งั้นเหรอ
เธอเป็นนักผจญภัยงั้นเหรอ
เมื่อก่อนฉันเองก็หลงใหลอยากเป็นนักผจญภัย
เป็นความฝันไร้สาระของเด็ก ๆ ที่ไม่ว่าใครก็มีกันทั้งนั้น
ส่วนหนึ่งที่ถูกตัดออกมา
จากการเดินทางอันแสนยาวนาน
เป็นหลักฐานบรรจบรับตอนอวสาน
ประดุจหนึ่งเรื่องปรัมปรา
นั่นเป็นความทรงจําของการเดินทางสั้น ๆ
กับผู้กล้าในการเข้าพิชิต
ความชั่วร้ายที่กาลครั้งหนึ่ง
เคยทอดเงาบนดินแดนนี้
(คําอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN)
เรื่องราวได้จบลง
ผู้กล้าเข้าสู่นิทรา
ทิ้งวันคืนอันสันติสุข
เหลือไว้แด่แผ่นดินนี้
กระแสเวลาไหลไม่หยุดยั้ง
ทําให้ผู้คนลืมเลือน
แม้แต่ปาฏิหาริย์ที่เคยมีชีวิตตรงนั้น
ก็ยังขึ้นสนิม
แต่ถึงอย่างนั้น
ทั้งถ้อยคํา ความปรารถนา และความกล้า
ของเธอตอนนี้ก็ยังคงมีชีวิตอยู่ภายในตัวฉัน
อย่างแน่นอน
ทั้งที่พวกเราแค่เลือกเส้นทางเดียวกันก็เท่านั้นเอง
แต่รู้ตัวอีกทีไม่รู้ทําไมถึงได้
อยากรู้ให้มากกว่านี้ถึงเหตุผลว่าเพราะอะไร
น้ําตาถึงได้ไหลอาบแก้ม
แม้จะสายเกินไป
แต่หากตามรอยเส้นทางที่เราได้เคยเดินร่วมกัน
ถึงที่นั่นจะไม่มีเธออยู่แล้วก็ตาม
แต่จะต้องหามันเจอแน่นอน
(ตอนที่ 13 เกลียดพวกเดียวกัน)
(29 ปีหลังผู้กล้าฮิมเมลจากไป กลุ่มประเทศทางตอนเหนือ ป่าอัลต์)
ตอนเด็ก ๆ
ฉันมีเพื่อนสนิทผจญภัยเล็ก ๆ ด้วยกันหลายครั้ง
เป็นคนที่บ้าพลังเอาแต่ลุยลูกเดียว
เป็นพวกที่ยังกับกอริลลา
แต่ถึงอย่างนั้น
ก็เป็นกอริลลาดีที่คิดถึงเพื่อน
ตอนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วลืมความฝันเหล่านั้น
หมอนั่นก็มาชวนว่าเป็นนักผจญภัยด้วยกันไหม
ถ้าตอนนั้นฉันคว้ามือนั้นไว้
มันก็คงจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
เป็นเรื่องตั้งสิบปีก่อนแล้ว
ตอนนี้ก็ยังเสียใจอยู่
หืม
ทําไมถึงเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟังล่ะ
หมู่บ้านของฉันใกล้ถึงเทศกาลเก็บเกี่ยวแล้ว
พี่ชายเลยวานให้มาเก็บสมุนไพรที่ต้องใช้ในอาหารในป่า
แล้วจากนั้น
ก็มาติดแหง็กอยู่ในบึงไร้ก้นนี่
ฉันคง...
จบเห่แล้วละ
แต่ว่า
ถ้าเธอคว้ามือนี้เอาไว้
อาจจะมีอะไรเปลี่ยนไปก็ได้
รอเดี๋ยวก่อนนะ
กําลังกลุ้มอยู่
มาถึงขั้นนี้แล้ว
ยังมีสาเหตุอะไรต้องกลุ้มใจอีกเหรอ
มือนายสกปรก
มันไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องแบบนั้นแน่ ๆ
แล้วก็นะคุณหนู
ผู้ใหญ่มันก็สกปรกแบบนี้แหละ
อืม~
แต่นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ต้องตัวสกปรกจริง ๆ มั้ง
ขอเวลาอีกเดี๋ยวได้ไหม
ขอนึก "เวทมนตร์ดึงให้หลุดจากบึงไร้ก้น" ให้ออกก่อน
ขอเร็วที่สุดเท่าที่ทําได้นะ
เอ่อ...
