ส่วนหนึ่งที่ถูกตัดออกมา
จากการเดินทางอันแสนยาวนาน
เป็นหลักฐานบรรจบรับตอนอวสาน
ประดุจหนึ่งเรื่องปรัมปรา
นั่นเป็นความทรงจําของการเดินทางสั้น ๆ
กับผู้กล้าในการเข้าพิชิต
ความชั่วร้ายที่กาลครั้งหนึ่ง
เคยทอดเงาบนดินแดนนี้
(คําอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN)
เรื่องราวได้จบลง
ผู้กล้าเข้าสู่นิทรา
ทิ้งวันคืนอันสันติสุข
เหลือไว้แด่แผ่นดินนี้
กระแสเวลาไหลไม่หยุดยั้ง
ทําให้ผู้คนลืมเลือน
แม้แต่ปาฏิหาริย์ที่เคยมีชีวิตตรงนั้น
ก็ยังขึ้นสนิม
แต่ถึงอย่างนั้น
ทั้งถ้อยคํา ความปรารถนา และความกล้า
ของเธอตอนนี้ก็ยังคงมีชีวิตอยู่ภายในตัวฉัน
อย่างแน่นอน
ทั้งที่พวกเราแค่เลือกเส้นทางเดียวกันก็เท่านั้นเอง
แต่รู้ตัวอีกทีไม่รู้ทําไมถึงได้
อยากรู้ให้มากกว่านี้ถึงเหตุผลว่าเพราะอะไร
น้ําตาถึงได้ไหลอาบแก้ม
แม้จะสายเกินไป
แต่หากตามรอยเส้นทางที่เราได้เคยเดินร่วมกัน
ถึงที่นั่นจะไม่มีเธออยู่แล้วก็ตาม
แต่จะต้องหามันเจอแน่นอน
(ตอนที่ 15 กลิ่นของเรื่องยุ่งยาก)
(29 ปีหลังผู้กล้าฮิมเมลจากไป กลุ่มประเทศทางตอนเหนือ เนินลาออฟ)
พวกฟรีเรนเดินทางกันมานานเท่าไหร่งั้นเหรอ
เอ่อ...
ถ้านับตั้งแต่ฉันเริ่มออกเดินทางกับท่านฟรีเรน
ก็ประมาณสี่ปีค่ะ
ฉันประมาณปีนึงละมั้ง
งั้นเหรอ
นี่ กลุ่มนี้ยังขาดบางอย่างไปนะ
หือ?
คิดว่าเป็นอะไรล่ะ
แนวหน้ามีแล้ว
ทั้งจอมเวททั้งบาทหลวงก็ครบแล้ว
เป็นโจรหรือเปล่าคะ
เพราะท่านฟรีเรนชอบติดกับมิมิค
โธ่
กล่องสมบัติมีความเป็นไปได้อันไร้สิ้นสุดนะ
ไม่ใช่หรอก
ที่ขาดเป็นสิ่งที่สําคัญเอามาก ๆ เลยละ
คุณพี่สาวอายุมากกว่าต่างหาก!
ปกติมันต้องมีอยู่ในกลุ่มสักคนสิ!
คุณพี่สาวที่เป็นผู้ใหญ่สุดเย้ายวน!
