Towarzyszu Godeanu!
Proszę pana!
TOWARZYSZ GODEANU ZAGINĄŁ.
Niech nam żyją towarzysze Nicolae i Elena Ceaușescu!
Odebraliśmy pilną wiadomość z Niemiec, Victor Godeanu zniknął!
Co?!
Jak to: zniknął? Przecież nie zapadł się pod ziemię!
Zniknął.
Jakim cudem? Kiedy?
Szukamy go od rana.
Pewnie Rosjanie go przechwycili. Zbadaj sprawę.
WYSTĘPUJĄ
W 1958 ROKU RADZIECKIE WOJSKA OPUSZCZAJĄ RUMUNIĘ
W 1964 RUMUNIA WYKLUCZA ZWIĄZEK RADZIECKI
ZE SWOJEJ POLITYKI ZAGRANICZNEJ
W 1965 WŁADZĘ OBEJMUJE NICOLAE CEAUȘESCU
MUZYKA
W 1967 RUMUNIA OTWIERA AMBASADĘ W NIEMCZECH ZACHODNICH
W 1969 KRAJ ODWIEDZA PREZYDENT NIXON
ZDJĘCIA
W 1977 CEAUȘESCU
MEDIUJE W ROZMOWACH POKOJOWYCH EGIPTU I IZRAELA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
SPY/MASTER
Do której bazy jedziemy?
Jeszcze nie teraz.
Dlaczego?
Musimy dopełnić formalności.
Robota papierkowa.
Dokąd mnie wieziesz?
W bezpieczne miejsce.
Wejście jest tylko jedno, będziemy go pilnować.
Kamienica jest pusta.
Na dole mieszka staruszka.
Jest głucha i nienawidzi Rosjan.
Witaj w swoim nowym domu.
Jest do twojej dyspozycji.
Twoja własna kuchnia...
John!
Przedstawiam ci Johna.
Dobry wieczór, miło mi.
Czy my się znamy?
Nie sądzę.
Oprowadzi cię, sypialnia jest na końcu korytarza.
Kiedy zaczniemy odprawę?
Wszystko w swoim czasie.
Wrócę rano, jesteś w dobrych rękach.
Siedemnastolatka?
Mam 27 lat, młodsi ode mnie walczyli w Wietnamie.
Zimna wojna to inna bestia.
Będę niedaleko, nic się nie stanie.
To pierwszy krok do wolności.
Nie trać wiary.
Dzięki za pomoc.
Weź.
W razie czego powiesz, że cię zmusiłem.
Dobrej nocy.
Wybacz, kochanie, wynagrodzę ci to.
Mam dość obietnic.
Co mogę zrobić?
Zadzwonię do Elizy.
Nie trzeba, jestem biegła w świeceniu za ciebie oczami.
Delilo...
Uwierz, dzieje się coś bardzo ważnego,
co wpłynie na moją karierę i naszą przyszłość.
Jaką przyszłość?
Twoja ostatnia obsesja sprawiła, że wylądowaliśmy tu.
Jeśli tak dalej pójdzie, nie będziemy mieć przyszłości.
Przyniosłem piżamę z Red Soxami.
Innej nie mam.
W łazience jest niebieska szczoteczka.
W razie czego proszę wołać.
Scott?
Frank!
Mamy spotkanie z prezydentem.
Jutro dostanę decyzję?
Jak dobrze pójdzie.
Liczy się każda minuta.
Spróbuję go namówić.
Muszę kończyć.
"Spróbuję"?
Działaj!
Tylko Scott cię nie zostawił.
Daj mu szansę.
Wiem. Masz rację.
Muszę być cierpliwy.
Wybaczyłaś mi?
Nie trać głowy, a ja się zastanowię.
Nie skorzystałeś z piżamy?
Śniadanie?
Powinniśmy być w drodze do bazy.
Wyjaśniam szczegóły z Langley.
Jakie szczegóły?
Papierologia. Biurokracja nas zabije.
Nie rozumiem. Przecież Carter się zgodził.
Wydał zgodę, prawda?
Tak. To tylko kwestia dokumentacji dla CIA.