ท่านฟรีเรนคะ
เก็บสมุนไพรได้แล้วเหรอคะ
อ๊ะ นึกออกแล้ว
ส่งแค่นี้พอแล้วละ
ขอโทษที่ท่านฟรีเรนก่อปัญหาให้นะคะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า
เพราะยังไงก็ได้เธอช่วยไว้
ไม่ค่ะ เดี๋ยวฉัน
จะดุให้เอง
ไม่รู้ด้วยนา
ที่สําคัญกว่านั้น ไม่ไปแวะหมู่บ้านจะดีเหรอ
ถึงจะยุ่งกับการเตรียมเทศกาลเก็บเกี่ยว
แต่ก็อยากจะขอบคุณหน่อย
อยากเติมเสบียง
เลยอยากจะไปเมืองที่ใหญ่ ๆ หน่อยน่ะ
งั้นเหรอ
ถ้างั้นก็ระวังตัวด้วยล่ะ
แถวนี้มีสัตว์มีพิษเยอะ
อืม
เข้าใจแล้ว
อ๊ะ
โดนกัดซะแล้วน่ะ
เอ๊ะ? โดนกัดเหรอคะ
เขาบอกให้ระวังแล้วแท้ ๆ ยังทําอะไรอีกน่ะ โธ่
เอาเป็นว่าห้ามเลือดก่อนเถอะค่ะ
อ้าว?
เหมือนเลือดกําเดาจะไหลแฮะ
เพราะการวิเคราะห์ชนิดของพิษมันเป็นเวทมนตร์ ของบาทหลวงเลยไม่ถนัดน่ะ
แถมเป็นอาการที่ไม่รู้จักอีก
ให้ถอนพิษเองคงไม่ไหว
ไปให้ที่โบสถ์ตรวจน่าจะดีกว่า
เฟรุน ใช้เวทมนตร์ลอยตัวได้อีกแค่ไหน
มันผลาญพลังเวทเยอะ นานสุดน่าจะสามสิบนาทีค่ะ
สามสิบนาทีคงไปไม่ถึงเมืองแฮะ
กลับไปหมู่บ้านเมื่อกี้กันเถอะ
ฉันจะแบกสตาร์คไปเอง
เล่นใหญ่ไปได้
ไม่เป็นไรหรอกน่า
อาจารย์เคยบอกไว้ด้วย ว่าถ้ามีแรงฮึดเดี๋ยวก็ทําอะไรกับพิษได้เอง
จะว่าไป
ถึงไอเซ็นจะโดนลูกธนูอาบยาพิษร้ายแรง ถึงขั้นทํามังกรหมดสติได้
แต่ก็ยังสบายบรื๋ออยู่เลยนี่นะ
ไฮเตอร์ถึงกับถอยห่างเลย
ใช่มั้ยล่ะ
ไม่หรอกค่ะ ถ้าถึงกับถอยห่าง
คนที่แปลกน่าจะเป็นท่านไอเซ็นค่ะ
แล้วอีกอย่าง
ถ้าอิงจากที่ท่านไฮเตอร์พูดไว้
เหมือนว่าสาเหตุการตายของนักผจญภัย มากกว่าสองในสิบจะเป็นพิษค่ะ
รีบกันเถอะค่ะ
ไม่เป็นไรจริง ๆ น่า
สายไปนะครับ
อีกไม่กี่ชั่วโมงสมองจะเริ่มละลาย
ทุกอย่างไหลออกมาทางจมูก
แล้วตายครับ
น่ากลัวเป็นบ้า
ทําอะไรไม่ได้เลยเหรอคะท่านบาทหลวง
โดยปกติจะรักษาได้แค่ในช่วงแรกเท่านั้น
แต่ถ้าเป็นน้องชายผมไม่แน่ว่า...
