[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีแผ่วลงแล้วหยุด]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
[แชอ๊ก] ก็แค่…
ชีวิตธรรมดาที่ฉันเฝ้าฝันถึง
ครอบครัวมารวมตัวกันตอนมื้อค่ำ
พูดคุยถึงเรื่องในวันนั้นๆ
ฝันถึงวันข้างหน้า
ร่วมกับคนที่ฉันรัก
แค่นั้นเอง
ชีวิตแสนธรรมดา
[พูดไม่ได้ยินเสียง]
แบบที่ทุกคนมี
ฉันอยากมีแบบนั้นบ้าง
[เสียงปืน]
[มาเอดะ] ช่างเป็นความฝันลมๆแล้งๆ
[สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หายใจแรง]
ในโลกที่คุณอยู่ ยิ่งเฝ้าฝันถึงอะไรแบบนั้น
ชีวิตก็มีแต่ยิ่งเจ็บปวด
ขังฉันไว้ที่นี่ทำไมคะ
เพราะฉันอยากรู้ไงล่ะ
ว่าคุณเป็นคนแบบไหนกันแน่
ได้มาเห็นคุณแบบนี้
แววตาของคุณเหมือนเซชินมากเลยนะ
รู้จักแม่ฉันเหรอคะ
ในชีวิต บางครั้งคุณจะรู้สึกได้
ว่าเราเชื่อมโยงกัน ด้วยโซ่ตรวนแห่งชะตาที่แข็งแกร่ง
และน่าพิศวงกว่าที่คิด
ยุนแชอ๊กซัง
เหมือนคุณกับเซชิน และยิ่งกว่านั้น
รวมถึงตัวฉันด้วย
เขาบอกเขารู้ว่ายุนแชอ๊กถูกจับตัวไปไหน
เดี๋ยวนะ นี่คุณเชื่อคำพูด ของเจ้าเด็กบอมโอเหรอคะ
เราจะเชื่อเขาได้เหรอ
ผมมั่นใจครับ
ผมเพิ่งกลับมา หลังจากเห็นด้วยตาตัวเอง
กล้าหักหลังผู้มีพระคุณกับตัวเอง
นายทำแบบนั้นกับนายท่านจางได้ยังไง หา
[คู] เรื่องพวกนั้นผมพูดไปแล้ว คุณนาวอล
ตอนที่นายกำลังจะอดตาย
- ใครกันที่เก็บนายมาเลี้ยงดูจนนายเป็นผู้เป็นคน - เรื่องนั้นผมก็พูดไปแล้ว
เธอบอกว่านายท่านจะไม่เป็นอันตรายนะครับ
เธอว่าถ้าผมแจ้งเรื่องผู้หญิงคนนั้น นายท่านจะปลอดภัย
มาเอดะซังบอกว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวนายท่านเอง
[นาวอล] ให้ตายสิ เจ้าเด็กสมองทึบ แล้วเชื่อคำพูดนั้นจริงๆ เหรอ หา
[นาวอลถอนหายใจ]
อยู่ที่ไหน ที่ที่ยุนแชอ๊กถูกขังไว้
- เหยื่อยังไม่พร้อมอีกเหรอ - มาดามมาเอดะส่งผู้หญิงโชซอนมาคนนึงครับ
[เสียงเปิดประตู]
[แชอ๊กทำเสียงฮึดฮัดขัดขืน]
[แชอ๊กครางเจ็บ]
[แชอ๊กหายใจแรง]
[หัวเราะเยาะเบาๆ]
[สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
[สัตว์ประหลาดคำรามดังขึ้น]
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
อะไรคะ
คุณเก็บมันเอาไว้นะ
- ถ้าเกิดว่าผมไม่รอดกลับมา - นายท่านคะ
ขายคลังสมบัติทองซะ
ฝากด้วยนะครับ คุณนาวอล
[อินฮยอก] ผมปรับเวลาระเบิดไว้แล้ว
ไส้สั้นห้านาที ไส้ยาวแปดนาทีครับ
รัศมีของระเบิดต่อลูก ประมาณห้าถึงหกเมตร
ถึงแม้จะถล่มตึกไม่ได้ แต่ทำให้เสียหายรุนแรงได้
- เดี๋ยวครับ นายท่านจาง - นายท่านคะ
ทำให้สำเร็จนะครับ
กลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ นะ
[หัวเราะหึๆ]
[จุนแทค] ไปคนเดียวไม่เป็นไรแน่นะ
ฉันเคยเข้าไปแล้วครั้งนึง
เลยรู้เส้นทางเป็นอย่างดี อีกอย่างตัวคนเดียวก็สะดวกและก็รวดเร็วกว่า
โอกาสถูกจับได้น้อย
- คือแทซัง… - รักษาตัวนะ
ไว้เรื่องทั้งหมดจบลงเมื่อไหร่แล้ว
ไปดื่มให้ชื่นใจที่บาร์แสงจันทร์กัน
ได้เลย
ไปเถอะ
ดูเหมือนว่า ฉันจะประเมินมาดามมาเอดะต่ำเกินไป
ไม่คิดว่า
จะพาเธอมาได้เร็วขนาดนี้
อีกเดี๋ยวเดียว
พ่อของเธอก็จะมาที่นี่เหมือนกัน
ต้องเป็นการทดลองที่น่าสนใจแน่
อยากรู้จริงๆ
ว่าระหว่างเธอกับพ่อเธอ
สุดท้ายแม่ของเธอ
จะเริ่มกินจากหัวของใครก่อนกันแน่
[หายใจแรง โกรธ]
เฮ้ย!