จริงเหรอ
ก็มีฟรีเรนอยู่ไม่ใช่หรือไง
ไม่เอา ไม่ใช่คุณพี่สาวสักหน่อย
ท่าทางเจ็บปวดน่าดู
โทษทีละกัน
เริ่มเห็นหมู่บ้านต่อไปแล้วนะ
ยังหายใจอยู่นะคะ
อือ ทางนี้ก็เหมือนกัน
หมายความว่ายังไงกัน
ทุกคนหลับหมดเลย
ได้กลิ่นของเรื่องยุ่งยากแล้วสิ
ไปหมู่บ้านต่อไปกันเถอะ
ท่านฟรีเรน ฉันจะโกรธนะคะ
ล้อเล่นน่า
"คําสาป" สินะ
กะแล้วเชียว
ยุ่งยากจังนะ
นี่ ฟรีเรน
คําสาปมันคืออะไรงั้นเหรอ
ในบรรดาเวทมนตร์ที่มอนสเตอร์หรือเผ่าปีศาจใช้
มีเวทมนตร์ที่ทําให้มนุษย์หลับหรือกลายเป็นหินอยู่น่ะ
เวทมนตร์ที่มนุษยชาติยังวิเคราะห์ไม่ได้เหล่านั้น จะถูกเรียกว่า "คําสาป"
ซึ่งวิทยาการเวทมนตร์ของมนุษย์ ยังไม่สามารถเข้าใจหลักการหรือคลายมันได้
งั้นหมู่บ้านนี้ก็จบเห่แล้วงั้นเหรอ
เป็นแค่การพูดถึงเวทมนตร์ของมนุษย์เท่านั้นแหละ
ถ้าเป็นเวทมนตร์ของเทพธิดา ที่บาทหลวงใช้ก็จะเป็นอีกเรื่องนึง
เพราะการรับมือกับคําสาป เป็นงานของบาทหลวงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
เป็นไงซายน์ พอทําอะไรได้หรือเปล่า
อย่าเร่งสิ ตอนนี้ฉันกําลังสืบหาประเภท และต้นตอของคําสาปอยู่
เวทมนตร์ของเทพธิดาเนี่ย...
ต่างกับเวทมนตร์อย่างอื่นยังไงเหรอ
เวทมนตร์ของเทพธิดาได้รับการบันทึกไว้ในพระคัมภีร์
มีเพียงเจ้าของพระคัมภีร์เท่านั้นที่ใช้ได้
ส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจหลักการ เหมือนกับเวทมนตร์ของเผ่าปีศาจ
เพราะงั้นเลยไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่น่ะ
อีกอย่างถ้าไม่มี "คุณสมบัติ" ที่ติดตัวมาแต่เกิดก็จะใช้ยาก
ยิ่งไปกว่านั้น "คุณสมบัติ" นี้
ยังทําให้คําสาปมีผลน้อยลงด้วย
ถ้าจําไม่ผิดน่าจะถูกเรียกว่า พรคุ้มครองแห่งเทพธิดามั้ง
เพราะงั้นโดยพื้นฐานแล้วบาทหลวงจะเก่งกับคําสาป
งั้นแม้แต่ฟรีเรนเอง ก็ป้องกันคําสาปไม่ค่อยได้งั้นเหรอ
ก็จอมเวทสัมผัสถึงคําสาปไม่ได้นั่นละนะ
เพราะว่ารู้สึกเหมือนถูกโจมตีอยู่ชอบกล
เลยรู้ได้แค่ว่าหมู่บ้านนี้ ยังตกอยู่ในขอบเขตของคําสาปละมั้ง
ไม่สบายตัวเลยค่ะ
จะบอกว่าเรากําลังถูกสาปอยู่งั้นเรอะ
น่ากลัว!
พอจะรู้แล้วว่าเป็นคําสาปค่อนข้างพิเศษ
คลายคําสาปไม่ได้เหรอ
จําเป็นต้องทําพิธี
มีอุปกรณ์ก็มีอยู่
ถ้าเป็นแบบนี้จัดการต้นตอทิ้งน่าจะไวกว่า
ต้นตอเป็นมอนสเตอร์
ฉันรู้ตําแหน่งแล้ว
ไปกันเถอะ
รวดเร็วดีจังนะ
ท่านฟรีเรนคะ
ท่านสตาร์คเขา...
