Wróciłeś do nas.
Słyszysz nas, Manousos? Jak się czujesz?
Pamiętasz, co się stało?
Napędziłeś nam stracha.
Dobra wiadomość jest taka, że antybiotyki zwalczają infekcję.
Prawdopodobnie będziesz musiał zostać tu przez jakiś czas.
Póki nie odzyskasz sił.
Manousos.
Rozumiemy, że to sporo do przetrawienia.
Ale potrzebujesz czasu, aby wyzdrowieć. Twoje ciało potrzebuje odpoczynku i…
Wychodzę.
Ile jestem winien?
Faktura! Ile jestem winien?
- Nie jesteś nam nic winien. - Nie wam.
Prawdziwym ludziom, którzy byli tu wcześniej.
Szpitalowi. Szwy, lekarstwa. To wszystko kosztuje.
Przed Złączeniem twoje leczenie w tym konkretnym szpitalu kosztowałoby…
8277,53 balboa lub dolarów amerykańskich.
Balboa?
Jestem w Panamie?
Przygotować szczegółową fakturę?
Ja, Manousos Oviedo, jestem winien temu szpitalowi 8277,53 $ i jedną karetkę.
JEDYNA
- Nie wstawaj. Wybacz. - Z chęcią pomożemy.
Dzięki.
Dziękujemy.
Zdrowie.
Nie za słodkie?
Boję się, że dodaję za mało wody.
- Idealne. - Tak?
Bo mogę jej dolać, jeśli chcesz. Wody.
O’Keeffe dobrze tu wygląda.
- Mam zamiar to zwrócić. - Naszym zdaniem idealnie tu pasuje.
Ja tylko…
przechowuję go dla bezpieczeństwa.
Sporo zwierząt się tu pałęta.
Wilki.
Bawół. Bawoły.
Gdyby zawędrowały do muzeów
i zaczęły się ocierać o obrazy, to…
Tak.
To byłoby problematyczne.
Jeśli chcesz, możemy zabezpieczyć te budynki.
Super.
Byłoby super.
Jeszcze bawół zje Mona Lisę.
Nie wiem, o czym mamy mówić.
A kto nam każe?
Może w coś zagramy?
- Serio? - Może być fajnie.
No dobrze.
Na co mamy ochotę?
Bananagrams?
Nie. Żadna frajda. Znasz wszystkie słowa.
Szachy. Nie.
Jezu, nie.
I brakuje białej wieży, pamiętasz?
Ale możemy załatwić ci nową.
Co jeszcze tu mamy?
Ryzyko. Dominacja nad światem, przezabawne.
Nie wiem, czemu ją mamy.
A ta, w którą grałaś z kuzynostwem?
Za wolno.
Pozwalasz mi wygrać? Czy zwyczajnie jesteś do kitu?
Graj dalej, to się przekonasz.
Dawno już zapomniałam o tej karciance.
Babcia miała talie w dwóch kolorach
i zawsze kazała nam je rozdzielać, kiedy już skończyliśmy grać.
Przegrany sortuje.
Chciałabyś, aby kuzyn Henry cię odwiedził? Nie widziałaś go od Gwiazdki w 2005 roku.
Nie różniłoby się to od rozmowy z tobą, prawda?
Więc nie.
Miał 41 dni i jakoś się nie pokwapił.
Dlaczego nazwano tę grę „spit”?
Nie wiemy.
Jak to? Wiecie wszystko.
Gotowa? Spit.
Powstała w latach 80. w Wielkiej Brytanii.
Wymyślenie nazwy przypisuje się kilku osobom, ale nie mamy pewności.
Gotowa? Spit.
W 1986 roku człowiek imieniem…
Jakbym grała w karty z pieprzonym Google’em.
Wszyscy już wrócili?
Większość. Jeszcze godzina albo dwie.
Czy moglibyście to zmyć?
WRÓĆCIE
Jasne.
Dzięki.
To dobrej nocy.
Możemy zostać, jeśli wolisz. Na tak długo, jak chcesz.
Co? Nie. Masz swoje sprawy.
A ja muszę ogarnąć dom i w ogóle.
Teraz do mnie dotarło, że nigdy nie spytałam, gdzie mieszkasz.
Nie istnieje już pojęcie posiadania.
Własności.
Gdziekolwiek powiesimy kapelusz, tam jest nasz dom.
No tak, ale… gdzie śpisz?
Możemy ci pokazać.
Wszyscy śpią razem?
Dlaczego?
Oszczędność prądu.
Gazu ziemnego.
