Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Dzień dobry. Co podać?
Proszę pani? Wszystko dobrze?
O Boże! Pomocy!
Niech ktoś pomoże!
GENIALNA MORGAN
Dzień dobry.
Dwa tygodnie ślęczenia nad tym badziewiem.
Paul Cézanne nienawidził swoich prac, a świat je pokochał.
Tak, po jego śmierci.
- Wielkie kąpiące się malował siedem lat. - Nie mam tyle czasu.
Ludzie z uczelni chcą zobaczyć moje nieistniejące prace.
Zostało jeszcze kilka dni. Pomysły masz dobre.
Mamy są nieobiektywne.
Nieprawda. Ten krawiecki projekt był nudny.
I dość wtórny.
Może idź spakuj rzeczy na pobyt u taty.
Dobra.
Sztuka to nie śledztwo policyjne.
Nie wystarczy się rozejrzeć i dostrzec rozwiązania.
Trochę uprościłaś.
Muszę wymyślić coś oryginalnego.
Coś, co będzie się wyróżniać.
Być może mam jedyną w życiu szansę zostać dostrzeżoną,
dostać stypendium.
Powoli. Mieszkałam z artystą, zanim się pojawiłaś, wiesz?
Twój tata wypełnił niejeden kubeł pięknymi rzeczami,
które uznał za śmieci.
W chwilach największej frustracji
i zniechęcenia
zwykle wpadał na najciekawsze pomysły.
Tobie też się uda.
Nie poddawaj się.
Wymyśliłem.
A gdyby twoim finalnym dziełem był kosz pełen twoich pozostałych dzieł?
Nie szalejmy.
Mam pomysł.
Do odwołania propozycje dla siostry zgłaszaj najpierw mnie.
- Rauschenberg by to pochwalił. - Miłego dnia.
- Kocham. - Ja was też.
Nie krytykuj mojego lawendowego latte z mlekiem owsianym.
- Najpierw spróbuj. - Podziękuję.
Lawendowe to jest mydło.
O rany.
Nie musiałeś mnie odwozić.
Mam po drodze.
- Dziękuję. - Proszę.
Tak.
Zaraz będę. Wyślij mi tylko adres.
Akurat tu jestem.
Dziękuję.
Przepraszam.
A to co? Wdrażasz Lucię do służby?
Jest tu jedną z kierowniczek. Zajmuje się VIP-ami.
- Załatwiłaby mi tu pokój? - Zapytam.
Naprawdę?
Wszyscy dziś w formie.
Wezwali nas, bo ofiara jest znaną osobą.
Kto to taki?
Vera Hensley z Rewolucji Very i Franka.
- Nie znam. - Małżeństwo odnawia i urządza domy.
Ja mam trójkę dzieci.
Nie dla mnie takie zabawy.
Nie jest ubrana zbyt kąpielowo. Co ona tu robi?
- Goście hotelowi widzieli ją tu już rano. - Myślisz, że była tu całą noc?
Może po pijaku wpadła do basenu.
A skąd.
Ma wymodelowane włosy.
Zmierzwione są, musiały się zamoczyć,
ale widziałeś włosy po basenie?
To byłaby splątana masa,
a nie sprężysty welon.
- Wczoraj nie padało. - To skąd ta wilgoć?
Zraszacze.
Pewnie uruchamiają się w nocy.
A wtedy nie było tu potencjalnych świadków.
Zakładając, że zginęła tutaj.
Spróbujmy to ustalić,
zanim zabójca zdąży posprzątać.
- Vera Hensley? - Szukamy wszelkich informacji.
Numer pokoju, data pobytu.
Nie wynajęła pokoju, ale jej mąż,
Frank Hensley, jest cichym gościem.
Ma status VIP. Wymaga szczególnej dyskrecji.
Obsługuje go tylko wybrany personel.
Zameldował się w apartamencie kilka dni temu.
Daj nam klucz uniwersalny.
Powęszymy w jego pokoju.