พี่ชาย
ขอเวลาเดี๋ยวได้ไหม
อ่างอาบน้ําใหม่มันเล็กเกินไปหรือเปล่าเนี่ย
เรายากจนไงครับ
เกินหรือเปล่า
จนถึงขั้นขนาดเท่าฝ่ามือก็มีแค่บ้านเราเนี่ยแหละ
ที่สําคัญกว่านั้นซายน์
ช่วยดูพวกเขาหน่อยสิ
อ้าว?
พวกนี้แหละพี่ชาย
คนที่ช่วยผมเอาไว้
อะไรกัน
โดนงูกัดมาเหรอ
บอกให้ระวังแล้วแท้ ๆ
งั้นเท่านี้ก็เจ๊ากันแล้วนะ
พี่ชาย
ขอไปช่วยงานที่ลานกว้างก่อนนะ
อือ
เลือดกําเดา
หยุดไหลแล้ว
ปฏิกิริยาพิษหายไปแล้วค่ะ
ท่านบาทหลวง
หมอนั่น
คิดยังไงกับน้องชายผมล่ะครับ
ตราศักดิ์สิทธิ์ที่ห้อยคออยู่
เป็นสิ่งที่มอบให้กับนักบวช ที่เป็นเลิศที่สุดในภูมิภาค
รักษาพิษซึ่งผู้เชี่ยวชาญ ด้านการฟื้นฟูตัดสินว่ารักษาไม่ได้ในพริบตา
นั่นเป็นพรสวรรค์แต่กําเนิด
ท่านฟรีเรนเข้าใจจริง ๆ สินะครับ
รู้จักฉันด้วยเหรอ
ท่านไฮเตอร์เล่าให้ฟังน่ะครับ
ตราศักดิ์สิทธิ์อันนี้
เป็นสิ่งที่ได้รับมาจากท่านไฮเตอร์ ที่เดินทางมาตรวจจากนครศักดิ์สิทธิ์ครับ
ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่สุดท้ายผมก็เป็นแค่บาทหลวงบ้านนอก
สิ่งที่ภาคภูมิใจได้ก็มีแค่เจ้านี่แหละครับ
เพียงแต่
พรสวรรค์ของซายน์นั้นผมเทียบไม่ติดเลยครับ
พ่อแม่ของพวกผมเสียไปเร็วน่ะครับ
ผมจึงต้องเลี้ยงดูซายน์ ที่อายุห่างจากผมด้วยมือตัวเอง
เมื่อตอนหมอนั่นยังเด็ก
มักจะพูดอยู่เสมอว่าอยากเป็นนักผจญภัย
หมอนั่นพูดว่า
ไม่อยากเป็นบาทหลวงในหมู่บ้านธรรมดา ที่ใช้ชีวิตซ้ําซากไปวัน ๆ แบบผม
ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวังครับ
แต่ว่าตอนนี้
เขาเหมือนผมตอนหนุ่มเปี๊ยบเลย
คงเป็นชีวิตที่น่าเบื่อแน่ ๆ
ได้โปรดพาเด็กคนนั้นไปจากหมู่บ้านนี้ได้ไหมครับ
ตลอดมาเด็กคนนั้น คงตามหาใครสักคนที่จะช่วยผลักหลังเขาอยู่แหละครับ
ฉันเห็นด้วยนะฟรีเรน
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกลุ้มใจสักหน่อย
ฉันไม่อยากเจอประสบการณ์ ที่สมองเกือบไหลออกมาทางจมูกอีกแล้ว
เส้นทางต่อจากนี้มีบาทหลวงอยู่ อาจจะปลอดภัยกว่าก็ได้นะคะ
ท่านฟรีเรนมีอะไรไม่พอใจเหรอคะ
เกลียดพวกเดียวกัน... ละมั้ง
พูดอะไรของยัยนี่เนี่ย
เอาเป็นว่า
ฉันไปชวนคนเดียวก่อนแล้วกัน
ที่ไหนน่ะ
ดูเหมือนท่านซายน์ จะนั่งแช่อยู่ที่ร้านเหล้าชั้นล่างนี้เป็นประจําค่ะ
เอ๋?