Wydajniej jest ogrzać lub schłodzić jedną wielką salę niż setki małych pokoi.
To się nie skończy orgią jak z końcówki Matrixa?
Chyba że chcesz.
Wykorzystujemy wszystkie takie miejsca.
Galerie, kościoły, centra kongresowe.
Ale ten pies nie jest jednym z was?
Absolutnie. Ale to bardzo grzeczny psiak.
Wabi się Bear Jordan.
Cześć, Bear.
- Nie wiedziałam, że macie zwierzaki. - Nie mamy.
Ale kiedy zwierzę nie chce opuścić byłego właściciela, zajmujemy się nim.
Bear lubi Malcolma, który leży tam.
Zostaniesz z nami na noc?
Możemy przygotować ci posłanie.
- Nie. - W odosobnieniu.
Nie trzeba. Będę się już zbierać do domu.
Jakkolwiek wolisz.
Możemy cię odwieźć. Albo możesz wziąć nasz samochód.
Coś wymyślę.
Pozwolisz, że się położymy?
Jasne.
ARENA RIO RANCHO
Spędziliśmy przemiło czas.
Cieszymy się z powrotu.
No.
Może przygotujemy ci śniadanie?
Nie, poradzę sobie.
Ja też miło spędziłam czas.
ONI. JEDZĄ. LUDZI.
Trudno o piękniejszy widok.
Rany, kocham pociągi.
Jest coś pociągającego w gwizdach lokomotywy, wiesz?
Co takiego?
Musiałam komuś kiedyś powiedzieć, że kocham gwizd lokomotywy.
- Myślałam, że wiecie o mnie wszystko. - Nie to.
To…
najsamotniejszy dźwięk świata.
Jak to robicie?
Jest to związane z polem elektromagnetycznym ciała.
Naszym naturalnym ładunkiem elektrycznym.
Ty też go masz, tylko nie używasz.
Czyli… takie radio?
Tak jakby.
Ale transmisja radiowa jest jak rozmowa.
Jest świadoma.
Nasza komunikacja jest nieświadoma.
Homeostatyczna.
Jak oddychanie.
Czyli…
Nie.
Nadal wielu rzeczy nie rozumiemy.
Po co wam pociągi?
Dystrybucja pożywienia.
Wszystko dobrze?
Tak, cudownie.
Wybacz. Kontynuujcie.
Tobie też jest przyjemnie?
Oczywiście.
Ale…
w sumie… jak?
Wiem, że jesteś teraz masowana,
ale technicznie to ty masujesz siebie.
Tak.
Jednocześnie masując mnie.
- Więc… - Zgadza się.
Jak to działa?
Wszyscy czują teraz to co ty?
Cały świat jest masowany?
Nie do końca.
To trochę jak…
Przez ostatnie dziesięć minut
1674 osoby zmarły, a 965 się urodziło.
I…
Właśnie mężczyzna w Bułgarii przypadkowo nadział się na stalowy płot.
Jezu.
Nie martw się.
Raczej nie uszkodził ważnych organów.
Odczuwanie tego wszystkiego byłoby nie do zniesienia.
Ale wiemy, kiedy to ma miejsce.
Jesteśmy świadomi.
Tak jak tego, że masz teraz gęsią skórkę.
To powiedziawszy…
ten masaż jest taki przyjemny.
Czyli to stamtąd przybył.
Tak. W każdym razie to jej gwiazda.
Kepler-22.
A planeta, której nie widzisz, to Kepler-22b.
Tak my ją określamy. Nie mamy pojęcia, jak oni ją nazywają.
Ma około dwa razy większy promień niż Ziemia
i sądzimy, że może być wielkim oceanem.
Czasem zamykamy oczy i próbujemy to sobie wyobrazić.
Chyba patrzę nie w to miejsce.
No bo widzę…
Łabędzia, chyba.
Widzisz gwiazdę jaśniejszą niż inne?
Tak.
To Deneb.
Patrząc w górę w linii prostej od pierwszej części skrzydła,
powinnaś zobaczyć małe światełko.
Nie jestem w stanie ich rozróżnić.
Jest tu duże zanieczyszczenie światłem.
Zobaczmy, co da się zrobić.
Spróbuj teraz.
Możemy umieścić ją dla ciebie w centrum okularu.
Może będzie ci łatwiej.
Czekaj.
Chyba widzę.
- Widzę. - Tak?
Tak.
To jacy są ludzie na Keplerze-22b?
Zapewne nigdy ich nie poznamy.
Są za daleko.
