NETFLIX PRZEDSTAWIA
PARADISE HILLS & RIVERDALE SANTA FE, MEKSYK
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dzięki.
Dziękuję.
- Skarbie. - Moje gratulacje, Pancho.
Że też ktoś o tak skromnym pochodzeniu zaszedł tak daleko
i został prezesem.
Na zdrowie!
- Powodzenia na nowym stanowisku. - Zdrowie.
Dziękuję panu. Wszystko zawdzięczam panu i pańskiemu zaufaniu.
Nonsens! Sam na to zapracowałeś.
Szkoda tylko, że twoja rodzina nie mogła tu być w tak ważnym dniu.
Chętnie bym ich poznał i pogratulował im osobiście.
Pewnie pan nie pamięta,
ale mówiłem, że moi rodzice zmarli i jestem jedynakiem.
Moja jedyna rodzina to moja droga Mari i piękne dzieci.
Nic więcej ci nie trzeba.
Twoja żona to niezła dupa.
Wygrałeś los na loterii.
Dzięki niej pozbywasz się indiańskich i małomiasteczkowych nawyków.
Co nie, Mari?
Dziękujemy panu.
Podano do stołu.
- Zapraszam. - Proszę bardzo.
- Księże biskupie. - Zapraszamy.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Serwetka. - Wybacz, skarbie.
Dziękuję.
Smacznego. To świetna firma cateringowa.
Proszę spróbować foie gras. Hiszpańska szynka jest boska.
Spodziewamy się kogoś?
Seleno...
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Przyszło dwóch mężczyzn i pytają o pana.
Mówią, że są krewnymi,
ale są bardzo brzydcy i śmierdzą.
Jestem pewien, że zaszła jakaś pomyłka.
Proszę mi dać minutkę. Wyjaśnię to.
- Zaraz wrócę. - To pewnie sąsiedzi.
Spójrz no, tatku.
Tak właśnie myślałem, że sukinkot ma kupę kasy
i dlatego o nas zapomniał.
Znasz ich?
Znasz tych wygłodniałych obdartusów?
Kogo? Ich? Nie, nie znam ich.
Słuchajcie, koledzy.
To teren prywatny.
Jeśli stąd nie wypierdolicie,
wezwę ochroniarzy, żeby was wywalili!
Pewnie López ich tu przysłał.
Dobra, gogusie.
Pierwszego, który się ruszy, nafaszeruję ołowiem!
Mówiłem, że już się ich tak nie nazywa.
Tak się mówiło kiedyś.
Jak powtarza prezydent, ci skurwiele to burżujscy konserwatyści.
Dla mnie to te same szumowiny, które zniszczyły rewolucję.
Tato! Dziadku!
To nie najlepsza pora.
Dajcie mi odesłać gości do domu i to obgadamy.
Do diabła z tobą i twoimi gośćmi.
Wyjadą stąd tylko w worku!
Koniec tych głupot!
Przyjaciele, nie zagubmy się w polaryzacji i nietolerancji
tego populistycznego rządu.
Jeśli chodzi wam o pieniądze,
mam ich mnóstwo. Dam, ile trzeba.
- Proszę wziąć te pieniądze... - Tak.
- ...zwinąć w rulonik... - Tak.
...i wsadzić sobie w dupę!
Tato, niech dziadek się uspokoi. Błagam.
Zniszczycie mi życie!
Zniszczymy ci życie?
A ty jak nas potraktowałeś, niewdzięczniku?
Cała rodzina się poświęcała,
żebyś skończył szkołę. I jak nam się odpłacasz?
Dwadzieścia lat zaniedbań i porzucenia.
A tymczasem żyjesz sobie jak król naszym kosztem.
Dobra, Rosendo. Dość tych bzdur.
Zabierz ich na tyły. Skończmy z tym.
Tak, tato. Ruchy.
Szybko, blondyna!
Ty zostajesz tutaj.
- Chodź, kochana. - Pancho.
Chodź tu.
- Nie. - Chodź.
Ruchy, szybko!
Lupita...
Pod ścianę.
Nie!
Twój pluton egzekucyjny.
Tato, dziadku... Wiem, że byłem okropnym niewdzięcznikiem,
ale przysięgam, że to wszystko się zmieni.
To, co moje, jest wasze. Nigdy was nie opuszczę.
Za późno, Pancho.
Nadszedł czas rewolucyjnej sprawiedliwości.
Biedni są teraz najważniejsi.
- Przepaska na oczy. - Robi się!
Proszę, nie.
Proszę, tato. Błagam cię.
Pomyśl o moich dzieciach.
Zawsze byłeś dla mnie taki dobry.
Przykro mi, synku.
Miałeś szansę nam pomóc, ale nie pomogłeś.
Pora, byś zapłacił za to wszystko.
Matka i rodzeństwo przesyłają pozdrowienia.
Dziękuję.
- Gotowy? - Tak.
- Uwaga! - Nie.
Cel!
Pal!
Fran!
Pancho!
Kolejny koszmar?
Mari...
Pojęcia nie masz, jaki miałem koszmarny sen.
Znowu o twojej rodzinie?
Tak.
Tysiąc razy ci mówiłam,
że powinieneś iść do psychologa.
To nie jest normalne.
A teraz daj mi się przespać, zanim zadzwoni twój budzik.
Tak, ja też powinienem.
Jutro w fabryce czeka mnie ważny dzień.
- Dzień dobry, kochani. - Dzień dobry!
Mam spotkanie z panem Jaimem, spóźnię się.
- Może coś podać? - Tylko kawę na wynos.
Jak wyglądam?
Trochę zmęczony, ale bardzo przystojny.
Megaprzystojny, tato!
Dzięki, księżniczko.
Dlaczego wciąż nosisz te buty do tego garnituru?
Czarne ferragamo ode mnie pasują dużo lepiej.
Nie mam czasu, żeby je zmienić. Po prostu.
Popraw koszulę, źle wygląda.
Halo?
Tak, to dom państwa Reyes.
Kto?
Chwileczkę.
To do pana,
pański tata.
Mówi, że to bardzo ważne.
Powiedz, że wyszedłem do pracy i nie wiesz, kiedy wrócę.
W żadnym wypadku nie podawaj mu mojej komórki.
Dobrze.
Proszę pana?
Pan Pancho wyszedł do pracy. Nie wie, kiedy wróci.
Nie mam jego komórki.
Spokojnie, przekażę mu.
Jasne. Do widzenia.
Musi pilnie z panem porozmawiać.
Coś się stało dziadkowi. Prosi, żeby pan oddzwonił.
Okropne wyczucie czasu. To ostatnie, czego mi teraz trzeba.
Wiesz, czego chce?
Pewnie pieniędzy, ale nie mam dziś na niego zdrowia.
Ja chętnie bym z nim porozmawiał.
Innym razem.
- Pa. Na razie. - Pa, tato!
- Miłego dnia. - Pa!
Jak już mówiłem, to wszystko jest brudne, a ten ktoś...
Jeszcze tu. Jak tam A4?
- Świetnie. - Super.
Dlaczego to ciągle nie działa?
Dlaczego nie naprawiłeś?
Mamy wszystko?
Panie Reyes,
pański ojciec czeka na linii 18.
- Panie Reyes... - Chodźcie.
...pański ojciec czeka na linii 18.
Dzień dobry. Podnieście rękę, jeśli mnie słyszycie.
Dziękuję.
Moi drodzy, jak wiecie,
sytuacja ekonomiczna kraju i naszej fabryki jest fatalna.
Pomimo naszych starań i poświęceń, aby wyjść naprzeciw kryzysowi,
przetrwaliśmy tylko dzięki ogromnej hojności pana Sampaola.
Niestety dotarliśmy do kresu naszych możliwości.
Mamy tylko dwa wyjścia,
aby nie zamykać fabryki.
Albo przeniesiemy fabrykę i jej filie do Azji,
albo zdecydujemy się na drastyczną,
ale konieczną redukcję etatów.
Apeluję więc o zrozumienie
i o solidarność wobec kolegów.
Niech podniosą rękę ci, którzy dobrowolnie wybierają odprawę.
Skoro nikt nie chce przyjąć
hojnej oferty firmy,
sam wybiorę tych, którzy zostaną zwolnieni.
Alcántara, Tiburcio.
Bojórquez, Ignacio.
Cárdenas, Cuitláhuac.
Panie Reyes,
kolejny telefon od ojca na linii 16.
A niech to.
Panie Reyes,
kolejny telefon od ojca na linii 16.
Moi drodzy, proszę!
Gratulacje, Pancho.
Dzięki tobie mamy rekordową wydajność.
Zyski są większe niż kiedykolwiek!
Miło to słyszeć.
Ilu dziś wywaliłeś?
Kolejną czterdziestkę.
Ale myślę, że nie ma już czego ciąć.
Zawsze jest, Pancho.
Jak tylko dostaniemy maszyny z Niemiec,
będziemy mogli wywalić jeszcze dziesięć procent tych pasożytów.
Kolejnych 180 pracowników na bruku?
Oby tylko związek nie zagroził nam strajkiem.
Te awanturujące się komuchy ze związku mogą mi skoczyć!
Ale przez to, że nasz populistyczny prezydent
wciąż powtarza, że biedni są najważniejsi,
ci zaczynają sobie myśleć, że mogą stawiać żądania.
Tak?
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale przyszła sekretarka pana Reyesa
i musi pilnie z nim porozmawiać.
Niech wejdzie.
Dzień dobry.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale pański ojciec wydzwania od rana.
Musi z panem porozmawiać. To kwestia życia lub śmierci.
Spokojnie, znam swojego ojca. To na pewno nic takiego.
Powiedz mu, że mnie nie ma,
a na przyszłość na spotkaniu z panem Sampaolem
nigdy mi nie przeszkadzaj.
Oczywiście.
Jeszcze raz panów przepraszam.
Możesz mi przeszkadzać, kiedy tylko zechcesz, piękna.
Ale nie obiecuję, że nie będzie klapsa. Może nawet wypniesz się nad biureczkiem.
Dupek.
- Posuwasz ją, Pancho? - Nie.
Ale z niej laska.
I każdy widzi, że przyda jej się dobre ruchanko.
Mowy nie ma. Zwłaszcza dziś,
gdy za nic można zostać oskarżonym o molestowanie seksualne.
To bzdurne #MeToo i polityka przeciw molestowaniu mogą mi naskoczyć.
Dlatego jestem szefem, co nie?
- Oczywiście. - Dobrze.
A co z tą twoją rodziną? Myślałem, że jesteś sierotą.
Nie, musiał mnie pan z kimś pomylić.
Jestem pewien, że mój ojciec przesadza.
Rodzina myśli, że jestem bogaty,
więc wiecznie chce ode mnie pieniędzy.
A niech spierdalają!
Moi biedni krewni są tacy sami.
Pamiętaj, co mawiał mój ojciec:
„Z rodziną jak ze słońcem - im dalej, tym lepiej”.
O czym to ja mówiłem, zanim weszła twoja zdzirowata sekretarka?
A tak.
Mówiłem, że mam tego rządu po dziurki w nosie,
jego populizmu z czasów Echeverríi.
Równie dobrze mógłbym sprzedać fabrykę Amerykanom
albo przenieść wszystko do Chin lub Singapuru.
Rozważam to.
Nie, proszę nawet tak nie żartować.
Jak by to ująć?
Nie spłaciłem jeszcze domu.
Tym się nie martw.
Pomimo twojego wątpliwego pochodzenia
jesteś teraz jednym z nas.
Dalej się staraj, ucz angielskiego i chińskiego,
to może awansuję cię na dyrektora.
Na dyrektora?
- Mówi pan poważnie? - Pewnie.
Zajmij się magazynem
i fabryką w Aguascalientes,
zobacz, czy są jakieś pasożyty do wytępienia!
Oczywiście.
Do widzenia.
Co jest, Lupita?
Znowu mój ojciec?
Następnym razem powiedz, że mnie nie znalazłaś.
Tak, właśnie tak. I powiedz Mari, że wracam.
To powiedz, kiedy wróci.
Pa.
Dzień dobry panu.
Chcieliśmy porozmawiać o zwolnieniach.
Cirilo, wybacz, ale mam spotkanie. Porozmawiajmy innym razem.
Przepraszam, przykro mi.
Dorobkiewicz, nowobogacki.
Ale o nas nie zapomni. Mam rację?
Tak.
DUPEK
Zazdrosne skurwiele. Nic dziwnego, że kraj schodzi na psy.
Wypchaj się!
ŻYCIE TO SEN
- Jestem, rodzinko. - Fran.
Dobrze, że jesteś, bo tracę już zmysły.
- Co się dzieje, skarbie? - Twój tata non stop dzwoni. Mam dość.
Powiedział, czego chce?
Coś o twoim dziadku, ale sam chce ci powiedzieć.
Znowu nowa sukienka, słonko?
To na ślub Palomy.
W Saksie mieli wyprzedaż. Musiałam.
Kupiłam ci krawat
i boskie złote spinki do mankietów Montblanc.
Ładna? Od Dolce.
- Bardzo mi się podoba. - Prawda?
Musisz przestać, zaraz przekroczymy limit na kartach.
Tak, wiem.
- A dzieci? - Toni! Cati!
Przywitajcie się z tatą.
Jak żona nie wydaje, mąż nie prosperuje.
Co tam, dzieciaki? Jak leci?
Co słychać? Nie przebraliście się?
Dostałem piątkę z historii!
Wybrano mnie do roli Kopciuszka.
Wspaniale, bo ja też mam dobre wieści.
- Jakie? - Nie. Idźcie z Lupitą.
- Przebierzcie się. - OK.
- Dali ci więcej urlopu? - Cierpliwości.
Pan Jaime pogratulował mi i powiedział, że jeśli dalej tak będzie
i nauczę się angielskiego i chińskiego, zostanę dyrektorem,
a może nawet wspólnikiem.
- Dostaniesz podwyżkę? - Oczywiście.
Co najmniej podwójną. Tyle, ile zarabia ta obecna marionetka.
Gratulacje.
Musimy kupić nowego SUV-a i posłać dzieci do innej szkoły,
gdzie poznają zamożniejsze dzieci,
nauczą się angielskiego i francuskiego. I wiesz co?
Powinniśmy kupić domek nad morzem na weekendy. Tak?
- Tak! - Tak!
Jak już będziesz szefem, kupisz mi motor?
- Ja chcę takiego kucyka jak Paty. - Chwila.
Zanim wydacie wszystkie pieniądze,
najpierw musimy spłacić dom,
potem musimy spłacić samochody
i, co najważniejsze, Marío Eleno,
musimy spłacić kredyty i karty kredytowe.
Nie mów o pieniądzach przy dzieciach.
- Co? - Nie dołuj.
Nie dołuję. Jestem realistą.
Nie możemy wydawać pieniędzy, jakbyśmy byli bogaci.
Przynajmniej dopóki nie dostanę awansu.
Przepraszam.
Lupita, podejdź tu.
Co to za papka?
To, co kazała pani ugotować - „szuflet” z serem i szpinakiem.
To glina, nie suflet.
Miałaś pytać, jak nie będziesz czegoś wiedziała.
Ale cały dzień była pani na zakupach, więc zrobiłam, co mogłam.
Zabierz to i zrób nam kanapki z indykiem.
W ramach nauczki sama to wszystko zjesz.
- Dobrze? - Jak sobie pani życzy.
Nie dość, że brudna, to nie zna swojego miejsca.
Po co w ogóle próbujesz?
Powiedzieć, że pana nie ma? To pewnie irytujący ojciec.
Nie, odbiorę.
Ma się za jedną z nas.
- Halo? - Cześć, synu.
Jak tam, tato? Miło cię słyszeć.
Co u was?
Co ja mogę powiedzieć?
Dziadek Francisco, niech Bóg czuwa nad jego duszą,
zmarł kilka dni temu.
Nie mów mi, że dziadek Francisco zmarł. Ile miał lat?
- Tak mi przykro. - Właśnie to sobie liczyliśmy.
Na pewno ponad 120,
ale nikt do końca nie wie.
Uściskaj mamę i babcię Pascualę.
- Mari też przesyła uściski. - Dobrze.
Ale bardzo ważne jest, żebyś przyjechał do Prosperidad.
Z tym będzie mały problem.
Mam mnóstwo roboty.
Ale my tu nie mamy za bardzo wyboru.
Słuchaj, chodzi o to,
że ostatnie życzenie dziadka było takie, żebyś był na pogrzebie.
Zakazał też swojemu prawnikowi otwierania testamentu,
dopóki nie przyjedziesz.