เหล้า
บุหรี่
การพนัน
นอกรีตเกินไปไหมเนี่ย
กระชับมิตรน่ะ
เอาด้วยไหมล่ะเจ้าหนู
ฉันชื่อสตาร์ค
พวกฉันกําลังตามหาบาทหลวงอยู่น่ะ
มาเป็นเพื่อนพ้องกันไหม
ล้อเล่นกันใช่ไหม
ฉันเป็นบาทหลวงของหมู่บ้านนี้
การผจญภัยอะไรนั่นน่ะ
ไม่สิ
ก็สนใจอยู่บ้างละมั้ง
นั่งสิสตาร์ค
ถ้าชนะฉันได้จะยอมเป็นพวกด้วยแล้วกัน
จริงเหรอ
เออ จริงสิ
หยุดเถ้อ~!
ท่านฟรีเรนคะ
เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงกรีดร้อง ของท่านสตาร์คเลยค่ะ
โดนรูดหมดตัวเลย
โหดร้าย
ใครกันทําเรื่องแบบนี้
อย่าโทษกันเลย
เอ๊ะ?
ผู้ใหญ่มันก็สกปรกแบบนี้แหละ
นี่ก็หมดตัวเหมือนกัน!
ผู้ใหญ่บ้านชนะเอา ๆ คนเดียวเลย
แข็งแกร่งยังกับเทพอสูร
ซายน์
เห็นว่ากําลังหาพวกอยู่สินะ
ไปหาคนอื่นเถอะ
อยากเป็นนักผจญภัยไม่ใช่เหรอ
ก็บอกแล้วไงว่าเป็นเรื่องเมื่อก่อน
ตั้งป่านนี้แล้ว
ฉันน่าจะไล่ตามหมอนั่นให้ไวกว่านี้จริง ๆ
ที่อยู่ตรงนี้มีแค่ตาลุงกางเกงในตัวเดียว
ฟรีเรน
มาจัดการราชาปีศาจกับพวกเรากันเถอะ
ตั้งป่านนี้แล้ว
ไม่ได้สู้กับเผ่าปีศาจมาจะห้าร้อยปีแล้ว
ลืมวิธีการต่อสู้ไปแล้วด้วย
ฉันผลัดการตัดสินใจมานานเกินไป
คงเพราะกลัวการต่อสู้กับราชาปีศาจละมั้ง
จนวันเวลาเลยผ่านไปจนไม่อาจหวนคืน
แล้วมันทําไมล่ะฟรีเรน
- ผมกําลังพูดถึงตอนนี้ต่างหาก - ฉันกําลังพูดถึงตอนนี้ต่างหาก
ไปหาคนอื่นเถอะ
เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก
เหรอ
ตอนนี้เข้าใจดีแล้ว
ฉันเกลียดซายน์จริง ๆ
งั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้น
เพราะงั้นจะมุ่งมั่นชวนมาเป็นพวกให้ได้
เอ๊ะ? ไหงงั้น
ไม่เข้าใจจนกลัวแล้วเนี่ย
ขอบใจ อุ่นจัง
ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะที่ทําให้วุ่นวาย
ขอตัวนะคะ
ซื้อกลับมาเท่าไหร่น่ะ
เขาบอกให้ทําตัวตามสบายเพราะใกล้ถึงเทศกาลเก็บเกี่ยว
เลยคืนกลับมาให้ฟรี ๆ ค่ะ
แล้วไปนะที่เขาเป็นคนดี