[หายใจแรง โกรธ]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคำราม]
[เสียงคำรามดังไกลๆ]
เฮ้ยๆ! หยุดเดี๋ยวนี้!
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
ทำไมกัน
ทำไม…
พวกเธอถึงไม่กลัวกันสักนิด
ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางชนะได้
แล้วทำไม…
ถึงยังจ้องฉันด้วยสายตาแบบนั้น
ฉันก็มีเรื่องอยากถามเหมือนกัน
ทำไมพวกคุณถึงภูมิใจแบบหน้าด้านๆ กันอยู่ได้
พวกคุณทำร้ายทารุณแม่ของฉัน
เหยียบย่ำความสุขของครอบครัวฉัน
นี่ขนาดพวกคุณฆ่าคนบริสุทธิ์ไปตั้งมากมายนะ
ยังหน้าด้านหน้าทนไร้สำนึกอยู่ได้ยังไง
ผลงานและความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฉันน่ะ
ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะมาใช้
ปากเน่าๆ นั่นพูดถึงได้ นังโชซอน
[ถอนหายใจแรง]
ความสำเร็จ
ใช่เหรอ
คิดว่าแก้ตัวพูดถึงสิ่งที่ทำให้สวยหรู
จะลบล้างความผิดที่พวกคุณทำได้หรือไง
คุณจะเสแสร้งยังไงก็ได้
แต่พวกคุณคิดจริงๆ เหรอ ว่าพวกคุณจะปกปิดปมด้อยของตัวเองไว้ได้
[หายใจแรง]
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [สัตว์ประหลาดคำราม]
ผู้พันคาโต้
ผู้พันคาโต้!
- อะไรวะ! - [เสียงระเบิด]
[เสียงร้องเจ็บปวด]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงร้องโหยหวนทรมานโดนไฟคลอก]
[หายใจแรง หอบ]
[ทหาร 5] โอ๊ย!
[ทหาร 6] อ๊าก!
คุณแม่…
[สัตว์ประลาดคำรามเบาๆ]
[หายใจแรง]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[สัตว์ประหลาดคำรามดังอยู่ไกลๆ]
[แชอ๊กร้องตกใจ]
[สัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
ใช่แล้ว
อย่าขยับ!
ไม่อย่างนั้นลูกสาวเธอจะเจ็บตัวนะ เซชิน
[สัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
[แชอ๊กหายใจฮึดฮัด กลัว]
[สัตว์ประหลาดคำรามต่อเนื่อง]
ยิงได้!
ยิงเลย!
[สัตว์ประลาดคำราม]
ไม่นะ! หยุดนะ!!
หยุดนะ!
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[แชอ๊กพูดไม่ได้ยินเสียง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างจุดจบและจุดเริ่มต้น)
(ตอนที่ 10 - น้ำตา)
[ดนตรีหยุด]
จะกลับโตเกียวเดือนหน้าแล้วเหรอครับ
โห น่าอิจฉาจังเลยนะ
แล้วหนังสือกายวิภาคของคุณ จะได้ตีพิมพ์ที่โตเกียวไหม
ก็อาจจะนะ
โห จะดังแล้วสินะครับ
เธอสวยจังเลย ใครกันครับ
- คนรักชาวโชซอนของคุณเหรอ - เซชินครับ
คุณจำไม่ได้เหรอ
บ้าน่า นั่นน่ะเซชินเหรอครับ
ว้าว หน้าตาเธอสวยมากเลยนะครับ
ไม่แปลกใจ สามีถึงลืมเธอไม่ลง
- สามีเหรอครับ - ครับ
นี่คุณยังไม่รู้เรื่องเหรอครับ
สามีของเซชิน เขามาหาเธอด้วยตัวเองเลยครับ
มาขอพบภรรยา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงเบาๆ]
[เสียงหายใจแรง]
(ใช้ในการทหาร แก๊สโซลีน)
[เสียงหายใจแรง]
นายท่านจาง!