Jeśli cię nie będzie,
mogą nas eksmitować.
Kurde, nie mów tak.
To kiepski moment.
Może spróbuję was odwiedzić w grudniu? Co ty na to?
Nie, nie rób nam tego.
Dziadek nie żyje od trzech dni, zaczyna cuchnąć.
To kwestia życia i śmierci.
Co mam ci powiedzieć? Nie mogę. Koniec kropka.
Jak nie możesz, to nie możesz! Co na to poradzimy?
Nie zmuszę cię.
Dobrze. Pozdrów wszystkich ode mnie.
Ty też, Pancho.
Powiem tylko, że wcale mnie to nie dziwi.
Zawsze byłeś złym synem.
Niewdzięcznym egoistą,
prawdziwym gnojem!
Chodźmy. Idziemy, Filemón.
Rzucił słuchawką.
Skarbie.
Nigdy nie byłeś z rodziną blisko. Aż tak się zdenerwowałeś?
Kochanie, rodzina to jedno, ale mój dziadek to co innego.
Zawsze byłem jego ulubieńcem.
Pomógł mi się wyprowadzić z wioski i zapłacił za moją edukację.
Naprawdę? To może jednak powinieneś odwiedzić rodzinę.
- Zobaczyć, co ci zostawił. - A co mógł zostawić?
Działkę na odludziu? Dom w ruinie?
Dwa osły i krowę? Nic tam nie ma.
Może zostawił ci dom. Na pewno jest coś wart.
No tak, tak.
Ale moi rodzice i rodzeństwo zawsze tam mieszkali.
Więc jeśli go dostanę, nie mogę ich wyrzucić.
Chciałbym odwiedzić twoją wioskę i poznać dziadków.
Chcę przywieźć tu osła i krówkę, żeby z nami zamieszkały!
Czyż nie są uroczy?
Tak.
Obiecuję, że kiedyś zabiorę was do Prosperidad na wakacje,
żebyście poznali rodzinę i zobaczyli, gdzie dorastałem.
Przekonacie się, jak tam jest pięknie.
I wiecie co?
Kładźmy się już, bo musimy rano wstać. Chodźcie.
Kanapki, o które pani prosiła. Nie chcą państwo?
- Dzięki, odpocznij sobie. - Sama je zjedz albo wyrzuć.
Ale zjedz cały suflet, żebyś miała nauczkę. Dobranoc.
A wypchaj się.
Czy wyznaje pan lub praktykuje wiarę katolicką?
Jestem chrześcijaninem...
- Wyłącz go, proszę. - Dlaczego, skarbie?
Dość mam oglądania go na każdym kroku.
Ten okropny akcent z tropików,
niekończące się przemowy o szlachetnych masach,
o tym, że biedni są najważniejsi.
„Zabierzmy bogatym i dajmy biednym”.
...dzieła Jezusa Chrystusa.
Jest wojownikiem.
Najważniejszym...
Teraz porównuje się do Jezusa!
Przy takiej sytuacji w kraju może ma trochę racji.
Nawet tak nie żartuj. Moi znajomi z klubu mówią,
że to populistyczny demagog, który zniszczy nasz kraj
i zamieni go w Kubę lub Wenezuelę.
„Jak Kuba czy Wenezuela”.
Wiesz, co powinnaś zrobić?
Porozmawiać o prezydencie z panem Jaimem.
Gdybyś usłyszała, co mówi, zostałby twoim idolem.
Na pewno ma rację.
Do jutra, Milordzie Populisto.
Do jutra, Milady Burżujko.
Wow.
Fran.
Czy jesteś absolutnie pewien, że nie warto dowiedzieć się,
co zostawił ci dziadek?
Może miał coś cennego, o czym nie wiesz.
Nie, kochanie, jestem absolutnie pewien, że nie warto.
Do jutra, śpij dobrze.
Pa.
Pancho!
Pancho, chodź tu!
Patrz, co znalazłem.
Jeszcze jedna?
Ta jest ogromna!
Ile to będzie razem?
Mnóstwo, wnusiu. Mnóstwo.
Nie zapominaj, że to tajemnica,
coś, co ma zostać między nami.
Kiedy już mnie nie będzie,
to wszystko będzie twoje.
Oczywiście, dziadku.
Spokojnie.
I nie zapominaj,
że świat pełen jest sępów,
które tylko czekają, żeby nas okraść!
Nikomu nie powiedziałeś?
O moim skarbie.
Ani o moim sejfie. Prawda, Pancho?
Nikomu nie powiedziałem.
Przysięgam na Boga.
Nie wierzę ci, kłamliwy bachorze.
Na pewno powiedziałeś rodzicom i rodzeństwu.
Muszę mieć pewność, że zamkniesz gębę na kłódkę
na zawsze!
Fran!
Miałeś kolejny koszmar.
Musimy jechać do Prosperidad.
Chciałbym poprosić o... trzy tygodnie wolnego.
Trzy tygodnie urlopu?
Nawet ja tyle nie biorę!
Ale to nie jest urlop.
To bardzo poważna sprawa rodzinna.
Pilnie potrzebują, żebym załatwił pewne formalności.
Pancho, bardzo się na tobie zawiodłem.
Ja ci zaufałem i tak mi się odpłacasz?
Tylko dlatego, że cię lubię,
dam ci pięć dni, ani jednego więcej.
Bardzo panu dziękuję.
Zapewniam, że domknę wszystkie sprawy.
Wrócę do czwartku, żeby przyjąć nowe maszyny.
Nie spuszczaj z oka celu.
Dziękuję.
Czy już niedaleko?
Księżniczko, pół godziny temu mówiłem ci, że zostały nam trzy godziny drogi.
Zdrzemnij się.
Ta twoja wioska jest strasznie daleko.
Powinniśmy polecieć do Durango
i wynająć tam samochód.
Skarbie, sto razy ci mówiłem,
że musielibyśmy wtedy jechać przez góry,
co trwałoby osiem godzin.
Czyżby? A teraz ile minęło?
Jesteśmy coraz bliżej. Prawda, rodzinko?
Tak!
Dobrze.
Mamo, powiedz nam prawdę.
Dlaczego nie poznałaś rodziny taty?
Nie pytaj mnie, tylko jego.
Dlaczego, tato? Wstydziłeś się ich?
Mówiąc szczerze, sam nie wiem.
Najpierw skończyłem studia,
potem dostałem pracę w fabryce,
poznałem waszą mamę i się pobraliśmy,
potem urodziliście się wy i tak się złożyło,
że odkładaliśmy wyjazd.
Słyszałam, jak mama mówiła cioci Jackie,
że nie jeździłeś tam, bo dziadkowie są obleśni
i zawsze chcą pieniędzy.
Catalina.
- Niefajnie. - Jak długo tam nie byłeś?
Jeśli dobrze pamiętam, minęło 20 lat,
odkąd odwiedziłem Prosperidad.
Dwadzieścia lat nie widziałeś rodziców?
To prawie dwa razy tyle, co mam.
- Od cholery. - Toni!
Ile razy mówiłam, żebyś nie przeklinał?
I nie waż się tak mówić przy dziadkach.
Patrzcie tylko, dotarliśmy do zjazdu.
- Tak. - Wspaniale.
Czyli już niedaleko.
Nie, skarbie, jeszcze dwie i pół godziny polną drogą.
Zdrzemnij się.
Zjedz coś.
Lupita, daj Cati poduszkę,
żeby się przespała. I coś do jedzenia.
Tylko nie nakrusz wszędzie.
Dobrze, mamo.
- Zobacz, jak tu pięknie. - Dwie godziny czegoś takiego?
Zamykamy okna?
Tak.
- Włącz klimatyzację. - Nie, pył do niej wejdzie.
Lupita,
przypomina ci to dom?
Oj nie. Proszę wybaczyć,
ale w San Pedro de los Saguaros jest ładniej.
Ale gorąco.
Zaraz tu padnę.
A niech to.
Musimy przenieść tę jukę. Pomożesz mi, Lupita?
Tak.
Chodź.
- Pomogę. - O Boże.
Dzieciaki, wy też wysiądźcie.
- OK. - Rozciągnijcie kości.
- Złap z tej strony. Przeniesiemy ją. - Dobrze.
- Mamo! - Do dzieła.
- Ale ciężka. - Chwilkę.
- OK? - Tak.
- Fran. - Jeszcze raz.
Co? Co jest, kochanie?
Nie! Mamo!
Dzieńdoberek, kolego.
Ciężka ta juka?
Tak, ale damy radę.
- Dziękuję. - To macie szczęście.
Nikogo tu nie ma,
a drogi są bardzo niebezpieczne, co nie?
- Spokój. - Spokojnie.
Panowie, proszę. Bez nerwów.
To mój zegarek i mój portfel...
Możecie też wziąć sobie z samochodu, co chcecie.
Spokrewniony z Reyesami z Prosperidad?
Tak, to moja rodzina.
Jebany Pancho Reyes.
Nie poznajesz mnie?
Filiberto R. Arriaga.
Chodziliśmy razem do podstawówki.
Beto?
Nie nazywaliśmy cię Mapache?
Przepraszam za to.
Z czegoś trzeba żyć.
Tak, rozumiem.
- Przyjechałeś z powodu dziadka. - Tak, to wielka tragedia.
Moje najszczersze kondolencje.
Niech spoczywa w chwale Pana.
Dziękuję ci, Beto.
Tak.
Przykro mi, bracie.
- Dzięki. - Zatrzymasz się w wiosce?
Spotkajmy się na drinka i pogadajmy.
Pewnie, bardzo chętnie.
- Masz piękną rodzinę. - Dzięki.
- Moje gratulacje. - Dzięki.
- Przeniesiemy kłodę. - Dzięki.
Przepraszam, że panią przestraszyliśmy.
Pa, dzieciaki! Witamy w Prosperidad!
- Dzięki. - Wio!
Ruchy!
Dawaj!
Ruchy!
Dalej!
Patrzcie, dzieci. Dojechaliśmy do Prosperidad.
- Hurra! - Tak!
- Może zrobimy zdjęcie? - Tak!
No... nie wierzę.
Nie mam zasięgu.
Mój telefon też nie ma, a jest nowszy niż pani.
Mój też nie. Ale wiecie co?
To na pewno będzie niezapomniane przeżycie.
- Zdjęcie na Instagram. - Tak.
Pionowe, dobrze?
- A Boomerang? - Pewnie.
- Do stories. - Dobrze.
Raz, dwa... i powiedzcie „whisky”.
Whisky!
PROSPERIDAD
Nie tak to opisywałeś. Wioska duchów.
To pewnie przez porę. Czas sjesty.
Spójrz, kochanie.
- To dom Mapachego. - Nie przypominaj mi.
Dzień dobry!
Ci, którzy nie śpią, nie są zbyt przyjaźni.
Tato...
czy to cała wioska?
Jest taka malutka?
I taka okropna?
Wierzcie lub nie,
ale była to kiedyś najbogatsza miejscowość Meksyku.
Legenda głosi, że w górach
było tyle złota, że leżało na ulicy.
Tak, jasne.
Na ulicy są tu tylko śmieci i psie kupy.
Patrzcie na osiołka.
Ludzka kupa?
- Nie patrzcie. - Nie.
Dzieci, proszę was.
- Nie. - Ohyda.
No patrzcie, coś pięknego.
Patrzcie.
Dzieciaki,
to jedna z najpiękniejszych tradycji wioski.
Kiedy ktoś umiera,
rodzina nosi go po całej wiosce do melodii pięknej, starej pieśni
„Las golondrinas”.
Po rozmiarze trumny widać, że to dzieci, takie jak wy.
Pancho!
Shut up.
- Co? - Zamknij się.
Już są!
Chodźmy powiedzieć dziadkowi!
Dziadku!
Babciu!
Przyjechali bogaci krewni!
KOPALNIA ESPERANZA
Już są, tato!
Już są!
Dziadku! Babciu!
Fran, co to ma być?
Pancho Francisco Reyes!
Jak miło cię widzieć, synu.
Drogi ojcze!
Tak się cieszę, że jesteś,
bo za kilka lat może nas już nie być.
Moja piękna mamusia.
Chwała Panu!
Pancho.
- Synu. - Poznajcie moją rodzinę.
To moja żona Mari,
a te słodziaki to moje dzieci.
- Dzień dobry. - Toni i Cati.
Biała kobieta dla wzmocnienia rodowodu.
Witamy serdecznie.
Dziękuję.
Miło panią poznać.
Panią również.
Zapraszamy.
- Pozna pani resztę rodziny. - Pancho!
To jest mój najstarszy syn.
Rosendo, tak jak ja.
Potężny chłop, ale wszyscy mówimy na niego Rosenduś.
Co tam, Rosendusiu?
Jedziesz gnojem. Brałeś prysznic, odkąd wyjechałem?
Jebany Pancho wciąż dogaduje.
Dalej ją ujeżdżasz?
Świnia.
Ta udawana świętoszka
to moja córka Socorro.
Opatrzność zesłała mi cud.
Znów mogę cię zobaczyć, Pancho.
Widzę, że jednak nie zostałaś zakonnicą.
Ten bezużyteczny, kulawy, były nauczyciel do niczego,
który ma się za poetę, to jej mąż Cruz.
Poeta Prosperidad.
- Czyste oczy. Spokojne i ogromne. - Wystarczy.
To mój syn Hilario.
Nasz rodzinny artysta.
- Miło mi. - A ta dziewczynka...
Jak ci tam było?
Pánfila, proszę pana.
Znowu pan zapomniał?
Pánfila Lucía Margarita Pérez Hernández, a teraz Reyes.
Do usług.
Co tam, Hilario?
- Co słychać? - Pancho.
Młodszej już nie było?
Plusy bycia najsłynniejszym artystą wioski.
Jak tam, mała?
Ten chłopak o wyglądzie gangstera to mój syn Rufino.
Czarna owca rodziny.
A ta cycata bezwstydnica
to jego obecna dziewczyna Gloria.
Cześć, kotku.
Miło mi.
Seksowniejsza niż myślałem.
Dzięki.
Rufino, spójrz na siebie. Wyglądasz jak narkoboss.
Kurna, Pancho.
Życie nie jest fair.
Nie wszyscy mają tyle szczęścia, co ty.
W tej cholernej wiosce robisz, co możesz, a nie, co chcesz.
Uściskaj mnie!
Dobrze cię widzieć.
Chodź tu, szwagierku.
No chodź.
Jestem Gloria López, ale mów mi Culichi.
Pancho.
Witaj.
Do usług.
Ja też.
A jak mam ci wyjaśnić ten bajzel?
Ta pani
była kiedyś moim synem Jacintem.
Pewnego dnia, ku wstydowi i hańbie rodziny,
uznała, że nie jest mężczyzną, i została Jacintą.
Rozumiesz, prawda?
Miło mi.
Wybacz to bzdurne gadanie ojca.
Rosendo to typowy meksykański macho.
Oj, Pancho!
Ale się z ciebie zrobił przystojniak.
Pewnie jesteś zaskoczony, ale to nie jest zaraźliwe.
Jacinto, spójrz na siebie.
Zawsze byłeś dziwny, nawet jako dziecko.
Jacinta. Nawet jeśli musisz się przyzwyczaić.
Czekaj, poznaj mojego starego.
- Lupe! - Co?
Miło mi.
Guadalupe Flores, do usług.
- Miło mi. - Dobry.
Miło mi.
A to jest moja córka Bartola.
Jedyna, która się udała.
Choć szczerze mówiąc, zbyt bystra nie jest.
Ma już szóstkę dzieciaków z sześcioma mężczyznami,
w tym z czarnym i z Chińczykiem.
A na domiar złego zaciążyła
z Amerykańcem, który nie mówi po hiszpańsku.
No za dużo przy tym gadać nie trzeba.
No proszę. Jak wyjeżdżałem, byłaś malutka.
Ale wyrosłaś!
Powiedz mi, który z nich to twój mąż?
- Oj, Pancho! - Co?
Kiedy Billy dowiedział się, że jestem w ciąży,
wyjechał bez słowa goodbye!
- Oj, siostrzyczko. - No nic.
To Brayan, Yaroslavi, Dudinka, Reagan
i inni, których nie znam, ale to wszystko moje wnuki.
No dobrze, słuchajcie.
To Mari, moja ukochana żona,
a to moje dzieci: Toni i Cati.
- OK? - Cześć.
A to jest Lupita.
Pomaga nam w domu i zgodziła się tu przyjechać.
To twoja służąca?
Już się ich tak nie nazywa. To pomoc domowa.
