คุณฟื้นมาอยู่กับเราแล้ว!
มานูโซส ได้ยินเราไหม รู้สึกยังไงบ้าง
จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
คุณทำเรากลัวแทบแย่
ข่าวดีคือเชื้อในกระแสเลือด ตอบรับกับยาปฏิชีวนะได้ดี
แต่คุณอาจต้องอยู่ที่นี่สักพัก
ต้องฟื้นฟูกำลังวังชา
มานูโซส
เราเข้าใจว่าเรื่องนี้อาจทำความเข้าใจยาก
แต่คุณต้องพักรักษาตัว ร่างกายต้องพักผ่อนและต้อง…
ฉันจะไปแล้ว
ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่
ค่าใช้จ่าย! ต้องจ่ายเท่าไหร่
คุณไม่ได้ติดค้างอะไรเราเลย
ไม่ใช่กับแก
แต่กับคนจริงๆ ที่อยู่มาก่อนพวกแก
โรงพยาบาล ค่าเย็บ ค่ายา ทุกอย่างมีค่าใช้จ่าย
ก่อนการรวมใจ
การรักษาในโรงพยาบาลนี้จะมีค่าใช้จ่าย
ทั้งหมด 8,277.53 เหรียญบัลโบอา หรือดอลลาร์สหรัฐฯ
เงินบัลโบอา
ฉันอยู่ปานามาเหรอ
ต้องการใบเสร็จแยกรายละเอียดไหมคะ
(ข้าพเจ้า นายมานูโซส โอวิเอโด เป็นหนี้โรงพยาบาลนี้ 8,277.53 เหรียญ)
(กับรถพยาบาลอีกหนึ่งคัน)
โอ๊ย ไม่ต้องลุก
- โทษที - เรายินดีมาก
ขอบคุณ
ดื่ม
หวานไปรึเปล่า
ฉันกลัวเสมอว่าจะใส่น้ำน้อยไป
- เพอร์เฟกต์เลยค่ะ - เหรอ
เพราะเติมให้ได้อีกนะ พูดถึงน้ำน่ะ
ภาพโอคีฟอยู่ในนี้แล้วดูดีนะ
ก็ว่าจะเอาไปคืนอยู่
อ๋อ เราคิดว่าอยู่ตรงนี้ก็สวยแล้ว
คือฉัน…
แค่ช่วยเอามาเก็บไว้น่ะ
แถวนี้มีสัตว์เพ่นพ่านอยู่เยอะ
หมาป่าไรงี้
ควายด้วย ควายเป็นฝูง
แล้วถ้าพวกนั้นหลงเข้าไปในพิพิธภัณฑ์
เอาตัวไปถูไถภาพเขียนในนั้น มันก็จะ…
ใช่เลย
อาจเป็นปัญหาหนักมาก
เราปิดอาคารเหล่านั้นได้เลยนะ ถ้าคุณต้องการ
เยี่ยม
ถ้าได้ก็ดีเลย
ไม่อยากให้ควายเข้าไปกินโมนาลิซา
ฉันไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร
ใครบอกว่าจำเป็นต้องคุยล่ะ
เล่นบอร์ดเกมไหม
- เอาจริง - อาจสนุกก็ได้
ก็ได้
งั้น เราอยากเล่นอะไรกันดี
บานาน่าแกรมมั้ย
ไม่ดี เกมนั้นไม่สนุกหรอก
คุณรู้คำทั้งโลกแล้ว
หมากรุก ไม่ดี
ให้ตาย ไม่ได้เลย
แถมทำเรือขาวหายไปตัวนึง จำได้ไหม
แต่เราหาใหม่ให้ได้นะ
ไหนมีอะไรอีก
เกมริสค์ โห แข่งกันครองโลก ตลกตายโหง
ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเกมนี้ไว้ทำไม
แล้วเกมที่เคยเล่นกับญาติๆ ล่ะ
ช้าไปต๋อย
ออมมือให้ฉันชนะ หรือแค่เล่นเกมนี้ไม่เก่งจริงๆ
เล่นต่อสิ เดี๋ยวก็รู้
ฉันไม่ได้คิดถึงเกมนี้มาตั้งหลายปี
เมื่อก่อนคุณยายมีไพ่สำรับแดงกับสำรับน้ำเงิน
คอยบังคับให้เราต้องเอาใส่ให้ถูกกล่อง ก่อนจะเอาไปเก็บ