คุณลุง
[แชอ๊กหายใจแรงฮึดฮัดขัดขืน]
เอาไนโตรเจนทั้งหมดที่มีมา แล้วปล่อยทั้งหมดเลย
- ขวางไว้อย่าให้มันขึ้นไปถึงเลเวลสองได้ - [ทุกคน] ครับ!
ชิ่ว!
[แชอ๊กหายใจแรง]
รอเดี๋ยว!
[แชอ๊กหายใจแรง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
มันอยู่นั่น หยุดมันไว้!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
พวกนายห้าคน!
พาตัวผู้หญิงตามฉันมา
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
แปลว่าแชอ๊กของผม
ถูกจับตัวเข้ามาในนี้อีกครั้งเหรอครับ
[ถอนหายใจเบาๆ]
[ถอนหายใจแรง]
ขอโทษครับ
ผมควรปกป้องเธอให้ดีกว่านี้
[แทซัง] นี่ครับ
ตั๋วเรือที่จะออกจากอินชอนไปเซี่ยงไฮ้เช้าพรุ่งนี้
คุณแชอ๊กถูกตามจับข้อหาฆ่าผอ.อิจิโร่อยู่
คุณต้องขึ้นเรือทันที ที่ออกไปจากที่นี่ครับ
นายท่านจาง…
ที่เหลือให้ผมจัดการเอง พาคุณแชอ๊กไปนะครับ
แบบนั้นคุณแชอ๊กถึงจะยอมขึ้นเรือไปด้วย
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[แชอ๊กหายใจแรง]
[เสียงคำรามลั่น]
อย่านะ! [ร้องขัดขืน]
รีบๆ ปิดประตูซะ! เร็วเข้า! ให้ไว!
[ตะโกน] คุณแม่!
[เสียงปิดประตู ล็อกประตู]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ตะโกน] ให้ไว!
ตอนนี้ตัวอย่างทดลองถูกขวางทาง อยู่ในพื้นที่เลเวล 2-2 ครับ
ผู้พันคาโต้ล่ะ
เขากำลังมาทาง ประตูฉุกเฉินฝั่งตะวันออกกับเชลยครับ
ทำทุกทางเพื่อหยุดตัวอย่างทดลองไว้เลเวล 2
[นายทหาร] อย่าให้มันขึ้นมาไกลกว่านั้น เข้าใจไหม
ครับ!
แม่งเอ๊ย…
ได้ยินใช่ไหม คุณแชอ๊กครับ
ประตูฉุกเฉินฝั่งตะวันออกอยู่ใกล้ลิฟต์ตัวกลาง ไม่ไกลจากตรงนี้
เราไปทางนั้นกันเถอะครับ
คุณทำอะไรน่ะครับ
ผมจะจัดการที่เหลือเอง
นายท่านจางพาแชอ๊กออกไปทีนะครับ
งานนี้ผมต้องเป็นคนทำนะครับ
- นายท่านจาง - ผมน่ะ
ไม่เคยโยนงานที่ผมตัดสินใจทำแล้ว ให้คนอื่นทำนะครับ
ยิ่งกว่านั้น นี่ไม่ใช่ปัญหา ที่ผมจะฝากให้คนอื่นจัดการได้
เพื่อคุณแชอ๊ก ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เข้าใจเหรอครับ
อย่างน้อยก็เพื่อแชอ๊ก
ถูกแล้วครับที่คุณควรเป็นคนไปหาแก
ไม่เข้าใจเหรอ
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลงเบาๆ]
นายท่านจาง…
ผมเป็นคนที่จมอยู่กับอดีต
แต่แชอ๊กกับคุณน่ะ จะมีชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้ครับ
อีกอย่าง ที่อยู่ข้างล่างนั่นก็คือภรรยาผม
วาระสุดท้ายของคนรัก
ผมจะฝากในมือคนอื่นได้ยังไงครับ
[จุงวอนถอนหายใจเบาๆ]
ฝากคุณดูแล
แชอ๊กด้วยนะครับ
ขอให้ปลอดภัยนะ
[จุนวอนหายใจสั่นๆ]
ผู้พันคาโต้!
สถานการณ์ตอนนี้ล่ะ
กำลังตั้งแนวป้องกัน ไม่ให้ตัวอย่างทดลองขึ้นมาครับ
แต่ผมคิดว่าปิดห้องทดลองใต้ดินเผื่อเอาไว้ น่าจะดีที่สุด
ฉันมีของต้องไปเอาจากห้องทดลอง
อีกสิบนาที
เราจะทำการปิดทั้งชั้นซะ
[แชอ๊กหายใจแรง]
- พาตัวผู้หญิงไปด้วย - ครับ!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
บ้าเอ๊ย!
