(ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง)
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[คาโต้] เราทําการวิจัยและทดลองหลายอย่าง
ในเรื่องขีดจํากัดของร่างกายมนุษย์ครับ
(ตัวอย่างทดลอง 871)
เราค้นพบการมีอยู่ของนาจิน ระหว่างทําการทดลองนึงอยู่
(การจัดการพิเศษ)
ถ้างั้นก็แปลว่า ทั้งหมดเป็นเรื่องบังเอิญ
[คาโต้] ก็เหมือนเพนิซิลเลียม ที่โตในจานเพาะเชื้อครับ
ราที่ถูกค้นพบโดยบังเอิญ
ได้เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์
ด้านโรคต่างๆ ของมนุษย์
(รายงานการวิจัย)
การค้นพบนาจิน จะพัฒนามนุษยชาติให้ก้าวไปสู่อีกระดับครับ
หมายถึงพลังการรักษาเหรอคะ
ก็อาจจะใช่ครับ
แต่เราเชื่อว่ามันมีศักยภาพที่มากกว่านั้น
อย่างนั้นเหรอคะ
ขอบคุณนะคะ ที่บอกให้ฟัง
ฉันคิดว่าผอ.อิจิโร่จะเดินทางกลับ ไปญี่ปุ่นในอีกไม่ช้านี้ค่ะ
ขอให้คุณเข้ารับผิดชอบโรงพยาบาลองซอง
และทําการทดลองที่ทําอยู่ในตอนนี้ให้สําเร็จ
ฉันจะช่วยสนับสนุนคุณ
ด้วยทุกอย่างที่จําเป็นค่ะ
จะใช้ระยะเวลานานเท่าไหร่
หรือต้องใช้เงินมากแค่ไหน
ตอนนี้ยังรับรองไม่ได้นะครับ
ไม่ใช่ปัญหาค่ะ
เพราะยังไงแล้ว สิ่งที่ฉันต้องการก็คือเซชินค่ะ
ทําให้มันเชื่อฟังฉันโดยสมบูรณ์ทีนะคะ
ฉันต้องการแค่นั้นค่ะ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น หอบ]
- [หอบ สะอื้น] - [เสียงเป่านกหวีด]
[เสียงเป่านกหวีด]
[หอบ สะอื้น]
[เสียงขึ้นลํากล้อง]
[เสียงเปิดประตูรถ]
อิชิคาว่าซัง
[ดนตรีช้าบรรเลง]
[ถอนหายใจ]
เป็นเธอเองอย่างงั้นเหรอ
[สะอื้น]
[ดนตรีรันทดใจบรรเลง]
ตลอดสามวันเธอเที่ยวไป...
ฆ่าผู้คนด้วยสภาพแบบนี้เนี่ยนะ
อิชิคาว่าซัง
[ถอนใจ]
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับเธอกันแน่ อากิโกะ
[สะอื้น]
ช่วยฉันด้วยค่ะ อิชิคาว่าซัง
[ถอนใจยาว]
กลับไปโรงพยาบาลองซองซะ
เธอฆ่าคนตายไปมากกว่าสิบคนแล้ว
ยังไงเธอก็ต้องโทษประหาร อากิโกะ
แล้วเด็กล่ะคะ
ลูกของเราล่ะ
[ตะคอก] ดูตัวเองบ้าง!
ทําแบบนั้นยังคิดว่าฉันจะ ยอมรับเด็กเป็นลูกฉันอีกเหรอ
อย่าให้ฉันต้องยุ่งยากไปกว่านี้เลย อากิโกะ
[สะอื้น]
[อิชิคาว่า] เข้าไปด้วยตัวเองซะ
นี่เป็นความใจดีอย่างสุดท้ายที่ฉันให้ได้
เลิกยื้อเวลาแล้วรีบเข้าไปซะ
[ตะคอก] เร็วเข้าสิ!
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
- [อากิโกะฮึดฮัดจู่โจม] - [อิชิคาว่าร้อง]
[เสียงร้องคราง]
[ไอ พูดขัดๆ] ทําอะไรเนี่ย!
[สะอื้นครางน้ําเสียงเคืองแค้น]
[อิชิคาว่าร้องครวญครางโอดโอย]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงปืนยิงรัว]
[หอบ หายใจแรง]
[เสียงปืนยิงรัวต่อเนื่อง]
[ถอนใจแรง]
[เสียงปืนดังก้อง]
[ดนตรีเศร้าวังเวงสะเทือนอารมณ์]
ผู้การครับ!
- [เจ้าหน้าที่] ผู้การอิชิคาว่า! - [ครางแผ่ว]
รีบพาไปที่รถ!
ผู้การ!
[เจ้าหน้าที่] แข็งใจไว้นะครับ!
- [อิชิคาว่าครางต่อเนื่อง] - [เจ้าหน้าที่] ผู้การครับ!
[เสียงอากิโกะหายใจรวยริน]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างนักล่าและเหยื่อ)
(ตอนที่ 9 - ป่าเถื่อน)
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[หายใจแรง]
(โรงแรมฟุตามิ)
[เสียงเคาะประตู]
คุณพ่อคะ
[เสียงเคาะประตู]
ขอเข้าไปหน่อยนะคะ
[เสียงจุงวอน] แชอ๊ก...
ตอนนี้พ่อกําลังไปหาแม่ของลูก
[ทหาร 1] เฮ้ย เดี๋ยวก่อน! แกเป็นใคร!
หยุดนะ!
ถ้าไม่หยุดฉันยิงแน่!
ผมมาหาภรรยาผมครับ
ช่วยไปบอกคนที่ชื่อคาโต้ให้ที...