Bzykasz ją, co nie?
Przestań. Nie mów takich rzeczy.
A ze mną się nie przywitasz, Panchusiu?
Zapomniałeś o jebanej babci? Niewdzięczny drań.
Babcia Pascuala!
Co za niespodzianka!
Oczywiście, że jesteś zaskoczony, gnojku.
Myślałeś pewnie, że już po mnie.
Nie śmiałbym, babciu!
Przedstawiam rodzinę.
To moja żona i dzieci.
- Dzień dobry. - Piękna rodzinka.
Taki z ciebie szczęściarz, że masz nawet białe dzieci.
Ale i tak drań,
bo na tyle lat nas porzuciłeś.
Podejdź no.
Coś mi się zdaje, że nie są twoje.
Pancho, chodź, pokażemy wam pokój.
Musicie być zmęczeni.
Do zobaczenia. Cieszę się, że się babcia nie zmieniła.
Dobra, jebany burżuju.
Chodźmy.
Ale chyba razem ze starą
nie śmieliście tu przyjechać z pustymi rękoma?
Mam nadzieję, że macie dla mnie chociaż ładny prezent.
Tak.
Drobiazg od nas wszystkich.
Fendi.
No dobrze.
To rozumiem.
- Świetnie wyglądasz, mamo. - Prawda?
Chodźmy.
Najpierw do dziadka,
żeby wiedział, że jesteś. Chodź.
Trzymamy go w tym pokoju.
Wejdźcie.
Mama i siostry świetnie się spisały, prawda?
Zaczyna trochę śmierdzieć,
ale musieliśmy uszanować jego wolę
i poczekać na ciebie z pogrzebem.
Skoro już tu jesteś z rodziną,
staruszek w końcu spocznie w spokoju.
Będziecie mieli okazję zostać z nim sami i odmówić różaniec.
Ucałuj go, synu!
Nie dotykajcie.
Wysiądźcie, proszę.
Nie bierzcie tego.
Zaprowadzę was do pokoju.
Chodź, synu.
Popsujecie.
Proszę wysiąść.
Zapraszam.
Sio! Wynocha!
Będziecie spać w pokoju dziadka.
Najlepszy w domu.
Jak widzicie, nie jest to luksusowy hotel,
ale postaraliśmy się.
Pościel świeżo wyprana.
Tu macie mydło, parę ręczników
i czystą wodę, żeby się odświeżyć.
Podoba wam się?
Na kilka nocy może być. Prawda, kochanie?
Proszę się o nas nie martwić. Skoro już tu jesteście,
mamy dla was po drobiazgu. Oby się spodobały.
Co to jest?
Krawat.
Hermès.
Krawat?
Tego mi było trzeba.
Chanel N°5.
Klasyka.
W razie czego Mari może wymienić.
Nie, Pancho, nie mogę. Trzeba było samemu kupić.
- Damy wam się rozgościć. Chodźmy. - Chodźmy.
Dzięki, tato.
Co to ma być?
- Odpocznijcie. - Dzięki.
Noga pradziadka.
Co?
Pancho.
- Widziałeś... - Byłbym zapomniał.
Urządzamy dziś małe przyjęcie powitalne, żeby uczcić wasz powrót do domu.
Nie zawiedźcie nas.
Przyjdziemy. Dziękuję.
- Chodź no. - No dobrze.
Chyba nie sądzisz, że tu zostaniemy?
Nie dość, że jest tu brudno, to pokój twojego zmarłego dziadka!
To jego noga.
Jakiś koszmar!
A co mamy zrobić?
Zarezerwować pokój w tutejszym Hiltonie?
Nie słyszałaś, że wyprawiają nam przyjęcie?
Nie mogę tak urazić rodziny.
Tak, ale to jakaś nora!
Śmierdzi... biedakami!
Marío Eleno,
wiesz, że pochodzę z biednej rodziny. Nie przeszkadzało ci to.
I pamiętaj, że wiem,
jak na życie zarobili twoi rodzice - oportuniści z białej biedoty.
Nie zgrywaj tu arystokratki.
No już, kochanie. Nie wygłupiaj się, przestań płakać.
Wszystko będzie dobrze. To tylko kilka dni, obiecuję.
Pancho...
przepraszam za to, co mówiłam o twojej rodzinie,
ale to jest gorsze niż moje najgorsze koszmary.
Tato, muszę ci coś powiedzieć, ale nie złość się.
- Co jest? - Muszę do łazienki.
- Ja też. - Jedynka czy dwójka?
- Kupa, może nawet rozwolnienie. - Ja też.
- Szybko, chodźcie, zanim będzie za późno. - Ja też.
No dobrze.
Idźcie tam, wybierzcie sobie drzewo,
ściągnijcie spodnie i uważajcie na robaki, OK?
Przyniosę papier. Ruchy.
- Tutaj? - Tak, tutaj. Lećcie.
Pancho, chcesz powiedzieć, że nie ma toalety?
Jest wychodek, ale uwierz mi, tu jest lepiej.
Skoro już tu jestem...
Jak tam, dzieciaki?
Dobrze!
To dobrze.
Zdrowie!
Rozstaliśmy się dawno
Nadszedł teraz czas już na to
Aby przegrać
Miałaś zupełną rację
Me serce mówi mi prawdę
I tak bardzo wrócić chcę
No już, rodzinko!
Wrócić chcę, ja chcę
Wrócić chcę
Do twych ramion choć na dzień
Przyjadę, gdziekolwiek jesteś
Smak przegranej znam, dobrze znam
Powrócić chcę
Bratowa!
Wrócić chcę!
Dzięki, tato.
Pancho, jeszcze raz witaj w domu. Twoje zdrowie.
Dzięki, tato.
Zdrowie. Dzięki za przyjęcie.
Prawdziwa uczta. Dzięki.
Zdrowie!
Nie zasługujecie na nic innego.
Naprawdę cieszymy się, że tu jesteście.
Czekaj, Hilario!
Chwila, chcę powiedzieć kilka słów.
Dzieciaki, chodźcie tu!
Cześć, szkrabie.
Moja droga rodzino,
to wyjątkowy dzień
dla waszej matki i dla mnie.
To, że jesteście tu wszyscy,
a zwłaszcza to, że jest tu mój syn Pancho z rodziną,
przerasta moje wszystkie marzenia.
Nie zrozumcie mnie źle,
ale Pancho zawsze był moim ulubieńcem.
Bez cienia wątpliwości
jest najlepszy z was wszystkich.
Zdrowie, synu.
Zdrowie, Mari.
Jeszcze raz witajcie w Prosperidad.
Na zdrowie!
Teraz twoja kolej, synu. No już.
Nie, nie.
Przemowa!
Dawaj, tato!
Po pierwsze, chciałbym wam podziękować za miłe powitanie.
Po tylu latach
razem z rodziną niezmiernie się cieszymy, że jesteśmy z wami tutaj, w Prosperidad.
Aby nie przedłużać,
powiem coś od serca.
Zwłaszcza mamie i tacie.
Mam nadzieję, że wybaczycie mi długą nieobecność
oraz to, że na tak długo was opuściłem.
Przepraszam.
- Zdrowie. - Pancho!
Ale i tak zostajemy tylko na parę dni.
Niedługo musimy wracać do stolicy, prawda?
Spokojnie, synu.
Z samego rana go pochowamy.
Potem zbierzemy wszystkich, włącznie ze stryjami,
a notariusz odczyta testament.
Świetnie.
Babciu, a jak tam stryjowie Regino i Ambrosio?
Chciałabym, żeby byli martwi.
Niestety jednak śmiecie wciąż dychają.
Szkoda, że ich nie zaprosiłeś, tato.
Mowy nie ma! Prędzej umrę, niż postanie tu stopa tych sukinkotów.
Cicho, Rosendo!
Oczywiście zdzira Dolores
staje już w obronie swojego chłoptasia.
A niech się mama przymknie! Zawsze namiesza tymi kłamstwami!
Stara wiedźma!
Nie obrażaj mojej matki.
Powiedziała samą prawdę.
Wszyscy wiedzą, że puszczałaś się z cholernym Reginem.
Twoja matka sama jest puszczalska!
Czekajcie!
Hilario!
Zagrajcie coś!
Twoja piosenka! Twoja piosenka, mamo!
Wyrzuciłaś mnie z pamięci
Ale w dniu mojej śmierci
Zapłaczesz, miła ma
Miła ma, miła ma
Powiesz, że mnie nie kochałaś
Więc dlaczego posmutniałaś?
Tak pozostanie, miła ma
Bez pieniędzy i jak są pieniądze
Zawsze robię, co zarządzę
A słowo me prawem jest
Gotowa? Raz, dwa... Dawaj, Cati!
Dawaj!
Rozjeb Amerykańca!
Żeby nauczył się szanować Meksykanów. Dajesz!
Tak jest, Cati.
Bratowa, nie, odłóż to.
Spróbuj tego. Postarałem się.
- Co to jest? - Nazywa się nenepil norteño.
Nigdzie nie znajdziesz lepszego niż w Prosperidad.
Pikantne?
Spróbuj. W razie czego możesz wypluć.
Zaufaj mi.
I jak?
- Pycha! - A jak.
Jak się nazywa?
Nenepil norteño.
Później zrobię ci z jagnięciną.
Lokalne mięsko zawsze daje satysfakcję.
Ale najpierw doleję sobie tequili. Zaczekaj.
Pancho.
Z czego jest nenepil norteño?
Skarbie, jedz, nie pytaj.
Pycha, to jest pyszne.
Z czego jest?
Nie mów, że cię nie ostrzegałem.
Nenepil norteño robi się
z flaków, wątroby, macicy i żołądka świni
ugotowanych w sosie orzechowym. To tutejszy specjał.
Pyszności.
Bratowa!
Mam tequilę, proszę.
- Dolej mi. - Oczywiście.
Komuś jeszcze?
Co tam? Zróbcie sobie przerwę.
I już.
Chodźmy po nich.
- Nie bądźcie tacy sztywni. - Bratowa.
Zatańcz z nami.
Nie przyjmuję odmowy.
No chodźmy.
Brawo!
Rodzinne zdjęcie!
- Wszyscy pod zegar! - Jeszcze babcia.
Chodź, mamo. Robimy zdjęcie.
Nie będę robić takich głupot!
- Będziesz. - Chodź, babciu!
Do diaska!
- Nie rządź się! - Zróbcie miejsce dla babci.
Co to ma być?
„Whisky” na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Whisky!
Czekaj, Pancho!
Chodź tutaj. Zrobię drugie z tobą.
- Dzięki, brachu. Pionowe. - Siostro.
„Whisky” na trzy.
Whisky!
Na trzy.
Raz, dwa...
Raz, dwa, trzy, Rosenduś i Lupita się całują!
Idźcie sobie!
Zakochana para!
Wynocha!
No już, nie!
Najlepsze, co zrobiłem,
to wyjazd z tej wioski i przeprowadzka do stolicy.
Panchusiu...
Jest tam tak ładnie, jak mówią?
Gdyby tak pozbyć się wszystkich cholernych mieszkańców,
Meksyk byłby najwspanialszym miastem świata.
Szwagierku...
zabierzesz mnie tam i oprowadzisz?
No...
Co?
Gdybyśmy mieli okazję, pokazałbym ci wszystko.
Kręcimy się, kręcimy się
Aż Rosenduś w osiołka zamieni się!
Dzieci, pora spać! Do swoich pokoi!
Nie!
No to idę po pas. Nie żartuję.
Szybko!
Chodźmy spać!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...
Dobranoc, Rosendusiu.
Jestem taka jak wy...
- Mówią na nas... - Króliki Reyes.
No bo...
Może przejdziemy w bardziej ustronne miejsce?
- Uwielbiam sekrety. - Ja też! Chodźmy.
Tak.
Dobranoc wszystkim.
Wystarczy już.
- Wiecie co? - Co?
- Rozchodniaczek. - Nie.
Piętnaście tysięcy peso za trochę wieprzowiny i indyka?
To jakieś jaja.
Jedno całe jagnię,
cztery kilo nenepil,
trzy kilo wieprzowiny, pięć kilo guacamole.
Do tego beczka pulque,
20 skrzynek piwa, dziesięć butelek tequili.
Jeszcze namiot i światła.
I krzesła. Niech pan da spokój.
Zobaczę, czy dzieci mogą się dołożyć.
Tato, przepraszam.
Doliczymy honorarium chłopaków do przyjęcia?
Mówiłeś, że stawiasz!
Tylko trzy pierwsze piosenki.
Wisimy im za pozostałe 16. Patrz, jacy są źli.
To tylko 7000 peso.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dobrze, tato.
No chodź.
Ale piękności.
Tak, zanurkuj.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Możemy chwilę porozmawiać?
Oczywiście, tato. Jasne.
- Dobranoc, do jutra. - Pewnie.
Co tam?
Synu, przepraszamy, że prosimy,
ale nawet po tym, jak wszyscy się dołożyli,
nie mamy dość pieniędzy, by zapłacić za przyjęcie.
Pewnie, nie ma sprawy. Ile?
Napoje, jedzenie i muzyka. 25 000 peso.
A ile macie?
Po sięgnięciu do oszczędności
wciąż brakuje nam 10 500 peso.
To sporo jak na domówkę.
Niech zobaczę.
Ja to wezmę.
Jeśli coś zostanie, to ci oddam. Dobra?
No chodź.
No dobrze.
No już.
- Rozchodniaczek. - Dobra.
Mam pytanko, bratowo.
Czy te zabójcze cycki i dupcia są naturalne?
Supernatural.
Moje cycki,
dupcia,
włosy.
Czego bym nie zrobiła dla takiego ciała.
- Ja też. - Lupe.
Brat mówił, że jesteś ładna,
ale drań nie powiedział, jak bardzo.
Jesteś oszałamiająca!
Idę.
- Nie idź. - Idę.
Dobranoc.
- Pa. - Koniec przyjęcia.
Śpij dobrze.
Przyjęcie skończone.
- Tequila się rozlała. - Uparciuch.
Rozchodniaczek i wiersz!
Wiersz dla wszystkich!
Słodka ojczyzno!
Kukurydza porasta twą powierzchnię
Twe kopalnie Pałac króla złota
Czaple szybują po niebiosach
I zielone przebłyski papug
- I jeszcze... - Ej.
Powiedz swojemu durnemu mężowi, żeby zamknął mordę,
a przy okazji przynieś mi trochę grillowanego mięska,
żebym sobie jeszcze zrobiła tacos.
Dobrze, babciu.
Ciągle myślę o tym, w jaki sposób mówią twoi rodzice.
I ci tłuści mariachi!
Twój brat Rufino non stop ze mną flirtował.
Twoje siostry traktują mnie jak księżnę Monako.
Teraz widzisz,
że nie każdy ma tyle szczęścia, co my.
Wiesz, kto jest największym szczęściarzem na świecie?
Kto, kochanie?
You are.
- Chcesz? - Tak, proszę.
Cicho.
Nie obudź dzieci, pośpiesz się.
Tam.
Zaczynamy.
Dawaj.
Cicho.
- Pancho! - Co?
Ktoś nas podgląda!
Skurwysyny.
W nogi!
Skurwysyny.
Nigdy się nie zmienią.
A idź do diabła!
Co się stało, Pancho?
Kto to był? O nie.
Nie, kochana.
To moi bratankowie, było ciemno.
- Dobrze. - Nie przejmuj się.
Na czym to skończyliśmy?
Chcę poczuć twoje mięśnie.
- Te mięśnie? - O tak!
Ale miło.
- Ciszej, Pancho. - Dobrze.
Tato, wiesz, czym jest Zemsta Montezumy?
Czymś, czego dostają Amerykanie w Meksyku.
A dlaczego?
Nie jestem Amerykaninem, ale chyba ją mam.
Ja też.
O rety. No to szybciutko!
Chodźmy.
Ja chyba też ją mam.
Dziewczynkę nazwiemy Socorro. Jak jej ciotka.
Chłopca nazwiemy Jacinto.
Co to ma być?
Życie jest niesprawiedliwe.
Czemu tak mówisz?
Dlaczego Pancho ma takie dobre życie,
a my dzień w dzień dostajemy po dupie?
Ciekawe, co żona Pancha o nas myśli.
Łatwizna - że jesteśmy hołotą bez klasy i manier.
I ma rację.
Taka jest prawda.
Po ich cholernym samochodzie, zegareczku
i ciuchach wnioskuję, że są dziani.
Wyobraźcie sobie pałac, gdzie mieszkają.
I biżuteria tej nadętej suki.