Zapukamy. Masz dostęp do kamer?
Mamy kamery przy basenie, windzie i w holu, ale…
Dziwne.
Te kamery zostały w nocy wyłączone.
Wyłączone czy wyczyszczone?
Nie wiem. Ja tylko dbam o gości.
Przekażę to naszej ekipie IT. Pogadajmy z tym waszym VIP-em.
Byliśmy nierozłączni.
Mieszkaliśmy i pracowaliśmy razem.
Żyliśmy naszym programem.
Poznaliście się w sklepie?
Ogląda nas pan?
Kupujemy z partnerką dom wymagający podreperowania.
Rewolucje wiele mnie nauczyły.
Nasze pierwsze lokum to był maleńki dom przy Van Ness.
Krzywe podłogi, bez komórki, bez światła.
Każdy nasz projekt był w gruncie rzeczy finansowym wyzwaniem.
O której poszliście wczoraj spać?
Vera tu nie nocowała.
Więc to nie jej stanik?
Zaprosiłem wczoraj znajomych.
Impreza trochę się rozkręciła.
Jeśli Very z panem nie było, to co robiła w hotelu?
Dobre pytanie.
Gdzie się podziała lampa?
I mosiężne świeczniki, i podpórka do książek.
Nie wiem.
Jego żona umiera w hotelu, w którym nocował, i jej tu nie widział?
Bądźmy poważni.
Vera odkryła imprezę u Franka i wywiązała się awantura.
- Nie zgarniamy go? - Nie ma podstaw.
Nic nie dowodzi, że Vera tu była.
Mówisz, masz.
Właśnie mnie aresztują.
- Gdzie parkujesz? - Na ulicy, jak szary obywatel.
Mam tu zbankrutować?
- Zwracamy wydatki. - Tak?
- Mając paragon, wypełniasz formularz… - Już się zmęczyłam. Pa.
- Mówię ci, to koniec. - Nie jest za późno.
Możemy być razem z dala od miast.
Tylko pory roku. Oszronione drzewa. Uciekniemy stąd.
Wiem, fatalna sytuacja. Spróbuj się uspokoić.
Kocham cię. Pa.
- Wszystko w porządku? - Tak, Lucia się denerwuje.
Czym?
Morderstwem w jej hotelu?
Typowa dniówka tego nie obejmuje.
Fakt.
Dopiero co oglądałem, jak razem składają ławę,
a teraz ustalamy, czy jej nie zabił.
Tego nie znam.
Prezent od Lucii. Piasek gipsowy.
Rzadko spotykany.
Jak nasza relacja.
To prawda. Jest rzadki.
Kochałem ją.
- Kiedy akurat nie imprezowałeś z innymi? - Nie.
- Więc to twój stanik? - Zajrzeliśmy do systemu.
Nie pierwszy raz szukałeś przygód, co?
Myślałeś, że to ukryjesz.
Ale Vera wiedziała o kobietach, kłamstwach, imprezach.
A przed ludźmi grałeś wzorowego męża.
Nie kłamię. Vera i ja zawsze byliśmy ze sobą szczerzy.
Nie wiem, co tam robiła.
Nawet jej nie widziałem.
Zdradzasz żonę w miejscu, gdzie…
Wiesz, że to hotel Lucii?
- Jaki ten świat mały. - No.
Na to wychodzi.
Szczęśliwa para od renowacji domów to nasz wizerunek medialny,
a nie prawda o nas.
Mamy też…
inne zainteresowania.
Dobra zabawa nie jest przestępstwem.
Nie.
Co innego zaatakowanie zbyt dociekliwej żony
i przeniesienie jej ciała.
- To już przestępstwo. - Skończyliśmy.
Zgromadźcie najpierw jakieś dowody.
Krew na przycisku windy należy do Very.
Poszła do apartamentu. Franka albo tam wtedy nie było,
- albo kłamie. - Sprawdziłem dane hotelowe.