ว่าเซชินที่พวกคุณกําลังทดลองกันอยู่ ในห้องทดลองใต้ดิน
คือภรรยาผม
[เสียงจุงวอน] พ่อจะไปทําหน้าที่สุดท้าย ในฐานะของสามีอย่างเต็มที่
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
เพราะฉะนั้นแชอ๊ก
จงใช้ชีวิตของตัวเองซะ
พ่อขอให้ลูกหวงแหนชีวิตตัวเองให้มากนะ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
ผู้พันคาโต้ พาตัวมาแล้วครับ
เป็นสามีของเซชินเหรอ
ใช่แล้วครับ
ให้ผมได้พบภรรยาด้วยเถอะครับ
[เสียงลูกกรงเหล็กสั่นสะเทือน]
[สัตว์ประหลาดครางเบาๆ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงคําราม]
[แผดเสียงคําราม]
[เสียงลมหายใจและคราง]
[เสียงหายใจสั่น]
นานสิบปีแล้วใช่ไหม
[หายใจสั่นรัว]
[คาโต้] เป็นไง
ที่ได้มาเจอ
ภรรยาอีกครั้งในรอบสิบปี
ไอ้พวกสารเลว
[เสียงสะอื้น]
ได้ยังไง!
ทําได้ไง!
ไอ้พวกชาติชั่วเอ๊ย!
ไอ้พวกระยํา! ปล่อยเดี๋ยวนี้!
ปล่อย! ไอ้พวกเหี้ย!
แก! ไอ้ชาติชั่ว แกทําได้ยังไง
ทําได้ยังไง!
[จุงวอนคราง สะอื้นไห้]
[สัตว์ประหลาดคําราม]
[เสียงสะอื้น หอบคราง]
[หายใจแรง]
- [เสียงกระแทกลูกกรงเหล็ก] - [เสียงสัตว์ประหลาดคําราม]
[เสียงกระแทกลูกกรงเหล็ก]
[ดนตรีระทึกขวัญหยุดบรรเลง]
[เสียงหายใจสั่น]
[เสียงปิดประตูเหล็ก ล็อก]
- [เสียงคํารามเกรี้ยวกราด] - [เสียงกระแทกลูกกรง]
อาหารยังทําให้สงบแทบไม่ได้ เอายังไงดีครับ
มันเริ่มเดือดพล่านอีกแล้ว
สุดท้ายแล้ว...
ไม่มีทางอื่นนอกจาก
ต้องหาลูกมันมางั้นเหรอ
- [เสียงกระแทกลูกกรงเหล็ก] - [เสียงคําราม]
[คุณนาวอล] เอาไงดีคะ
ให้ทําเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็ไม่ได้
หรือต่อให้รู้
เราก็ไม่มีวิธีช่วยเหลืออยู่ดี
(คลังสมบัติทอง)
เราก็ต้องคิดหาวิธี
กลับไปโรงพยาบาลองซองไม่ได้นะคะ
ห้ามแม้แต่คิดเชียวนะ นะคะ
[ถอนใจ]
ทําได้ยังไงกัน!
พวกคุณทําเรื่องเลวร้ายแบบนั้นลงได้ยังไงกัน
ไม่เอาโรงพยาบาลไว้ใช้รักษาคนป่วย
กลับไว้ทําเรื่องชั่วแบบนั้น
เอ่อ... คือว่า
ผมไม่ทราบเรื่องที่เกิดขึ้นที่นั่นหรอกครับ
แต่ตอนนี้รู้แล้วก็มาช่วยกันคิดหาทางออกเข้าสิ
ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหน้าที่กรมตํารวจ
พอรู้ว่ามีเรื่องผิดกฎหมายเกิดขึ้น จะมัวนั่งเฉยๆ หรือยังไงกันคะ
ผมมีหน้าที่แค่ทําตามคําสั่งที่ได้รับเท่านั้นครับ
ไม่มีอํานาจแบบนั้น
พอไม่มีอํานาจ ก็เลยต้องเห็นด้วย กับทุกเรื่องที่ไม่ถูกต้องอย่างงั้นเหรอคะ
คือว่า...
ถึงจะมองประเทศนี้เป็นของเล่น
แต่ในฐานะมนุษย์ก็มีสิ่งที่ควรและไม่ควรทํานะคะ
การเป็นมนุษย์ อย่างน้อยก็ควรจะแยกแยะเรื่องแบบนั้นได้
ถ้าไม่รู้เรื่องนั้น จะต่างกับสัตว์ตรงไหนคะ ฮะ!
ก็จริงนะครับ
เอาเป็นว่าปิดคลังสมบัติทองไปก่อน
จนกว่าเหตุการณ์จะคลี่คลายแล้วกัน
ย้ายหัวหน้าคูให้ไปอยู่ที่อื่นด้วยนะ คงปลอดภัยกว่า
คิดจะทําอะไรคะ
เวลาที่เกิดปัญหาอะไรขึ้น
ก็ต้องตัดรากถอนโคนมันให้หมดไปสิ
นายท่านจางคะ
เกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลองซองบ้าง
ผมเห็นทุกอย่างเลย
เรื่องที่เกิดขึ้นที่นั่นน่ะเป็น
สิ่งที่ไม่ควรเกิดกับมนุษย์คนไหนทั้งนั้น
แต่พวกนั้นก็คงตีหน้าซื่อต่อหน้าคนทั้งโลก
ว่าไม่ได้ทําเรื่องชั่วแบบนั้น
ว่าเรื่องแบบนั้น มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง
ขนาดมยองจาฆ่าคนตั้งเยอะขนาดนั้น แต่ดูสิ
มีหนังสือพิมพ์เล่มไหนลงข่าวฆาตกรรมบ้างเหรอ
นี่แหละวิธีการของพวกมัน
พวกมันปิดข่าว ทําให้เหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้น
แต่ว่านายท่านคะ...