Te kolczyki, zegarek, jebany naszyjnik, bransoletka.
Znam się na tym.
Miała na sobie jakieś 100 000 peso.
I ten jej zapach, Gloria. Francuskie perfumy.
Tak?
Nie są przez to mniej grzeszni ani mniej nieprzyzwoici.
Jacinto... Przepraszam, Jacinta,
na ile byś wyceniła Pancha?
Tak mniej więcej.
Nie wiem, ale na dużo.
Może... milion dolarów?
Nie bądź głupia.
Gdyby miał milion dolarów,
po co by przyjeżdżał do tej wioski złodziei?
- Nie bij mnie. - Kogo obchodzi, ile on ma?
Wystarczy, że zadbamy o to, żeby nam się trochę dostało.
Oczywiście.
- Zdrowie! - Wypijmy za to, brachu!
Patrz.
Stryj Ambrosio!
Miło stryja widzieć. Jak się stryj ma?
Dobrze, synu.
Przedstawiam moją żonę Mari i moje dzieci.
Miło mi.
Mnie również.
Piękne te twoje dzieci.
Mam nadzieję, że ochrzczone.
Oczywiście.
Toni szykuje się do pierwszej komunii, prawda?
- Tak. - Właśnie.
Ale ładny uśmiech.
Czyli wreszcie zdecydowałeś się przyjechać.
Cieszę się, bo jeśli porzucenie rodziny na lata
skazywało cię na czyściec,
przegapienie pogrzebu dziadka to bilet do piekła.
Jak mógłbym nie pożegnać dziadka? Był dla mnie jak ojciec.
Pożegnać dziadka...
Przyjechałeś do Prosperidad
z powodu chciwości i testamentu. Ale to później.
Teraz musimy się pośpieszyć z pogrzebem,
zanim smród zacznie tu ściągać sępy.
- Możemy? - Tak.
Będziesz nieść.
- Nieść? - Co?
Ta marynarka...
- Dzień dobry wszystkim. - Dzień dobry.
Co mam zrobić?
Jebany pedał.
Gotowi?
Niech Bóg zlituje się nad jego duszą. Chodźmy.
Tak.
Pan zebrał nas w tym dniu, abyśmy pożegnali wielkiego człowieka.
Nasz ukochany ojciec i dziadek Francisco Reyes
wreszcie zaznał spokoju
i trafił do nieba, gdzie jest u boku Boga Ojca.
Jednak pamięć o nim i jego nauki pozostaną w naszych sercach na zawsze.
Człowiek uczciwy,
hojny, pracowity i szczery.
Dobry mąż, ale lepszy ojciec i dziadek.
Niech jego dziedzictwo będzie nam światłem,
światłem latarni, która...
No już, Ambrosio.
Skończ z tym szajsem i ruszaj się.
Twój ojciec zawsze był żałosnym sukinsynem.
Kończ więc te wywody, bo robi się gorąco.
Wybacz, mamo. Módlmy się.
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą...
Chodź, kochana.
A niech mnie.
Nieszczęścia chodzą parami.
Jeszcze nam brakowało jego i tej lafiryndy.
Ja już mu nagadam.
Uspokój się, Rosendo!
Francisco był też jego ojcem.
Nie rób scen na jego pogrzebie.
Mamusiu,
chrześniaku.
Dzień dobry.
Przechodź.
Przepraszam, że dopiero teraz.
Nie wyobrażasz sobie, jak te wieści mną wstrząsnęły.
Oczy wypłakałem za tatą.
Daruj sobie te kłamstwa, bezwstydny draniu.
Ojciec długo chorował, nie żyje od trzech dni,
a ty go nie odwiedziłeś ani nie złożyłeś kondolencji.
Skończ z tą hipokryzją.
Ty, twoja flądra i guz, którego nazywasz synem,
macie zacząć się modlić jak my,
żebyśmy mogli skończyć z tym szajsem
i iść odczytać testament.
Tak, mamo. Jeszcze raz przepraszam.
Tak mi przykro, babciu.
Mną też wstrząsnęła śmierć dziadka.
Zejdź mi z oczu, hemoroidzie. No już!
Kontynuujmy. Ojcze nasz, któryś jest w niebie...
Dzień dobry wszystkim.
Dzień dobry.
Zgodnie z ostatnią wolą pana Francisca
zacznę teraz odczyt
jego testamentu.
„W społeczności Prosperidad
i miejscowości tego imienia
stoi przede mną pan Francisco Reyes Vargas.
Deklaruje, że jest Meksykaninem z urodzenia,
górnikiem z zawodu
i że pochodzi z tej miejscowości,
gdzie urodził się 21 kwietnia 1897 roku.
Będąc zdrowym na ciele i umyśle
oraz żywiąc nadzieję, że uszanowano jego ostatnią wolę
i cała rodzina jest obecna
podczas tego uroczystego wydarzenia,
zostawia następujący testament.
Swoim prawnukom, praprawnukom
i dalszym potomkom, których imion nie zna,
zostawia po monecie o wartości 20 peso
w nadziei, że mądrze ją zainwestują
i sami utorują sobie drogę przez życie”.
Dupek!
Wynocha!
Won!
„Swoim drogim wnukom -
Rosendusiowi, Hilariowi,
Socorro,
Rufinowi,
Jacintowi czy Jacincie, jak woli, żeby ją nazywać,
Reginusiowi i Bartoli -
zostawia
swojego osła,
swoją krowę, swojego indyka
i swoje trzy świnie
do podziału wedle uznania.
Swojej synowej Dolores Garcíi
w podziękowaniu za niezapomnianą noc namiętności
zostawia swój cenny medalik Dziewicy Maryi z Guadalupe.
Swojemu synowi Ambrosiowi,
który jako dobry chrześcijanin i przedstawiciel Boga na Ziemi
nie wierzy w wartość rzeczy materialnych,
zostawia jedno »Ojcze nasz«
i trzy »Zdrowaś, Maryjo«”.
Wal się, tato.
„Swojemu synowi Reginowi,
który z jego dzieci jako jedyny odniósł w życiu sukces
i zrealizował swoje marzenie zostania
złodziejskim, skorumpowanym politykiem krwiopijcą,
zostawia używany egzemplarz
podręcznika moralności z podkreślonymi fragmentami.
Jeden z tych, które rząd rozdawał w wiosce”.
- Wynośmy się stąd. - „Synowi Rosendowi...”
Chodźmy.
„...który spośród trojaczków
jako jedyny poszedł w jego ślady
i został górnikiem,
zostawia swój kilof, swoją łopatę i swój wózek,
aby dalej mógł dążyć do realizacji swojego durnego marzenia
o znalezieniu żyły złota w starej kopalni Esperanza.
Swojej ukochanej towarzyszce przez te wszystkie lata,
pani Pascuali Vargas Garcíi,
zostawia jedynie swoją najszczerszą wdzięczność
i życzy sobie, by jej czas na tym padole
nie przedłużał się zbytnio
i żeby wkrótce do niego dołączyła...”
Jebany Francisco Reyes!
Cholerny dupek do samego końca!
Mam nadzieję, że zgnijesz w piekle, draniu!
No dobrze...
Skoro nie zostawił nic żadnemu z nas,
to kto, kurwa, dostanie dom i wszystkie jego rzeczy?
Jeśli mi pani pozwoli,
jeszcze nie skończyłem.
„Postanawia również
wyznaczyć na jedynego spadkobiercę
reszty swojego majątku,
w tym domu,
starej kopalni Esperanza
ze wszystkimi tunelami i otaczającą ją ziemią
oraz majątku ruchomego i nieruchomego, który się tam znajduje,
jak również przedmiotów, które przez całe życie
starannie chował w swoim sejfie -
majątku, którego opiekunem, wykonawcą i zarządcą jest moja skromna osoba -
swojego wnuka Francisca,
który spośród wszystkich potomków
był jedynym, którego ciężka praca, wysiłek i poświęcenie...”
Co jest, kurwa?
Wybaczy pan,
ale nie wierzę w ani jedno słowo.
Tata by nas nie wydymał i nie zostawił wszystkiego Panchowi!
Od ponad 20 lat nie miał z nim kontaktu!
Przykro mi, panie Rosendo.
To ostatnia wola pana Francisca.
Nie wińcie mnie.
Ja jestem tylko posłańcem.
Słuchajcie, dranie!
Zostawcie pana w spokoju!
Znałam tego dupka Francisca
i jestem pewna, że testament jest autentyczny.
- Oczywiście. - Zawsze nas dymał równo.
Pozostaje nam tylko
mieć nadzieję, że Panchuś się nad nami zlituje
i podzieli się spadkiem ze wszystkimi.
- Jeszcze fasoli? - Nie, Lola.
Założę się, że ta pomocowa fasola od rządu
jest zepsuta i ma ryjkowce.
Zawsze mam po niej gazy.
Mnie trochę nałóż. Lubię te stworzonka.
Ja też chcę.
Wybacz, słonko, więcej nie mamy.
Babcia zjadła wczoraj wszystkie resztki.
Nie zostawiłaś nic dla Pancha z rodziną?
Nie zaprosiłaś ich na wspólny posiłek?
Zaprosiłam, ale jak tylko wrócili,
poszli do pokoju i tam zostali.
A co niby im podamy? Zepsutą pomocową fasolę?
Twarde tortille?
Wyobraź sobie minę synowej.
A gdyby tak zarżnąć kurczaka albo świnię?
Zwariowałeś?
To moje zwierzęta!
Trzymam je na piętnaste urodziny starej.
Co za niedola!
Czy może być jeszcze gorzej?
Po raz milionowy ci mówię: nie becz.
Zachowuj się jak mężczyzna!
Przez lata jedliśmy, co się dało, kiedy się dało,
i nigdy nie marudziłeś jak stara baba.
Racja, ale liczyłem na to,
że tata zostawi nam coś cennego,
co odmieni nasz los.
Nie słyszałaś, że stary drań miał sejf?
To prawda. Słyszałam, że wspominał coś o sejfie.
Ja też to słyszałem.
Co jest w tym jebanym sejfie?
Na pewno coś cennego.
A kto to, kurwa, wie?
Pewnie jakieś stare dokumenty i fotografie.
Absolutnie nic cennego,
bo jestem pewna, że stary drań wszystko przepuścił
na dziwki i wódę!
Powtórzę: czy może być jeszcze gorzej?
Można?
- Wchodź, synu. - Przepraszam.
- A gdzie dzieciaki? - Śpią.
Po procesji dostały udaru.
Przepraszam, synu. Nie ma już jedzenia,
ale mogę posłać Bartolę po tamale.
Nie trzeba.
Wciąż jesteśmy pełni po przyjęciu.
Kiepsko się czujemy. Prawda, Mari?
Na pewno, synu?
Tamale z zielonym chili pani Panchy są najlepsze!
- Mamy u niej rachunek. - Nie trzeba.
Przyszliśmy tylko powiedzieć,
że po długiej dyskusji
myślimy, że wiemy, jak się czujecie po tych nowinach.
Uważamy, że dziadek podzielił majątek niesprawiedliwie.
- To niesprawiedliwe. - Ale spokojnie.
Mimo że dom, kopalnia i ziemia zostały przepisane mnie,
absolutnie nic się dla was nie zmieni.
Co mówiłem?
Pancho to najlepszy syn na świecie!
Brayan, Dudinka! Idźcie do pana Pancracia.
Niech przyśle nam świnię i tequilę, żeby to uczcić!
Hilario, leć po chłopaków! Potrzebujemy muzyki!
- Robi się. - Ja chcę jagnięcinę!
I chicharrón, ale bez włosków.
Dalej!
Fran, fatalnie się czuję.
To tylko kac, kochanie.
Synek, ostrożnie!
Dzień dobry.
- Dobry. - Dzień dobry.
Dobry, śpiochy. Dobrze spaliście?
Może być.
Gdzie tata i rodzeństwo?
Coś załatwiają.
Wrócą później i zawiozą was do wioski.
Robię wam pyszne śniadanko na kaca.
Na pewno macie strasznego.
Ostre flaczki
i chilaquiles z trzema rodzajami chili.
Przepraszam bardzo,
ale nie najlepiej się czuję. Pójdę.
Skarbie, zjedz coś. To pomoże na żołądek.
Madame nie lubi meksykańskiej kuchni?
Napuszona suka. Śmierdzi bąkami.
Nie o to chodzi, babciu.
Kolacja jej zaszkodziła. Całą noc wymiotowała.
Zróbmy jej herbatkę z komosy, bielunia...
Mamo, nie trzeba.
- Dzień dobry, synu! - Cześć.
- Jedziemy do wioski? - A jak.
Synku, wybacz, że zawracam głowę,
ale pożyczyłbyś mi parę groszy dla pani Caty,
żebym zapłaciła za śniadanie i obiad?
Panchusiu.
Dałbyś mi na krem na hemoroidy
i na papieroski?
Proszę.
Dziękuję.
Przechowam ci.
Nie.
Synku, zatrzymaj się na chwilę.
- Tutaj? - Tak, tutaj. Chodź.
Popatrz.
To wszystko jest teraz twoje.
Jak daleko sięga ta ziemia?
- Widzisz dom? - Tak.
Granica zaczyna się tu, przy krzyżu,
a kończy aż pod górami.
Dlaczego nigdy nic nie uprawialiście
ani nie hodowaliście tu bydła?
Widzę, że za długo byłeś w mieście.
Ta ziemia rodzi tylko jadłoszyny, akacje, cierniste opuncje i gorycz.
Zwierzęta to czarne żmije, nasoszniki
i czasem jadowite skorpiony, co nie?
Gdybyście nie byli z moimi braćmi tak leniwi,
skorzystalibyście na tej ziemi.
A jest tu tak samo jak kiedyś.
Nie, Pancho.
Nie obijaliśmy się. Prawda, Rosendusiu?
Codziennie pracujemy od świtu do zmierzchu.
Na dowód mamy dla ciebie niespodziankę.
Pamiętasz kopalnię, nie?
Jak mógłbym zapomnieć tunel Refugio?
Całe dzieciństwo pomagałem tu dziadkowi.
Zabierał cię tutaj co sobotę.
A teraz jest twoja.
Przychodzimy tu co trzy dni.
Robimy inspekcje, sprzątamy, rysujemy plany.
Otwórz bramę, synu.
Od bardzo dawna
dziadek Francisco, Rosenduś i ja
planowaliśmy jej ponowne otwarcie.
Wierz lub nie,
ale jestem pewien, że za tymi skałami
kryje się największa żyła złota na świecie.
- Prawda, Rosendusiu? - Święte słowa.
Wystarczy już tych mrzonek.
Dziadek mówił mi -
a on wiedział więcej niż wszyscy -
że złota nie ma tu już od lat.
Nie może być!
Nawet jebani Amerykańcy i Kanadyjczycy
przyjeżdżają tu się rozejrzeć.
Jak stado jasnowłosych sępów!
Tak jak ty, Pancho.
O czym ty mówisz, tato?
Odkąd pamiętam,
wiecznie ta sama śpiewka.
No i proszę. Dwadzieścia lat lenistwa i nic się nie zmieniło.
Bo potrzebowałem partnera i kasy, żeby to rozkręcić.
Ale skoro już tu jesteś jako bogacz,
wreszcie możemy to zrobić!
Posłuchaj, tato. Nie zrozum mnie źle,
ale wróciłem tylko na kilka dni,
aby załatwić sprawę spadku i na pogrzeb.
Muszę się więc pośpieszyć,
żeby zdążyć wszystko domknąć.
Jedźmy do wioski,
żeby załatwić sprawę z notariuszem i moim chrzestnym.
- Chodźmy. - Właśnie.
Ale obiecaj, że przemyślisz sprawę kopalni.
Słowo daję, że możemy zostać multimilionerami.
Obiecuję, że to przemyślę.
A teraz chodźmy.
BANK BIENESTAR
Tato, życz mi powodzenia. Widzimy się w barze. Wszystko opowiem.
Dobrze. Nie daj sobą poniewierać temu dupkowi Reginowi.
To ekspert od łapówek i układów.
Uważaj na siebie. Pilnuj portfela.
- Do zobaczenia. - OK.
Zanim kupimy posiadłość Reyesów,
musimy się upewnić, że w tej dziurze jest złoto.
Pewnie, Alex. Musimy bardzo uważać z sołtysem.
Od razu widać, że jebany pan Reyes to oszust i bardzo chciwy człowiek.
Co za gnój.
Absolutne uosobienie śliskiego Meksykańca.
Dzień dobry.
Gdzie jest biuro pana Reyesa?