Frank i Vera mieli tam wspólne konto.
Kiedy jedno rezerwowało pokój, drugie dostawało na telefon klucz cyfrowy.
Może Vera zobaczyła, gdzie jest Frank,
i wcale nie była zadowolona.
A rzeczy, które zginęły z pokoju?
Znaleźliśmy je w śmietniku hotelowym
i kawałki na piętrze apartamentowym. Ktoś sprzątał po rękoczynach.
Ale jedna rzecz przepadła bez śladu.
Według koronera kształt rany na głowie Very
sugeruje użycie tej podpórki do książek.
Mamy więc zaginione narzędzie zbrodni. Powiedz, że kamery coś złapały.
Nasi ludzie jeszcze to sprawdzają.
Dotarliście do gości Franka?
Tak. Podał nazwiska czworga znajomych.
Trójka z nich dla niego pracuje. Menadżer Aaron Rothman.
Jego producentka, Lois Mendel.
Stylistka, Talia Cruz.
I przyjaciel ze studiów, Boyd Hollis.
Myślicie, że go kryją?
Łączy ich motyw finansowy – nie chcieliby, żeby Vera upubliczniła wybryki Franka.
Boyd uwiecznił ich wspólny wieczór.
Chwilka.
Kto to ten tutaj?
O nim nikt nie wspominał, prawda?
Nigdy go nie widziałeś?
Nie. A wy?
Może ktoś w hotelu go kojarzy.
Wrócimy tam z Morgan. Spytamy Lucię
i resztę personelu.
- Odbierzesz? - Myślałam, że to atrapa.
Halo.
Morgan, mówi Willa Quinn.
Czego chcesz?
Ostrzec cię przed zagrożeniem, do którego się zbliżasz.
Nie jestem twoim wrogiem.
Jestem osobą, która alarmuje, zanim wróg nadejdzie.
Tak jak przyszedł do Erika Haywortha?
Obie wiemy, że sam się nie zabił.
Nie nadążysz za tym, bo korzystamy z pomocy tych samych ludzi.
Wycofaj się.
Jeśli chcesz mi grozić, zrób to twarzą w…
Rozłączyła się.
Willa powiedziała, że pomagają wam ci sami ludzie?
Tak to ujęła?
Właśnie tak.
Albo ma na posterunku swojego człowieka,
albo chce, żebym tak myślała.
Co?
Widziano ją w Beverly Palms Country Club z ojcem kapitana Wagnera.
- Wiemy, co tam robili? - Nie.
Kapitan pytał mnie kiedyś, co ma zrobić, żebyś zaufała mu w sprawie Romana.
Musimy przyjąć możliwość,
że obaj Wagnerowie trzymają z Willą.
Wie, że my wiemy?
Wyparł się przed Soto wszelkiego udziału.
Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Wygląda znajomo?
Tak, to nasz gość.
Właściwie były gość. Właśnie się wymeldował.
Charles Hale. Tak, to on.
Macie jego numer?
Dzięki.
Ja do detektywa Karadeca.
Charles, dzięki, że przyszedłeś. Tędy, proszę.
Za parę godzin mam samolot.
To nie potrwa długo. Usiądź.
Mam kilka pytań.
Zatrzymałeś się w hotelu Blackwell?
Tak. Chodzi o Verę Hensley?
Zgadza się. Skąd znasz jej męża?
Poznaliśmy się w barze. Skojarzyłem go z telewizji.
Pomyślałem: „A co tam, podejdę”.
Przedstawił mnie swoim znajomym.
- Była tam Vera? - Nie.
Czy cokolwiek sugerowało, że Frank lub jego znajomi
mają złe zamiary wobec Very?
Nie. Ale…
kręcił się tam też taki facet. Biały, po czterdziestce.
Był sam. Szukał jej.
Źle mu z oczu patrzyło.
Byłbyś w stanie dokładniej go opisać?
Cześć.
Jesteś. Szukałem cię.
Chyba powinniśmy pogadać.