อย่างที่คุณว่า ไม่ใช่คือไม่ใช่ ผิดก็คือผิดนั่นแหละ
ถ้าตอนนี้เราทําเป็นไม่รู้ไม่เห็น
เพราะคิดว่าไม่เกี่ยวกับเรา
ท้ายที่สุดวันนึง
มันก็จะเกิดขึ้นกับพวกเราเองจนได้
บอกมาสิคะ
พวกเราช่วยนายท่านยังไงได้บ้าง
[อิจิโร่] ผมคิดว่า พวกเราคงทําอะไรไม่ได้มากนัก
แผลที่ใบหน้ากับเส้นเลือดตรงลําคอ
กว้างและลึกเกินไปจนห้ามเลือดไม่ได้
แน่นอนว่าเราจะทําเต็มที่
- [หมอ] เร็วเข้า! - แต่ถ้าเลือดยังไหลไม่หยุด...
[หมอ] ผ้ากอซ! เร็วๆ!
ผมเสียใจที่จะต้องแจ้งแบบนี้
แต่เขาอาจไม่ฟื้นคืนนี้ครับ มาดามมาเอดะ
เรื่องนั้นก็
โชคร้ายหน่อยนะคะ
ครับ
ยังไงก็รบกวน
ดูแลสามีฉันอย่างดีด้วยนะคะ
แค่นี้ค่ะ
[เสียงอิชิคาว่าร้องครวญคราง]
อ้อ อยู่นี่เอง
มาเอดะซัง มีข้อความจากชิโร่ซังครับ
[ดนตรีลึกลับชวนพิศวงบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
ทําอะไรอยู่ครับ
ก็แค่...
มองดูเฉยๆ ค่ะ
[แชอ๊ก] พอมองจากตรงนี้แล้ว เหมือนโลกสงบสุขเลยนะคะ
ไร้ความเจ็บปวด
ไร้ความตาย
ไร้ความอยุติธรรม
มันช่างเงียบสงัดเหลือเกิน
[ดนตรีช้านุ่มนวลบรรเลงเบาๆ]
ก็แค่มองเห็นไม่ชัดในความมืดมิด
แต่ผมเชื่อว่าทุกคน
ต่างกลั้นใจรอให้คืนนี้รีบผ่านพ้นไปครับ
มยองจาล่ะคะ
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
คงถูกจับตัวกลับไปโรงพยาบาลองซองแล้วครับ
และระหว่างนั้น อิชิคาว่าก็ได้รับบาดเจ็บหนักพอควรเลย
ทั้งคุณพ่อทั้งมยองจา ต่างกลับไปโรงพยาบาลองซอง
สุดท้ายพวกเรา...
ก็ขัดขวางสิ่งที่คนพวกนั้นทําไม่ได้เหรอคะ
มาทางนี้สักเดี๋ยวนึงได้ไหมครับ
ผมมีอะไรให้ดู
[แทซังถอนหายใจ]
ของพวกนี้อะไรกันคะ
ของสะสมทั้งหมดของผมครับ
บ้างมีคนมาจํานําแล้วไม่มาไถ่คืน
บ้างก็เป็นของที่ผมทยอยซื้อมา
โรงรับจํานํามันก็แบบนี้แหละครับ
ของทุกชิ้นที่เข้ามา ล้วนมีเรื่องราวของมันเอง
อ้อ เครื่องเล่นแผ่นเสียงตรงด้านโน้น
เป็นของวังซูบกกีแซงเปียงยาง
แล้วก็...
เสื้อโค้ตที่แขวนอยู่ตรงด้านโน้น
อาจารย์ยุนดงจูมาจํานําไว้ เพื่อไปเลี้ยงข้าวพวกรุ่นน้อง
แต่ก็ไม่ทันมาไถ่คืน
ส่วนรูปภาพตรงนี้ ผลงานนาฮเยซอกครับ
จิตรกรอัจฉริยะ ที่เคยแสดงผลงานที่งานศิลปะโชซอน
แต่ดูเหมือนว่าชีวิตศิลปินคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
คุณนาวอลดุผมที่ตีราคาซะสูง ทั้งที่ไม่ทําเงิน
แต่ผมแค่ชื่นชอบภาพของเธอ
นอกจากภาพนั้นยังมีอีกสองสามภาพ
ขอมือ...
เดี๋ยวนึงได้ไหมครับ
กําไลเงินนี้ ผมซื้อมาจากมิชชันนารีชาวอเมริกัน
ที่อยู่ตรงกลางนี้ เรียกว่าโอปอลครับ
ได้ยินว่าคนยุโรปถือว่ามันเป็นหินนําโชคน่ะครับ
เรียบร้อย
ต่อจากนี้ไป คุณจะมีแต่โชคดี
เอ่อ...
นอกจากอันนี้ยังมีของน่าสนใจอีกเยอะเลย
เอาไว้มีเวลาเมื่อไหร่ค่อยๆ มาเดินดูด้วยกันก็ได้
เรามา...
สัญญากันข้อนึงเถอะค่ะ
ถ้าหนึ่งในพวกเราสองคนมีใครตายก่อนอีกฝ่าย...
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลงแว่ว]
คนที่ยังอยู่จะต้องจดจํา...
คนที่จากไปก่อน
ว่าไงคะ
เรื่องตายฉันไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่
แต่ถ้าไม่มีใครจดจําได้แม้กระทั่งการมีอยู่ของฉัน
เรื่องนั้นมันออกจะ...
