszankę kardamonu i imbiru.
To zainspiruje panią Nawłoć.
I zgodzi się napisać dla Ananasjan.
Fantastyczne wyczucie mody, pani Nawłoć.
Mam tu dla pani królewską herbatę.
Korzenną.
To straszne! Moje usta płoną!
Nie czuję natchnienia.
Penny, coś ty zrobiła naszej poetce?
Przesadziłam z królewską przyprawą.
Co za poetycka katastrofa!
Trzeba tu czegoś zimnego.
Niech poliże rzeźbę.
Przyniosę.
Pani Nawłoć, tak mi przykro.
Nie chciałam.
Moja siostra uwielbia kardamon i imbir.
Smaki odważne i wyjątkowe niczym Ananasjanie.
Cudownie to ująłeś. Twoje wyczucie poezji mnie zachwyca.
Ale co do wiersza, muszę odmówić.
Nadal nie czuję natchnienia.
Na falbany! Ona nie chce nic pisać.
Musi. Inaczej Filip się nie dowie,
że najlepiej pomagać innym w pałacu.
Moim natchnieniem bywa Pan Zgniotek.
Daję mu wtedy przysmak.
Zainspirujmy panią Nawłoć czymś, co uwielbia.
Właśnie! Uwielbia rośliny.
Zabierzmy ją do fantastycznie zielonego miejsca.
Na wyspa Punchbowl.
Maliny, jagody, kiwi i ananasy, wszystkie obok siebie.
Cudownie. Pewnie pękacie z dumy.
Czy to nie cudowne?
A skoro pięknie tu rosną,
nasi poddani nie muszą się nimi przejmować.
Cała wyspa to rośliny, które służą ludziom.
To sen. Niech ktoś mnie uszczypnie.
Dzięki.
Ta wyspa to piękny widok.
Może dołączę ją do mojego wiersza.
- Czyli napisze pani wiersz dla Ananasjan? - To wiele dla nas znaczy.
Potrzebuję czasu na zadumę w cieniu drzewa.
Niedługo dam ci znać.
Czyli wkrótce. Pracowaliśmy razem
i królestwo dostanie coś ważnego.
Nie zamieszkasz z nami, by brać w tym udział?
Uwielbiam pomagać innym,
ale nadal wolę farmę.
Ale…
Dobrze. Skoro tego właśnie pragniesz.
My zajmiemy się tamtym.
Zaraz wrócę.
Nie chce zostać. Nie wierzę.
Mówimy ci to, bo cię kochamy.
Mylisz się.
Dzięki. Chwila!
Nie mów tak. Przyjaźnimy się.
Trzymaj moją stronę.
Jako lemingi podążałybyśmy za sobą,
ale przyjaciele mówią prawdę.
Nie powinnaś teraz zostawiać Filipa samego.
Trudno, że gardzi pałacem.
Kochacie się.
Tak chcesz zakończyć jego wizytę?
Nie. To byłoby ananasowo…
Okropne.
Muszę z nim porozmawiać.
Filipie?
Wygląda fantastycznie.
Filip to zielony geniusz.
Fantastycznie.
Witamy na Placu Paluszka.
Chcę podziękować za piękną wizytę.
I przepraszam, że nie zostanę.
Filipie, dziękuję ci za to,
ale to ja przepraszam.
Pomaganie innym było wspaniałe
i chciałam to robić cały czas.
Ale pozostań tam, gdzie jesteś szczęśliwy.
My możemy się odwiedzać.
Jesteś mile widziany na naszej wyspie.
A jeśli ty będziesz potrzebować kogoś od roślin,
natychmiast wkroczę do akcji.
Cieszę się, że was widzę. Napisałam wiersz i chcę przeczytać.
Serio?
Napisała wiersz. Ananasjanie się ucieszą.
Zjednoczone królestwa na wyspie ananasów
Tu każdy ma styl, nie trzeba wygibasów
Uczymy się od króla, by walczyć do końca
Wspólnie pracujemy, śpiewamy do słońca
A gdy patrzymy na siebie z oddali
Na paluszek przysięgam, nie jesteśmy sami
Na paluszek!
Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Napisy: Sylwester Stachowicz