Cierpliwości.
Posłuchaj. Za godzinę Rumuni będą walić do moich drzwi.
Za cztery zacznie mnie szukać wywiad i niemiecka policja.
Nie jesteśmy tu bezpieczni.
Komisarzu Steinbruch,
śledztwo musi być ściśle tajne
z uwagi na wysoki status towarzysza Godeanu.
Zostałem o tym powiadomiony.
Liczę na informacje od państwa.
Oczywiście.
Gdzie widzieliście go ostatnio?
Odwieźliśmy go tu, o trzeciej w nocy.
Rano mieliśmy lecieć do Bukaresztu, ale zniknął.
Szukaliśmy go wszędzie.
Co robił w Niemczech?
Spotykał się z przedstawicielami rządu.
A nieoficjalne spotkania?
Nie wiemy.
Nie ma go dopiero od kilku godzin.
Może wylądował w łóżku jakiejś kobiety?
To mało prawdopodobne.
Towarzysz jest odpowiedzialnym człowiekiem, czeka na niego rodzina.
Mamo, otworzysz?
Jasne, że nie.
- Dzień dobry. - Felix!
Mam wiadomość, towarzyszko.
Wejdź.
- Jaką? - Victor zaginął.
Jak to?
Nie mogą go znaleźć.
Może leży pijany u jakiejś baby?
Mamo!
Szukali wszędzie.
Może musiał gdzieś pilnie wyjechać?
Wyglądasz na zmęczoną.
Powinnaś odpocząć.
Lepiej?
O wiele.
Odpocznę w weekend.
Dziś muszę przysiąść do negocjacji z Rumunami.
Max, idź się pobawić.
- Nie skończył. - Najadł się.
Jak uważasz.
Powinniśmy gdzieś wyjechać tylko we dwoje.
Po wycieczce Maxa.
Później o tym porozmawiamy.
Musimy spędzać więcej czasu razem...
jako rodzina.
Klaus nie może cię mieć tylko dla siebie.
Później pogadamy.
Później! Tyle masz mi do powiedzenia?
W porządku?
Przynieść dużą szklankę whiskey?
Tak.
Dziękuję, Safiyo.
Achmed! Baw się grzecznie!
Dobrze, mamo!
Cieszę się.
Daj mi zakupy, skarbie.
Już za późno na pomoc. Zostaw!
Dawaj!
Co to?
Nasir musiał się pomylić, odniosę.
Nie, to dla mnie.
- Oddam do sklepu. - Nie.
- Nie jesteśmy złodziejami. - To prezent.
Nasir nic nie mówił.
- Pewnie zapomniał. - Czyżby?
Przynajmniej go użyj!
W porządku?
Tak. Zacząłem sprzątać.
Zapomniałbym, twój brat nas odwiedzi.
Macie tu lepszą kawę. Ale pokocha pan Amerykę.
Waszyngton jest piękny. Na pewno go pan...
Pokocha? Już pan mówił.
Zwerbowany tuż po studiach?
Tak.
Princeton?
Stanford.
Nie wysyła się żółtodzioba do jaskini lwa, chyba że ma wujka w Langley.
Albo wyjątkowe zdolności. Jak było z panem?
Mówię płynnie po niemiecku.
Miałem wysokie wyniki
i wykazałem się w projekcie dotyczącym nowych technologii wojskowych.
Z bronią sobie radzisz, z ludźmi nie?
Uważam się za kontaktowego człowieka.
I sporo wiem o zimnej wojnie.
Z pewnością.
Z książek.
Coś ci powiem, prymusie. Wiesz, dlaczego tu jesteś?
Nie rozumiem pytania.
Spytam inaczej: wiesz,
dlaczego Frank przysłał cię do tej niby bezpiecznej kryjówki?
Tak myślałem.
Dzwoń do niego.
- Frank. - Nasz znajomy robi się nerwowy.
Chce z tobą rozmawiać.
Zaraz będę.
Godeanu zaginął.
Rumuni go szukają. Zawiadomili policję.
Może się ukrywa?
I czeka na ofertę.
Omówmy to w moim gabinecie.