เปล่าเปลี่ยวอยู่น่ะค่ะ
[หัวเราะเบาๆ]
ขอโทษนะ แต่ไม่เป็นอย่างงั้นแน่
เพราะเราสองคน
จะอยู่ด้วยกันจนถึงช่วงเวลาที่ดี
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลงเบาๆ ต่อเนื่อง]
ช่วงเวลาที่ดี
จะมาถึงพวกเราเหมือนกันใช่ไหม
ถึงสิครับ
ผมจะทําให้แน่ใจ
ว่าวันนั้นจะมาถึงเราสองคน
เพราะฉะนั้น...
[เสียงสะอื้น]
[ดนตรีหวานเศร้าซึ้งบรรเลงดังขึ้น]
อยู่กับผมนะ
ช่วยอยู่ตรงนี้
ข้างๆ ผมนะ
[สะอื้นเบา]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[เพลงรักหวานซึ้งบรรเลง]
[เพลงรักหวานซึ้งบรรเลงต่อเนื่อง]
[เพลงหยุดบรรเลง]
ไปดีมาดีนะคะ
คุณก็ดูแลตัวเองด้วย
อยู่เฝ้าร้านให้ดีๆ ล่ะ
ล็อกประตูให้แน่นหนา
ครับ เดินทางปลอดภัยครับ
[เสียงปิดประตู]
[หายใจหอบ]
แทซัง!
นายปลอดภัยดีนะ
โล่งอกไปที
ฉันโล่งอกจริงๆ
[เสียงตบหลังเบาๆ ต่อเนื่อง]
[เสียงพระสวดในพิธีศพ]
[เสียงเคาะบาตร]
[พระสวดต่อเนื่อง]
[เสียงเคาะบาตร]
[พระสวดต่อเนื่อง]
[เสียงเคาะบาตร]
[พระสวดต่อเนื่อง]
ผมเสียใจด้วยนะครับ
[พระสวดจบ]
[เสียงระฆัง]
[อิจิโร่] ขอโทษครับ แต่ผมไม่มีทางเลือก อิชิคาว่าซัง
ผมก็ต้องทําเพื่อรักษาตําแหน่งของผมเหมือนกัน
หากจะแค้นเคือง
- ก็แค้นมาดามมาเอดะเถอะ - [เสียงอิชิคาว่าคราง]
เพราะทั้งหมดนี้เป็นความต้องการของเธอ
[พูดครางแผ่วๆ] ไม่นะ
ไม่นะ
[เสียงร้องคราง]
[พูดคราง] ได้โปรดช่วยผมด้วย
[ร้องครางกระตุก]
[ร้องโอดโอย]
[หายใจเฮือก]
[เสียงกระอัก สิ้นลม]
[มาเอดะ] การตายของสามีฉัน ฉันหวังอยากให้มันมีเกียรติมากกว่านี้สักหน่อย
ผู้บังคับการสํานักงานข้าหลวงใหญ่
มาตายด้วยน้ํามือของกีแซงชาวโชซอน
ก็จะเป็นความอับอายอย่างยิ่ง ของกรมตํารวจเช่นกันนะคะ
ครับ!
(ผู้บังคับการอิชิคาว่าเสียชีวิต ระหว่างจับกุมฆาตกรต่อเนื่องชาวโชซอน)
[จุนแทค] อิชิคาว่าเสียชีวิตเมื่อเช้ามืดวันนี้
สุดท้ายชาวโชซอนก็กลายเป็นคนร้ายอีกสินะ
รูปแบบเหมือนเดิมเลยว่าไหม
เพื่อปกปิดสิ่งที่พวกตัวเองก่อ
พวกมันซ่อน กุเรื่อง และบิดเบือน
พอไม่ได้ผล
ก็หันปลายดาบมาที่ชาวโชซอนอีกครั้ง
เหมือนตอนแผ่นดินไหวคันโต
พวกมันจะเป็นยังไงถ้าไม่ได้ชาวโชซอน
มีเรื่องทีก็วุ่นวายมาโยนความผิดให้เรา
รูปแบบของพวกมัน มีหนึ่งในสองอย่างนี้
ไม่มาลงกับชาวกยองซองผู้บริสุทธิ์
ก็เอามาลงกับพวกเรานี่แหละ
ทําไมเป็นเราคะ พวกเรามีความผิดอะไรเหรอ
ก็ผิดที่รู้เยอะมากเกินไปน่ะสิ
ตั้งแต่ห้องทดลองใต้ดินในโรงพยาบาล เรื่องที่เกิดขึ้นข้างในนั้น
ไปจนถึงเรื่องมยองจา
ถ้าอย่างงั้น แผนของนายคืออะไร
ว่ามาสิ
ที่เรียกฉันมาเวลานี้
ก็เพราะมีความคิดในหัวแล้วจริงไหม
ฉันมีคนที่อยากปกป้องแล้ว
และเพราะอย่างนั้น
ฉันเอง...
ก็อยากลองเสี่ยงชีวิตดูบ้างสักครั้งนึง
[ดนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[แชอ๊ก] รู้ไหมคะ สิ่งที่ฉันกลัวจริงๆ คืออะไร
การเริ่มฝันถึงบางอย่าง
ในโลกที่ไม่มีความหวังค่ะ
ผอ.อิจิโร่ เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะครับ
อ้าว สหายควอน!
[ดนตรีเศร้าพลิ้วไหวบรรเลง]
[แชอ๊ก] ฉันกลัวจะแน่วแน่น้อยลง
เพราะความหวังลมๆ แล้งๆ
กลัวรีรอและลังเลในสิ่งที่ต้องทํา
นั่นแหละค่ะสิ่งที่ฉันกลัว
ฉันเลยต้องขอบอกลาคุณแบบนี้
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณค่ะ นายท่านจาง
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
ฉันจะไม่ลืมคุณ
เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน! อย่า!