(ใช้ในการทหาร แก๊สโซลีน)
[หายใจแรง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[แชอ๊กหายใจแรง ฮึดฮัดขัดขืน]
[เสียงต่อสู้กัน]
นี่แก อยู่นิ่งๆ ซะ ไม่อย่างนั้นฉันยิงแกแน่!
[เสียงปืน]
[เสียงร้องเจ็บปวด]
โอ๊ย!
[เสียงร้องโอดโอยกลิ้งตกบันได]
[เสียงออกแรงสู้กัน]
[เสียงกรีดร้องดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคำราม]
[แผดเสียงคำรามลั่น]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
ไม่นะ! ไม่นะ!
[เสียงคาโต้หอบ]
[มยองจา] ช่วยฉันด้วยค่ะ
ท้องฉัน [สะอื้นเบาๆ]
มันปวดเหลือเกิน
ช่วยฉันด้วย
ท้องฉัน…
มันปวดเหลือเกิน
ช่วยฉันด้วย [สะอื้นแรง]
ช่วยฉันด้วยค่ะ [สะอื้นเบา]
ท้องฉัน ปวดท้องเหลือเกิน
[ดนตรีระทึกใจดังขึ้นแล้วหยุด]
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[หายใจหอบ]
[แชอ๊กร้องโอดโอย หายใจแรงต่อเนื่อง]
ทางนี้ครับ
[เสียงทุบประตูเป็นจังหวะต่อเนื่อง]
[ร้องเพลงเกาหลี] ♪ ฉันไม่ได้ข่าว ♪
♪ เรื่องเรือที่ออกไป ♪
♪ ในวันชิลซอกเลย ♪
♪ อีกฟาก ♪
[สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
♪ ของท้องทะเล ♪
♪ เสียงเพลง ♪
[เสียงเคาะเหล็ก]
♪ ของคนเรือที่กลับมา ♪
♪ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ♪
♪ แต่ฉันไม่ได้ข่าว ♪
♪ จากเธอเลยที่รัก ♪
♪ ตั้งแต่เธอจากไป ♪
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคำรามต่อเนื่อง]
- [เสียงปืนหล่นลงบนพื้น] - [เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ถอนหายใจแรง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
- [สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ] - ที่รัก
[สัตว์ประหลาดคำราม]
ซองชิม
[สัตว์ประหลาดครางเบาๆ]
[เสียงสูดลมหายใจแรง]
พอแค่นี้
แล้วไปกับผมเถอะนะ
[สัตว์ประหลาดครางเบาๆ]
[เสียงระเบิด]
[เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง]
[เสียงดังปัง ไฟฟ้าดับ]
[แชอ๊กและแทซังไอสำลัก]
[แชอ๊กไอ]
[แทซังหายใจแรง]
ไปเถอะครับ
[แทซังหายใจแรง]
ทางออกอยู่ทางนี้ครับไม่ใช่ทางนั้น
คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันยังอยู่ในนั้นค่ะ
[แชอ๊อกร้องไห้ สะอึกสะอื้น]
[พูดดัง] เป็นคำขอสุดท้ายของพ่อคุณ!
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
ว่าให้พาคุณออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย
ผมตกปากรับคำไปแล้ว
กับพ่อของคุณ
คุณได้เจอกับพ่อฉันเหรอคะ
ท่านบอกว่า
ท่านอยากอยู่กับแม่คุณน่ะครับ
[แชอ๊กถอนใจ สะอื้น]
[แทซังหายใจแรง]
[แชอ๊กร้องไห้ สูดน้ำมูก]
[ดนตรีเศร้าสร้อยบรรเลง]
[แชอ๊กร้องไห้ สะอึกสะอื้นต่อเนื่อง]
[แทซังหายใจแรง]
[แชอ๊กร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อเนื่อง]
เมื่อครู่ เกิดระเบิดครั้งใหญ่ ที่โรงพยาบาลองซองครับ
นี่! เมื่อกี้เกิดระเบิดใหญ่ที่โรงพยาบาลองซอง!
ถึงขั้นสั่นไปทั้งอาคารเลย!
อลหม่านชุลมุนกันใหญ่ แล้วหน่วยดับเพลิงก็กำลังไปที่นั่นด้วย
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[เสียงไซเรนรถดับเพลิง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [ผู้ชาย 7] รีบดับไฟ เร็วเข้า! - [ผู้ชาย 8] ให้ไว!