Pokojówka zanosiła wino do pokoju obok,
widziała blondynkę, wychodzącą od Victora.
Opisała ją?
Wysoka, w szpilkach, ładna, w szykownej, kolorowej apaszce w krokodyli wzór.
Taką samą miała pani von Weizendorff.
Kto to?
Pracuje dla Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Niemiec?
Dzwonię do przełożonych.
Co cię napadło?
Nie mów więcej niż to konieczne.
Zdobądź teczkę von Weizendorff.
Proszę pani!
Komisarz Steinbruch.
Chce porozmawiać o panu Godeanu.
- Dzień dobry. - Podobno zaginął.
Victor?
- Coś wiadomo? - Nic.
Usiądźmy.
- Wody? - Nie.
Jak dobrze go pani zna?
Z oficjalnych spotkań.
Negocjowaliśmy program przesiedleń
z ramienia naszych władz.
Spotkała się z nim pani poza ministerstwem?
Nie.
W hotelu też?
Już odpowiedziałam.
Czyżby?
Wystarczy.
To mój numer.
Jeśli się pani coś przypomni.
Dziękuję.
Oto zapis ośmiu ostatnich wizyt Godeanu w Niemczech.
Oficjalne powody, hotele, aliasy.
Może są tu wskazówki
co do miejsca jego pobytu?
Wątpię, żebyśmy go znaleźli. Prędzej czy później nawiąże kontakt.
To nie znaczy, że mamy przestać szukać.
Muszę pilnie wymienić olej w samochodzie.
Dziś o piętnastej.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Godeanu zniknął.
Policja mnie przepytuje.
Wiesz, co się z nim stało?
Nie.
To dobrze.
Jeśli znów przyjdą, zachowaj spokój. I nie kłam.
Powiedz wszystko, co wiesz.
Przespałam się z nim w jego hotelu.
Miałaś go przekonać, nie przelecieć!
Jeśli coś pójdzie nie tak, odchodzę.
Sporo w ciebie zainwestowaliśmy.
Zostaniesz.
Miłego dnia.
Przepraszam za spóźnienie.
John mówił, że masz wątpliwości.
Okłamałeś mnie.
Wybacz. Liczyłem na inny przebieg.
To nie operacja CIA, ukrywasz mnie sam z Johnem!
Nie mamy jeszcze zgody Cartera.
Boi się o pokój z Camp David, nie chce problemów.
Problemów?
Myślałem, że najwyższy rangą urzędnik bloku wschodniego jest cennym nabytkiem.
To chwilowe. Rozumiem twój żal.
Ryzykuję życie!
A ja karierę dla twojej ucieczki!
Z tym, że ty nadal jesteś nadgorliwym agentem CIA,
a ja kandydatem przed sąd wojskowy!
Wiem, że nie masz powodów mi wierzyć, ale wszystko się ułoży.
Kiedy? Uważasz, że jestem tu bezpieczny?
- Tak, dopóki... - Nie dostanę kulki w łeb!
Uprzedzałem, że w ciągu kilku godzin zauważą moje zniknięcie.
Czas na działanie minął. Rumuński wywiad już mnie ściga!
Szuka mnie agentka, która poszła za mną do sklepu z apaszkami!
Wbrew pozorom jesteś tu bezpieczny.
Co?
Wschodnie okno wychodzi na pięciopiętrowy budynek pełen punktów dla snajperów.
Zachodnie na magazyn, kolejny raj dla snajperów!
Północne widać z oszklonego sklepu, skąd można nas wystrzelać jak kaczki.
A schody przeciwpożarowe zapraszają do wejścia!
Posłuchajcie.
...wczoraj zaginął rumuński dyplomata.
Victor Godeanu, przebywający w Niemczech w sprawach służbowych,
zniknął z pokoju hotelowego.
Trwają poszukiwania, policja wciąż nie wpadła na jego ślad.
Godeanu jest generałem komunistycznego reżimu Ceaușescu
i cennym członkiem najbliższego kręgu prezydenta.
W Bonn prowadził negocjacje
z przedstawicielami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych...
Skoro mnie szukają, dam się znaleźć.