Od czego chcesz zacząć?
Współpracujesz z ojcem i Willą Quinn?
Nie. W żadnym wypadku.
Wierzę ci.
Cieszę się.
Mój wniosek o przeszukanie biura Willi nie przeszedł,
ale walczę dalej.
Mam pewien pomysł.
Ale ja nie mogę tego zrobić, a ciebie nie mogą na tym przyłapać.
Dobra, wchodzę w to.
Do tej drugiej sprawy jeszcze wrócimy.
Czekam niecierpliwie.
Przepraszam. Dom jeszcze stoi?
Póki co.
- Wciąż nie masz pomysłu? - Właściwie to jeden mam.
Ale może ci się nie spodobać.
Nie musi.
Chodzi o to pudło z rzeczami taty.
- Mogę go użyć? - Do czego?
Jeszcze nie wiem, ale obiecuję, że będę uważać.
Zachowałam to wszystko dla ciebie.
Zrób z tym, co chcesz.
- Naprawdę? - Tak, ale tylko z tym.
Od innych rzeczy z mojej szafy – wara. Kończę. Do zobaczenia.
To jego szukamy?
Znajomi Franka nie rozpoznają faceta, więc wysyłamy portret personelowi.
Może akurat.
Czekaj, czekaj.
Skądś znam te oczy.
Chętnie poskładałbym twarz mordercy,
ale to nie jest Pan Bulwa.
Tak? A jednak ładnie się składa.
Chcesz powiedzieć, że to nie są te same usta,
jej nos i pieprzyk,
jej oczy i uszy, a to czoło tego gościa?
Nikt tego pana nie kojarzy, bo on nie istnieje.
Charles skleił z tej czwórki własne monstrum Frankensteina,
a my je narysowaliśmy. Gdzie on jest?
Nie było za co go zatrzymać.
Nie odpowiada.
Daphne coś ma.
Informatycy odzyskali część nagrań
z hotelowej windy.
Właśnie przeglądam.
Vera zginęła między 2.00 a 4.00.
Od tego zacznij. Morderca nie zwlekałby z przeniesieniem jej nad basen.
Mam coś.
Tu by się zwłoki zmieściły.
Lucia już jedzie.
Powiedziałem jej, że mamy dodatkowe pytania.
Muszę wam coś powiedzieć.
Może niepotrzebnie zwlekałam.
O co chodzi?
Rano widziałam Lucię z Charlesem Hale’em.
Rozmawiali…
o czymś.
Rozmawiali?
Nie słyszałam dokładnie.
Coś o życiu z dala od miast, „tylko pory roku i oszronione drzewa”.
Nie wiem, o co chodziło.
Ale odniosłam niepokojące wrażenie… że są ze sobą blisko.
Lucia rozmawia z gośćmi hotelowymi – to jej praca.
Myślisz, że coś ją łączy z zabójcą Very Hensley?
Mam nadzieję, że się mylę.
Więc cię uspokoję: mylisz się.
Lucia nie spotyka się z nim i nie jest zamieszana w tę sprawę.
Zaraz ją spytamy.
Myślę, że nie ty powinieneś z nią rozmawiać.
Przekonajmy się.
Jeśli coś ci się nie spodoba, odsuń mnie.
W tym pokoju jeszcze nie byłam.
Nie korzystamy z niego zbyt często.
Macie zabawki dla dzieci.
Zadbaliście o to.
Dzieci muszą czuć się bezpiecznie.
Próbujemy poprawić ich komfort w niełatwej sytuacji.
Uważaj, bo mówisz jak wzorowy tata.
To jak mogę wam jeszcze pomóc?
- Wczoraj wieczorem pojechałaś do hotelu. - Tak było.
Po co cię wezwali?
Frank Hensley trochę za dobrze się bawił.
- Co tam zastałaś? - Szczerze? Było jak po przejściu tornada.
Połamali sprzęty w pokoju.
Posprzątałam tylko i wyszłam.