หลับไปแล้วสินะ
ทําให้ตื่นขึ้นมาชั่วคราวได้หรือเปล่า
ถ้าเวทมนตร์ที่ใช้ได้ตอนนี้
อย่างมากก็คงทําให้ตื่นได้แค่ห้าวิ
มีก็เหมือนไม่มีสินะคะ
เอาเป็นว่ารีบหน่อยจะดีกว่านะ
เฟรุนไม่ยอมตื่นเลย
ทั้งที่บอกว่าพักแป๊บเดียวแท้ ๆ
เฟรุนก็หลับไปแล้วเหรอ
เริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ แล้วสิ
กางบาเรียไว้แล้ว
ซ่อนทั้งสองคนเอาไว้ที่นี่แล้วกัน
อีกนิดเดียว
สัมผัสได้อยู่ใกล้ ๆ
เหรอ
งั้นซายน์
ถ้ามอนสเตอร์โผล่มาให้ปลุกฉันด้วยล่ะ
ห้ามสู้ด้วยตัวคนเดียวนะ
ฉันจะจัดการให้ได้แน่นอน
คือว่านะเวทมนตร์ของฉันปลุกได้แค่ห้าวิ...
ฟรีเรน
ห้าวิจะไปทําอะไรได้กันล่ะ
ช่างเถอะ
เราเองก็มีเวทมนตร์สําหรับต่อสู้
สายพันธุ์ย่อยของดอกไม้แห่งความวุ่นวาย
ชาวบ้านที่หลับไปเป็นปุ๋ยให้กับเจ้านี่เองสินะ
ค่อย ๆ ถูกสูบพลังเวทไปจนตาย
ดอกไม้แห่งความวุ่นวาย...
จะให้กําเนิดเป็นสายพันธุ์ย่อย โดยผสมกับพืชในท้องถิ่นนั้น
ผิวเหมือนกระจกเลย
ทว่าถึงรูปร่างจะเปลี่ยนไปแค่ไหน
แต่ก็มีแกนกลางเป็นจุดอ่อนเหมือนกัน
สามง่ามเทพธิดา
เกิดอะไรขึ้น
เจ้านี่มันสะท้อนเวทมนตร์ของเรางั้นเหรอ
ถ้าไม่ยิงทะลุแกนกลางอย่างแม่นยํา
เวทมนตร์ก็จะถูกใบของมันสะท้อน
กระเด็นไปลงตรงไหนบ้างก็ไม่รู้
ดีไม่ดีอาจจะไปโดนฟรีเรนเข้า
โธ่เว้ย
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ
สู้ปลุกฟรีเรนไปเลยดีไหม
แต่ว่ายัยนั่นเป็นจอมเวทของคณะผู้กล้า
ถ้าเวทมนตร์ที่ทรงพลังถูกสะท้อนละก็
อย่าว่าแต่ป่าแห่งนี้เลย
หมู่บ้านอาจจะหายไปเลยก็ได้
เพียงแค่ห้าวิ
ไม่มีเวลาอธิบายด้วยซ้ํา
เรายังไม่มีเวลาถึงขั้นสร้างความเข้าใจกันและกัน หรือไว้วางใจกันได้
เดิมทีแล้วเรายังไม่รู้ด้วยซ้ําว่าฟรีเรนคิดอะไรอยู่
ใช่ครับ
ผมไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่
ผมคิดว่าความเข้าใจกันและกันหรือไว้วางใจกัน มันไม่จําเป็นกับนักผจญภัยครับ
โดยเฉพาะฟรีเรนที่เป็นเพื่อนพ้องของผม
ในจุดนั้นนับว่าย่ําแย่มาก
เพราะงั้นผมถึงได้เชื่อในคําพูดของเธอ
เธอบอกว่า "จัดการราชาปีศาจให้ได้แน่นอน"
แล้วผมก็เชื่อในคําพูดนั้นครับ
ให้เชื่อในคําพูดเหรอ
ห้ามสู้คนเดียวนะ
ฉันจะจัดการให้ได้แน่นอน
สะลึมสะลือแบบนั้นน่ะนะ
จะเป็นยังไงก็ไม่รู้ด้วยแล้วนะ
เวทมนตร์ปลุกให้ตื่น
ฟรีเรน! ทําลายแค่แกนกลาง...