- Tam. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dobry.
Dzień dobry.
Ja do pana Regina Reyesa.
Jest pan umówiony?
Nie, ślicznotko. Ale jestem jego bratankiem
i liczyłem na spotkanie.
Jest pan tym krewnym sołtysa ze stolicy?
Tym, który dostał cały spadek po panu Franciscu.
Francisco Reyes, do usług.
Widzę, że wieści szybko się tu rozchodzą.
Ojejku.
Przykro mi, ale chyba będzie to trudne.
Ale skoro to pan,
zapytam komendanta Reyesa.
To on zajmuje się grafikiem.
Jestem niezmiernie wdzięczny.
Dziękuję bardzo.
Co tam, Reginusiu?
Nie pamiętasz mnie?
Twój kuzyn Pancho, brachu!
Wybacz, że się wczoraj nie przywitałem.
Co tam, Pancho?
Nie wróciłeś tylko po spadek?
Nie wygłupiaj się.
Reginusiu, myślisz, że mógłbym się spotkać z chrzestnym?
Po pierwsze, nie jestem Reginuś.
Komendant Reyes.
A sołtys nie przyjmie cię bez umówionego spotkania.
Rozumiem, komendancie. A powiesz mu, że tu jestem?
Chcę tylko obejrzeć dokumenty domu.
Niemożliwe.
Sprawdzę grafik i wpiszę cię na przyszły tydzień.
Tymczasem usiądź sobie. Mam dużo pracy.
POLICJA
Wielkie dzięki.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Dla zabicia czasu.
Trochę pan sobie poczeka.
Dzięki, lalka.
Dzięki za pomoc z tymi Amerykanami.
Wieczorem wpadnę na kolejną lekcję angielskiego.
Pa, kochany.
Najdroższy chrześniaku! Miło cię widzieć.
Mnie też miło.
Po co tam siedzisz?
Miałem nadzieję na spotkanie.
Jak tam się czujesz w wiosce?
Dobrze. Ale wie stryj, jak tu jest.
A co? Dupek powiedział ci, że nie możesz wejść?
Nie, wcale nie.
Ale trochę się śpieszę.
Mam tylko parę dni na załatwienie spraw domu i spadku.
Słuchaj, Reginusiu!
Pancho jest dla mnie jak syn. Może wchodzić, kiedy chce.
Jasne?
Oczywiście, tato.
Non stop mówię, żebyś mnie tu nie nazywał tatą.
Oskarżą mnie o nepotyzm. Zobacz, czy cię nie ma w drugim pokoju.
I żeby nikt mi nie przeszkadzał w rozmowie z chrześniakiem.
- Zapraszam. - Na razie, komendancie.
Jebana mafia!
Spotyka się tylko z Amerykańcami
i bogaczami ze znajomościami, co nie?
Usiądź sobie.
Dziękuję.
No to...
opowiadaj.
Co porabiałeś?
Co tu powiedzieć?
Kiedy przyjechałem do stolicy, na początku bywało ciężko.
Rozumiesz? Jebane mieszczuchy są nietolerancyjne.
Rasistowskie odzywki,
ale wszystko się uspokoiło,
jak skończyłem studia i dostałem pracę.
Ożeniłem się. Mam dwójkę wspaniałych dzieci.
No i wróciłem do Prosperidad.
Widzę, że zmienił stryj partię.
Oj, synu.
Czasy się zmieniają.
PRI nie służy już krajowi.
Zniszczyły ją korupcja i bezkarność.
Spróbowałem PAN, ale było tak samo, tyle że z bogobojnymi hipokrytami.
A dziś, w rękach naszego prezydenta,
kraj przechodzi czwartą transformację.
Jest lepiej niż kiedykolwiek.
Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki skończył z korupcją i bezkarnością.
Ale na pewno siedzisz tu taki zadowolony
z powodu spadku po dziadku.
Poza tym, że chciałem się ze stryjem przywitać,
liczyłem na to, że stryj pomoże mi z dokumentacją domu
i odzyska rzeczy od notariusza.
Bez obaw. Chętnie pomogę.
Dziękuję bardzo.
Ale zanim przejmiesz majątek i wszystko przepiszemy na ciebie,
musisz być na bieżąco z aktem własności i podatkami,
jak również uregulować opłaty za media.
O jakiej kwocie mówimy?
Nie obejmuje odsetek ani opłat za zwłokę.
Twoja rodzina od lat nie uiszcza żadnych opłat.
No co? Dużo?
Nie wiem nawet, czy dom i ziemia są tyle warte.
A nie moglibyśmy się jakoś dogadać?
Francisco, do cholery!
Mówiłem przecież, że prezydent położył kres korupcji.
Sam zobacz.
No i przestań udawać. To jasne, że jesteś milionerem.
Ale w porządku.
Wiesz, że zawsze byłeś moim ulubionym bratankiem.
Dlatego zamierzam ci pomóc.
Naprawdę?
Jak?
Dam ci dwie możliwości.
Słucham.
Pierwsza opcja: spłacisz dług w jednej płatności,
a ja ci daruję odsetki i inne opłaty.
A druga?
- Sprzedaj mi posiadłość. - Jak to? Całą?
- Dom, kopalnię, ziemię? - Wszystko.
A co by było z moją rodziną?
Pozwoliłbym im dalej tam mieszkać,
przynajmniej do śmierci matki.
A potem
pasożyty, które nazywasz rodziną,
będą musiały sobie jakoś poradzić.
Niech stryj wybaczy, ale nie mogę im tego zrobić.
Dobrze to przemyśl.
To wszystko, co mogę ci zaoferować.
Szczerze mówiąc, kupno posiadłości bardzo mnie interesuje.
Muszę się zastanowić. Jestem między młotem a kowadłem.
Jasne.
Ale decyduj się szybko, bo odsetki rosną.
A teraz wybacz, ale sam widzisz.
Ojczyzna wzywa, a szlachetne masy czekają.
Jasne.
Patrz.
Wow.
Niech mama spojrzy! Śliczna, prawda?
Nie będzie miała nic przeciwko, jak wezmę?
Nawet nie zauważy, tyle ich ma.
Mamo!
Niech mama patrzy.
Tu mam klejnoty madame.
Dość, złodziejskie prostaczki! Odłóżcie to wszystko!
Odkładać! Ani mi się ważcie coś kraść!
Ty też, tandetna prostaczko!
Tandetna jest twoja pizda!
Twoja pizda!
BAR
- Zdrowie, kolego. - Zdrowie.
Cástulo, dajże butelkę i piwo dla wszystkich! Pancho stawia!
- Ej. - Chodź tu, synu.
Opłaci pan ich rachunek? Już ponad 3000 peso.
Pewnie.
Chodź, weź krzesło.
Kochani,
to mój syn Francisco, o którym tyle wam mówiłem.
Najlepszy z rodu Reyesów.
- Dzięki. Dobry. - Pamiętacie go?
Pewnie, poznaliśmy się w biurze Regina.
No tak, to pan.
Nie wiedziałem, że to Pancho. Witaj.
No i jak poszło z tym draniem Reginem?
Jakoś.
Okazuje się, że posiadłość jest zadłużona
i przejmę ją dopiero, jak spłacę długi.
Typowe bzdury cholernego Regina.
Trzeba było spłacić, żeby się odczepił.
W tym rzecz, tato.
Tyle lat nic nie płaciliście...
Synu, porozmawiamy o tym później.
Mówiłem właśnie kumplom,
że pożyczysz mi pieniądze na otwarcie starej kopalni Esperanza.
Sam słyszałem. Słowo daję.
Gratulacje, Panchusiu.
Mam nadzieję, że spełnisz wreszcie marzenie taty.
Naprawdę, panie Rosendo,
jakie to szczęście mieć tak dobrego syna.
Nie tylko dobrego,
ale też bogatego jak diabli!
I bez wątpienia
jest najlepszy z moich dzieci.
W wiosce, przy barowym stole
Spotykamy sześciu do ośmiu mężczyzn...
Zaczynamy!
Dalej, synu. Daj szwagrowi napiwek.
I zapłać chłopcom, żeby coś zaśpiewali.
Pewnie, tato.
Zdrowie, panowie!
Jebany Pancho!
Nie ma zasięgu.
Jebana wiocha!
Jebane złodziejskie suki!
Nie wiedzą, z kim zadzierają. Suki jedne!
Poczekaj, aż zobaczysz dziewczynki
w burdelu mojego zięcia.
- Hej, Florcita. - Cześć.
Gdzie zięć z żoną?
Na górze.
Dopiszę dziewczynki do rachunku. Rozliczy się pan z szefem.
Dobrze.
Chodź, kotku. Naszło mnie na romantyzm.
Słuchajcie, dziewczynki.
Zajmijcie się moim synem Panchem.
Niech się zabawi.
Catrina, ma być zadowolony, bo to on za to płaci.
- Prawda, synu? - Pewnie, tato.
Cześć, Panchusiu.
Która ci się podoba?
A może wolisz ménage à trois?
Nie, dziękuję paniom. Zaczekam tu na nich.
Ale siadajcie, postawię wam tequilę.
Pancho, ale nudziarz.
Na pewno jesteś Reyesem?
Tak, niestety.
Siadaj.
Manuela, przynieś piwko!
Nie.
Nie płacz, kotku.
Te wielkie, piękne oczka zaraz ci spuchną.
Jestem pewien, że to z moją starą to jakieś nieporozumienie.
Nikt nigdy się do mnie tak okropnie nie odezwał.
Poza tym Pancho wyszedł wcześnie rano
i chyba o nas zapomniał.
No już. Napij się jeszcze tequili.
Wypij i zapomnij o Panchu.
Pewnie wpadł w wiosce na jakąś byłą i dobrze się bawi.
Myślisz, że Pancho mógłby mnie zdradzić?
Kurna.
Nie wiem, czy brat dalej jest podrywaczem,
ale za młodu jebaniutki
spał z każdą dziewczyną w wiosce.
O nie!
Hej.
Żadna nie była tak piękna jak ty.
Żadna nie miała takich oczu.
Tak.
Ani takiego ciałka.
Mówisz poważnie, Rufino?
Naprawdę myślisz, że jestem piękna?
Piękniejsza niż anioł.
Nie, nie anioł.
Jesteś piękniejsza niż Dziewica Maryja.
Rufino...
Jasne. Mogę was polecić
w eleganckim klubie ze striptizem, gdzie mnie znają.
Jebana Jacinta!
Ile razy mówiłem, że klienci nie wychodzą bez płacenia?
Nie bij mnie, Lupe!
Powiedział, że idzie się odlać, ale wyszedł przez okno.
Nie wciskaj mi tu kitu!
Jesteś zwykłą zdzirą, która flirtuje z każdym klientem!
A masz!
Już!
W porządku, brachu?
Posłuchaj mnie, jebany Guadalupe.
Nie możesz tak traktować mojego brata. Dość.
Czyżby?
Z jebanego gogusia wychodzi nam macho?
- Nie ujdzie ci to na sucho, draniu. - To dawaj!
Masz jaja? No to dawaj!
A może to czcze gadanie?
Wystarczy, Guadalupe.
Nie bądź potworem.
Co Pancho sobie o nas pomyśli?
Że niezłe z nas zwierzęta?
Słuchaj.
Może przyniosę ci tequilę,
żebyś się uspokoił. Napijemy się, co?
Dobrze?
Dobra.
- Dzięki. - Przepraszam.
Ale jeśli nie mam na nie oka,
biznes się jebie.
Spoko. Było, minęło.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
- Na zdrowie. - Tak.
No dobrze.
Ale słuchaj.
Żeby nie było już problemów,
musisz zapłacić za drinki i dziewczynki ojca i brata.
Oczywiście.
Co tam, synu? Wszystko w porządku?
Dobrze się bawisz?
Jasne, tato.
I już.
Tu może być.
Tak jest.
Chodź, synu.
Poprośmy mamę,
żeby zrobiła nam kolację. Na lepszy sen.
Zaraz dołączę. Muszę zajrzeć do Mari i do dzieci.
Cały dzień ich nie widziałem.
Zachowuj się jak facet, nie jak mięczak.
Tak się rozpieszcza kobietę.
No nic. Zaraz przyjdę. Zaraz będę!
Dobra, Pancho.
Kto?
Jak to kto, kochanie? To ja, twój mąż Pancho.
- Otwórz, Marío Eleno. - Już idę.
Pancho!
- Po co ci ten kij? - Musimy natychmiast wyjechać.
To był najbardziej koszmarny dzień w moim życiu.
Coraz bardziej nienawidzę twojej rodziny.
Kochanie, co się stało?
Twoja mamusia otruła mnie jakimiś ziółkami
i cały dzień spałam.
Potem twoje siostry przyszły tu
zobaczyć, co mogą ukraść.
Dotykały wszystkich moich ubrań i biżuterii. Byłam wściekła
i wdałam się w bójkę z tą zdzirą Glorią!
- Co ty... - Pancho!
Jeszcze coś,
ale nie chcę, żeby dzieci usłyszały.
Co się stało?
Przyszedł tu twój brat Rufino
i próbował mnie wykorzystać siłą.
Kochanie, chyba za dużo pijesz.
- Nie. - Tak.
Myślę, że za dużo pijesz.
Rodzina może nie ma najlepszych manier,
ale kradzież, otrucie i uwodzenie siłą?
Wybacz, ale to niemożliwe.
Nie, tato. Mama ma rację.
Kuzyni ukradli i zniszczyli nasze iPady.
Naprawdę! Te niegrzeczne dzieci odcięły głowę mojej Barbie.
I spójrz na to.
Wyciągnęły puch z misia.
Ojejku. Niedobrze.
Muszę się z nimi rozmówić.
To absolutnie nie do przyjęcia.
Moja rodzina ma was dość.
Boją się.
Myślisz, że ktoś z nas mógłby skrzywdzić twoją rodzinę?
Wszyscy bardzo cieszymy się, że tu jesteście.
Prawda, rodzinko?
Tak, oczywiście.
Wiem, ale muszę wierzyć Mari i dzieciom.
To pewnie kwestia zwyczajów.
Oni są bogaci i rozpieszczeni. Nie przywykli do takiego życia.
Słucham?
Wybacz, że mówię bez ogródek,
ale twoja żona ma poważny problem z piciem.
Od przyjazdu non stop chla.
Mamo, jesteśmy małżeństwem 15 lat.
Nigdy nie widziałem jej pijanej.
Niech będzie jasne:
jak tylko załatwię sprawy z notariuszem - oby jutro - wracam do miasta!
Słyszycie?
Panie Panchusiu, głupio mi,
ale zanim pan wróci, muszę pana prosić o przysługę.
O co chodzi?
Razem z Hilariem chcemy, żeby państwo
byli chrzestnymi naszego dziecka.
Oszalałaś?
Pancho będzie ojcem chrzestnym moich bliźniaków.
Obie powariowałyście.
Rozmawiałam ze stryjem Ambrosiem
i zarezerwowałam termin, żeby Pancho ochrzcił moje dzieci.
Wiedźmy jedne! Nie mówcie tak do mojej żony!
No i Pancho zgodził się już wyprodukować mój album.
A nie uszczknąłbyś mi na parę krów?
Gdzie tam! Razem z Lupe potrzebujemy kasy na więcej dziewczynek. Pożyczysz, nie?
Mowy nie ma. On pożycza nam na samochód i na działający pistolet.
Nie działa.
Ja pierdolę!
Jeśli nie potraficie kulturalnie, to wypierdalajcie.
Dzięki, tato.
Jak sępy krążące nad padliną.
Pancho pomaga wyłącznie mnie.
Pomoże mi otworzyć kopalnię.
Już to obiecał, prawda?
- Tato... - Jebany Panchuś.
Nie bądź głupcem.
Każ wszystkim spieprzać!
Gdybyś miał trochę rozumu,
jeszcze dziś byś wyjechał.
W innym wypadku ani się obejrzysz,
a ta żałosna zgraja szkodników krwiopijców
obedrze cię ze wszystkiego, dupku.
Nie słuchaj jej, to staruszka.
Nie, babcia ma rację.
Przyjazd tutaj był wielkim błędem.
Wyjeżdżam!
Zaczekaj!
Czekaj!
Mówiłem wam, dranie.
Obyśmy nie zabili kury znoszącej złote jaja.
Nareszcie w domu.
Bogu dzięki.
Myślałam, że nigdy nie wyjedziemy z tej przeklętej wioski.
Ja też. Obiecuję, że nigdy nie wrócimy do Prosperidad
i nie będziemy już oglądać mojej strasznej rodziny.