ลาก่อน
อย่า... อย่า!
[เสียงปืน]
[แทซัง] แต่ว่านะครับ
ตัวผม กลัวอะไรมากที่สุดรู้ไหม
การสูญเสียสิ่งที่... ไม่อยากสูญเสีย
- [เสียงนกหวีด] - [ผู้ชาย] อิจิโร่ซังถูกลอบยิง!
จับตัวไว้! ตามเธอไป!
[เสียงฝูงชนชุลมุน]
[เสียงปืน]
[ตนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[เปียโนบรรเลงทํานองเศร้า]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[แผดเสียงคํารามเกรี้ยวกราด]
[เสียงคําราม]
[เสียงคํารามต่อเนื่อง]
[เสียงกระแทกกรงเหล็ก]
- [เสียงคําราม] - [เสียงกระแทกกรงเหล็ก]
[แผดเสียงคํารามเกรี้ยวกราด]
[เสียงกระแทกกรงเหล็ก]
[เสียงคํารามเกรี้ยวกราด]
ว่ายังไงนะครับ
ไดนาไมต์ที่คุณมีอยู่น่ะ
สามารถใช้ทําระเบิดได้ทั้งหมดกี่ลูกครับ
ถามทําไมครับ
คุณจะร่วมก่อการกบฏด้วยเหรอครับ
น่าเสียดาย แต่งานที่บูมินกวานจะไม่ถูกจัดขึ้นครับ
อะไรนะ
งานศพของอิชิคาว่า จะถูกจัดโดยสํานักงานข้าหลวงใหญ่
งานที่บูมินกวานก็เลยถูกเลื่อนกําหนดออกไป
แน่ใจเหรอครับ
เรายังไม่ได้ยินอะไร จากแหล่งข่าวของเราเลยนะ
ข้อมูลนี้มาจากผู้เกี่ยวข้อง ไม่ผิดแน่ครับ
ผมรับประกันความน่าเชื่อถือ และความแม่นยําได้เลย
ว่าแต่นายท่านจาง ถามจํานวนระเบิดทําไมครับ
ในเมื่อการกบฏใกล้ยุติแล้ว
ผมว่าจะใช้ระเบิดพวกนั้นก่อนน่ะครับ
คุณไม่ได้มาเพื่อจะช่วยเรา แต่มาฮุบระเบิดสินะ
ช่างเถอะ ผมไม่จําเป็นต้องฟังอะไรจากคุณแล้ว
กลับไปซะเถอะครับ
คุณคิดจะใช้ระเบิดนั้นยังไง
- [ผู้ชาย] สหายอี! - โรงพยาบาลองซอง
ผมคิดจะ...
ระเบิดที่นั่นให้ราบครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หอบ]
ผู้พันคาโต้!
[หอบ]
[เสียงเคาะประตู]
มีปัญหาแล้วค่ะนายท่านจาง
นักแกะรอยที่ชื่อยุนแชอ๊กน่ะค่ะ
เธอก่อเรื่องเข้าจนได้แล้ว
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงเร็วขึ้น]
[เสียงกริ่งจักรยาน]
[เสียงแตรรถบีบดังลั่น]
[ดนตรีซิมโฟนีทํานองระทึกใจบรรเลง]
[เสียงฝูงชนพูดคุยซักถามกัน]
[เสียงหอบ หายใจแรง]
[ผู้ชายตะโกน] ผอ.อิจิโร่!
[ดนตรีซิมโฟนีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
เป็นยังไงบ้าง ตัวอย่างทดลองล่ะ
[ทหาร 1] ไม่เห็นเลยครับ! เรามองหามาหลายสิบนาทีแล้ว
แต่ไม่พบการเคลื่อนไหวเลยครับ
แล้วลิฟต์ล่ะ
[ทหาร 1] ถูกปิดอยู่ครับ
ในเมื่อนั่นเป็นทางเดียวที่ขึ้นมาชั้นบนได้
ตัวอย่างทดลองต้องยังอยู่ข้างล่างแน่นอนครับ
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
มันหมายความว่ายังไง
ยุนแชอ๊กหายตัวไปเหรอ หายไปไหน
เราก็ไม่รู้ครับ
พอผู้หญิงคนนั้นลอบยิงผอ.อิจิโร่แล้ว
เจ้าหน้าที่แถวนั้นก็ไล่ตามเธอไปทันทีครับ
แต่เธอหายไปเลย
เจ้าหน้าที่จากทั้งจงโนและกรมตํารวจ
ออกค้นหาทั่วตั้งแต่ฮอนมาจิจนถึงจงโน
แต่ยังไม่พบตัวเลยครับ
[ถอนใจแรง]
เมื่อครู่ก็เพิ่งมีคําสั่งให้ไปค้นคลังสมบัติทองครับ
[เจ้าหน้าที่] หาตัวให้เจอ!
รีบหาให้เจอ! ค้นหาให้ทั่ว!
[บอมโอ] ทําอะไรน่ะครับ
[เจ้าหน้าที่] เร็วเข้า! อย่าให้หนีได้!
เร่งมือเข้า!
ค้นให้ทั่วทุกมุม!