แพ้ก็นั่งเรียงไพ่ไป
อยากให้เฮนรี่ ลูกพี่ลูกน้องคุณมาเยี่ยมบ้างไหม
ไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่คริสต์มาสปี 2005
มันก็จะไม่ต่างจากการคุยกับคุณเลยไม่ใช่เหรอ
งั้นก็ไม่อยาก
เขาไม่อยากมาเจอฉันใน 41 วันที่ผ่านมา จะมาเจอทำไมตอนนี้
ทำไมถึงเรียกเกมนี้ว่าไพ่สปิต
เราก็ไม่รู้แน่
พูดอะไรน่ะ คุณรู้ดีมากทุกเรื่องนี่
- ไม่ใช่เหรอ สปิต - อ่าฮะ
เรารู้ว่าเริ่มเล่นกัน ในสหราชอาณาจักรช่วงยุค 80
มีหลายทฤษฎีพูดถึงที่ว่าใครเป็นคนตั้งชื่อ แต่ไม่มีคำตอบชัดเจน
พร้อมนะ สปิต
ปี 1986 ชายชื่อ…
ว้าว
เหมือนเล่นไพ่กับไอ้กูเกิ้ล
ทุกคนกลับมาแล้วเหรอ
ส่วนใหญ่ อีกชั่วโมงสองชั่วโมงคงครบ
คุณ…
พวกคุณจะช่วยฉีดล้างตัวอักษรนั่นไปได้มะ
(กลับมาเถอะ)
ได้แน่นอน
ขอบคุณ
งั้นก็ ราตรีสวัสดิ์นะ
แครอล เราอยู่ต่อได้นะถ้าคุณต้องการ
อยู่ได้นานเท่าที่คุณต้องการ
อะไรนะ ไม่ต้องๆ คุณก็มีอย่างอื่นต้องทำ
แล้วฉันก็ต้องทำโน่นนี่ งานบ้านไรงี้
แต่ฉันเพิ่งคิดได้ว่า…
ฉันไม่เคยคิดจะถามเลยว่าบ้านคุณอยู่ไหน
ตอนนี้ไม่มีแนวคิดการเป็นเจ้าของอะไรแล้ว
ไม่มีสินทรัพย์ส่วนตัว
อยู่ที่ไหนก็ถือเป็นบ้านของเรา
อ้อ แต่…
คือ ตอนกลางคืนคุณไปนอนที่ไหน
เราพาไปดูได้นะ
ทุกคนนอนรวมกันหมดเลยเหรอ
ทำไมล่ะ
ประหยัดไฟฟ้า
ก๊าซธรรมชาติ
การทำความร้อนและความเย็นในห้องใหญ่ๆ มีประสิทธิภาพกว่าแยกห้องเล็กเป็นร้อยๆ ห้อง
มันจะไม่กลายเป็นฉากเซ็กซ์หมู่ อย่างตอนจบของเมทริกซ์ใช่ไหม
ไม่ใช่ ถ้าคุณไม่ได้อยากให้เป็น
เราใช้ประโยชน์จากพื้นที่แบบนี้ทั่วโลก
ศูนย์การค้า โบสถ์ ศูนย์ประชุม
เดี๋ยว น้องหมาไม่ใช่พวกคุณใช่มั้ย
ไม่ใช่เด็ดขาด
แต่น้องก็เป็นเด็กดีมาก
น้องชื่อแบร์ จอร์แดน
ไงจ๊ะ ไง แบร์
ไงลูก
- ไม่รู้ว่าพวกคุณยังเลี้ยงสัตว์ด้วย - ไม่ได้เลี้ยง
แต่เมื่อสัตว์ไม่ยอมห่างจากอดีตเจ้าของ เราก็ต้องดูแลมันด้วย
แบร์รักมัลคอล์มมาก
คืนนี้อยากอยู่กับพวกเราไหม
เราทำเตียงให้คุณเป็นพิเศษก็ได้ ถ้าต้องการ
- โห ไม่ต้อง - เป็นส่วนตัว
ไม่เป็นไร ฉันจะกลับบ้านละ
เอาอย่างที่คุณมีความสุขเลย
เราขับกลับไปส่งได้ หรือเอารถเราไปก็ได้
เดี๋ยวฉันหาทางเองได้
งั้นเราขอนอนก่อนได้ไหม
อ้อ อ๋อ… เชิญเลย
(ศูนย์ประชุมริโอแรนโช)
เรามีช่วงเวลาพิเศษมากกับคุณ
เราดีใจมากที่ได้กลับมา
ฮื่อ
ให้เราทำอาหารเช้าให้ทานไหม
ไม่ต้องๆ ฉันทำเองได้
ฉันก็รู้สึกดีเหมือนกัน
(ฟลีเมน ทรายสังหาร?! *ทรายท่วม?)