Niespodzianka!
Co tam, Pancho? Co tak długo?
Nie masz nic przeciwko, że się rozgościliśmy?
Przygotowaliśmy obiadek powitalny. Siadaj.
Chwała Panu, że dojechałeś cały!
Widzisz, Panchusiu?
Mówiłam, że nigdy się nas nie pozbędziesz, draniu!
Nie, nie tak.
- Fran. - Co? Nie!
Obudź się.
Na zewnątrz jest radiowóz. Boję się wyjść.
- Zobacz, kto to. - Dobrze.
O Boże.
Co się tu dzieje? O co tyle hałasu?
Wybaczcie, że tak późno,
ale potrzebujemy twojej pomocy!
Co się stało?
Tego idiotę Rufina przyłapali na sprzedaży prochów na rynku.
Drań Reginuś chce go wsadzić za kratki.
Problem w tym, że to jego szóste wykroczenie.
Małpa chce go wysłać do więzienia federalnego.
Jeśli to zrobi, żadne złoto go stamtąd nie wyciągnie.
Porozmawiam z Reginusiem. Ja pierdolę.
Niech Bóg cię błogosławi, synu!
Zaraz wrócę, skarbie.
Dziękuję bardzo.
Dobry z ciebie człowiek.
Dobry wieczór, komendancie.
Co tam, Pancho?
Rodzice mówili, co zrobił twój brat?
Tak, mówili. Dlatego przyszedłem.
Nie można tego jakoś inaczej załatwić?
Słuchaj, Pancho.
Bratu zarzuca się poważne przestępstwa.
Nie mogę go puścić za mniej niż dziesięć kawałków.
Bracie! Pokrewna duszo! Dobry z ciebie człowiek.
Zapłać mu, ile chce, a ja obiecuję, że ci oddam.
Mam tylko trzy kawałki. Rób, jak uważasz.
Twoja decyzja.
Jebany Pancho.
Wykorzystujesz mnie, bo jesteśmy rodziną, draniu.
Wypuść go.
Dzięki, brachu.
Naprawdę dziękuję. Jesteś aniołem.
Obiecuję, że ci oddam.
Oddam ci dwa razy tyle.
Jedziemy!
Dzień dobry, śpiochu. Co tak późno?
„Co tak późno?”
Całą noc nie daliście mi spać.
Zrobić ci śniadanie?
Jajeczka? Chilaquiles?
Nic nie chcę. Posłuchaj i przekaż to dalej.
Nic od was nie chcę i obyście wy nie chcieli nic ode mnie.
Jak tylko załatwię wszystko z notariuszem,
wyjadę stąd na zawsze, jasne?
No.
Dzień dobry, synu!
A tego co ugryzło?
Pewnie coś mu zaszkodziło.
Wiem, jak go rozweselić.
Za mną, synu.
Aj, przepraszam. Ale mi wstyd. Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Spokojnie, prawie skończyłem.
Posłuchaj.
Jesteśmy ci bardzo wdzięczni za to, co dla nas wczoraj zrobiłeś.
Razem z Rufinem chcielibyśmy ci okazać wdzięczność.
Nie ma sprawy. Przy odrobinie szczęścia kiedyś mi odda.
Ale po co czekać?
Rufino wysłał mnie tu z zaliczką.
O Boże.
Co ty na to?
A jebać to. Raz na wozie, raz pod wozem.
Chodź tutaj.
No już.
- Czekaj. - Dawaj.
Tak, tak.
O tak.
Dawaj.
Dupki.
- Pancho. - Co jest, skarbie?
Nie możesz pojechać do notariusza? Cały dzień czekamy jak głupi.
A dokąd mam pojechać, skarbie?
Robi się ciemno, drogi są niebezpieczne.
Pamiętasz kolegę Mapachego z ekipą?
- Poczekam tam. - Dobrze.
Jedzie.
Już tu jedzie.
- Jest już sejf! - Lupita, pomóż mi z walizkami.
Jest już sejf! Już jest!
Lupita.
Dzień dobry panu.
Dzień dobry. Cieszę się, że wreszcie pan jest.
Przepraszam za spóźnienie.
Mówiąc szczerze,
niełatwo jest przenieść to monstrum dziadka.
- Ogromny jest. - Tak.
- Ma pan dowód? - Oczywiście.
Zobaczmy.
I co my mamy niby zrobić?
- Świetnie. - Dziękuję.
Poza sejfem
muszę panu przekazać akt własności posesji
oraz list od pana Francisca.
Tak.
Gdzie możemy załatwić formalności?
Możecie iść do jadalni.
Nie, zrobimy to na osobności. Tędy.
Chłopcy, znieście sejf!
Skarbie, miej ich na oku.
Sejf do naszego pokoju. Nie zmieści się w aucie.
- Coś wymyślimy. - Dobrze.
Tędy.
Panowie, proszę za mną.
Tutaj.
Dziękuję.
Dzieci, przesuńcie się.
Rufino, Hilario, Rosendo!
Pomóżcie im.
Jak myślisz, co jest w tym ogromnym sejfie?
Kto to wie? Ale daję ci słowo, że nie spocznę, póki się nie dowiem.
Z drogi! Tylko przeszkadzasz!
Może przywiążemy go do dachu samochodu?
- Zapadłby się. - Uwaga.
Jak go zabierzemy?
Ostrożnie z deskami!
Jest na krawędzi.
KOPALNIA ESPERANZA
Chodźmy!
Dzięki, chłopaki.
- Mogę długopis? - Tak.
Dziękuję.
- To cała dokumentacja. - Dziękuję.
- I list dziadka. - Dziękuję bardzo.
- Długopis. - Tak.
Pozwolę sobie dać panu radę.
Z doświadczenia wiem,
że powinien pan niezmiernie uważać.
Gdyby pan tylko wiedział, co widziałem,
do czego potrafią się posunąć rodziny za spadek,
posłuchałby pan.
Wielkie dzięki.
Do widzenia.
- Przepraszam. - Proszę.
- Zrobić przejście.
- Lupita, mogłabyś nam dać chwilę? - Tak.
Pomóc ci?
- No weź, Pancho... - Przepraszam, dziękuję.
Ja pierdolę.
Dzieci, zamknijcie okna. Żeby nikt nie mógł zajrzeć, OK?
Tak.
Dobrze zamknijcie.
- Tak. - OK.
„Drogi Pancho, jeśli to czytasz,
pewnie jestem martwy i smażę się w piekle.
Jeśli ten drań Buendía zastosował się do moich instrukcji,
mój majątek jest twój.
Pewnie stoisz w tej chwili przed sejfem.
Oto instrukcje, jak go otworzyć.
Zastosuj się do nich
i przygotuj się na to, co zobaczysz”.
Pomożesz mi?
No dobra.
„42 w lewo,
84 w prawo,
10 w lewo...”
10 w lewo.
„...i 31 w prawo”.
Same śmieci.
- Daj mi to. - Śmieć.
Noga dziadka.
- Boże. - Śmierdzi.
Jebany drań.
- Daj mi to wszystko. - Tak.
- Pancho. - Śmieci.
Broń dziadka.
Ciekawe, ilu zabił.
- Odłóżmy ją. - Tak.
Wezmę to.
- Patrz, jakieś zegarki. - Zegarki.
Jego stare medale. Możemy coś za nie dostać.
Super vintage.
Słyszysz to, Mari?
Jebaniutki.
Wiedziałem, że coś miał, ale tego się nie spodziewałem.
Mari!
- Wow! - Szybko!
Pancho!
Piękne.
Jebaniutki!
Najpiękniejsze, co w życiu widziałam.
Myślisz, że ile to jest warte?
Dwadzieścia milionów peso za same monety.
Sztabki są pewnie warte po półtora miliona. Jesteśmy bogaci, Mari!
Nie, Pancho. Jesteśmy milionerami!
Oh my God.
Możemy spłacić długi, kupić dom, samochód.
- Możemy zmienić nasze życie. - Nie tylko to, skarbie.
Wreszcie zmieni się nasz status społeczny!
Co oni tam robią?
Wariują. Sejf był pełen złota!
Wkładają je tam z powrotem.
Jesteśmy bogaci, tato?
Tak, synu! Jesteśmy bogaci!
Spróbuj policzyć sztabki.
Około 20.
I kilogramowe kawałki czystego złota.
I monety, mnóstwo monet!
Wystarczy tych monet dla nas wszystkich?
Z pewnością, córeczko, z pewnością.
„Na koniec, mój drogi Pancho,
żegnam się z tobą, życzę ci jak najlepiej
i mam nadzieję, że dalej będziesz przynosił chlubę naszemu nazwisku.
Z wyrazami miłości dziadek Francisco.
P.S. Liczę na to, że na dowód miłości i wdzięczności
zbudujesz mi większe i piękniejsze mauzoleum
niż to zbudowane dla Benita Juáreza.
Bardzo uważaj na krewnych”.
- Schowajcie to do sejfu. Pogadam z nimi. - OK.
Pancho tu idzie!
Zachowujcie się naturalnie. Niech sam nam przekaże wieści.
Szybciej, Socorro.
Co się dzieje?
Co to za miny? Co was ugryzło?
To nic takiego, synu. Rozmawialiśmy sobie.
Bardzo nam przykro, że tak się między nami porobiło.
Chcieliśmy was przeprosić, zanim wyjedziecie.
- Prawda, rodzinko? - Tak.
Bez urazy, Pancho. Wybacz nam.
Nie martw się, tato.
Czas i odległość leczą rany.
Chciałem wam tylko powiedzieć,
że na pewno wyjeżdżamy jutro przed świtem.
Synku, zostań jeszcze kilka dni.
Nie będziemy już cię niepokoić.
Przykro mi, mamo. Decyzja podjęta.
I naprawdę mi niezmiernie przykro, że tak to wyszło.
Mari z dzieciakami pozdrawiają i dziękują wam za gościnę.
Z całego serca dziękuję za wszystko.
Dziękuję i życzę powodzenia.
Synu...
Ej, Panchusiu!
Żebym nie musiała zabrać tej ciekawości do grobu,
co znalazłeś w tym sejfie dziadka?
To, czego babcia się spodziewała.
Stare listy, fotografie,
majtki, stanik i kilka bibelotów.
Ale spokojnie. Nie będę go zamykał,
żebyście mogli to przejrzeć.
Wspaniale, kochany.
Bezpiecznej podróży.
Dzięki, babciu.
- Niech Bóg cię błogosławi. - Pa, pa.
- Na razie, dzieciaki! - Pa!
Jebany, fałszywy burżuj!
Małostkowy i żałosny jak jego dziadek!
Słuchajcie.
Co teraz? Będziemy tak siedzieć jak idioci
i patrzeć, jak Pancho zabiera nasze złoto?
Nie!
Pokażmy mu, na co stać Reyesów!
Tak!
Proszę pana! Szybko!
Auto się pali!
Proszę otworzyć!
- Proszę pana! - Już idę!
- Co się stało? - Auto się pali.
- Co? - Nie wiem, co się stało!
Samochód! Pancho!
Dzieciaki, chodźcie tutaj.
Widziałaś coś?
Nie, spałam w oborze.
Nagle zwierzęta zupełnie oszalały.
Poczułam dym i wybiegłam na zewnątrz.
Wtedy zobaczyłam auto w płomieniach.
I pobiegłam po pana.
- Kłamiesz? - Nie.
Spójrz mi w oczy!
Przysięgam, że nie kłamię.
Skurwysyny!
Pożałują! Wszystkich wsadzę do więzienia!
Mari, sprawdź tam. Ja sprawdzę dom.
- Ostrożnie. - Samolubne zjeby!
Ja pierdolę!
Wyłazić! Gdzie jesteście?
Zazdrosne nieroby!
- Nikogo tu nie ma. - Nikogo!
Dranie się ukrywają, coś knują.
- Kochanie, chodź ze mną. - Dobrze.
Lupita, zostań tu na czatach.
W razie czego od razu mnie zawołaj!
- Tak. - Od razu!
Zaraz wrócę, skarby. Nie bójcie się.
- Chodźmy, kochanie. - Proszę uważać.
Spalenie samochodu było świetnym pomysłem.
Ale teraz mam jeszcze inną myśl.
Może porwiemy dzieci Pancha
i zażądamy skarbu jako okupu?
Mógłbym się dziećmi zająć.
Nie wydurniaj się, Ambrosio!
Jeśli porwiemy moje wnuki, będą wiedzieć, że to my.
Przyszliśmy do ciebie, bo znasz Biblię,
a w niej pełno jest posranych pomysłów!
Może je otrujemy jak Święty Elizeusz swoich synów?
Albo rozciągniemy je na węglach jak Świętego Wawrzyńca?
A może spytamy Regina?
Może mieć jakieś pomysły.
Zwariowałaś?
Jeśli Regino dowie się o skarbie,
znajdzie sposób, by go zatrzymać.
Musimy się dziś na coś zdecydować.
Za tę fortunę Pancho może sobie kupić 100 samochodów.
Jak my to zabierzemy do stolicy?
Nie dość, że waży to tonę,
nie możemy ryzykować, jadąc z tym autobusem.
Nie pojedziemy przecież autobusem.
Musimy ukryć skarb przed tymi sępami.
A potem?
Jutro pójdziemy do wioski,
kupimy nowy samochód,
zabierzemy złoto
i wrócimy do domu.
A gdzie my to ukryjemy tak, żeby nikt nie zobaczył?
Mari...
ja wszystko zaplanowałem.
Ale wezmę to na wszelki wypadek.
Żal mi moich krewnych,
jeśli czegoś spróbują.
Tak jak zrobiłby to dziadek Francisco,
wpakuję im kulkę w łeb.
Chodźmy.
Lupita.
Zamknij drzwi i nie otwieraj, dopóki nie wrócimy.
- Tak. - Dzieci, grzecznie tam.
Słuchajcie się Lupity. Chodźmy.
Obiecuję, że co by nie było, nigdy nie wrócimy do Prosperidad
i nie będziemy już oglądać mojej strasznej rodziny.
A może przypalimy im stopy jak Cuauhtémocowi?
A może po prostu je zabijemy
i zakopiemy za domem?
- Nie zabijaj ich, tato! - Nawet tak nie żartuj.
Pancho z rodziną to nasza krew.
Kto ich skrzywdzi, odpowie przede mną.
No to co zrobimy?
Wszyscy jesteście idiotami.
Załatwimy to po staremu,
jak to robili podczas rewolucji.
Należymy do szlachetnych mas
i jest nas więcej niż tych jebanych burżujów.
Wejdziemy do pokoju Pancha
i zabierzemy sejf.
Jeśli drań nas przyłapie,
powiemy, że chcieliśmy sobie obejrzeć fotografie dziadka,
bo tak bardzo za nim tęsknimy.
Co wy na to?
Mamusia jest święta.
Mamusiu.
Dokładnie 27 kroków od tego pnia,
idąc w kierunku słupa.
Zostawimy tu całe złoto?
Tak, skarbie. Skoro rodzina postradała zmysły,
lepiej usunąć pokusę.
Spalili nam samochód. Są zdolni do wszystkiego.
Chodźmy.
- W porządku? - Tak.
Nic wam nie jest?
Co się tu wyprawia?
Postrzelił mnie!
Co się stało?
Lupe!
Postrzelił mnie w ramię!
Lupe?
Lupe...
Lupe.
Lupe, podnieś się.
Mamo!
On nie żyje.
Morderca!
Bądź przeklęty, Pancho!
Zabiłeś mojego Lupego, draniu.
Zabiłeś...
Morderca!
- Pancho. - Pomóżcie mu.
Lupe!
Pomogę ci, Socorro!
Wszystko będzie dobrze, kochanie!
Będzie dobrze, kochanie!
Będzie dobrze!
Przykro mi, Pancho. Masz przejebane.
Żadna kasa twoja czy dziadka cię z tego nie wyciągnie.
Włamali się do mojego pokoju! To była samoobrona.
Zapoznałem cię już z twoimi prawami.
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Niedługo złożysz zeznanie.
Nie!
Jeszcze raz.
Wystarczy. Ja jeszcze spróbuję.
Dasz radę, tato.
Dawaj!
No już!
Nie da się tego otworzyć.
A nie sprawdzaliście, czy nie jest może otwarty?
Mówiłam.
Jest jeszcze jakaś broń?
Może rewolwer?
Nic! Kurwa.
Wiedziałem, że Pancho jest od nas bystrzejszy.
To kara od Boga.
To się dostaje za chciwość.
Co za tragedia, Boże mój!