อืม เข้าใจแล้ว
สถานการณ์นี้มันอะไรกัน
ขอบคุณมากค่ะ
เราจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้เลยค่ะ
ไม่หรอก ผมไม่ได้ทําอะไรถึงขนาดนั้นเลย
ไม่เลยค่ะ
เพราะคุณเลยค่ะเราถึงได้ตื่นขึ้นมาอย่างยอดเยี่ยม
ทันทีที่ตื่นขึ้นมันแว็บขึ้นมาน่ะ
ว่าเจ้านี่เป็นประเภทที่สะท้อนเวทมนตร์
เธอเนี่ยเป็นจอมเวทที่สุดยอดจริง ๆ นะ
แต่ที่ครั้งนี้รอดกลับมาได้ก็เพราะซายน์เลย
ขอบใจนะ
เก่งมาก
คุณพี่สาวที่หมู่บ้านนั้นสวยจังน้า
ยังพูดอยู่อีก
นั่นน่ะเหรอฟอริช
(29 ปีหลังผู้กล้าฮิมเมลจากไป)
เป็นจุดเชื่อมต่อก่อนถึงเมืองเวทมนตร์ออยซาสต์น่ะ (กลุ่มประเทศทางตอนเหนือ เมืองป้อมปราการฟอริช)
ครึ่งทางสักทีนะคะ
เป็นเส้นทางที่ยาวไกลจริง ๆ ค่ะ
เอาเป็นว่าเติมเสบียงที่ฟอริชก่อน
เอ่อคือ ท่านฟรีเรนคะ
ไม่อยากจะพูดนักหรอกค่ะ
แต่ค่าเดินทางของเรา...
เฮ้ นายตรงนั้นน่ะ
อะไรหว่า
รถม้าของขุนนางสินะ
เอ๊ะ?
เอ๊ะ? อะไรอะ มีอะไรเนี่ย
เป็นร่างกายที่ดีนะ
รูปร่างหน้าตาก็ไม่เลว
นายน่ะมาที่คฤหาสน์ของฉันซะ
อะไรกันเนี่ยยยยยยย!
นายชื่ออะไร
สตาร์ค
ท่านออร์เดน
แบบนี้เดือดร้อนนะคะ
รู้จักฉันด้วยเหรอ
ที่นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลออร์เดน หนึ่งในสามอัศวินผู้ยิ่งใหญ่
แห่งกลุ่มประเทศทางตอนเหนือถูกไหมล่ะ
ปู่ของท่านเป็นคนที่ดื้อรั้นมาก
พูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจเลย
แต่ยังไงซะตอนนี้ฉันกําลังคุยกับสตาร์คอยู่
แนวหน้าของกลุ่มฉันค่ะ
สตาร์ค
การจะคุยกับนายต้องได้รับการอนุญาตจากมาม๊างั้นเหรอ
อย่าทะเลาะกันเลยนะ
ฉันมีเรื่องไหว้วาน
มีค่าจ้างให้ด้วย
บ้าบอคอแตก ไปกันเถอะสตาร์ค
ท่านฟรีเรนคะ
เหรียญทองแดงมันทําไมเหรอ
ค่าเดินทางที่เหลืออยู่ไง
จะยอมฟังเรื่องราวก่อนแล้วกัน
ฟรีเรน
สตาร์ค
บ้านเกิดนายอยู่ที่ไหน
หมู่บ้านนักรบในภูมิภาคคุเรแห่งกลุ่มประเทศส่วนกลาง
งั้นเหรอ
ต้นตระกูลของฉันก็มาจากหนึ่งในตระกูลของหมู่บ้านนั้น
ลูกสาวคนโตวิลท์
เป็นผู้สืบทอดของฉัน
และวีรบุรุษของเมืองนี้
คล้ายกับท่านสตาร์คเลยนะคะ
ยังกับแกะเลยละ
ถ้าจับแต่งสักหน่อย
ถ้าไม่ใช่คนในบ้านก็คงจับไม่ได้
แล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับคําไหว้วานงั้นเหรอคะ
หนึ่งเดือนก่อน
เกิดศึกครั้งใหญ่กับเผ่าปีศาจ
วิลท์ได้ตายในสนามรบในตอนนั้น
โดยแลกชีวิตกับนายพลของศัตรู
แต่ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดี
ก็คือมันเป็นศึกที่โกลาหลเป็นอย่างมาก
คนที่รู้ว่าวิลท์ตายแล้ว
มีเพียงกาเบลที่อยู่ตรงนั้น
และคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น
คิดจะให้สตาร์คทําอะไรเหรอคะ
เมืองป้อมปราการฟอริชแห่งนี้
เป็นแนวป้องกันหลักของภูมิภาคนี้
จนกว่ากําลังทหารจะฟื้นคืนกลับมา
จะให้ขวัญกําลังใจของพวกเขาลดลงไม่ได้
จะปิดบังการตายของลูกชายไปก่อนจนถึงตอนนั้นสินะ
อีกสามเดือนให้หลัง
จะมีงานเข้าสังคม ที่รวบรวมผู้มีอิทธิพลของภูมิภาคนี้จัดขึ้น
ซึ่งเราจะแสดงให้เห็นว่าวิลท์ยังอยู่ดี
ค่าตอบแทนล่ะ
สิบเหรียญทองสตาร์ล
เท่ากับค่าอาหารสามมื้อบวกของกินเล่นเลยนะคะ
เพิ่มหนังสือเวทมนตร์ให้ด้วยสิ
เลือกเล่มที่ชอบจากห้องสมุดไปได้เล่มนึง
เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ไหวหรอก
อย่างแรกเลยจะทํายังไงกับแผลที่หน้าผาก
เดิมทีเราบอกประชาชนไปแล้วว่าวิลท์กําลังพักรักษาตัว
นั่นเป็นบาดแผลแห่งเกียรติยศ
ท่านสตาร์คคะ เพื่อค่าเดินทางค่ะ
เศร้าจัง
กาเบล
ฝึกมารยาทให้สตาร์คซะ
ท่านสตาร์ค
ฝึกมารยาทเป็นยังไงบ้างคะ
นรกของแท้เลย
เป็นยังไงบ้าง
ไม่เข้ากันเลย
โหดร้าย
ขอไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยนะ
ท่านออร์เดน
บอกแล้วไงว่าให้เรียกท่านพ่อตลอด
อาจจะมีใครมองอยู่สักที่ก็ได้
ไม่เยือกเย็นเกินไปหน่อยเหรอ
ลูกชายคุณตายไปยังไม่ถึงสองเดือนเลยนี่นา
ฉันแค่ทําตามคําสั่งเสียของลูกชายก็เท่านั้น
เพื่อการนั้นฉันจึงเตรียมตัวปลอมเอาไว้แล้ว
แต่ก็ไม่เหมือนเท่านายหรอก
มันก็ไม่ได้น่าภิรมย์จริง ๆ นั่นแหละ
แต่นี่ก็เป็นเจตจํานงของลูกชายฉัน
เลยต้องขอให้นายช่วยหน่อย
ทึ่มไปแล้วนะคุณ
มูทยืดหลังให้ตรงหน่อย
ครับท่านพ่อ
ลูกชายคนรองชื่อมูท
ทั้งที่เป็นผู้สืบทอดแต่ฝีมือกลับไม่ก้าวหน้าขึ้นเลย
แล้วดูเทียบกับสตาร์คสิ
เจ้านั่นเป็นผลงานล้มเหลว
เพราะฝีมือดาบจะแสดงออกมาทางท่าทาง
ฉันจะสอนวิชาดาบของตระกูลออร์เดนให้นายเอง
เป็นอะไรไป
ไม่เป็นไรหรอกหายใจเข้าออกลึก ๆ
ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านเกิดของนาย
ท่านออร์เดนคิดยังไงกับมูทล่ะ
ไม่มีพรสวรรค์เท่าคนพี่
แต่เป็นคนพากเพียร
สิ่งที่บากบั่นสั่งสมมาไม่มีทางทรยศเรา
เจ้านั่นจะกลายเป็นอัศวิน ที่แข็งแกร่งกว่าฉันในสักวัน
งั้นเหรอ
เรื่องนั้นไปบอกมูทเขาน่าจะดีนะ
ฉันบอกอยู่ตลอด
เพราะงั้นถึงได้ใจจนฝึมือไม่ค่อยกระเตื้อง
นั่นก็เป็นปัญหาใหญ่เลยนะ
เอ๊ะ?