(ราบานตาย (อีกแล้วเหรอ?) รอบนี้ตายจริงมะ? (ถามวัลก่อน))
(ลูเคเชียปลอมตัวเป็นไพเรทมั้ย? อ้างถึงเชคสเปียร์!)
(อยากเอาใจมากๆ - ยอมให้ระเบิดนิวเคลียร์)
(ฆ่าอะไรไม่ได้ ตบยุงก็ไม่ทำ)
(ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง จะดีจะชั่วก็รักเหมือนกัน)
(อยากเปลี่ยนฉัน! จริงใจจนประหลาด โกหกไม่เป็น)
(มัน-แดก-คน)
วิวแบบนี้ไม่มีอะไรสู้ได้นะ
ให้ตาย ชอบรถไฟเป็นบ้า
เสียงหวูดรถไฟมันกล่อมอะไรสักอย่างในใจน่ะ
ยังไงเหรอ
ไม่เอาน่ะ ฉันคงต้องเคยบอกมนุษย์สักคนในชีวิต ว่าทำไมถึงชอบหวูดรถไฟ
นึกว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันแล้ว
เรื่องนี้ไม่รู้
มันเป็น…
เสียงที่เปลี่ยวเหงาที่สุดในโลก
ทำได้ยังไง
ใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่มาจากร่างกาย
กระแสไฟฟ้าตามธรรมชาติในร่างเราน่ะ เรียกงั้นก็ได้
คุณก็มีเหมือนกัน แค่ยังไม่ได้ใช้
แปลว่าเหมือนกับวิทยุ
ประมาณนั้น
แต่การส่งคลื่นวิทยุจะเหมือนพูดออกเสียง
ต้องตั้งใจสื่อออกไป
การสื่อสารของเราอยู่ที่จิตใต้สำนึก
อยู่ในภาวะธำรงดุลเสมอ
ไม่ต่างจากการหายใจ
งั้น…
ไม่ ไม่เอา
มีเรื่องอีกมากมายที่เรายังไม่เข้าใจ
แล้วทำไมพวกคุณยังต้องใช้รถไฟอีก
เพื่อการกระจายอาหาร
แครอล โอเคไหม
โห โอเค เยี่ยมเลย
ขอโทษ นวดต่อเลย
แบบนี้คุณรู้สึกดีด้วยรึเปล่า
แน่นอนอยู่แล้ว
แต่…
มัน… ยังไง
คือฉันรู้ว่าตอนนี้คุณนอนให้นวดอยู่
แต่จริงๆ คุณก็กำลังนวดตัวเอง
ใช่
ระหว่างนั้น คุณก็เป็นคนนวดให้ฉัน
- นั่นแปลว่า… - ก็จริง
มันเป็นยังไงนะ
ทุกคนรู้สึกแบบเดียวกับที่คุณรู้สึกอยู่ตอนนี้รึเปล่า
ทั้งโลกกำลังได้รับการนวดงี้เหรอ
เปล่า ไม่เชิง
มันประมาณว่า…
ในช่วงสิบนาทีที่ผ่านมา
มีคนตาย 1,674 คน เด็กเกิดใหม่ 965 คน
และ อ้าว
ตอนที่คุยกันอยู่นี้เลย ชายคนหนึ่งในบัลกาเรียตกลงมาเสียบบนรั้วเหล็ก
ให้ตาย
อ๋อ ไม่เป็นไร
คิดว่าไม่ได้แทงโดนอวัยวะสำคัญ
หากรับรู้ความรู้สึกทุกอย่างพร้อมกัน คงไม่มีทางรับไหว
แต่เราก็รู้ทันทีที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
แบบมีการรับรู้
เช่นเดียวกับที่รับรู้ว่าคุณเพิ่งขนลุก
แต่พูดไปแล้ว
การนวดครั้งนี้ก็รู้สึก… ดีมากๆ
มันมาจากตรงนั้นสินะ
ใช่แล้ว