Skoro nie ma tu skarbu, to gdzie Pancho go ukrył?
A kto to wie?
Po ostatniej nocy nigdy nam tego nie powie.
To co teraz?
Powinniśmy spróbować wesprzeć Jacinta.
To znaczy Jacintę.
Pewnie już wydali jej ciało Lupego.
- Nie powinien być sam. To znaczy sama. - Tak.
A może samo?
- Chodźmy. - Tak.
Tak.
Mamo.
Idziesz na cmentarz?
A po co mam iść na pogrzeb tego gnoja?
Jedynym plusem tej sytuacji jest to,
że Pancho wyświadczył nam przysługę,
zabijając tego alfonsa.
Był gorszy niż rzeżączka.
- To popilnuj dzieci. - Dobrze.
Te afery im nie służą.
Uściskaj ode mnie Jacintę.
Jasne, mamo. Chodźmy.
Przysięgam, że to była samoobrona.
Ja ci wierzę.
Problem polega na tym, że zabójstwo,
mimo okoliczności łagodzących,
jest ścigane z urzędu.
A ile może potrwać proces?
Synku, w tej wiosce
minie sześć do ośmiu miesięcy, zanim dostaniemy termin.
Rozumiem.
Jeśli uznają mnie za winnego, ile dostanę?
To zależy od sędziego.
Ale z doświadczenia wiem,
że będzie to co najmniej trzy do pięciu lat.
Trzy do pięciu lat?
Nie licząc innych osób, które postrzeliłeś.
Trudno będzie uwierzyć, że to był wypadek.
Pięć lat? Proszę!
Błagam, niech stryj pomoże mi się stąd wydostać.
- Wiesz, jak bardzo cię kocham. - Wiem.
Na szczęście w tym kraju
duże pieniądze rozwiążą każdy problem.
Jak myślisz, ile zostawił ci dziadek?
Razem z tym, co jest w sejfie.
Stryj wie o skarbie dziadka?
Synu, w tej wiosce jest wielu złodziei,
ale nie ma tu tajemnic.
Wiem, że to fortuna.
Cóż...
Szczerze mówiąc, trudno powiedzieć.
Znalazłem kilka kawałków złota i jakieś złote monety.
Powiedziałbym, że to...
jakieś trzy, cztery...
Maksymalnie pięć milionów.
To wszystko?
Stryju...
Przysięgam.
Wierzę ci.
Twoja żona czeka na zewnątrz.
Niech szybko to tu przyniesie.
Ja tymczasem zobaczę, jak mogę ci pomóc.
Cały skarb?
A myślałem, że prezydent wykorzenił korupcję.
Obrażasz mnie!
To nie dla mnie!
Wiele osób jednak nie zaangażowało się
w transformację kraju!
Pomyśl o tych łapówkach.
Dla sędziego, prokuratury, prokuratora stanowego.
Może nawet będę ci musiał co nieco pożyczyć.
Wybacz, stryju. Wybacz.
Przysięgam, że oddam cały skarb,
ale musi mi stryj pomóc się stąd wydostać.
W porządku, synu.
Powiedz żonie, żeby go przyniosła,
a ja tymczasem uruchomię znajomości, żeby pomóc ci stąd wyjść.
Dziękuję bardzo.
Niech Bóg cię błogosławi.
Proszę bardzo.
Ja pierdolę.
Otworzę, synu.
No chodź.
Zrób coś.
Właśnie.
Pancho.
- Pancho. - Masz gościa.
Kochany!
- Jak się trzymasz? - Skarbie.
Źle, martwię się, jestem załamany.
Może zatrudnimy adwokata, żeby się tym zajął?
Skarbie, wyobraź sobie, jakich tu mają adwokatów.
No to jaki jest plan?
Muszę oddać złoto wujkowi Reginowi.
- Co? - Tak, wiem.
Nie podoba mi się to. A jeśli i tak cię tu zostawi?
Nie mogę tkwić w tym piekle pięć lat.
Musimy zaryzykować.
Obyś miał rację, bo ja tak długo tu nie zostanę.
Wiem.
- Weź łopatę. - Tak.
I wykop skarb.
Ale tylko jeden worek, OK?
Resztę zostaw. To bardzo ważne,
żebyś uważała na te sępy.
Pancho!
Zasady mówią, że nie wolno szeptać. Dość.
Jak dzieci?
Czekają na zewnątrz z Lupitą.
Nie chcieli ich wpuścić, bo skończyły się godziny odwiedzin.
OK.
- Zrób, jak mówiłem. - Tak.
Pośpiesz się, a może dziś wyjdę.
- Dobrze. - Tak.
Kocham cię.
Dobry plan.
- Dobra. - Uważaj.
- Pośpiesz się. - Dobrze.
Cześć wam.
Wiesz, ile lat więzienia
dostanie mój wnuk morderca?
Stara wiedźma.
Dzieci, pomóżcie mi. Ty też, Lupita.
Musimy wziąć kilka rzeczy.
Brayan!
Chodź tutaj!
O co chodzi?
Idź za nimi. Zobacz, co robią.
Chodźcie.
16, 17, 18, 19, 20,
21, 22, 23, 24,
25, 26, 27...
W kierunku słupa.
Oby to było tu.
Pomóż mi, Lupita. Weź kilof.
Dobrze.
Dzieciaki, znajdźcie coś, żeby mi pomóc.
Dobrze.
- Czego szukamy? - Nie pytaj.
- Mamo! - Pomóż.
Mamo!
- Spróbuj. - Dobrze.
Zaczynamy.
Tak jest.
Już.
Ziemia jest bardzo twarda.
Spróbuj kilofem.
- Jeszcze raz? - Tak.
Musimy ją poluzować.
Chodźcie tu, dzieciaki.
No dalej.
Pomóżcie mi coś znaleźć.
Jeśli nam się uda, dam wam po dolarze.
Do roboty.
Twarda.
- Chwila. - Kopcie dalej.
Ty też.
Mówisz, że madame zwariowała
i wszędzie kopie doły?
Tak i ja myślę, że ona szuka skarbu wujka Pancha.
Pędź na cmentarz
i powiedz to dziadkowi.
Ale niech nikt inny cię nie usłyszy.
- Szybko! - Dobrze, babciu.
Stryju.
To, co się stało, powinno być dla nas nauczką.
Niezbadane są wyroki boskie.
Tak jak Sodomę i Gomorę
Bóg ukarał waszą chciwość.
Módlmy się.
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna...
...któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje...
Ambrosio!
Nie powiesz kilku słów o zmarłym?
Elegia dla tego alfonsa?
A kto za to zapłaci, Rosendo?
Dziękujcie Bogu,
że z dobroci serca przyszedłem odmówić z wami różaniec.
Lupe!
Zabierz mnie ze sobą!
Ej.
Ej!
Módlmy się, kurwa!
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą...
Szukają skarbu. Niech dziadek wraca.
Wracaj.
Synu, podobno szukają skarbu. Wracaj.
- Ojcze nasz... - Szukają skarbu.
Skarb.
- Co się stało, mamo? - Skarb...
Ej.
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc...
A gdzie się wszyscy podziali?
Przepraszam bardzo za rodzinę,
ale podobno Mari szuka skarbu
i wszyscy poszli zobaczyć.
Spoczywaj w pokoju.
Złotko, to wszystko z mojej strony. Zostań z mężem.
Śpieszę do was, aby zapobiec kolejnej tragedii.
- Stryju... - Z Bogiem.
- Na razie. - Soco!
- Boże, zmiłuj się! - Dziewczyny.
Bartola, pomóż mi.
Niech stryj zaczeka!
My też idziemy.
Kotku, niedługo wrócę.
Wiesz, jakie są te dupki. Jeśli się nie pośpieszę, wezmą wszystko.
W imię Ojca i Syna.
Zaczekajcie!
Co się dzieje, Mari?
Może jakoś pomożemy?
Panie Rosendo...
zakopaliśmy tu skarb, ale nigdzie nie mogę go znaleźć!
Jeśli nie damy skarbu Reginowi,
nie wypuści Pancha z więzienia.
O kurczę.
A nie oznaczyliście miejsca?
Oznaczyliśmy, ale nie wiem gdzie.
Było ciemno i nie widziałam.
Wszystko wyglądało inaczej, no i się pogubiłam.
Spokojnie.
Wszyscy ci pomożemy i ani się obejrzysz, a go znajdziemy.
Ruszajcie się.
Lećcie do domu po łopaty, kilofy,
motyki i taczki. Synowa potrzebuje pomocy!
- Dobrze. - Szybko!
No już, pomogę.
Ja pomogę, a ty zrób sobie przerwę.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
Mari.
Skarbie mój.
Kochanie, co tak długo?
Fran, szukanie tego skarbu to był jakiś koszmar.
Nie mogliśmy go nigdzie znaleźć.
Dzięki Bogu twoja rodzina pomogła i wreszcie go znaleźliśmy.
Ważne, że jesteś i że zaraz to się skończy.
- Wiem, kochanie. - Zobaczmy.
Mari.
Gdzie jest złoto? To same kamienie.
Fran, Fran...
Wybacz, ale zdecydowałam, co zrobić ze złotem.
To, o czym zawsze marzyłam.
Domy,
samochody, klejnoty,
jachty, ciuchy.
Proszę, nie rób mi tego!
Wybacz, ale taka okazja
zdarza się tylko raz w życiu,
a ta jest moja.
Pa.
Nie, Mari.
Proszę, nie rób mi tego!
- Pa. - Nie rób tego, proszę!
Mari! Nie!
Nie...
Co jest? Co ci się śniło? Strasznie się darłeś.
Nic takiego.
Jakieś wieści od żony albo krewnych?
Nie, nic.
Dziękuję.
Co się tu dzieje? Co to za zamieszanie?
Nie słyszał pan?
Podobno syn Rosenda
zakopał na posesji wielki skarb.
Kto znajdzie go pierwszy, dostanie połowę.
A jak ktoś znajdzie i nic nie powie?
Wtedy... zatrzyma wszystko.
- No to dajemy. - Do dzieła.
Zobaczymy, kto będzie pierwszy.
Dobra.
- Głębiej. - No co jest?
Nie boli cię ramię?
Do roboty!
- No już. - Daj mi to.
I jak tam?
Jest coś?
Nic.
Tyle osób kopie nowe dołki, że może nigdy go nie znajdziemy.
Teren nie do poznania.
Spokojnie.
Wszystkich tu znamy, to uczciwi ludzie.
Dopilnuję, żebyśmy szukali do skutku.
Mari, przyniosłam ci coś do jedzenia i picia.
A jak go nie znajdziemy
i Pancho trafi do więzienia na pięć lat?
Boże. Musi być załamany.
Znajdę to miejsce właśnie teraz.
Właśnie teraz!
Jakieś wieści od mojej żony?
Nic.
Tata się wścieka z powodu opóźnienia.
Dlaczego to, kurwa, tyle trwa?
Ludzie mówią, że skarb zaginął. Nie mogą go znaleźć.
A może byś mnie wypuścił, żebym sam go znalazł?
Oszalałeś? A jak tu nie wrócisz?
Zapomnij!
A nie spytałbyś stryja?
Spytałem i powiedział,
że jeśli nie znajdą skarbu w ciągu doby,
pojedziesz do więzienia stanowego.
Żeby było jasne.
Ja pierdolę!
Co mogło się zjebać?
Coś mam!
Zobaczmy.
Daj mi to.
To czaszka Fulgencia.
Patrz.
A skąd wiesz? To może być każdy.
A co powiesz o tym?
Na własne oczy widziałam, jak twój ojciec strzelił mu w głowę.
Wciąż pachnie jak on.
Co to za jeden?
Dlaczego go zastrzelił?
Był moim chłopakiem.
Pewnego dnia ojciec nas przyłapał
i wpakował mu osiem kulek,
ale to ta załatwiła sprawę.
Co jest? Gdzie idziesz?
To jakieś szaleństwo.
Tak głęboko nie kopaliśmy. Szybko go nie znajdziemy, może nigdy.
Powinnam iść do Pancha
i wyjaśnić mu sytuację.
Może na coś wpadnie.
Spokojnie.
Jak tu stoję, przysięgam,
że będę kopał, aż go znajdę.
Choćby tysiąc lat.
Chodźmy, dzieci.
Chodźmy.
Biedactwa.
Pobudka! To dopiero początek!
Rufino, Hilario, Socorro, Jacinta!
Ty też, Bartola! Zabierajmy się do roboty.
Jesteśmy wykończeni, tato.
Jestem już u kresu wytrzymania.
Nie mogę zostać z twoją rodziną. Są okropni.
Zabierz dzieci i wracajcie do domu.
Nie mogę cię tu zostawić!
Jak wrócisz do miasta, będziemy mieć więcej opcji.
Możemy wziąć pożyczkę, coś zastawić albo zatrudnić dobrego prawnika.
Poza tym
musisz powiedzieć panu Jaimemu, co się dzieje.
Nie mogę jeszcze teraz stracić pracy.
Pancho, jak ja mam cię tu zostawić?
Dzieci nie będą chciały wracać do domu bez taty.
Słuchajcie.
Co wolicie?
Chcecie wrócić do domu dziś z Lupitą i mamą?
Czy wolicie zostać u dziadków i poczekać, aż tata wyjdzie?
Ja chcę wracać dziś.
Nie chcę zostać w tej obleśnej wiosce.
- Widzisz? - Pancho, odsuń się.
Pozwolę ci się pożegnać.
Wystarczy.
Pamiętajcie, że bardzo was kocham.
Pamiętajcie.
Pamiętam.
Pa.
Pa, kochanie.
Pa.
Pożegnajcie się z tatą.
- Pożegnajcie. - Pa.
- Pa, tato. - Chodźmy.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Proszę wszystkich pozdrowić.
Błagam, nigdy nie opuśćcie mojego Pancha.
Spokojnie.
Chodźmy, Lupita.
Przykro mi, proszę pani,
ale ja tu zostaję.
Rosenduś mi się oświadczył, a ja się zgodziłam!
Na pewno dobrze to przemyślałaś?
Oczywiście.
Czyli...
niedługo będziemy rodziną?
Gratulacje.
Dzięki, bratowo.
Niedługo wyślemy zaproszenie na ślub.
- Bezpiecznej podróży. - Pa, Cati.
Pa.
Pa, Toni. Odwiedźcie mnie. Bądźcie dobrzy dla mamy.
Chodźmy, dzieci.
Chodźcie.
Wsiadajcie.
- Pa, pa. - Mamo.
- Czy Lupita jest naszą ciocią? - Tak?
Nawet tak nie żartujcie. Zabiję, jak komuś powiecie.
Niech Bóg wam błogosławi!
Niezwykle mi przykro,
że znalazłeś się w takiej sytuacji.
Rozmawiałem z sędzią. Powiedział, że bez kasy nie ma rozmowy.
Siedzę tu już ponad dziesięć dni!
Rodzina non stop szuka skarbu.
Niech stryj mnie wypuści. Przysięgam, że wiem, gdzie on jest.
Bardzo bym chciał.
Ale te czasy minęły.
Jeśli sędzia dowie się, że krewny miał specjalne traktowanie,
oboje będziemy mieć przesrane.
Błagam.
Dam stryjowi, co chce.
Co tylko stryj chce.
Ale muszę stąd wyjść.
Jesteś pewien, Pancho?
Co tylko stryj chce.
Zaprzedałbym duszę diabłu, żeby się stąd wydostać.
Strażnik.
Przysłać notariusza.
Niech przyniesie wszystkie umowy.
Patrzcie!
To wujek Pancho!
Wypuścili go!
Dziadku, babciu!
Wypuścili wujka Pancha!
Pancho Francisco Reyes!
Jak miło widzieć cię na wolności, synu.
Skóra i kości.
- Może ci zrobię coś do jedzenia? - Nie, dzięki.
Co ty tu robisz? Nie w stolicy?
Nie.
Wprowadziłam się do Rosendusia.
Jesteśmy zaręczeni i spodziewamy się dziecka.
Bóg ich tworzy, a diabeł swata.
Co tam, Panchusiu?
Upuściłeś mydełko w kiciu?
Czy może jednak udało ci się nie zhańbić rodziny?
Jebana babcia.
Dobra, jebany burżuju.
No chodź.
Dzieciaki, ubierajcie się!
Bierzcie łopaty i kilofy. Pomóżmy Panchowi!
Dobrze.
23, 24, 25,
26, 27.
Widzicie?
Mari miała rację. To dobre miejsce.
Łapcie kilofy, łopaty, kije. Pomóżmy mu...