Jak je wyniosłaś?
Wsadziłam wszystko do wózka i zjechałam windą.
Adam, co się dzieje? Ktoś nas obserwuje?
Tak. To śledztwo w sprawie zabójstwa.
Te pytania mógłby ci teraz zadawać ktoś inny.
Był ktoś wtedy w apartamencie?
- Nie. - Jak dobrze znasz Charlesa Hale’a?
Pan Hale prowadzi interesy w Los Angeles.
- Zawsze zatrzymuje się w Blackwell. - Co jeszcze o nim wiesz?
Nie zbieram informacji o gościach.
Kiedy pokazaliśmy ci jego zdjęcie,
zapomniałaś wspomnieć, że u was bywa.
Goście oczekują dyskrecji.
Gdybym czuła, że to ma znaczenie, powiedziałabym wam.
Sądzimy, że Verę Hensley zabił,
a później przeniósł nad basen, Frank albo Charles.
Jedyną osoba w windzie o tej porze…
byłaś ty.
Myślisz, że przetransportowałam martwą kobietę w wózku hotelowym?
Nie. Ale muszę ustalić, kto to zrobił.
Twoja praca nie raz stawała między nami,
ale tego się nie spodziewałam.
Szukamy Charlesa. Wiesz, gdzie może być?
Skąd mam wiedzieć? Nie znam go!
To o czym rozmawialiście rano na ulicy?
Przedsiębiorcy tacy jak Charles to dla nas klienci priorytetowi.
Czasem muszę okazywać im sympatię,
którą ktoś taki jak Charles może źle zrozumieć.
Wtedy wyraźnie stawiam granicę.
Ale Charles…
Przekraczał tę granicę?
Poprosił o polecenie restauracji.
Potem zaprosił mnie na obiad, ale odmówiłam.
Dwukrotnie.
Kiedy wyszedł za mną na ulicę, powiedziałam, żeby trzymał się z dala.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Może trzeba było ci powiedzieć.
Nie chciałam cię martwić.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba. Trafię do wyjścia.
Szukamy Charlesa na listach pasażerów.
Nie spytałeś o oszronione drzewa bez miast.
Tak jej powiedział.
Tak ci się wydawało.
Morgan, wiemy już, że Charles kłamie.
Masz powód, by sądzić, że Lucia też?
„Kłamie” to mocne słowo…
ale tak, coś przed nami ukrywa.
Widziałem kobietę, którą partner oskarża o udział w morderstwie.
Nie wyobrażam sobie, co teraz czuje. Wiem natomiast, co ja czuję.
Sprawdzę, co u Daphne i Oza.
Hej, oczekujesz ode mnie szczerości, tak?
- Nie zadaliśmy jej wszystkich pytań. - Nie ty o tym decydujesz.
Wiem, że to dla ciebie niełatwe.
Soto może z nią porozmawiać. A nawet ja, jeśli…
Chcesz, żeby okazała się winna?
Co to znaczy?
- Co z Charlesem Hale’em? - Poszukiwany. Monitorujemy jego numer.
- Wiesz chyba, że… - Że co?
Wszystko w porządku?
Rozumiem sytuację, ale oboje wiemy,
że gdyby chodziło o kogoś innego, potrafiłbyś docisnąć.
Zarzucasz mi nieprofesjonalizm?
To dla ciebie sprawa osobista.
Nie potrzebuję twoich przypisów. Ani anioła stróża.
Nie jestem twoim dzieckiem, więc mnie tak nie traktuj!
Wagner - Jutro w południe. Mapleton Drive 1329.
Potrzebujemy kogoś obeznanego z metodami nacisku na rząd.
Przepraszam na chwilę.
Pani Quinn i ja obracamy się w podobnych kręgach.
- Ot cała tajemnica. - Oferta pracy dla Morgan
nie wyszła od ciebie, prawda?
Nie obrażam się. Doceniam zainteresowanie mną.