คุมเพลิงให้อยู่ ก่อนจะลามไปทั่ว!
[ผู้ชาย 7] น้ำล่ะน้ำ ไปเอามาเพิ่ม ไปเอามาอีก!
รีบดับเดี๋ยวนี้!
[ทหาร 3] ตามหายังไง ก็ไม่เห็นตัวอย่างทดลองเลยครับ
[ทหาร 4] ในพื้นที่เขตหนึ่งก็ไม่พบเหมือนกันครับ
[นายทหาร] โอกาสที่มันจะตายในกองเพลิง หรืออยู่ใต้ซากปรักหักพังล่ะ
[ทหาร 3] ถ้าแบบนั้นก็น่าจะเหลือร่องรอยบ้าง แต่ว่าไม่พบเลยครับ
[นายทหาร] อะไรนะ แล้วมันจะหายไปไหนได้
[เสียงทหารวิ่ง]
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีบรรเลงเบาลง]
[เสียงถอนหายใจ]
ประตูของสนามฝึกเปิดอยู่ เพราะพวกนักดับเพลิงครับ
น่าจะอาศัยจังหวะที่ชุลมุนกันอยู่หนีออกไปได้ครับ
จากตรงนี้ไป เราต้องหนีออกไปเองครับ
แต่ว่า…
แค่ช่วยให้เราหนีออกมาจากวอร์ด ได้อย่างปลอดภัย ก็ขอบคุณมากแล้ว
ผมยอมให้คุณเสี่ยงชีวิตไม่ได้หรอกครับ
ผมขอโทษจริงๆ ครับ
สำหรับเรื่อง…
ที่เกิดขึ้นกับคุณแล้วก็แม่ของคุณ
ผมอยากขอโทษครับ
หากบอกว่าช่วยไม่ได้เพราะยุคสมัยที่เราอยู่
ก็เป็นแค่ข้อแก้ตัวให้กับตัวผมเองครับ
แต่ความจริง…
ผมก็แค่คน…
ที่เมินเฉยอย่างน่าสมเพช
ดูแล…
ตัวเองด้วยนะ
ซาชิโมโต้ซัง
[เสียงสะอื้น ร้องไห้]
[เสียงสูดน้ำมูก สะอื้น]
[เสียงปิดประตู]
[เสียงปิดประตูรถ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
[ผู้ชาย 7] เฮ้ย เอามาเพิ่มอีก เอามาอีก รีบดับเร็วเข้า!
รีบคุมเพลิงให้อยู่!
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
[ดนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[ดนตรีแผ่วลงแล้วหยุด]
[เสียงเคาะประตู]
[เสียงนาวอลหายใจแรง]
อ้อ
หนังสือพิมพ์ครับ คุณหวังส่งผมมาครับ
บอกว่าเป็นข้อความจากนายท่านจาง
[นาวอลถอนใจเบาๆ]
[เสียงถอนใจโล่งอก]
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงหายใจแรงต่อเนื่อง]
นายพัค เดี๋ยวรีบไปเรียกคุณพัคมาเลยนะ บอกว่าต้องรีบใช้รถลาก
คุณนาวอล เดี๋ยวผมไปเอง รถยนต์เร็วกว่ารถลากนะ
จะให้ทั้งกรมตำรวจสังเกตเห็นหรือยังไง
ผมจะระวังไม่ให้มีใครเห็นครับ
ไม่ต้องค่ะ
ตอนนี้ความปลอดภัยสำคัญที่สุด
[พัค] ถ้าอย่างนั้น ผมเอาไปส่งเองครับ
รถจักรยานเร็วกว่ารถลากนี่ครับ
อีกอย่าง พวกกรมตำรวจ ก็ไม่ใส่ใจผมเท่าไหร่ด้วย
แค่ครั้งเดียว
ให้โอกาสผมแก้ตัวสักครั้งนะครับ
นะ
(คลังสมบัติทอง)
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ผู้ชาย 8] ตามเขาไป
(ร้านขายของชำ)
ขอบคุณมาก
พอฟ้าสางไปหาคุณนาวอลได้เลย เธอจะจ่ายให้คุณ
ระวังตัวด้วย นายท่านจาง
(ฆาตกรใจโหด)
ผมหารถไปอินชอนได้แล้วครับ ไปกันเถอะ
คุณยุนแชอ๊ก
เราพอแค่นี้เถอะค่ะ
จากตรงนี้ฉันจะไปคนเดียว
หมายความว่ายังไงครับ
คนที่สังหารผอ.อิจิโร่คือฉัน
คนที่ถูกตามจับก็คือฉัน
ฉันอาจจะต้องอยู่แบบคอยหลบหนีไปตลอดชีวิต
โดยไม่รู้ว่าจะถูกจับไปฆ่าทิ้งที่ไหนหรือว่าเมื่อไหร่