ดาวฤกษ์ของมันน่ะนะ
- เคปเลอร์-22 - อ่าฮะ
แต่ดาวเคราะห์ที่เรามองไม่เห็น คือดาวเคปเลอร์-22 บี
นั่นเป็นชื่อที่เราตั้งให้ เราไม่รู้เลยว่าเขาเรียกตัวเองว่าอะไร
มีรัศมีขนาดใหญ่กว่าโลกประมาณสองเท่า
และคิดว่าดาวของเขาเป็นมหาสมุทรมหึมาทั้งดาว
บางครั้งเราก็หลับตาแล้วพยายามนึกภาพ
ไม่แน่ใจว่าดูถูกจุดนะ
คือฉันก็เห็น…
กลุ่มดาวหงส์ คิดว่านะ
เห็นดาวดวงที่เจิดจ้ากว่าดวงอื่นๆ ไหม
เห็น
นั่นดาวหางหงส์
ถ้าไล่สายตาขึ้นไปตรงๆ จากส่วนแรกของปีก
น่าจะเห็นจุดสว่างจิ๋วๆ
ดูไม่ออกหรอกว่าจุดไหนเป็นจุดไหน
แถวเมืองนี้มีแสงรบกวนเยอะ
มาลองแก้ปัญหากันดีกว่า
ว้าว
ลองดูใหม่สิ
เราจัดให้ดาวนั้นอยู่ตรงกลางสายตาเลยก็ได้
อาจจะช่วยให้สังเกตได้ง่ายขึ้นอีก
เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวๆ
คิดว่าเห็นแล้ว
- เห็นแล้ว - เหรอ
เห็นจริง
ใช่
แล้วคนในเคปเลอร์-22 บีเป็นยังไง
เราอาจไม่ได้รู้เรื่องอะไรของพวกเขาเลย
เขาอยู่ห่างเกินไป
แต่เรารู้ว่าเรารักเขา
แล้วก็ซาบซึ้งในบุญคุณของเขา
เราจะส่งต่อจิตศรัทธานั้นไป ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน
หมายความว่ายังไง
เราต้องแบ่งปันพรที่เขาให้มา
กับทุกคนที่อาจจะอยู่ข้างนอกนั้น
ถามให้ชัด ข้างนอกแบบ "นอกโลก" งี้
แล้วจะทำได้ยังไง
(สัญญาณจากเคปเลอร์-22 บี สร้างเสาอากาศขนาดยักษ์อยู่)
(ใช้พลังงานทั้งหมดในโลก เพื่อส่งสัญญาณไปในอวกาศ)
(นอนรวม/กอดกก/เอาความร้อนจากตัว)
(เซ็กซ์ล่ะ - ประหยัดพลังงาน)
(สื่อสารผ่านระบบไฟฟ้าในร่างเนี่ยนะ)
(ใช้รถไฟขนอาหาร (แหวะ))
(อยากจะเปลี่ยนฉัน! ต้องให้ฉันสมัครใจ)
ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม
ไง
ขอบคุณๆ
ยินดีมาก
นี่เป็นอย่างที่เราคิดหรือเปล่า
- อะไร - คุณกลับมาเขียนหนังสือแล้ว
เขียนหนังสือ…
ไวคาโร ใช่สิ
อ้อ
ฉันปิ๊งไอเดียขึ้นมา แล้วจู่ๆ ก็เขียนเต็มไวท์บอร์ดเลย
จนกระทั่งปากกาหมดด้าม
ใช่ ฉันกลับมาเขียนหนังสือ
งั้นอย่า… เราไม่รั้งคุณไว้ดีกว่า
เราตื่นเต้นมากที่จะมีอะไรใหม่ๆ อ่าน
และไวคาโรเชียวนะ
แต่นั่นก็ต่อเมื่อคุณอยากแบ่งปันกับเราน่ะ
ไม่กดดันใดๆ ทั้งสิ้น
ได้เลย
เขียนงานให้สนุกนะ แครอล
(แมนโดเวียนสไปซ์ฟรุ๊ต = วางยา? น้ำอมฤต? ยาเสน่ห์!)