แล้วก็จัดการขวานลําบากด้วยค่ะ
เศร้าจัง
ใส่ด้วยค่ะท่านสตาร์ค
ทําไมจับยังกับเป็นของสกปรกแบบนั้นอะ
นี่เป็นของท่านซายน์ค่ะ
ฉันไปทําอะไรให้ล่ะนั่น
โกรธที่นายไปทําสตาร์คล่อนจ้อนน่ะสิ
คนที่ทําไม่ใช่ฉันแต่เป็นผู้ใหญ่บ้านต่างหากล่ะ
คนที่เล่นพนันน่ะแย่ที่สุดเลยค่ะ
ขอโทษน่า
ยิ่งไปกว่านั้นท่านซายน์ก็เป็นบาทหลวงแท้ ๆ
แล้วพวกบาทหลวงที่ดื่มเหล้าล่ะ
ไม่รู้เหรอคะ ท่านฟรีเรน
เหล้าเป็นยาวิเศษนะคะ
เจ้าไฮเตอร์
สอนอะไรไม่เข้าท่าซะได้
เรื่องจะเป็นเพื่อนพ้องไหมก็อีกเรื่อง
แต่ฉันคิดว่าซายน์ควรจะเป็นนักผจญภัยนะ
แล้วทําไมกลับตาลปัตรเป็นให้ความร่วมมือเต็มที่ล่ะ
คิดว่านาน ๆ ทีช่วยผลักหลังใครบ้างก็น่าจะดีน่ะ
อย่างที่ผู้กล้าฮิมเมลทํา
ดูเหมือนว่า
นักผจญภัยพวกนี้จะตัดสินใจอยู่หมู่บ้านนี้ต่อ
ตั้งแต่วันนั้น
เจ้าพวกนี้ก็ชวนฉันทุกวัน
แม้จะพยายามอย่างไม่ยอมแพ้เท่าไหร่ก็ไร้ค่า
ใช้แววตาที่เต็มไปด้วยความฝัน และความหวังแบบหมอนั่นในตอนนั้น
ชวนฉันให้ไปผจญภัย
แค่วนเวียนอยู่กลุ่มประเทศทางตอนเหนือนิดหน่อยเอง
ฉันจะกลับมาตอนเทศกาลเก็บเกี่ยวในอีกสามปี
ถ้ายังเตรียมใจไม่ได้ละก็
ไว้ค่อยตอนนั้นก็ได้
การผจญภัยครั้งหน้าเราไปด้วยกันเถอะ
ฉันคิดทุกครั้งที่เจ้าพวกนี้ชวน
ว่า "ทําไมต้องเป็นป่านนี้ด้วย"
ตอนนี้มันเจิดจ้าเกินไปสําหรับฉันแล้ว
ของที่ซายน์ชอบเหรอครับ
เจอศึกหนักน่ะ
เลยจะใช้อ้างอิงสักหน่อย
นั่นสินะครับ
เหล้า บุหรี่ การพนัน
พวกนั้นรู้หมดแล้ว
หมอนั่นเป็นบาทหลวงแน่เหรอ
ท่านไฮเตอร์เป็นบาทหลวงที่เคร่งจริง ๆ สินะคะ
พระที่เคร่งนี่เป็นยังไงกันนะ
ที่เหลือก็...
ชอบพี่สาวอายุมากกว่าละมั้งครับ
อาบัติแล้วนะน่ะ
พี่สาวที่อายุมากกว่าเหรอ
พูดตามตรงถึงมีข้อมูลนั้นไปก็เท่านั้น
หือ? มีอะไร?
อ้อ จริงด้วย
พี่ชาย ไอ้เคียวอันใหม่เนี่ย มันเล็กไปรึเปล่า
แบบนี้แม้แต่หญ้าก็คง...
อ้าว
พวกเธออีกแล้วเหรอ
โอ๊ะ?