[เสียงปึงปัง]
[เสียงข้าวของหล่นแตก]
[โมริ] สถานการณ์
ดูเหมือนมันกําลังแย่ลงเรื่อยๆครับ
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้มาบอก
ข้อมูลกับคุณก็ได้ครับ
ขอบคุณนะ
แค่ข้อมูลที่คุณบอกมาก็ช่วยได้มากแล้ว
คุณไปเถอะ
คุณอยู่ให้ห่างจากผมสักพักน่าจะดีกว่า
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
[ดนตรีเครียดชวนพิศวงบรรเลง]
ระวังด้วยนะครับ จางซัง
มีมือที่มองไม่เห็น
ควบคุมทุกอย่างอยู่ครับ
[ดนตรีหยุด]
เกิดเรื่องแบบนี้ได้ไงครับท่านอธิบดี
มียิงกันกลางวันแสกๆ หน้าบ้านมาเอดะซังขณะที่เธอกําลังไว้ทุกข์เนี่ย
ขออภัยอย่างสูงครับ
ทางเราควรจะระวังมากกว่านี้
เรื่องครั้งนี้น่ะ ไม่เพียงเป็นการกระทําที่ยั่วยุเราทุกคน
แต่เป็นการก่อการร้ายชัดเจน
ช่วยหาตัวให้เจอด้วยนะ ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ท่านอธิบดี!
ถือโอกาสนี้ กวาดล้างพวกกบฏโชซอนในกยองซอง
ให้สิ้นซากไปเลยครับ!
พวกก่อความไม่สงบอย่าให้มีเหลือ เก็บให้หมด!
- ถูกต้อง! - ผมเห็นด้วย!
- [ผู้ชาย 1] เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ - [ผู้ชาย 2] กําจัดพวกมันเลย!
[เสียงโทรศัพท์ดัง]
ครับ สวัสดีครับ
ชิโร่เหรอ
[บอมโอ] เกิดอะไรขึ้นครับ
ไหนบอกว่าจะไม่แตะต้องคลังสมบัติทองไงครับ
ไหนว่าผมแค่ต้องบอกที่อยู่ของผู้หญิงนักแกะรอย
แต่เมื่อครู่มีตํารวจมาค้นที่นี่จนเละเทะไปหมดเลย
ไม่ได้ครับ
ผมทําไม่ได้ ผมขอถอนตัว
ให้เงินผมมาเถอะ
คุณสัญญาว่าจะให้ผมขึ้นเรือ
ไปโตเกียวนี่ครับ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น
ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง
ฮัลโหล ฮัลโหล
[หายใจสั่น]
[หายใจแรง]
[สะดุ้งเฮือก]
คุณลุง
[ดนตรีตึงเครียด]
ยังไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเหรอ
ไม่มีเลยครับ
ลองโยนเหยื่อเข้าไป
ไม่มีพวกท่อนซุงเหลือแล้วครับผู้พัน
ยังมีอีกคนนึงนี่
[เสียงฝีเท้า]
[เสียงปลดล็อกประตู]
เฮ้ย ออกมาได้แล้ว
เฮ้ย!
มาช่วยฉันที
[เสียงทหารออกแรงยก]
[ดนตรีจังหวะระทึก]
- [เสียงปืน] - [เสียงสะดุ้งเฮือก]
[ดนตรีน่ากลัว]
[ถอนใจแรง]
[หายใจแรง]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีลึกลับชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
มาเอดะ ยูกิโกะ
เอ...
คุณรู้จักฉันอยู่แล้วสินะ
ยุนแชอ๊กซัง
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
แปลกๆ นะครับ
อยู่ๆ พวกเจ้าหน้าที่ของญี่ปุ่น
ก็เงียบกันไปแล้วครับ
หนังสือพิมพ์ครับ! หนังสือพิมพ์ไหมครับ!
หนังสือพิมพ์ครับ หนังสือพิมพ์!
หนังสือพิมพ์ไหมครับ
หนังสือพิมพ์!
ทางโรงพักจงโนเป็นไงบ้าง
ดูเหมือนพวกนั้น
ยังไม่พบร่องรอยของยุนแชอ๊กเหมือนกันครับ
แล้วทําไมอยู่ๆ ถึงได้เงียบกันไปซะล่ะ
เป็นเวลาอื่นพวกนั้นคงพลิกแผ่นดินบนจอง กับจงโนหาจนทั่วไปแล้วนะ
บรรยากาศบางอย่างดูต่างจากปกตินะครับ
เรื่องการตายของผอ.อิจิโร่ก็ถูกปิดเงียบ
- [นาวอล] นายท่านคะ - อ้าว คุณนาวอล เป็นยังไงบ้าง
เรียบร้อยด้วยดีค่ะ
(บัตรโดยสารเรือ)
[นาวอล] เอ่อ แต่ว่า...
ฉันคิดว่าคุณควรลงไปด้านล่างหน่อยค่ะ
มีแขกมาหาน่ะ
[เสียงรินน้ําชา]
ถ้าอย่างนั้น
เชิญตามสบายนะคะ
- เธอมีธุระอะไรครับ - ไม่รู้สิ
ทั้งคู่ยังไม่พูดอะไรเลย เอาแต่นั่งเฉยๆ
เออ ว่าแต่...
ทําไมไม่เห็นนายพัคเลยล่ะ ไปไหนของเขา
ไม่ต้องหาหรอกครับ
เขาไม่มาแล้วละ
คนที่ชื่อคุณนาวอลเมื่อครู่
เธอไว้ใจได้หรือเปล่าคะ
เธออยู่กับผมตั้งแต่เด็กเหมือนครอบครัวครับ
[หัวเราะเบาๆ]
เหมือนครอบครัว ก็ใช่ว่าเชื่อใจได้ทุกคน
ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ จะไว้เนื้อเชื่อใจง่ายๆ ไม่ได้หรอกนะคะ
พวกเขาไม่ได้ทรยศเพราะชั่วร้าย
แต่ทรยศเพราะว่าอ่อนแอค่ะ
และมนุษย์ส่วนใหญ่
ก็ล้วนแต่อ่อนแอ
แล้วเหตุผลที่มาหาผมถึงที่นี่
เพราะฉะนั้น คุณอย่ารอเลยค่ะ
คุณยุนแชอ๊กจะไม่กลับมาอีกแล้วค่ะ
[ดนตรีช้าบรรเลง]
- หมายความว่าไงครับ - ฉันบอกแล้วไงคะ
การทรยศไม่ใช่เพราะชั่วร้าย แต่เพราะอ่อนแอ
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เข้มแข็งพอ
ที่จะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ
รู้เหรอครับว่าเธออยู่ไหน
ตอนนี้เธออยู่ไหนครับ
[ขึ้นเสียงดัง] มาเอดะซัง!