(เรื่องที่รู้เกี่ยวกับมัน: โกรธ = อันตราย?)
(ยังไง?)
ก็ดีอยู่นะ
เกือบเข้าแล้ว
ไชโย
อย่ามาทำเป็นสอน
พูดจริงๆ
สาบานเลย ตอนยังเด็กฉันเล่นเก่งมาก
เรารู้
เอาจริงเหรอวะเนี่ย
ให้ตาย
ไหนบอกว่าไม่เคยเล่นมาก่อน
โซฌาไม่เคยเล่น
แต่เรามีความรู้ทั้งหมด ของแชมป์โครเกต์ทั้งโลกรวมกัน
ดังนั้น นั่นก็เป็นข้อได้เปรียบนิดหน่อย
ฮื่อ ฉันเข้าใจถ้าเป็นหมากรุกอะไรงั้น
แต่การตีลูกบอลมันเป็นความทรงจำในกล้ามเนื้อ
ทุกคนมีเหมือนกันด้วยเหรอ
อาจจะมีนะ หรืออาจจะเก่งเพราะคุณห่วยเอง
(ห่วยเอง แครอล!!!!)
ฮ่า! เดี๋ยวนี้เล่นงี้เหรอ
โอเคๆ
(โซฌา 2 แครอล 0!)
เล่นขึ้นป้ายงั้น เดี๋ยวแม่จะเอาชนะทั้งเจ็ดพันล้านคนเลย
ใช่ คือ
กำลังจะเตะตูดเจ็ดพันล้านตูด ณ บัดนาว
เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
ได้สิ
วันที่เขียนหนังสือได้ดีที่สุดเป็นยังไง
ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
จริงเหรอ
ไม่เอาน่ะ ในนั้นมีนักเขียนคนอื่นๆ ตั้งเยอะ
น่าจะรู้อยู่แล้ว นั่นเหมือนถามว่า
"คุณเคยสนุกที่สุดตอนรักษารากฟันครั้งไหน"
เหล่าศิลปินทรมานทรกรรมน่าสงสาร
ว่าแต่ นี่ยังตาของฉันอยู่
ถามทำไม
(ลาฟลินส์ บริการ 24 ชั่วโมง)
(เติมกาแฟไม่อั้น)
ร้านนี้มันปิดไปตั้งหลายปีแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่
เราขอนั่งด้วยได้ไหม
อ้อ นั่งเลยๆ
ขอบคุณ
บอกหน่อยได้ไหมว่าคุณรู้สึกยังไง
เราจะถือเป็นเกียรติมากที่ได้ร่วมแบ่งปันกับคุณ
ก็…
ทุกอย่างเริ่มขึ้นที่นี่ อย่างที่คุณต้องรู้
เมื่อก่อนฉันใช้ปากกาเขียน บนสมุดฉีกตีเส้นสีเหลือง
ที่ขโมยมาจากงานจ้างชั่วคราวทั้งหลาย
มีสมุดประมาณ 20 เล่ม แล้วก็ต้องพลิกไปพลิกมา ขีดฆ่าบางส่วนออก
ตลอดช่วงนั้นฉันก็ฝันว่าอยากเก็บเงินให้มากพอ จะได้ซื้อแล็ปท็อปสักเครื่อง
แล้วฉันก็จะฉีกออกทั้งหน้า
เอาที่หนีบกระดาษเหล็กใหญ่ๆ มาหนีบ
ซึ่งนั่นก็จิ๊กมาเหมือนกัน
แบบที่จะง้างต้องใช้ทั้งสองมือน่ะนะ
แค่พอให้อัดเข้าไปได้อีกหน้าหนึ่ง
แต่กดจนฝ่ามือเป็นรอยไปเลย
ช่วงนั้นชีวิตเหมือนฝันร้ายมาก
แล้วก็มีคุณป้าที่คอยบริการ ชื่อบรี
รักนางมาก คอยเติมกาแฟให้ทั้งวัน
ไม่เคยบ่นหรือขัดใจ ที่ฉันนั่งครองบูธคนเดียวทั้งวัน
คุณพระ
(บรี)