À propos Willi, mamy jej tu poszukać czy…
woli pan przedzwonić?
Dziękuję.
Widzę, że nie posłuchałaś mojej rady.
To przykre.
A mnie przykro, że moja córka wychowuje się 15 lat bez ojca
i kiedy widzę tę twoją minę.
No dobrze.
Jestem.
- Słucham was. - To zajmie tylko chwilę.
Kiedy dorastałem,
ojciec opowiadał, że zawdzięcza wszystko sobie,
własnemu wysiłkowi. To nie była prawda.
Ci, którzy stawali na twojej drodze, tracili wiarygodność, pracę, wszystko.
Niektórzy całkiem zniknęli. Wtedy tego nie rozumiałem.
Teraz już wiem.
Ty za tym stałaś.
Masz rację. Pomogłam twojemu ojcu.
Poznałam go, z kim trzeba. Doradzałam mu, czasem dyskretnie.
Tym się zajmuję.
Jestem gotów ujawnić to w całej brudnej rozciągłości.
Nie masz na nic dowodów.
Jakieś chyba jednak mamy.
Zapisy pańskich rozmów telefonicznych, SMS-ów i maili z ostatniego roku.
Technologia jest niesamowita, co?
Aż trudno uwierzyć, ile obciążającego materiału
zmieści się na czymś takim.
O ile to nie blef.
Zapewniam, że nie.
Pomógł nam haker, którego niedawno poznaliśmy.
Przy okazji niezły kręglarz.
- To przestępstwo. - Bez wartości sądowej.
Absolutna zgoda.
Sędzia odrzuci taki dowód, ale nie prasa.
Naprawdę posuniesz się do zniszczenia ojcu życia?
Powinnaś się martwić tym, co tu jest na twój temat.
Śmiem wątpić.
Pan Wagner i ja nie korespondujemy zbyt często.
Wierzę, ale on uwielbia
chwalić się znajomością z tobą. Przy każdej okazji.
To cały wasz plan?
Nic ci nie grozi, jeśli nie masz nic do ukrycia.
Ale jeśli masz, znasz nasz warunek.
Co się stało z Romanem?
Bardzo się starałam, żeby to nie przeniknęło do twojego życia.
Chcesz odpowiedzi dla swojej córki,
ale przyszło ci w ogóle do głowy,
że wystawiasz na niebezpieczeństwo Chloe i Elliota?
To tyle z mojej strony.
- Wracaj do auta! - Co robisz?!
- Nie zbliżaj się. - W porządku. Nic się nie dzieje.
Nie wymawiaj imion moich dzieci.
- Nic nie rozumiesz. Próbuję cię ostrzec! - Powiedz, co zrobiłaś!
Kogo chronisz?
Zastanów się dobrze, czy chcesz mnie o to zapytać.
O mój Boże! Po prostu mi odpowiedz!
Dobrze, dam ci, czego chcesz.
Zobaczymy, czy wciąż będziesz taka dociekliwa.
WYKROCZENIE DROGOWE
Zignorowałaś czerwone, zanim staranowałaś samochód Willi?
Groziła moim dzieciom. Zrobiłabyś to samo.
Czekałabym na zielone.
Chodźcie coś zobaczyć.
Historia zatrudnienia Charlesa Hale’a nie trzyma się kupy.
Jedna z firm nie istnieje. Jego odciski pasują do trzech nazwisk.
Facet mieszkał wszędzie.
Alamogordo w Nowym Meksyku. San Angelo w Teksasie.
Yakima w Waszyngtonie.
Mogę to wrzucić do Copilota.
Włączę sortowanie raportów policyjnych według lokalizacji, daty i nazwiska,
każę mu nałożyć kolory i stworzę zestawienie.
Dobra, mam.
Widzę podejrzenia przekrętów w kilku miastach, gdzie mieszkał.
W Phoenix podawał się za inwestora. W Ojai rzekomo handlował nieruchomościami.
To nie biznesmen, tylko oszust.
