Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Moc księżniczek!
KTO TAK PIĘKNIE GRA?
Komuś uciekła piłka?
Udało ci się!
Jeśli jesteście pod wrażeniem, zaczekajcie na jej występ
w Królewskim Konkursie Talentów.
To będzie debiut Bei.
Zagra na naszym tradycyjnym instrumencie, klawetarze.
Królewskie wydarzenie!
Gwiazdami wieczoru będą oni ze swoim tańcem.
Nieprawda. To twój wieczór.
Nie możemy się doczekać.
Do zobaczenia na konkursie. I dzięki za piłkę.
Jesteśmy równie podekscytowani.
Tak długo ćwiczyłaś grę na klawetarze. Nawet ja, król, nic nie wiedziałem.
Chcesz szczęśliwą trzepaczkę?
Nie będzie potrzebna. Bea wypadnie doskonale.
- Jest świetna we wszystkim. - Właśnie. Cała ja.
Do zobaczenia!
Jestem fatalna.
Ćwiczyłam, ćwiczyłam i nic nie załapałam.
Dobrze, że wiem, jak wezwać pomoc.
Ruszajmy w drogę
Gdy kłopotów całe mrowie Przerasta jedną głowę
Rzucamy się do akcji By podać pomocną dłoń
Do błędu każdy prawo ma Rozwiążmy go raz-dwa
Więc ruszajmy w drogę
Uratujmy komuś dzień
Będziemy walczyć, aż się uda
Cierpliwość czyni cuda
Bo takie są księżniczki
Szykuję się do debiutu w Królewskim Konkursie Talentów.
Dlatego zrobimy się na bóstwa i obejrzymy, jak grasz.
Nigdy nie słyszałam klawetary.
I dziś nie usłyszysz.
Bo nie potrafię na niej grać.
Ale mieszkańcy i dwór spodziewają się cudu.
Zwłaszcza tatko i papa.
Jeśli dobrze zrozumiałam,
potrzebujesz księżniczkowej ananasowej lekcji muzyki.
Muzyka na żywo. To nasz ulubiony kłopot.
Wyciągamy pomocną dłoń.
To księżniczek największa broń.
Za Koronę i rzemiosło!
To klawetara.
Po co ci aż tyle?
Zobaczysz.
Dlatego mam zapasowe.
Może jeszcze nie wyczułaś instrumentu?
Ja spróbuję.
Myślałam, że to instrument Jagodzian. Kto cię uczył?
Nikt. Gram na niej po raz pierwszy.
Poważnie?
Wiem, jak to wygląda, ale zajmuję się muzyką od lat.
Zaś klawetara to najtrudniejszy z instrumentów.
Mam pewną teorię!
Bea musi zacząć naukę od prostszego instrumentu.
Już wiem! Mam fantastyczny pomysł.
Trójkąt.
Trąć go i pozwól muzyce płynąć.
Odrobinę mocniej.
To akurat potrafię.
Nieźle.
Zamieniłaś trójkąt w kwadrat. Jestem pod wrażeniem.
Wypróbujmy inny instrument.
Tak właśnie mówi mama do piskląt.
„Startujcie, spadajcie, próbujcie, lądujcie”.
Łyżki.
Wystarczy lekko chwycić i uderzać o udo.
Graj.
No to lecimy z łyżkami.
Rozumiem. Luźno chwycić i…
Zapomnij o łyżkach. Mam tu prostą trąbkę.
Grałam delikatnie, grałam ostro.
I nic z tego.
Nie nauczę się grać do konkursu.
Zawiodę mieszkańców archipelagu.
Nieprawda.
Musisz tylko odzyskać pewność siebie.
Po co nam te spódniczki?
Bo szałowo w nich wyglądamy.
Zwierzęta na wolności radzą sobie lepiej w przebraniu.
Taki paw rozkłada ogon, by wszyscy go podziwiali.
Przyroda natchnieniem? Doskonale.
Papugi potrafią naśladować dźwięki, które usłyszą.