Jednak wolę zrobić to sam.
Jeśli wszyscy zaczniemy kopać, nie znajdziemy go w tym bałaganie.
Ale możemy dotrzymać ci towarzystwa?
Tak dla morale.
Dzień dobry, babciu.
Pancho znalazł skarb?
Jeszcze nie.
Ja tam myślę, że to złoto przepadło na zawsze,
a frajer ma po prostu urojenia.
Niech babcia tak nie mówi. Biedak się nastawił.
Jak Bóg da, kiedyś go znajdzie.
Pancho powinien to olać,
wracać do domu i dać nam spokój.
Lepiej nam bez niego.
Zawsze taka niemiła. Boga się mama nie boi?
Sami powinniście się bać,
bo zamiast zapracować na lepsze życie jak porządni ludzie,
podlizujecie się mu, żeby rzucił wam jakieś ochłapy.
Chodźcie, dziewczyny. Fasola sama się nie ugotuje.
„Chodźcie, dziewczyny. Fasola sama się nie ugotuje”.
Synu, robi się późno.
Może się prześpij i wróć do tego jutro rano?
Nie, tato.
Nie odejdę stąd bez skarbu.
Czuję, że jestem blisko.
Bardzo blisko.
No dobrze, synu.
Do jutra i powodzenia.
Ruchy!
Kilof...
Jest.
Jest kilof.
...gdyby go znalazł.
Co za tragedia!
Pomodlimy się za niego.
Synu! Proszę cię, przestań!
Jemu już się nie da pomóc.
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi...
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.
Niech dusza naszego Pancha
i wszystkie dusze czyśćca spoczywają w pokoju wiecznym.
- Amen. - Amen.
Ambrosio.
Czy to nie przesada brać go za zmarłego?
- Nasz syn jeszcze żyje. - Nie bierzemy go za zmarłego.
Boże, dopomóż, ale jak Święty Antoni Pancho ma w sobie diabła.
W naszych rękach jest uratowanie jego duszy.
Lekarz powiedział, że jest jeszcze nadzieja.
Dolores,
20 dni i nocy bez jedzenia i snu spędzone na kopaniu tej piekielnej dziury.
Kolejne dziesięć leżał tu jak Święty Szymon.
Naprawdę myślisz, że może się obudzić?
A cuda?
Przynajmniej ty powinieneś w nie wierzyć.
Nie bądź naiwny.
Bóg zsyła cuda dobrym ludziom,
a w tej rodzinie,
jak dobrze pójdzie, może jedno dziecko nie trafi do piekła.
A niech ci język uschnie, hiobowy posłańcu.
Co za tragedia, Boże mój.
Czemu nas to spotkało?
Boże... proszę,
ześlij nam cud.
Wyjeżdżam.
Natychmiast się stąd wynoszę i wracam do rodziny.
- Cud! - Cud.
Chwała Panu.
Jezu, miej go w opiece.
- Żegnaj, bracie. - Z Bogiem.
Dzięki za wszystko. Jest pan dobrym człowiekiem.
Pozdrów od nas rodzinę.
Widzimy się na weselu.
Przykro mi, że państwa zawiodłam.
Rozmawiałam z siostrą, żeby państwu pomogła.
Nie, spokojnie, coś wymyślimy.
Niech Bóg ma cię w opiece.
Powiedz Mari o cudzie, żeby się zastanowiła.
„Jaskółki zmierzchu powrócą...”
Pancho.
Jeśli kiedyś tu będziesz i będzie ci smutno, zadzwoń do mnie.
Moja pokrewna dusza.
Życzę ci szczęścia. Mam nadzieję, że odbudujesz swoje życie.
Pancho.
Dziękuję, że pozbyłeś się dla mnie tego potwora Lupego.
Panchusiu, tylko to udało mi się odzyskać z twoich rzeczy.
Bardzo cię kocham i będę za tobą tęsknić.
Pozdrów moich bratanków.
Wreszcie wyjeżdżam, babciu.
Pewnie się cieszysz, że pozbędziesz się burżuazji.
Może i wygrałam bitwę,
ale nie wojnę.
Tylko na dziś
zawrzyjmy rozejm i daj mi buziaka,
bo jestem pewna, że już się nie zobaczymy.
Żegnaj, babciu.
Niech Bóg cię błogosławi.
Nie chowaj do nas urazy.
Wracaj tu szybko.
Spokojnie, mamo. Wszystko wybaczone.
Żegnaj, tato.
Życzę wszystkiego dobrego.
Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.
A co miałbym wybaczać?
To szczęście mieć tak dobrego syna.
Obiecuję, że choćbym miał to życiem przypłacić,
nie poddam się, póki nie znajdę twojego skarbu.
Nawet całą wieczność i jeden dzień więcej.
I jeden dzień więcej.
Żegnaj, tato.
Pa, dzieciaki!
Żegnajcie.
Pa!
Żegnajcie.
Niech ci się powodzi.
Pancho...
Ogromna tęsknota nachodzi
Moje myśli
Jebany dziadku.
Nie da mi spokoju to, czy zrobił to dziadek celowo,
czy życie spieprzył nam po prostu pech.
Ale znając dziadka,
jestem pewien, że to nie był żaden przypadek.
Gdziekolwiek dziadek jest,
na pewno ma niezły ubaw,
patrząc, jak wali nam się życie.
Aby uczcić dziadka pamięć,
będzie coś lepszego niż mauzoleum,
którego tak dziadek chciał.
Zrobię coś, żeby był dziadek ze mnie dumny.
Coś, czego przenigdy dziadek nie zapomni.
Co to ma być, Pancho?
Wyjeżdżasz bez pożegnania?
Na mnie już pora. Mam nadzieję, że wyjeżdżam na dobre.
Nic nie znalazłeś, co?
Nic.
Wielka szkoda.
Ale dobrze, że położyłeś kres szaleństwu
i odzyskałeś zmysły.
Spójrz.
To kopia umowy poświadczona przez notariusza.
Gdybyś chciał przejrzeć.
Nie ma takiej potrzeby.
Proszę tylko, żeby stryj nie był dla mojej rodziny za ostry.
Za kogo ty mnie masz?
Pascuala to moja matka.
Twój ojciec to moja krew,
a twoje rodzeństwo uwielbiam.
- Na razie, komendancie. - Cześć, Pancho!
Żegnamy się. Niech stryj się opiekuje moją rodziną.
Mówię, żebyś się tym nie martwił.
Priorytetem tego rządu jest dobro biednych.
Na szczęście nasza rodzina jest po dobrej stronie historii.
Należy do szlachetnych, mądrych mas.
Z Bogiem.
No dobrze.
- Stryju. - Tak?
Niech stryj nie zrozumie mnie źle, ale z jakiegoś powodu ten rząd
bardzo mi przypomina poprzednie.
Słuchaj...
Jebany rozpieszczony burżuj.
Ojczyzna postawi go jednak do pionu.
Reginusiu,
odwiedźmy rodzinkę
i każmy jej natychmiast się wyprowadzić.
- Jasne. - Chodź.
Tato.
Mama mówi, że obiad gotowy. Mamy zaczekać czy jeść bez was?
Chodźmy, synu.
Dalej nic nie znaleźliście?
Nic.
Jeśli wciąż tak będziemy kopać,
dokopiemy się do Chin.
Chodźmy.
Ostrożnie.
Leniwe, bezużyteczne sukinsyny.
- Tato. - Ja pierdolę.
Cześć, mamo.
To wszystko, co zostało?
Przynajmniej już jedli, bo na jutro nic nie ma.
Mogę pójść poszukać dla pana jakiegoś kaktusa do zjedzenia.
W porządku.
Po tysiąckroć cię przeklinam, Francisco Reyes!
To wszystko twoja wina.
Mam nadzieję, że smażysz się w piekle.
Oby wkrótce dołączył do ciebie twój okropny wnusio Pancho!
Wystarczy, mamo.
Co tu dadzą łzy?
Panie Rosendo, szybko! Teraz to mamy przechlapane.
Szybko! Już po nas.
Przyjechała policja!
To pewnie Regino. Chce nas eksmitować.
Mamo, daj mi broń.
Sukinsyn.
Stryju Rosendo!
Poddajcie się bez walki!
Chodźcie, dzieciaki! Stawmy czoła sukinkotowi!
Poddajcie się bez walki.
Mamy nakaz natychmiastowej eksmisji!
Idiota z ciebie.
Będziesz musiał nas pozabijać,
zanim ten palant twój ojciec dostanie nasz dom.
Proszę opuścić posiadłość!
Albo ucieknę się do innych sposobów!
Powtarzam!
Odejdźcie albo użyję policji!
Nie bądź głupi, Rosendo!
Nie narażaj rodziny.
Natychmiast opuśćcie dom
albo wyślę tam policję i wszystko zburzę.
- Wal się. - O nie.
Naprzód!
Skurwysyny.
Sukinsyn!
Puść mnie!
Puszczaj!
Wynocha, skurwiele!
Dupki!
Niech cię szlag, jebany Regino!
Na pamięć ojca przysięgam, że to jeszcze nie koniec.
Prędzej czy później ty i ten zdrajca Pancho
zapłacicie za to!
Chodźmy, synu.
To wszystko jest teraz nasze.
Bierzmy się do roboty.
Chwała Panu!
To skarb, którego szukał sołtys. Wreszcie go znaleźliśmy.
Pod samym, kurwa, nosem.
Przekażę wieści panu Reyesowi.
Proszę pana.
Dobre wieści.
Proszę za mną.
Znaleźliśmy to, czego pan szukał.
Wielkie dzięki!
Wiedziałem, że skarb Pancha
wreszcie się znajdzie.
Bratanek był bardzo blisko.
Pomylił się o jakieś pół metra.
Niektórzy po prostu mają pecha.
Święte słowa.
A mam jeszcze lepsze nowiny.
Wątpię, żeby było coś lepszego.
Proszę zobaczyć, co prawie znalazł pański bratanek.
Żyłę złota kopalni Esperanza.
Pański brat Rosendo jednak się nie mylił.
Jestem pewien, że to jedna z największych żył złota w historii.
Chwała Panu.
Moi drodzy Rosendo i Pancho!
Niech Bóg was błogosławi!
Niech Bóg cię błogosławi!
Przepraszam.
Mam też złe wieści.
Co? Proszę mówić.
Zapomina pan o podpisanej umowie.
To wszystko jest nasze.
Nie!
Ja nic nie podpisywałem!
- Nic! To złoto jest moje. - Przykro nam.
Przykro nam, ale prawo to prawo.
- Nie. - Podpisał pan umowę.
- Sorry. - Będę się odwoływał, dranie!
Złoto jest moje! Odwołanie!
Nie, to moje! Moje!
Jebani Meksykańcy. Zawsze to samo.
Alex, dzwoń po karetkę.
Wygląda na to, że sołtys ma, kurwa, zawał.
Długo jeszcze będą nas tu trzymać?
Minęły ponad dwa miesiące.
Kto to wie?
Zdaje mi się, że dranie Regino i Reginuś
o nas zapomnieli.
Może zostaniemy tu na zawsze.
Przestań narzekać.
Przynajmniej jemy tu trzy posiłki dziennie!
No dobra, rodzinko.
Bierzcie manatki, jesteście wolni.
- Chwała Panu. - Ej.
Dlaczego twój ojciec kretyn tak długo nas tu trzymał?
Niech stryj mnie nie uraża
i nie mówi źle o moim ojcu.
Jest w ciężkim stanie w szpitalu.
Tymczasowo pełnię obowiązki sołtysa. Ja tu teraz rządzę.
Lepiej się pośpieszcie,
zanim zmienię zdanie i dołożę wam dwa miesiące.
Nie.
A z tobą co, Ambrosio? Gdzie twoja sutanna?
Znów usłyszałem głos Boga,
jak w dzieciństwie.
Powiedział mi:
„Kościół rzymskokatolicki jest w ruinie.
Biblia zawsze zawierała odpowiedź.
Jezus Chrystus jest naszym zbawcą”.
Apokalipsa nadchodzi,
więc skorzystajcie z szansy,
którą daje wam nasz nowiutki sołtys,
i idźcie ku światłu,
zanim zmieni zdanie, grzesznicy!
Wynocha!
Tak jak mówiłam:
ta cholerna rodzinka jest gorsza od zarazy!
ZAKAZ WSTĘPU
KOPALNIA ESPERANZA SPÓŁKA AMERYKAŃSKO-KANADYJSKA
TEREN PRYWATNY NIE WCHODZIĆ
Tutaj.
Patrz, tato.
Miałeś rację.
W kopalni dziadka naprawdę była góra złota!
I co my teraz zrobimy?
Biedny Meksyk.
Tak daleko od Boga
i tak blisko Stanów Zjednoczonych.
A niech cię szlag, Pancho Reyesie!
Nie mamy domu, marzeń, nadziei.
A tymczasem ten drań
żyje sobie jak król!
Francisco Reyes,
proszę się stawić u prezesa.
Francisco Reyes...
Mogę?
...proszę się stawić u prezesa.
Wejść!
Wchodź, Pancho.
No wchodź.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Norma.
Co jest? Norma mówiła,
że chciałeś się ze mną spotkać. O co chodzi?
Po pierwsze,
dziękuję, że zgodził się pan na spotkanie.
Dziękuję również za to, że dalej mogę tu pracować.
Nie dziękuj mnie,
tylko Normie. Wreszcie dała mi swój skarb
i przekonała mnie, żebym cię nie zwalniał.
Dziękuję bardzo, Norma.
To wszystko?
Chciałem też zapytać,
czy jest szansa na to, że kiedyś odzyskam dawne stanowisko.
Pancho, nie pieprz mi tu.
Dziękuj Bogu, że cię nie zwolniłem, a powinienem.
Po tym, jak porzuciłeś pracę,
zasługiwałeś na wykopanie na zbity pysk.
Na szczęście sprzedałem firmę cholernym Amerykańcom.
To oni zdecydują, co z tobą zrobić.
A nie poleciłby mnie pan nowemu zarządowi?
Polecić to cię może, kurwa, mamusia.
Albo ten prezydent komuch,
którego kochają biedni jak ty.
Dobrze, że wyjeżdżam z tego kraju, zanim go zupełnie zrujnuje
i zamieni w Kubę albo Wenezuelę.
Jeśli to wszystko,
spierdalaj!
Ani Amerykańcy, ani ja nie płacimy ci za stanie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo, Norma.
Nie ma za co.
Boże mój.
Dać takiemu palec, to chce całą rękę.
Co tam? Widzi pan, gdzie skończył?
A nie mówiłem?
- Każdy wzlot ma swój upadek. - Co?
- No co? - Co?
- Pierdol się! - Ty też!
DLA DOBRA WSZYSTKICH BIEDNI SĄ NAJWAŻNIEJSI
CODZIENNIE JEST NAS WIĘCEJ!
ZAWSZE I NA ZAWSZE PREZYDENT AMLO 2024-2030
Co tam, rodzinko? Jestem.
Pancho, dobrze, że jesteś.
Odpadł kawałek sufitu w pokoju
i jest przeciek w łazience.
Jak poszło?
Jakoś, skarbie.
Pan Jaime mnie przyjął,
ale drań mi odmówił. Kurwa.
No cóż. Takie życie, kochanie.
- Mam dla ciebie niespodziankę. Prawda? - Tak.
Niespodzianka!
Co tam, Pancho? Co tak długo?
Nie masz nic przeciwko, że się rozgościliśmy?
Wprowadzamy się do ciebie!
- Nie. - Chwała Panu, że dojechałeś cały!
Zdrowie, Pancho!
Napij się tequili na powitanie rodziny, kochanie.
Widzisz, Panchusiu?
Mówiłam, że nigdy się nas nie pozbędziesz, draniu.
Nie bądź burżujem, chodź świętować z rodziną.
Twoja porażka to nasze szczęście.
Wypijmy za to!
Niech żyje Meksyk, sukinsyny!
Niech żyje Meksyk!
- Nie! Moja rodzina... Nie... - Pancho.
- Pancho, kurwa! Obudź się. - Kurde.
Kolejny koszmar?
Pojęcia nie masz, jaki miałem koszmarny sen.
Najgorszy w życiu.
Powtarzam ci to i powtarzam.
Powinieneś iść do lekarza. To nie jest normalne.
Nie opieprzaj się
i daj mi się przespać, bo mam cholernego kaca.
O kurde.
Pancho, kurwa!
Pomyśl, kurna, o innych!
Tyle hałasu, a my tu próbujemy spać.
Ja pierdolę.
Napisy: Katarzyna Puścian