Frank był jego kolejnym celem. Ale czemu zabił Verę?
Zaczekaj chwilę.
Charles i Frank zameldowali się w tym samym dniu,
tyle że Frank – dyskretnie.
Skąd Charles mógł o tym wiedzieć?
Lucia.
Mówiłaś, że Charles, czy jak mu tam, mieszkał w Alamogordo?
Tak, w Nowym Meksyku.
To przy Parku Narodowym White Sands, skupisku gipsowych wydm.
- Gipsowych? - Taki piasek
całkowicie rozpuszcza się w wodzie. Jest bardzo rzadko spotykany.
Lucia dała go Karadecowi. To nie przypadek.
Ona i Charles byli razem w tym samym mieście.
Gdzie Karadec?
Tak?
Charles Hale to oszust, a Lucia mu pomaga.
Nie będę się powtarzał.
Po prostu mnie wysłuchaj.
Kiedy Frank się zameldował,
Charles dostał cynk.
- Chciał naciągnąć Franka w hotelu. - Na czym to miało polegać?
Sukces Franka i Very zależał od ich wizerunku.
Zarobili na tym miliony.
Gdyby Charles zdobył dowód niewierności Franka…
ten zapłaciłby mu każdą sumę.
To miał być szantaż.
Towarzystwo poszło na basen,
a Charles był w pokoju sam.
Vera przyłapała go na podkładaniu rejestratora.
Postanowił usunąć świadka.
Jak znalazła się przy basenie?
Wymknęła się i uciekła.
Winda jest powolna. Charles w każdej chwili mógł wybiec.
Wybrała więc schody, a tam nie ma kamer.
Było ciemno. Czuła się zdezorientowana.
Lucia posprzątała, tak jak twierdziła, ale jeden fakt pominęła.
To, że w pokoju był Charles.
Chyba że Charles zrobił to wszystko sam.
- Dwóch rzeczy sam nie mógł zrobić. - Myślisz, że to ona wyczyściła taśmę.
I powiadomiła Charlesa,
że do hotelu zgłosił się idealny cel.
Ktoś się trafił.
Stąd zdenerwowanie Lucii.
To ona sprowadziła Charlesa Hale’a do Blackwell.
Bardzo mi przykro.
Oddzwonię.
Charles, proszę cię!
Lucia!
Nie słucha.
Już dobrze.
Zajmę się tym.
Charles, zabezpiecz broń i rzuć ją na ziemię.
Nie wydaje mi się.
Myślę, że obydwu nam bardzo zależy na Lucii.
Nie rób czegoś,
czym będzie się gryzła do końca życia.
Nie rób jej tego.
Charles, pewnych rzeczy już nie zmienimy, choćbyśmy bardzo chcieli.
Ale możemy zdecydować o finale.
Widzę różne możliwe zakończenia,
ale najgorsze to użycie tej broni.
Jak nas tu znalazłeś?
Żadnych miast, tylko pory roku. Oszronione drzewa.
Wiatraki chronią drzewa przed szronem.
A Charles, czy jak naprawdę się nazywa, chciał kupić tu działkę.
Intuicja mnie nie zawiodła.
Nie przyszłam tu, żeby z nim uciec.
Nie chciałam, żeby ktoś jeszcze ucierpiał.
Poznaliśmy się w Nowym Meksyku.
Próbowałam o tobie zapomnieć, a on wydawał się to rozumieć.
- Wiedziałaś, co robił? - Na początku nie.
Potem twierdził, że chce się zmienić.
Że potrzebuje jeszcze tylko kilku większych akcji.
Więc mu pomogłam.
Wystawiłam mu kilku bogatych gości z innych hoteli.
Nie skończył z tym.
Więc odeszłam.
Wróciłam tutaj.
Wpadłam na ciebie.
A potem zjawił się on i powiedział, że jeśli nie znajdę mu celu,
mój facet gliniarz wszystkiego się dowie.