Ale muszą się wsłuchać. Dajesz, Kaprysiu!
Zamykamy oczy i się obracamy.
Bea, twoja kolej.
Trzy do zera dla muzyki.
Ale mecz trwa. Pora na odrobinę nauki.
Rękawiczki nie utrudnią gry?
Nie te. Zbliża się twój debiut,
więc wymyśliłam sposób, byś skorzystała z rąk Rity.
Wasze rękawiczki są połączone.
Jej ruchy przejdą na ciebie.
To taka dodatkowa para kółek. Nauczysz się.
Wieczorem zagrasz sama.
Do tego obłędnie wyglądają. Pora na test.
Ale jazda!
Zaczynamy?
Ja gram!
Brzmicie cudownie.
Co się dzieje?
Nie wiem. To nie ja.
To Kaprysia!
Oddawaj rękawiczkę!
Nie damy rady.
Zgniotku, bierz ją!
Leć!
Kończą mi się klawetary i czas.
Nie rozumiem. Zwykle wszystko mi wychodzi.
Zawsze jestem gotowa do akcji. Dlaczego nie teraz?
Przykro mi. Naprawdę chciałam ci pomóc.
Ja również.
Ale nie można być świetnym we wszystkim. Nawet jeśli nam zależy.
Nieważne, ile czytam o sztuce,
nie potrafię narysować chomika.
Ja mam dwie lewe nogi do drążka-skoczka.
Wiem, że trudno będzie ci uwierzyć, ale…
nie znam haftu krzyżykowego.
- Poważnie? - Cicho sza!
To w porządku, że coś nam nie wychodzi.
Wszyscy mamy słaby punkt.
Jesteś niesamowitą księżniczką niewiarygodną w wielu rzeczach.
W sporcie, puzzlach i wyścigach.
Chyba.
Widzę kolejną zaletę: nie poddajesz się.
Ćwiczyłaś grę od miesięcy.
Nie szło ci, ale i tak się nie poddałaś.
To powód do dumy.
Wiem, ale tatko oczekuje ode mnie wirtuozerii.
Chwali się mną na lewo i prawo, a ja przyniosę wstyd.
Pora zmierzyć się z muzyką.
Albo ciszą.
Dziękuję.
A teraz z dumą przedstawiam księżniczkę Beatrycze,
która zadebiutuje w konkursie,
grając na klawitarze.
Cześć wszystkim!
Wiem, że czekacie na czadowy występ,
a ja chcę, by tradycji stało się zadość.
Ale nieważne, ile ćwiczę, gram fatalnie.
Naprawdę się staram.
Ostatnio nauczyłam się jednego.
Każdy ma prawo czegoś nie umieć. Liczy się wysiłek.
A teraz do dzieła.
Delikatnie.
Więcej nie umiem.
Ale dałam z siebie wszystko.
Nie umieć grać, co nie znaczy, że nie lubię.
Przed wami Czteroowocowe Księżniczki!
Trening czyni księżniczkę
Praca wre, nie poddajemy się
Kto zaczyna, skończyć musi, Choć każdą z nas leniuch kusi
Widzisz ten cel gdzieś w oddali?
Dotrzemy tam radośni cali
I dała radę.
…na końcu drogi
Dowiemy się, bo niosą nogi
Górki, dołki, różnie bywa Kto jest cierpliwy, ten wygrywa
Cel coraz bliżej, już biegniemy
Wcześniej czy później tam dotrzemy
Nieważne, co włożymy Na miejscu się stawimy
Pora na skok
Więc włóżmy strój i spieszmy na ratunek
Kiecki i tiary fajne są Ale kiedy trzeba zrobić coś
Księżniczki wskoczą w spodnie
Żegluj, leć po niebie Księżniczki zmienią świat dla ciebie
Lecz wcześniej wskoczą w spodnie
Bo tak jest najwygodniej Gdy wkładamy spodnie
Napisy: Sylwester Stachowicz