เธอตายแล้วค่ะ
แล้วรู้ไหมคะ
จางซังก่อนเข้าไปโรงพยาบาลองซอง
ฉันชอบคนนั้นมากกว่าเยอะ
คุณแยกชัดเจนว่าอะไรมีประโยชน์ หรือสร้างความเสียหาย
ความคิดเรียบง่าย
เพราะงั้นคุณถึงมีอํานาจ
ช่วยกลับไปเป็นแบบตอนนั้นเถอะนะคะ
ลืมอิชิคาว่า อากิโกะ และโรงพยาบาลองซองซะ
ยุนแชอ๊ก
ลืมผู้หญิงคนนี้ด้วย
แค่กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อน
ราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็พอค่ะ
แบบนั้น จางซังกับคลังสมบัติทอง
ก็จะปลอดภัยค่ะ
[โมริ] ระวังด้วยนะครับจางซัง
มีมือที่มองไม่เห็น
ควบคุมทุกอย่างอยู่ครับ
แล้วคุณรู้ได้ไงครับ
ทั้งบนจองทั้งจงโน
ผมใช้เส้นสายทั้งหมดแล้ว
ก็ยังไม่เจอแม้แต่ร่องรอยของยุนแชอ๊ก
แล้วมาเอดะซัง...
รู้ได้ยังไงครับ
ว่าคนคนนั้นตายไปแล้ว
ถ้าหากไม่ได้ฉัน...
คุณคงถูกจับกุมตัวไปแล้วค่ะ
แค่ด้วยความใกล้ชิดของคุณ
กับผู้หญิงที่ลอบยิงผอ.อิจิโร่
ก็เพียงพอที่คุณจะกลายเป็นกลุ่มกบฏได้แล้ว
เพราะฉะนั้น...
อย่าทําเรื่องอันตรายอีกต่อไปเลยค่ะ
- จางซัง - ยุนแชอ๊กอยู่ไหนครับ
บอกแล้วไงคะ ว่าเธอตายแล้ว
อย่างน้อยก็ขอให้ผมเห็นศพเธอหน่อยสิ
[พูดเสียงแข็ง] คุณหยุดทํา...
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
ให้ฉันผิดหวังสักทีค่ะ
ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับคุณ
[พูดเสียงดัง] ยุนแชอ๊ก...
เธออยู่ที่ไหน
คุณจะไม่ได้
เจอเธออีกแล้วค่ะ
[เสียงลมหายใจสั่นเครือ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไม่ว่าคุณทําอะไรลงไป ผมจะหาเธอให้เจอ
จะเป็นศพหรืออะไรก็ช่าง
ผมจะหาเธอ ให้เจอให้ได้ครับ!
[แทซังหายใจแรง]
นี่แปลว่า คุณจะบาดหมางกับฉันเหรอคะ
คนอย่างผมน่ะ มันจะไปสู้กับคนอย่างคุณได้ยังไงครับ
คุณมีอํานาจ มีครอบครัวที่ทรงอิทธิพล แถมเป็นคนญี่ปุ่น
ถ้ารู้ก็อยู่เงียบๆ เถอะค่ะ
แบบนั้นดีที่สุดสําหรับคุณ
แต่ว่านะ!
นั่นคือยุนแชอ๊ก
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจ]
ผมอาจจะเป็นแค่เจ้าของโรงจํานําต่ําต้อย
ใช้ชีวิตมาอย่างคนขี้ขลาด
ยอมทําเรื่องสกปรกทุกอย่างเพื่อเลี้ยงปากท้อง
แต่แค่สักครั้งนึง...
ผมอยากปกป้องเธอ แม้ต้องยอมเสียทุกอย่างที่มีครับ
แล้วยังไงคะ
คุณคิดที่จะสู้กับฉันยังไงเหรอคะ
สู้ด้วยอะไร
อย่าบอกนะ
ว่าด้วยพวกสวะพวกนั้น ที่อยู่ข้างคุณน่ะ
ระวังคําพูดด้วยครับ พวกเขาเป็นคนของผม!
แล้วรู้หรือเปล่าคะว่าคนพวกนั้นทรยศหักหลัง...
จางซังยังไงกันบ้าง
ผู้หญิงที่ชื่อคุณนาวอล ที่อยู่กับคุณมาเหมือนครอบครัว
คือคนที่ปากโป้งเรื่องแม่คุณเมื่อนานมาแล้วค่ะ
[แทซังตอนเด็ก] ตอนนี้แม่ผม ท่านก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน
คุณเห็นท่านบ้างไหมครับ
ชื่อของท่านคือ ชิมซุนด็อกน่ะครับ
คุณรู้จักไหมครับ
ไม่รู้จัก
ไม่เคยได้ยินชื่อเลยเหรอครับ
ไม่เคยได้ยิน
[สะอึกสะอื้น]
[สะอื้น]
(ชิมซุนด็อก)
[ร้องร่ําไห้ สะอึกสะอื้น]
[มาเอดะ] คูกับพยองคนนั้น
ไม่นานมานี้เขาเพิ่งหักหลังคุณ ในห้องทรมานของกรมตํารวจ
ตอน... ตอนนี้...