Obiecał, że jeśli to zrobię, zniknie na dobre.
Nie chciałam, żeby zniszczył to, co stworzyliśmy. Adam…
Gdzie podpórka, którą zabił Verę?
Adam, to ja.
Tak, dziękuję.
Złapali go. Charles zatrzymany. Nikomu nic się nie stało.
Właśnie to dostałem.
- Co to jest? - Willa dotrzymała słowa.
Ta agentka FBI, Lyla Flynn,
pracowała pod przykrywką. Została zamordowana.
Okazuje się, że była umoczona.
Na to wygląda. Sprzedawała informacje, prała pieniądze.
Jest coś jeszcze.
Co?
Podejrzewają, że Roman z nią współpracował,
a kiedy chciała do wszystkiego się przyznać,
zabił ją.
Taki skandal przerastał FBI, a Willa pomogła to zatuszować.
Kamery zarejestrowały to przed domem Lyli w dniu jej śmierci.
Samochód Romana.
Nie.
Wystarczy. Kończmy to.
Dasz nam chwilę?
Tak.
Co to znaczy?
Koniec tego śledztwa, okej?
Nie chcę już tego.
To niebezpieczne.
A dotąd było bezpieczne?
Erik Hayworth, ta kobieta… Nie wiem, gdzie leży prawda.
Ale gdyby komuś z was coś się stało…
Morgan, wycofanie się nie wchodzi już w grę.
- O Boże. - Ja też się boję.
Ale umiem o siebie zadbać.
Cokolwiek będzie, zmierzymy się z tym razem.
Hej.
Wejdź.
Jak się trzymasz?
Zabierają Lucię na posterunek.
Boże. Przykro mi.
Nie ma tu żadnej twojej winy.
Przepraszam. Ostrzegałaś, nie posłuchałem.
Odpowie za współudział.
- Karadec… - Biorąc pod uwagę inne ich akcje,
pula zarzutów jedynie wzrośnie.
Adam…
Nie mogę w to uwierzyć.
Po prostu nie jestem w stanie.
- Czuję się jak skończony kretyn. - Nie wyżywaj się na sobie.
Dobrze zrobiłeś.
Otworzyłeś serce, dopuściłeś ją do siebie.
To było właściwe. Nic tego nie zmieni.
Wierzyłem jej.
Wierzę, że chciała ze mną być.
Teraz już nic nie wiem.
Wiesz.
To nadal ta sama osoba. Po prostu…
Za bardzo ją kochałeś, żeby pozwolić sobie dostrzec więcej.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Jadę zaraz na wystawę Avy.
- Dołączysz? - Chętnie,
ale muszę się pilnie zająć paroma sprawami.
Dobrze.
W razie czego jestem.
Wiem.
Na razie.
WYSTAWY ARTYSTÓW
- Mamo! - Cześć.
Fajnie, że jesteś.
Rany.
I jak? Co myślisz?
- Ava, to jest… - Nudne?
Tak, przysypiam tu. Dziewczyno, to jest niesamowite.
Teraz to mi zaimponowałaś. To wszystko zrobiłaś sama?
Powiedzmy, że tata trochę mi pomógł.
Na to wygląda.
Ale nie będziesz płakać? Nie zrób mi tu siary.
Moja córeczka to zrobiła!
Boże, mamo.
Hej. Co się dzieje?
Cześć. Ojciec podał mi nazwisko.
To weteran FBI, który pamięta czasy sprawy Romana.
Spotkam się z nim dziś.
- Dzisiaj? Muszę tam być z tobą. - Nie.
Najpierw zorientuję się w sytuacji.
Z tobą nic mi nie grozi.
Muszę z nim porozmawiać.
Dobrze.
O 21.30 w Rancho Park. Południowa strona stawu.
Do zobaczenia.
Wagner Senior Rancho Park, 21.00. Znajdzie cię.
Nick.
Francuski pierwowzór: „Genialna Morgane”
Napisy: Kamil Rogula