นั่งนานๆ ได้ตามสบายเลยนะจ๊ะ
ร้านนี้
เป็นที่ให้ฉันได้หนีความจริง
ฉันเสียใจมากตอนที่นี่…
ที่นี่… เดี๋ยวนะ เคยไฟไหม้ไปแล้ว
คุณสร้างขึ้นมาใหม่เหรอ
จาก… เดี๋ยว สร้างใหม่ทั้งหมดเนี่ยนะ
จากลานจอดรถว่างๆ
ใช่แล้ว
โอ๊ย คิดถึงช่วงเวลานั้นมาก
ทำงานทั้งคืนเพื่อจะได้เขียนหนังสือตลอดเช้า แล้วก็…
นั่นแหละช่วงวันที่ดีสุด
เป็นอะไรรึเปล่า
แครอล
วันนี้คุณทิ้งเราไปกะทันหัน
เป็นอะไรรึเปล่า
ฮื่อ แจ่มแมว
ประชดประชัน
ใช่
ดื่มหน่อยไหม คุณอยากดื่ม
ถ้าคุณพอใจ เราก็จะดื่ม
"เรา"
"เราคิดว่า เราอยาก"
ถ้าพูดว่า "ฉัน" จะตายไหม
- ตายไหม - ไม่ตายอยู่แล้ว
เรา…
ฉัน… แค่รู้สึกว่ามันประหลาดที่จะใช้คำนั้น
แต่แน่นอน เขาสามารถ…
เราสา…
ว้าว
สมองคนทั้งโลก แต่ดันเลือกสรรพนามใช้ไม่ถูก
คุณไม่พอใจเพราะเรื่องนั้นเหรอ
สาวเสิร์ฟคนนั้นเคยอยู่ที่ไหน
บรีน่ะ
ใน "วันรวมใจ" ตอนที่เขายังเป็นเขา ไม่ใช่พวกคุณ
เขาอยู่ที่ไหน
ไมอามี
ทำงานเหรอ หรือไปเที่ยว
ทำงาน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม
เพิ่งแต่งงาน
แต่ไม่ใช่แล้ว
แปลว่านางเปลี่ยนชีวิตไปแล้ว แล้วยังไง
พวกคุณลากนางกลับมาให้รับบท สาวเสิร์ฟการละครงี้
แครอล เราไม่แน่ใจว่าคุณไม่พอใจที่ตรงไหน
ช่วยระบุให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม
พวกคุณพยายามเบี่ยงเบนความสนใจฉัน
ทำให้ฉันเลิกคิด
พวกคุณสร้างร้านไดเนอร์ที่ฉันชอบขึ้นมาใหม่
แทบกระโดดตัวลอย ตอนฉันบอกว่ากลับมาเขียนหนังสือ
แต่ทั้งหมดนั้นเป็นแค่การละคร
สร้างภาพปั่นหัวกัน เพราะพวกคุณรู้ว่าฉันยังไม่ยอมแพ้
ยอมรับสิ
บอกสิว่าพวกคุณรู้ว่าฉันไม่มีทางยอมแพ้
เรารู้
เราอยากให้คุณยอมนะ
แต่เราก็ชอบไวคาโรมากจริงๆ
ก็ได้ เอาความจริงใจ
จัดกันเลย แบไพ่ให้หมด
ฉันชอบคุณ
พวกคุณ… หรือคุณ… ช่างเถอะ
คุณเป็น…
มัน… มีอะไรหลายอย่างของคุณที่ฉันชอบ
แต่ไอ้เรื่องนี้
นี่มันพังพินาศ
มันไม่จีรังยั่งยืน
มันป่วยจิต เป็นจิตเภท
พวกคุณกำลังจะอดตาย แต่แค่เด็ดแอปเปิ้ลจากต้นยังไม่ได้เนี่ยนะ
ฉัน… ยังไง…
ต้องมีคนแก้ไขให้โลกกลับมาเหมือนเดิม ต่อให้แปลว่าพวกคุณจะทิ้งฉันไปอีก
ต่อให้นั่นแปลว่าฉันจะ…
- อรุณสวัสดิ์ - ไง
ตื่นมานานหรือยัง
ก็นานพอ
อยากอ่านบทแรกไหม
อย่าปล่อยให้คอยสิ