Przerywamy program z najnowszymi informacjami
na temat zaginionego rumuńskiego dyplomaty.
Policja przeszukuje nadbrzeże Renu,
przeczesując rozległy teren.
Dowiedzieliśmy, co było przedmiotem poszukiwań.
Na jaw wyszły szokujące fakty:
z rzeki wyłowiono osobiste przedmioty zaginionego.
Szczegóły wciąż są nieznane, a policja odmawia komentarza.
Stać!
Komisarzu...
czy tak Niemcy rozumieją dyskrecję?
Cały świat wie o jego zniknięciu.
Nie mamy na to wpływu.
Zapewniono nas, że potraktujecie sprawę z najwyższą pieczołowitością.
Nie możecie zaprzeczyć, że chodzi o Godeanu?
Nie okłamujemy prasy.
Niemiecka policja nie chce współpracować.
Ich ostatnie raporty sugerują porwanie.
Zdjęcie mogło być próbą splamienia reputacji towarzysza Godeanu.
Wróg próbuje zdestabilizować nasz reżim.
Zostawili mnie... bez prawej ręki.
Przeklęte dranie!
Chcą cię osłabić.
Nie pozwolisz im na to.
A tego, kto porwał Victora...
obedrę ze skóry.
Żałuję, że oddałam mu perły.
Były brzydkie, ale może dał mi je z jakiegoś powodu.
Towarzyszu, pilny telefon.
Tak?
Rozumiem.
Znaleźli jego paszport nad brzegiem Renu.
Co to znaczy?
Nie żyje?
Dla mnie nie.
Muszę zobaczyć ciało.
Co?
Co się stało?
Mówią, że chyba zginął.
Ale ja czuję, że on żyje.
Śledztwo w sprawie Victora Godeanu zmieniło kierunek...
W porządku?
Daj mi pieprzony ręcznik!
Ostatnio krwotok z nosa miałem w dzieciństwie.
Może to stres?
Telefon do pana.
- Scott! - Gdzieś ty, kurwa, znikł? Dzwoniłem.
- Słuchaj... - Carter nie klepnie zaginionego.
W serwisach aż huczy.
Mam go.
Jak to?
Póki co jest bezpieczny, ale musimy go wywieźć.
Chryste!
Powiedz im, że wiem, gdzie jest.
To kłamstwo!
Zaufaj mi.
To słuszny ruch. I pewny awans. W Bonn robi się za gorąco.
Carter musi się zgodzić.
Masz czas do rana, potem sam go przywiozę.
Frank, nie...
Zostanę, zrób sobie wolne.
Przynieś ubranie dla Victora, w jego rozmiarze.
- Jasne. - Dobrze się spisałeś.
Dziękuję.
Nie ma za co. Dobrej nocy.
Wzajemnie.
Co z tobą?
Krwotok z nosa.
Chodź.
Mam dobre wieści.
Jutro cię przejmą.
W Maryland trwają negocjacje z prezydentem Egiptu, Sadatem.
Tu widzimy, jak rozmawia ze swoim izraelskim odpowiednikiem...
Mama za tobą tęskni.
Ja za nią też.
Jak w pracy?
Dobrze.
Jak Ingrid cię traktuje?
W porządku. Lubię swoją pracę.
Muszę zadzwonić.
Zaraz wracam.
Miałeś robić interesy z Karimem, nie z Jabare'em.
Jabare ma kontakty w Egipcie.
Mój brat zawsze pakuje się w kłopoty.
Nie ufasz mi.
Jemu nie ufam.
A znam go lepiej niż ty.
Dzięki, że mogę się u was zatrzymać.
Jasne.
Nie zostanę długo.
Max! Jedzenie nie służy do zabawy.
Dokończ tost, bo będziesz głodny w szkole.
Ty też coś zjedz.
Później.
Siedź, ja otworzę.
Rób, co każe mama.
Dzień dobry, mogę wejść?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Proszę zaczekać.
Odwieziesz Maxa? Mam gościa.
- Dobrze. - Dziękuję.
Max... ja nie żartuję!
Kto to?