ผมถึงบอกให้ขึ้นเรือไปกับผมไง
ฉันไม่อยากลากคุณเข้ามาอยู่…
ในชีวิตที่วุ่นวายของฉันหรอกค่ะ
[ดนตรีหวานซึ้งบรรเลงเบาๆ]
คุณไม่ชอบ…
ผมเหรอ
ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
ถ้างั้นก็เป็นอันจบครับ
ผมจะไปกับคุณด้วย
นายท่านจาง
ผม…
ได้ตายไปแล้วครั้งนึงครับ
ผมที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้
ก็เหมือนกับของแถมอย่างนึงที่…
พ่อของคุณมอบให้ครับ
เพื่อให้ปกป้องคุณ
ให้อยู่เคียงข้างคุณ
พวกนั้นจะไม่ยอมปล่อยฉันไปค่ะ
ผมเองก็จะไม่ยอมปล่อยคุณไป
คุณรู้แล้วนี่ครับว่าผมน่ะ
ขาดคุณไม่ได้แล้ว
[สะอื้นเบาๆ]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[เสียงไอสำลัก]
อย่าบอกนะ…
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงสัตว์ประหลาดวิ่งใกล้เข้ามา]
[เสียงคำราม]
[เสียงถอนหายใจ]
[แทซังถอนหายใจ]
[เสียงรถยนต์แล่นใกล้เข้ามา]
[เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วครับ
ไปกันก่อนเถอะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวจะตกเรือ
[แทซังหายใจแรง]
เดี๋ยวก่อนค่ะ
[เสียงพัคหายใจหอบ]
[แชอ๊กถอนหายใจ]
- นายพัค นายมาเองเหรอ - ครับ [หอบเหนื่อย]
ผมช้าไปหน่อย เพราะต้องสลัดพวกที่สะกดรอยตามมาครับ
[เสียงรถยนต์แล่นใกล้เข้ามา]
[เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
เธอทำได้ดีมาก ชิโร่
ไม่ใช่นะครับ
นายท่าน ผมเปล่านะครับ ครั้งนี้ผมไม่ได้ทำนะครับ
เชื่อผมนะครับ [หายใจสั่น]
รู้แล้ว
ไปหลบข้างหลังก่อนไป
เอาเถอะค่ะ
ฉันต้องยอมฝีมือจางซังเลยจริงๆ
พอได้ตัดสินใจแล้ว คุณก็หาทางเอาทุกอย่างมาจนได้
แต่ที่เผาโรงพยาบาลองซองจนราบ
ก็มากไปนิดนะคะ
เทียบกับเรื่องที่พวกคุณทำในนั้นไม่ได้หรอกครับ
แล้วทีนี้…
จะเอายังไงคะ
คิดจะทิ้งทุกอย่าง เพื่อผู้หญิงกบฏชาวโชซอนคนนั้นจริงๆ เหรอคะ
ผมว่าผมตอบคุณไปแล้วนะ
[หัวเราะเบาๆ]
เคยมีอยู่ช่วงนึงนะที่ฉันคิดว่า เราสองคนเป็นเพื่อนของกันและกัน
แต่ดูเหมือนฉันกำลังจะเสียเพื่อนไปอีกคนแล้ว
มาคิดดูแล้ว
จะว่าไปในอดีต
ฉันก็เคยเสียเพื่อนอีกคนไปแบบนี้
ในตอนนั้นมันเป็นเพราะ…
แม่ของผู้หญิงคนนั้นแหละ
[แทซังถอนหายใจ]
ก็ขอ…
ให้พวกคุณสองคน ตายอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน
ลาก่อน
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
จู่โจมได้!
[เสียงต่อสู้กัน]
[เสียงปืน]
[เสียงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[แทซังถูกแทง] โอ๊ย!
[แชอ๊กถูกฟัน] โอ๊ย!
เฮ้ย!
โอ๊ย!
[เสียงต่อสู้กัน]
โอ๊ย!
[เสียงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงผู้ชายออกแรงกดดาบ]
[เสียงแชอ๊กออกแรงต้าน]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงออกแรงสู้กัน]
โอ๊ย!
[เสียงออกแรงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[แทซังและแชอ๊กร้องโอดโอย]
[แชอ๊กหายใจหอบร้องโอดโอย]
[ร้องย้ากวิ่งเข้าใส่]
[เสียงสัตว์ประหลาดแทง]
[แทซังหายใจตกใจเบาๆ]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงต่อสู้กับสัตว์ประหลาด]
[สัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
[แทซัง] ไปเถอะครับ
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงต่อสู้กับสัตว์ประหลาด]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม]
[แทซังหอบเหนื่อย] แข็งใจไว้ [ออกแรง]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[แทซัง] ลุก…
ลุกขึ้นครับ
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[แทซังหายใจหอบ]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
ลุกขึ้น ลุก ลุกขึ้น
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม]
[เสียงทุกอย่างเงียบกริบ]
[เสียงสั่น] คุณแม่คะ…
พอได้แล้วละ
[สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
คุณแม่เองก็ทรมานนี่คะ
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[แชอ๊กหายใจเฮือก เจ็บปวด]
[ร้องโอดโอย หายใจเฮือก]
คนคนนี้…
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
[เสียงสั่น สะอื้น] เขาเป็นคนที่หนูรักเองค่ะแม่
[แชอ๊กร้องเจ็บปวด]
เพราะฉะนั้น [สะอื้น]
[หายใจเฮือก]
[เสียงสั่น] พวกเรา…
[สั่นสะอื้น] หยุดแค่นี้เถอะนะ
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
[สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
พอแค่นี้เถอะ
[แทซังหายใจสั่น]
[แทซัง] คุณแชอ๊ก
คุณแชอ๊ก
[แทซังหอบลนลาน]
คุณแชอ๊ก
[เสียงสั่น] คุณจะไม่เป็นไรนะ
[เสียงสั่น] แข็งใจไว้นะ [สะอื้น]
[ร้องไห้] สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันนี่ [สะอื้น]
[แทซังร้องไห้]
ลองลุกขึ้นครับ
[เสียงสั่น สะอื้น] คุณแชอ๊ก ลุกขึ้นสิครับ
[แชอ๊กสะอื้น]
ดอกซากุระ…
[เสียงสั่นเบา] ร่วงแล้วนะคะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงดังขึ้น]
[แทซังสะอื้นเบาๆ]
[สะอื้น ช็อก]
[แทซัง] อยู่กับผมนะ
[เสียงสั่น] ช่วยอยู่ตรงนี้
ข้างๆผมนะ
[เพลงเศร้าซึ้งบรรเลง]
[ร้องไห้เบาๆ]
ไม่ได้นะ
ไม่นะ [สะอื้น ร้องไห้]
[สะอื้น] ไม่ได้สิ
[ตะโกน] ไม่นะ! [ร้องไห้จะขาดใจ]
[ตะโกน] ไม่นะ! [ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ร้องไห้] ไม่ ไม่นะ ไม่
ไม่ ไม่นะ ไม่
[แทซังร้องไห้สะอึกสะอื้นจะขาดใจ]
ไม่นะ [ร้องไห้ฟูมฟาย]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[แทซัง] ไม่นะ ไม่… ไม่
[แทซังร้องไห้ต่อเนื่อง]
[ร้องไห้] ไม่นะ ขอร้องละ… [สะอึกสะอื้น]
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ทหาร] ผู้พันคาโต้!
ผู้พันคาโต้!
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงเหยียบตะแกรงเหล็ก]
ผู้พันคาโต้!
[เสียงถอนหายใจ]
- ผู้พันคาโต้ - ชู่!
อย่าเสียงดัง
[หัวเราะเบาๆ]
ยอดไปเลย
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
เพื่อนผมฝากมา ให้เอามาให้มาเอดะน่ะครับ
เพื่อนคุณเหรอ
จางแทซัง แห่งคลังสมบัติทองครับ
(ลาก่อน)
(จางแทซัง คลังสมบัติทอง)
(อากิโกะ กีแซงหอวสันต์จันทรา)
(ชเวยองกวัน สิบตรีหมวดกักกันโรค)
(ยุนจุงวอน นักแกะรอย)
(ยุนแชอ๊ก นักแกะรอย)
(ชเวซองชิม)
[หายใจสั่นเบาๆ]
[หายใจสั่น]
(ลาก่อน)
[ตกใจ หายใจแรง]
[เสียงระเบิด]
[จุนแทค] ความยุติธรรมย่อมชนะ ไม่ก็ก้มหน้ารับกรรม
อะไรแบบนั้นแหละนะ
ได้นายช่วยไว้เยอะเลย
ถ้าวันนั้นนายไม่มาเกลี้ยกล่อมสหายอีอินฮยอก
คงไม่มีการก่อกบฏครั้งนี้
สรุปแล้ว
นายนี่แหละคนรักชาติ
[หัวเราะเบาๆ]
ขอบใจสำหรับเหล้า
ไว้เจอกัน
อ้าว สหายจาง!