ขอเวลาเดี๋ยวสิซายน์
ยังมีอะไรอีกล่ะ
น่าน่า
คือว่านะ
อย่าให้ต้องพูดซ้ําหลายหนสิ
ไปหาคนอื่นเถอะ
ซายน์
ไม่อยากเดินทางกับพี่สาวที่อายุมากกว่าเหรอ
นายบ้าไปแล้วเหรอ
เพื่อการนั้นแหละ ฉันในตอนเด็กถึงได้มุ่งเป้าเป็นนักผจญภัย
เจตนาไม่บริสุทธิ์สุด ๆ
แล้วไหนล่ะ
พี่สาวที่ว่าน่ะอยู่ไหน
ตรงนี้ไงซายน์
ฉันเป็นเอลฟ์
เป็นพี่สาวที่อายุมากกว่านายมากโขเลยละ
จะว่าไปพี่ชายเองก็
เคยพูดแบบนั้นด้วยนี่เนอะ
เฮ้อ
แบบนี้น่ะ
แบบนี้มันไม่ใช่พี่สาวสักหน่อย
เจ็บปวดน่าดูนะคะ
ช่วยไม่ได้
ที่จริงก็ไม่อยากทําแบบนี้สักเท่าไหร่หรอก
ดูเหมือนจะถึงเวลาใช้ไม้อ่อน ที่ได้รับการสอนจากอาจารย์แล้วสินะ
จุ๊บ
อะไรล่ะนั่น
ส่งจูบไงล่ะ
ยังเร็วไปสําหรับหนูน้อยไหมนะ
ใครก็ได้พาเด็กคนนี้กลับไปด้วยครับ
ลามกเกินไปแล้ว
อะไรของพวกเธอน่ะ
แปลกจริงแฮะ
ตอนลองกับฮิมเมลยังมีอานุภาพถึงขั้นเป็นลมเลยนี่นา
ฮิมเมล!
เป็นผู้หญิงที่บาปหนาจริง ๆ
แปลกจังนะ
เข้าใจเลยค่ะ
ถ้าเป็นฉันถูกโจมตีเข้าตรง ๆ ก็คงแย่ค่ะ
แม้จะเน่าเฟะแค่ไหนแต่ก็เป็นนักบวชสินะ
แข็งแกร่งเป็นบ้า
พอสักทีเหอะ
ฉันไม่คิดจะไปเป็นนักผจญภัย
ไม่ได้อยากไล่ตามเพื่อนสนิทเหรอ
พี่ก็น่าจะเข้าใจนี่นา
ซายน์
หมอนั่นบอกว่าจะกลับมาในอีกสามปี
แต่นี่ผ่านมาสิบปีแล้ว
คงตายไปแล้วแหง ๆ
ยังไม่ได้ไปเจอแต่ยอมแพ้แล้วเหรอ
ยังผ่านมาแค่สิบปีเองนะ
ถ้าไม่ไปหาตอนนี้จะเสียใจเอาในอนาคตอันใกล้นะ
ว่าถ้าเป็นตอนนั้นอาจจะทันก็ได้
ทําไม
คงคิดว่า "ทําไมถึงเป็นป่านนี้" อยู่ล่ะสิ
ฉันกําลังพูดถึงตอนนี้อยู่ต่างหากล่ะ
ซายน์
ไปไม่ได้
เหตุผลเดียวกับที่ตามหมอนั่นไปไม่ได้นั่นแหละ
จะให้ทิ้งพี่ชายแล้วออกหมู่บ้านไปได้ยังไงกันล่ะ
พูดอะไรอยู่น่ะซายน์
ไปได้ยินตอนที่ท่านไฮเตอร์ มาตรวจจากนครศักดิ์สิทธิ์เข้าน่ะ
ถ้าเป็นความสามารถระดับเธอ
น่าจะเป็นนักบวชที่นครศักดิ์สิทธิ์ได้นะครับ
อย่างผมเหรอครับจะเป็นนักบวชที่เมืองหลวง
ครับ ไม่ผิดแน่
ท่านไฮเตอร์
ในกรณีนั้นแล้วน้องชายผมจะเป็นยังไงเหรอครับ
แน่นอนว่าไปนครศักดิ์สิทธิ์ด้วยครับ
งั้นเหรอครับ
ท่านไฮเตอร์ครับ
ทั้งที่ท่านออกปากทั้งที
แต่ผมอยู่หมู่บ้านนี้ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตลําบากอะไร
น้องชายผมยังเด็กแล้วก็เสียพ่อแม่ไปครับ
ผมเป็นพี่ชายเขาครับ
ผมช่วงชิงกระทั่งบ้านเกิดของเขาไปไม่ได้หรอกครับ
งั้นเหรอครับ
ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอแล้ว
ผมมาเสียเที่ยวสินะครับเนี่ย