Dawna znajoma.
Potrzebuje pomocy.
Dla innych zawsze masz czas.
Idziemy!
- Weź samochodzik. - Proszę.
Baw się dobrze!
Dzień dobry.
Usiądźmy.
Czego pani chce?
Victora.
Nie wiem, gdzie jest.
A może...
z kim się spotyka?
Wie pani? To generał Szakarow, szef KGB.
Ma mnóstwo krwi na rękach.
Widać, że nie zna pani za dobrze Victora.
Choć spędziła pani noc w jego pokoju.
Pracujesz dla Stasi.
Mogę cię zdemaskować, zanim twój synek dotrze do prywatnego przedszkola.
Nie wiem, skąd ma pani takie informacje...
pani Popescu.
Ale myli się pani.
Poznaliście się we Frankfurcie w 1968.
Mieliście romans, zakochałaś się.
Ale on nie.
Byłaś dla niego informatorką i...
ładną buzią.
Mam akta z waszymi zdjęciami.
Mogę przesłać kopię do wszystkich osób z twojego sztucznego życia.
Ryzykując program "Pielgrzym"?
Zależy mi tylko na Victorze.
Widziałam go w ambasadzie amerykańskiej. Kilka dni temu.
To na pewno był on?
Oczywiście.
Siedział w lobby. Sprawdziłam, nie był umówiony.
Nie musiał być.
Czuję, że nie zgłosił spotkania.
Myślę, że uciekł na stronę amerykańską.
Wiesz, z kim rozmawiał?
Z agentem Frankiem Jacksonem. Nie znam go.
To za mało.
Znam jego prawą rękę.
Nazywa się John Miller.
A teraz wypierdalaj.
Dziękuję.
Tak?
Uciekł do Amerykanów.
Niemożliwe. Przy takich oskarżeniach musisz mieć dowody.
Wiem.
Źródło jest wiarygodne, a jeśli to się potwierdzi... co za bajzel!
To byłby niespotykany przypadek.
Chcesz go aresztować czy mogę go zabić?
Odezwę się.
Dziękuję.
Dostałam cynk od pewnej staruszki.
Lokator z jej kamienicy wygląda jak Godeanu.
Jedziecie ze mną, dzwoń do naczelnika.
Przyniosłem coś takiego.
I jak?
Będziesz wyglądał szałowo!
Chcę się tylko wmieszać w tłum.
Możesz przy tym dobrze wyglądać.
Jeszcze coś.
Niezłe, prawda?
Co?
Wiedziałem, że skądś cię znam!
Ingrid von Weizendorff.
Widziała mnie w ambasadzie, jest w Stasi.
- Kurwa, znasz ją? - Z przyjęcia.
Przespałem się z nią raz. Myśli, że pracuję w kulturze.
Skąd wiesz?!
- Mogłeś mi powiedzieć. - Wie, gdzie mieszkasz?
Pani Popescu? Co pani tu robi?
Słyszę co najmniej dwa głosy, rozmawiają po angielsku.
Ktoś cię śledził?
- Nie sądzę. - Nie sądzisz?
Jeśli zostaniemy, już po mnie.
Policja, otwierać!
O co chodzi?
- Szukamy człowieka... - Uciekiniera.
Zaginął kilka dni temu, podobno jest tutaj.
Nie ma go.
Ma pani nakaz?
- Przepraszam! - Niech pani zaczeka!
Nie może pani przeszukać mieszkania, proszę jej powiedzieć!
Proszę pani... błagam!
Frau Popescu!
Przekracza pani swoje uprawnienia.
Mogę spytać, kogo szukacie?
Oczywiście. Jej kolegi.
Rozumiem, ale to moje mieszkanie. Wtargnęliście bez nakazu.
Proszę wybaczyć, to dla niej sprawa osobista.
Pracuje pan w ambasadzie amerykańskiej.
- Tak. - Przepraszamy za pomyłkę.
- Ludzie uwielbiają afery. - Idziemy.
- Przepraszam, panie... - John Miller.
Już!
Front jest czysty, idziemy.
Ubierz się, masz trzy minuty.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Maria Buchwald