ราบาน…
เป็นผู้หญิงแล้ว
น่าจะทำตั้งนานแล้ว
แต่ฉันก็คิดว่า ตอนนี้… มีอะไรจะเสีย
ก็มีเหตุผล
แปลว่าคุณจะอธิบายย้อนอดีตด้วยเหรอ
ไม่จำเป็น
- ให้เกิดขึ้นจริงตามเส้นเรื่องเลยก็ได้ - ทำยังไง
น้ำพุแห่งความสัตย์จากเล่มสอง
ไม่ ไม่สิ
ไม่ อันนั้นไม่เวิร์ค
- ไม่… ก็จริง - พวกมนุษย์จำแลงจากกอลินเบรย์
ฉันกำลังคิดว่าจะเป็นถ้ำ…
- ถ้ำแห่งเอวาลอร์ - ใช่
- แต่ที่นั่นมันสูญหายไปกับกาลเวลาไม่ใช่เหรอ - ก็ใช่
เวลาทำอะไรคนอย่างราบานได้ด้วยเหรอ
เขาแค่ต้องไปตามหาเข็มทิศเวลา
- ของกัปตันเวอร์จิล… - เข็มทิศเวลา!
- ว้าว - ฉันคิดว่าจะให้ลูเคเชีย
ใช้เข็มทิศเพื่อ…
อะไรสักอย่าง ตอนนี้จำไม่ได้ว่าอะไร
แต่มันก็… ให้ราบานใช้มันสมเหตุสมผลกว่า
ใช่ จริง
แปลว่าเท่าที่อ่านก็ชอบสินะ
แครอล
เรา…
ฉันชอบมากเลย
โจอี้ พาสเล่นกีตาร์
เรย์ บราวน์กำลังเล่นเบส
มิคกี้ โรเกอร์ตีกลองสแนร์
และแน่นอน ดิซซี่ กิลเลสพีเป่าทรัมเป็ต
จากนี้คือของดี
ไมลส์ เดวิส 'ออลออฟยู' ทางคลื่นเคเอชเอ็นเอ็ม 92.4 เอฟเอ็ม
หวังว่าจะทำมาพอให้เรากินทั้งคู่นะ
คุณต้องกินด้วย
ชอบออมเล็ตใช่ไหม
เราชอบ
เราชอบอาหารเช้าทุกชนิด
แหงสิ แหง
แต่คุณ… ตัวคุณน่ะ
คุณแบบปัจเจก
โซฌาชอบออมเล็ตรึเปล่า
โซฌาชอบ…
ฉันชอบออมเล็ต
แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้กินหรอก
อาหารโปรดของคุณคืออะไร
ไอศกรีมมะม่วง
ฉันชอบไอศกรีมมะม่วง
แถวบ้านมีลุงแก่ๆ คนหนึ่ง ที่เข็นรถไอติมเล็กๆ ขาย
ฉันจะนั่งดูเรือออกจากท่ากแดงสค์
เรือใหม่เอี่ยม ออกทะเลครั้งแรก
ตอนนั้นฉันแค่… สิบขวบมั้ง
แล้วก็ทึ่งกับเรือยักษ์พวกนั้นมาก
ใครสร้างกันนะ
สร้างเพื่ออะไร
เรือจะแล่นไปที่ไหน
ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
บางที ลุงรถขายไอติม
จะแจกไอศกรีมแท่งให้พวกเรา ตอนที่เหลือเยอะขายไม่หมด
เขารู้ว่าพวกเราจนมาก ไม่มีปัญญาจ่าย
ตอนนั้นเพิ่งเปิดประเทศ
แล้วจู่ๆ เขาก็มีรสใหม่
รสมินต์ รสกาแฟ รสพีช
แต่… ไอติมมะม่วง
นั่นน่ะรสโปรดของฉัน
ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง
โซฌา
กำลังจะมีคนมาหาคุณ
โอเค
โอเคๆๆๆ
(พรมแดนเม็กซิโก-สหรัฐอเมริกา 31 กม.)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์