ในเมื่อเสียเที่ยวแล้ว
ผมจะเล่าเรื่องการผจญภัย ให้น้องชายของเธอได้ฟังเต็มที่เลยแล้วกันครับ
พี่ชายอยู่ที่หมู่บ้านนี้เพื่อฉันเลยนะ
ซายน์
นายคิดแบบนี้เองงั้นเหรอ
อย่าเอาฉันไปเหมารวมกับนาย
ฉันไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เลือกในวันนั้น
แล้วดูเทียบกับนายแล้วเป็นยังไง
คิดจะเสียใจต่อไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ
พอกันที
ฉันไปขอโทษพี่ชายมาน่ะ
อืม
อย่าเข้าใจผิดไปเชียวละ
เขาเป็นพี่ชายที่ใจดี
ไม่เคยลงไม้ลงมือเลยสักครั้ง
ฉันโดนพี่ชายที่เป็นแบบนั้นตบเข้า
เพิ่งเคยเห็นสีหน้าแบบนั้นนี่แหละ
ฟรีเรน
ฉันตัดสินใจจะเป็นนักผจญภัยแล้วน่ะ
ฉันจะไล่ตามหมอนั่น
เพราะผ่านไปแค่สิบปีเองนี่นะ
เหรอ
เป้าหมายการเดินทางของฉัน
คือการตามหาหมอนั่น
หาหมอนั่นให้เจอ
แล้วทําความฝันไร้สาระเมื่อตอนเด็กให้เป็นจริง
เพราะงั้นแค่กลางทางแล้วกัน
ฉันจะไปกับพวกเธอจนถึงตอนนั้น
สําเร็จ
สําเร็จแล้วนะคะ
บ๊ายบาย
- โชคดีนะ - บ๊ายบาย
- โชคดีน้า - พี่ชายขอให้โชคดีนะ
ว่าแต่จุดหมายการเดินทางของพวกเธอคือที่ไหนกันล่ะ
สวรรค์
มันใช่สถานที่ที่ต้องอุตส่าห์ไปเลยเหรอ
ตายเมื่อไหร่ทุกคนก็ได้ไปเองไม่ใช่รึไง
ท่านซายน์ก็ไปได้เหรอคะ
เด็กคนนั้นปากร้ายไปไหมน่ะ
มาพยายามด้วยกันเถอะ
มันยังไงกันแน่ล่ะนั่น
And you alright
Can you hear me
แล่นไปตามรางรถไฟที่ไม่มีใคร
ร้องไห้รําพัน
อยากให้เธอยิ้ม
โอบกอดความทรงจําอันสดใสไว้
อยากถ่ายทอดถ้อยคําที่ล้ําค่ายิ่งกว่าคําว่าลาก่อน
แม้จะธรรมดา
แต่ก็พิเศษ
ดูสิ สิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้
หากไม่ใช่ดวงตาคู่นี้
ทําไมมันถึงได้เอ่อล้นออกมา
เพราะฉะนั้นต่อให้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครา
ฉันก็คงเลือกที่นี่เหมือนเดิม
เพราะฉะนั้นหากได้หวนกลับมาพบคุณอีกครั้ง
ฉันก็คงเลือกช่วงเวลานี้ไว้ ไม่แยกจากกันอีกแล้ว
ถึงไม่มีแม้แต่คําสัญญา
หรือเป็นวันที่สับสนจากความเดียวดาย
จะหลั่งน้ําตาก็ไม่เป็นไร รุ่งอรุณจะต้องมาเยือนแน่นอน
I'm whispering our lullaby for you to come back home
- ความรู้สึกห่างไกลของคนอื่นคืออะไร? - แค่เหมือนชินกับผู้หญิงเลยไม่พอใจค่ะ
- คิดว่าตายไปแล้วซะอีก... - ไว้ไปซื้อของด้วยกันเถอะ
- แบบนี้คือการช่วยเหลือกันและกัน - เมื่ออายุมากขึ้นก็เป็นแบบนี้เป็นธรรมดาครับ...
- มีชีวิตต่อไป - เกลียดฉันขนาดนั้นเลยรึไง!
นั่นน่ะเป็น "สิทธิ์พิเศษของคนหนุ่มสาว" แหละนะ