[เสียงปรบมือ]
ผลงานครั้งใหญ่เลยนะ
สหายจางนี่แหละที่เป็นฮีโร่และนักสู้
- ผู้กู้ชาติตัวจริง เนอะ - [ผู้ชาย] นั่นสิครับ
ใช่เลย
[เสียงปรบมือ]
ไม่ทราบว่า ต้องการเงินด่วนเหรอครับ
- ครับ - ถ้ามีของอะไรพอใช้ได้ก็นำมาได้เลยครับ
ผมจะตีราคาให้อย่างงามเลย
อ้อ!
อีกอย่างผมไม่ใช่สหายจาง
ผมคือจางแทซังแห่งคลังสมบัติทอง
ขอตัว
[หัวเราะหึๆ]
[ถอนหายใจเบาๆ]
[จุนแทค] แทซัง ที่จริงแล้วตอนนั้น
ตอนฉันถูกขังในห้องทดลอง
ฉันให้ชื่อของนายไป
ฉันขายชื่อเพื่อน ขายชื่อของเหล่าสหาย
และร้องขอชีวิตตัวเอง แทซัง
[หายใจแรง]
ไว้เรื่องทั้งหมดจบลงเมื่อไหร่
ไปดื่มให้ชื่นใจที่บาร์แสงจันทร์กัน
[ดนตรีช้าสบายๆ บรรเลงเบาๆ]
[ผู้หญิง 1] ผ้าไหมค่ะ แวะดูผ้าไหมก่อนได้นะคะ
[ผู้ชาย 4] อันนี้อร่อยดีนะ
[ผู้หญิง 1] ผ้าไหมค่ะ
[เสียงพูดคุยจอแจ]
- [ผู้ชาย 5] บอกให้ไปเอาต้นหอมมาที - [ผู้หญิง 2] อุ๊ย!
[ผู้ชาย 6] ครับ ช่วยหั่นเนื้อให้หน่อยครับ
[ผู้ชาย 7] อ้อ เถ้าแก่ ขอข้าวต้มชามนึงครับ
[ผู้ชาย 8] หลบทางหน่อยครับ
[เสียงพูดคุยจอแจดังอยู่ไกลๆ]
เข้าข้างในเถอะ อากาศมันหนาวนะ
[หายใจแรง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์ดังอยู่ไกลๆ]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลงดังขึ้น]
[แทซัง] ปีนั้นฤดูใบไม้ผลิ ของกยองซองผ่านไปเร็วชั่วพริบตา
และในเดือนสิงหาคมปีนั้น
พวกเราก็ได้สิ่งที่ถูกแย่งชิงไป กลับคืนมา
[แทซังถอนหายใจสั่นๆ]
อย่างที่เธอได้พูดเอาไว้
ซากุระ…
ได้เริ่มร่วงโรยแล้ว
[หัวเราะเศร้าๆ สูดลมหายใจ]
[หายใจแรง สูดน้ำมูก]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ฮิโรฮิโตะ] สวัสดิภาพของผู้ที่…
ต้องสูญเสียวิถีชีวิตไป เป็นสิ่งที่ทำให้เรากังวลใจที่สุด
ความลำบากและความทุกข์ทรมานที่ชาติเรา
ต้องเผชิญต่อจากนี้ ต้องหนักหนาสาหัสแน่
เรารับรู้เป็นอย่างดี…
[เสียงปิดประตู]
[เสียงเดินกึกๆ]
มาดามมาเอดะ
ตั้งแต่วันนี้โรงพยาบาลองซองปิดตัวแล้วนะครับ
หมอกับพยาบาลส่วนใหญ่
จะเดินทางกลับไปญี่ปุ่นครับ
มาดามมาเอดะเอง
ก็ควรตัดสินใจได้แล้วนะครับ
ว่าจะกลับไปเกียวโต
หรือว่า…
จะยังค้นหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ ต่อไปล่ะครับ
[หัวเราะไม่มีเสียง]
[เสียงปิดประตู]
[แทซัง] ส่วนตัวผม
ยังคงรอคอยสิ่งที่เฝ้าฝันอยู่เหมือนเดิม
[เสียงกระโดดลงน้ำ]
[เพลงช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[ซองชิม] แชอ๊ก
[เพลงหยุดบรรเลง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(ด้วยความระลึกถึงคุณคิมฮยอนจองและคุณซอจีฮุน ที่เป็นส่วนหนึ่งในทีมสัตว์สยองกยองซองของเรา)
(25 มิถุนายน 4:20 น.)
(การประท้วงโดยสงบ)
[ดนตรีแผ่วลงแล้วหยุด]
(ฝันกลายเป็นจริง)
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[ผู้ชาย 9] โฮแจ เราพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ!
[เพลง "Forever" บรรเลง]
[เพลงหยุดบรรเลง]