ให้ฉันฝึกมารยาทด้วยเหรอคะ
งานเลี้ยงเข้าสังคมเชียวนะ
คิดว่าจะมีหนุ่มสาววัยเดียวกันกับพวกเธอ เข้าร่วมด้วยหรือไง
หรือว่าจะให้มาม๊าพาไปล่ะ
พยายามเข้านะ
หนึ่งเดือนที่ผ่านมานรกจริง ๆ ค่ะ
เพื่อค่าเดินทางไม่ใช่เหรอ
ขอโทษด้วยค่ะ
อุตส่าห์ฝึกซ้อมกันมาทั้งที
มาเต้นรํากันเถอะ
ไม่เข้ากันจริง ๆ ด้วยนะคะ
พวกเราเต้นรํากันด้วยไหม
ฉันจะกินเค้ก
เหรอ
ถ้าไม่มีบาดแผลนี้
คนที่ยืนอยู่แนวหน้าคงจะเป็นฉัน
วิลท์ก็อาจจะไม่ต้องมาตาย
นายท่าน...
งานเลี้ยงเข้าสังคม
คําไหว้วานสําเร็จแล้ว
กาเบล
มอบของตอบแทนให้ฟรีเรนที
สตาร์ค
ความสามารถของนายในฐานะนักรบนั้นยอดเยี่ยมมาก
ถ้านายต้องการละก็...
ฉันไม่ใช่ตัวแทนลูกชายของคุณหรอกนะ
นั่นสินะ
ฉันเองก็ไม่ใช่ตัวแทนพ่อของนาย
แต่นายไม่มีที่ให้กลับไปนี่นา
หมู่บ้านนักรบในภูมิภาคคุเร ถูกเผ่าปีศาจกวาดล้างไปแล้ว
เรื่องนั้นฉันก็พอรู้
ฉันจากลากับลูกชายด้วยการวิวาท
เป็นการโต้เถียงกันในเรื่องหยุมหยิม
ฉันพูดไปว่า "ไม่อยากเห็นหน้าแกอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว"
เป็นคําพูดที่ไม่ได้มาจากใจเลย
ตอนที่เจอนาย
ฉันจะคิดว่ามันเป็นปาฏิหาริย์
งั้นก็ยิ่งอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เลย
ฉันเองก็พูดสิ่งที่ไม่ได้มาจากใจออกไป
กับพ่อที่เลี้ยงดูฟูมฟักมา
เพราะอย่างนั้น
ยังไงก็ต้องเอาเรื่องเล่าการเดินทาง กลับไปเป็นของฝากให้ได้
งั้นเหรอ
เอาหนังสือเวทมนตร์เล่มไหนเป็นของตอบแทนดีนะ
ท่านฟรีเรน
ผ่านมาครึ่งวันแล้วนะคะ
เดือดร้อนท่านกาเบลเขาค่ะ
รีบเลือกทีเถอะ
เห็นไหมคะ เขาห่อเหี่ยวหมดแล้ว
กว่าจะฟื้นฟูกําลังทหารกลับมาได้ท่าทางจะอีกยาวไกลนะ
เป็นอะไรไป
เปล่า
อย่างน้อย ๆ ก็ดูจะไม่ลําบากเรื่องหาผู้สืบทอดแล้วน่ะ
- วีรุบุษที่ถูกลืมเหรอ - ไม่รู้ชื่อหรอก เป็นวีรบุรุษที่ถูกลืมน่ะ
- ยับเยินเลยไม่ใช่เหรอ - อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเลยสินะคะ
มนุษย์เติบโตกันไวจริง ๆ นะ
"เพื่อนผู้มีอายุยืนยาว" ของฉัน