Ale wiemy, że ich kochamy.
I jesteśmy im wdzięczni.
I podamy to dalej, jakkolwiek długo to zajmie.
Co to znaczy?
Musimy podzielić się tym darem. Ze wszystkimi, którzy mogą tam być.
Dla jasności, tam, czyli „tam”?
Jak chcecie to zrobić?
BUDUJĄ WIELKĄ ANTENĘ!!!!
WYKORZYSTAJĄ CAŁY PRĄD ŚWIATA, ŻEBY WYSŁAĆ SYGNAŁ W KOSMOS!
Zrobisz coś dla mnie?
Hej.
Dzięki.
To dla nas przyjemność. Czy to oznacza to, co myślimy?
- Co? - Znów piszesz?
Piszę…
Wycaro. Tak.
Wpadłam na pomysł i zaczęłam go rozpisywać,
kiedy wypisał mi się marker.
Więc tak, znów piszę.
Nie będziemy ci przeszkadzać.
Ale tak się cieszymy na coś nowego do czytania.
I kolejny tom Wycaro.
Oczywiście jeśli nam go udostępnisz.
Nie naciskamy.
Jasne.
Owocnego pisania, Carol.
MANDOWIAŃSKI KORZENNIK = TRUCIZNA? ELIKSIR MIŁOSNY!
CO O NICH WIEM: ZŁOŚĆ = ZAGROŻENIE?
JAK?!
Dobrze.
Blisko.
Jupi!
Nie jestem dzieckiem.
Mówię ci. Przysięgam, że za dzieciaka w to wymiatałam.
Wiemy.
Jaja sobie robisz?
Jezu.
Ponoć nigdy w to nie grałaś.
Zosia nie.
Ale posiadamy wiedzę wszystkich żyjących mistrzów krykieta,
co daje nam niewielką przewagę.
Dobra. Rozumiałabym z szachami, ale to wymaga pamięci mięśniowej.
To też podzielacie?
Może. A może po prostu jesteś do kitu.
JESTEŚ DO KITU, CAROL!!!!
Tak się bawimy.
W takim razie pokonam całe siedem miliardów was.
To ten,
siedem miliardów tyłków zostanie skopanych.
Możemy o coś zapytać?
Jasne.
Kiedy najlepiej ci się pisało?
Nigdy.
Naprawdę?
Macie tam innych pisarzy.
To tak, jakbyś zapytała: borowanie którego zęba było najfajniejsze?
Biedna, udręczona artystko.
Przy okazji, to nadal moja kolej.
Czemu pytasz?
OTWARTE CAŁĄ DOBĘ
NIELIMITOWANE DOLEWKI KAWY
Od lat była zamknięta.
Nigdy nie sądziłam, że tu kiedyś wrócę.
- Możemy się dosiąść? - Jasne, proszę.
Dzięki.
Opowiesz nam, co czujesz?
To byłby dla nas zaszczyt.
No cóż…
Tu wszystko się zaczęło. Co dobrze wiesz.
Pisałam ręcznie w blokach biurowych. Które ukradłam z pracy dorywczej.
Miałam ich ze 20 i ciągle je przerzucałam, wymazując jakieś fragmenty.
I marząc o tym, że kiedyś odłożę na laptop.
Wyrwane strony
spinałam razem takim wielkim metalowym klipsem,
też kradzionym.
Potrzebowałam obu rąk, żeby go rozchylić
i zdołać wcisnąć kolejną kartkę.
Miałam potem wielkie odciski na dłoniach.
To był cholerny koszmar.
I była tu taka kelnerka… Bri.
Uwielbiałam ją. Ciągle dolewała mi kawy i nigdy nie marudziła, że tu przesiaduję.
O Boże.
Zostań, jak długo chcesz.
To miejsce.
To miejsce…
było moją odskocznią.
Byłam zdruzgotana, gdy…
Zaraz, ono spłonęło.
Odbudowaliście je?
Zaraz. Od podstaw?
Od zera?
Tak.
Tęsknię za tymi czasami.
Nocne zmiany, żeby móc pisać porankami, a potem…
To wtedy najlepiej mi się…
Wszystko w porządku?
Carol?
Wyszłaś w pośpiechu.
Wszystko w porządku?
Wprost cudownie.
Sarkazm.
Tak.
Napijesz się? Napijesz się.
Napijemy się, jeśli to cię zadowoli.
„My”.
Myślimy. Chcemy.
Zabiłoby cię powiedzenie „ja”?
- Zabiłoby? - Oczywiście, że nie.