[พูดอึกอัก] ผมยอมบอกแล้วครับ
ทั้งหมด
[มาเอดะ] นายพัค เด็กคนนั้น
เพราะอยากตามหาแม่ ที่ทิ้งเขาหนีไปญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก
เขาเลยหักหลังคุณค่ะ
เขาขายนายท่านจางที่ดูแลเขามา
เหมือนครอบครัว เพื่อตั๋วขึ้นเรือราคาแค่ไม่กี่แดง
แล้วก็คนที่คุณเรียกว่าเพื่อน
ไม่ถึงครึ่งวันเขาก็ให้การแล้วว่า
คุณกับเพื่อนๆ ของคุณเป็นตัวการหลักของกลุ่มกบฏ
มนุษย์ที่อ่อนแอจนน่าสมเพชก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ
หมกมุ่นกับการเอาตัวรอดจนไม่รู้จักบุญคุณ
ไม่รู้จักแม้แต่คุณธรรม
แต่ว่านี่...
คุณว่าจะทําอะไรกับสวะพวกนั้นนะคะ
สู้กับฉันเหรอ
ทั้งที่ตอนนี้คนที่พยายามอย่างที่สุดเพื่อตัวคุณก็คือฉัน
แต่คุณจะหักหลังฉันเหรอ
คุณหมายความว่าแบบนั้นใช่ไหมคะจางซัง!
[สูดหายใจ]
[หายใจสั่นเครือ]
ก็ได้
สิ่งที่คุณพูดมาอาจจะถูก
แต่ว่า...
รู้หรือเปล่าครับ
ถ้าโลกของพวกเรา
ไม่เป็นแบบนี้ พวกเขาก็...
คงไม่ต้องเผชิญเรื่องแบบนั้น
หากโลกเราไม่เป็นแบบนี้
พวกเขาก็คงไม่โดนลากเข้าคุกแล้วถูกซ้อมจนน่วม
เพื่อให้หักหลังพรรคพวกตัวเอง
พวกเขาคงไม่ถูกนาบด้วยไฟ หรือถูกถอดเล็บมือเล็บเท้า
และคงไม่ต้องปากโป้ง
บอกชื่อพวกพ้อง เพราะทนถูกทรมานไม่ไหว
จนต้องรู้สึกผิดตลอดชีวิตหรอกครับ
แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น
พวกเขาก็เอาเป็นเอาตาย อดทนทําทุกอย่าง
เพราะต้องเอาตัวรอด
ไม่ว่ามันจะน่าอัปยศอดสูมากแค่ไหน
เพราะถ้าเราเอาตัวไม่รอด
ก็จะไม่มีใครจดจําว่าพวกเราโดนอะไรมาบ้าง
เพราะงั้นอย่าพูดพล่อยๆ ว่าพวกเขาเป็นสวะครับ
ในบรรดาคนพวกนั้น
ไม่มีแม้แต่คนเดียว ที่สมควรจะถูกคุณเรียกด้วยคําแบบนั้น
คุณเอง...
สุดท้ายแล้ว...
ใช่แล้วครับ
ผมก็ด้วย
คงจบแค่นี้แหละครับ
มาเอดะซัง
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจบรรเลง]
เข้าข้างในกัน
อากาศ...
ยังเย็นอยู่ครับ
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[สะอื้นไห้]
[ถอนใจ]
นายท่าน
นี่ผม...
ก่อนเข้ามาผมพูดอะไรออกไปนะ
ก่อนเข้ามา...
เธอพูดทุกอย่างที่ต้องพูดแล้ว
[คู] รอก่อนนะ
เรื่องอื่นผมไม่รู้หรอก
แต่ผมจะหาเบาะแสให้เจอ
ว่ายุนแชอ๊กอยู่ที่ไหนก่อนตายแน่นอน
ว่าแต่เธอ...
รู้เรื่องนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่ฉัน...
เป็นคนบอกชื่อ...
แม่ของเธอไป
ตั้งแต่...
หลังจากที่คุณแม่เสียไปไม่นาน
ถึงอย่างนั้น...
เธอก็ยัง...
รับฉันเอาไว้เหรอ
เพราะผมคิดว่าไม่ใช่ความผิดของคุณนาวอลเลย
[สะอื้นไห้]
[สะอื้นต่อเนื่อง]
อย่ากังวลไปเลย
ระดับหัวหน้าคู
ลองเขาได้แน่วแน่ตั้งใจแล้ว
เขามักจะได้อะไรกลับมาเสมอแหละ
รอดูก่อนเถอะ
ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะ
[สะอื้น]
ถ้าเธอตายแล้วจริงๆ
[สะอื้นไห้ทั้งคู่]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
เหยื่อยังไม่พร้อมอีกเหรอ
มาดามมาเอดะส่งผู้หญิงโชซอนมาคนนึงครับ
[เสียงเปิดประตู]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ผู้หญิงหอบ]
[ผู้หญิงฮึดฮัด]
[ผู้หญิงฮึดออกแรงสู้]
[ผู้หญิงคราง]
[เสียงคราง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[สัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงคําราม]
[เสียงหัวเราะหยัน]
[เสียงคําราม]
[เสียงคราง]
[เสียงคํารามเกรี้ยวกราด]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคําราม]
[ดนตรีไวโอลินบรรเลงเร้าใจ]
[ดนตรีแผ่วลงแล้วหยุด]
[ดนตรีเครื่องสายบรรเลงช้า]
[ดนตรีทํานองผ่อนคลาย]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]