Dla nas…
Dla mnie… to nienaturalne pod względem semantycznym,
ale ona może…
My mo…
Cała mądrość świata, a durny zaimek cię przerasta.
Dlatego jesteś zła?
Gdzie mieszkała ta kelnerka? Bri.
W Dniu Złączenia, kiedy jeszcze była sobą, nie wami.
Gdzie mieszkała?
W Miami.
Praca? Wakacje?
Praca. Była kosmetolożką.
Od niedawna mężatką.
Ale już nie.
Ruszyła dalej ze swoim życiem, a potem co?
Ściągnęliście ją z powrotem, żeby zagrała w kelnerskim teatrzyku?
Nie jesteśmy pewni, co cię trapi.
Możesz mówić konkretniej?
Próbujecie mnie rozkojarzyć.
Zbić z tropu.
Odbudowujecie moją ukochaną knajpkę,
skaczecie z radości, że wróciłam do pisania,
ale to wszystko gra.
To manipulatorska ściema, bo wiecie, że nie odpuściłam.
Przyznaj.
Wiecie, że nie odpuszczę.
Wiemy.
I bolejemy nad tym.
Ale prawdą jest też, że uwielbiamy Wycaro.
Jasne, szczerość.
Jedziemy z tym. Kawa na ławę.
Lubię cię.
Was wszystkich, ciebie… Nieważne.
Jest…
Jest wiele rzeczy, które w was lubię,
ale to?
To jest katastrofa.
Tego się nie da utrzymać.
To choroba umysłowa. Psychoza.
Umieracie z głodu, ale nie zerwiecie cholernego jabłka?
Jak…
Ktoś musi przywrócić porządek świata, nawet jeśli wtedy znów mnie zostawicie.
Nawet jeśli zostanę…
- Dzień dobry. - Cześć.
Jak długo już nie śpisz?
Wystarczająco.
Ciekawi cię pierwszy rozdział?
Nie każ mi czekać.
Raban…
jest teraz kobietą.
Nareszcie.
Ale pomyślałam, że w tej sytuacji – czemu nie?
Rozumiem.
Dodasz nowe informacje, żeby zmodyfikować fabułę?
Nie ma potrzeby.
- To nastąpi kanonicznie. - Jak? Źródło Prawdy z drugiego tomu?
Nie.
Nie kleiłoby się.
- Masz rację. - Zmiennokształtni z Gollinbray.
- Myślałam o Jaskiniach… - Jaskinie Aevaloru.
- Nie zostały zagubione w czasie? - No tak.
Ale czym jest czas dla kogoś takiego jak Raban?
Muszą zwędzić kapitanowi Virgilowi…
Czasowy kompas!
Lucasia mogłaby użyć kompasu do…
czegoś, czego za nic nie pamiętam, ale dla Rabana to ma więcej sensu.
Tak.
Na razie ci się podoba?
Carol.
Jesteśmy…
Jestem zachwycona.
Joe Pass na gitarze, Ray Brown na basie,
Mickey Roker na perkusji
i oczywiście niezrównany Dizzy Gillespie na trąbce.
A teraz nie lada gratka.
„All of You” Milesa Davisa w radiu KHNM, 92,4 FM.
Mam nadzieję, że starczy dla nas dwóch.
Ty też jesz.
Lubisz omlety, prawda?
Lubimy.
Uwielbiamy śniadania.
Jasne.
Ale pytałam o ciebie.
Konkretnie.
Czy Zosia lubi omlety?
Zosia lubi…
Ja lubię omlety.
Ale rzadko miałam okazję je jeść.
Jaka jest twoja ulubiona potrawa?
Lody o smaku mango.
Uwielbiam lody o smaku mango.
Starszy pan w mojej okolicy sprzedawał je ze swojego wózka.
Obserwowałam statki wypływające z Gdańska.
Nowiuteńkie. Ich pierwszy rejs.
Miałam może… z dziesięć lat?
Fascynowały mnie te ogromne statki.
Kto je budował?
Po co?
Dokąd płynęły?
Teraz wiem.
Czasami ten pan rozdawał nam lody, bo miał ich niby za dużo.
Wiedział, że nie mieliśmy grosza przy duszy.
Kraj dopiero co się otworzył i nagle pojawiły się nowe smaki.
Mięta, kawa, brzoskwinia.
Ale… mango
było moim ulubionym.
Dziękuję ci za tę opowieść.
Zosiu?
Będziesz miała gościa.
GRANICA MEKSYK USA – 31 KM
Napisy: Daria Okoniewska