Kansas City minus 4 i Oral Roberts plus 9,5.
Zaciśnij.
Jaka jest linia na czwartek?
Cowboys minus 6,5, suma 45,5.
- Giants podskoczą do 7? - Raczej spadną.
- Do usług. - W mordę! Zastawka do kitu.
- Słucham? - Nie do ciebie. Życie na kotletach.
Daj mi dychę, a ja poczekam, czy G-mani dobiją do 7.
Zrobione.
Rany! Odpalać elektrody.
Przyda się na problemy z pikawą.
Świetnie. Nie wiem, jak miałbyś w tym roku uniknąć podatków.
Co?
A tutaj?
Wypisałem wydatki na butik!
Mnóstwo stłuczonych rzeczy, kradzież, kosztowne zalanie magazynu...
- Powódź? - Nagła.
Sąsiednie sklepy też ucierpiały?
Dziwne, ale nie. Stracony sprzęt podlega odpisom.
- Rozumiem. - Pozwoliłem sobie wypisać.
Przezornie.
A dom jednorodzinny w Tarzana? Kolejne biuro?
Odpisujesz jako wydatek.
Powiem ci, co to jest.
- Wierzysz w namiętność? - Co?
Dziewczyna ma 24 lata, ale jest dojrzała, ma starą duszę.
Chce być aktorką, a to trudna droga.
Ja pomagam jej w czynszu,
a ona pomaga mi wskrzesić moje siły witalne. Życiowe.
Ma to wpływ na moją produktywność,
- dlatego to wydatek biznesowy. - Chcesz odpisać kochankę?
Skoro wolisz ignorować wszystko, co mówię...
Nazwijmy więc twój dom jednorodzinny magazynem.
Tak trzymaj.
To jak? Mam szansę na zwrocik?
Żeby dostać zwrot, trzeba płacić podatki.
- Oszustwo. - Nie mogę uwzględnić tych odpisów.
Wiem, że są lipne i byłbym współwinny. Kapujesz?
- Pewnie. - Beknę razem z tobą.
Obaj wiemy, że federalni patrzą przez palce na zakłady.
Ale nie na podatki. Tak wpadł Capone.
Spokojnie.
- Czyli co? - Płacisz minimalny podatek od dochodu.
Nienawidzę tego.
A reszta świata kocha?
Obejrzyj sobie mój chodnik.
Od lat wypaczony przez korzenie.
Starcy i dzieci potykają się i padają.
Na co idą podatki?
Gdzie ja mieszkam, w Cleveland?
Jeśli chcesz, do zeznania dołączę pismo w sprawie chodnika.
Podeślę foty.
Przygotuję dokumenty, żeby wszystkiego dopilnować.
Jeśli powinienem o czymś wiedzieć, mów.
Przekręty ubezpieczeniowe, ambitne dziewczęta...
O czym znów myślisz?
BUKMACHER
KLEJNOTY RODZINNE
Cześć.
- Co to? - Three 6 Mafia.
Dobre. Tłuste gówno.
- Cieszę się. Forsa. - Właśnie.
Trochę mało, ale wiesz, że oddam.
Niby skąd?
Zbudowaliśmy związek, który cementuje zaufanie.
Mam pytanie.
Czy kiedy wygrywałeś, prosiłem cię o jakieś cementowanie?
- Nie. - Waśnie. Płaciłem całość. Na czas.
Co mam powiedzieć? Nie mam.
- Cholera. - Dzwonię do wspólnika.
Po co?
Siedzę z 712.
Tak, kopanym studencikiem.
Brakuje mu. Dam na głośnik.
Ile?
Dużo.
To chyba nie zda.
Śmieszne. Dobra.
Sobotnia Alabama to pewniak.
Stawiam dług na linię i kwita.
- Chcesz stawiać na kredyt? - Pewna wygrana.
- Słyszysz? - Tak.
- I? - Zabij.
Czekajcie! Chłopaki!
- Jesteśmy kumplami. - Nie mam kumpli.
- Zrób to po cichu, Ray. - Chwila!
- Pójdę do rodziców. - I co?
Poproszę o forsę z funduszu.
Słyszysz? Dzwoneczek jeszcze pożyje.
Nie będziesz musiał płukać wozu.
- 24 godziny. - Kapuję. Dzięki. Dzięki, Danny!
Idź.
Dzięki.
- Kupił to. - Zasługa filmów gangsterskich.
- I wielkiego czarnego? - Włoch też nie zaszkodził.
- Jesteś przerażający. - "Zostaw broń, weź cannoli".
Cześć.
Zostaw to i oglądaj mecz.
Nie lubię.
Można sprawić, żeby było ciekawie.
Jeden zespół jest dobry, a drugi zły?
Niezupełnie. Ile masz forsy?
- Nie wiem. - To sprawdź.
Dolara.
Czerwoni wygrywają. Stawiasz na nich, wygrają, kasujesz dwa dolce.
Serio?
Stawiasz swojego dolara?
- A jeśli przegrają? - Zabieram dolara. I 10 centów prowizji.
Tobie ją odpuszczę.
- I zostanę z niczym? - Nie!
Z wieloma godzinami podniety.
Odpuszczę.
Mądry chłopak.
Widziałeś ciocię?
- Ja pier... - Ładny kapelusz.
Są moje chłopaki.
Wiesz coś o tym?
Jezu! To legalne?
- W życiu! - To masz problem.
A to co?
- Magiczne grzybki. - Kofeina przestała ci wystarczać?
Moja siostra, a twoja dziewczyna
hodowała je pod naszymi nosami,
"zapewniając terapeutyczne wsparcie niespokojnym duszom".
"Dr Lorraine Colavito,
absolwentka Centrum Ułatwienia Psychodelicznego Berkeley".
- Od kiedy jest doktorem? - Nie doktorem, tylko dilerką.
- Będą problemy. - Ładny kapelusz.
- Nic nie wiedziałeś? - Nic.
I to ma być zdrowy związek?
- Masz chwilę? - Kiepski moment.
- Odpadam! - Co?
Jestem zajęta.
- Musimy pogadać. - Nie teraz.
Za godzinę w knajpie.
Wracaj! Jesteśmy przyjaciółmi!
Daruj, mamuśko numer trzy.
Jebać to.
- Brakuje ci fikuśnego? - Ten jest dobry.
Liczy mi kroki, mówi, czy oddycham, dba o mnie.
Darujcie. Miałam pilates.
- A ten czego? - Mogę iść.
- Siadaj. - Wolę iść.
- Co jest? - Wiemy o grzybkach.
I o seansach, i reszcie.
- O czym ty gadasz? - Wiesz?
- Chcę iść. - Dobra. Nie kapujecie.
To terapia. Jesteśmy lekarzami.
- Dilerami. - Narażacie nas.
- Grzyby są gratis. - Tak wolno.
- Zgodnie z prawem. - To jak zarabiacie?
Halucynogeny są gratis, trzymanie za rączkę kosztuje fortunę.
- Przez terapeutkę. - To ja.
- Wcale nie. - Nikt tego nie wie!
- Danny Colavito? - Kto pyta?
Nie znasz mnie, ale wiszę ci przeprosiny.
Że co?
- Zegarek. - To on!
- Nie postrzeliłem cię? - Postrzeliłeś.
- Postrzeliłeś? - Nie teraz.
Czepiasz się, bo daję szczęście, a sam strzelasz w głowy?
- Napadł mnie. - Fakt.
Przyszedłem to naprawić. 12 kroków. Meta i crack.
I muszę was przeprosić. Potem zapycham do Seven-Eleven, choć bardzo nie chcę.
Przeprosisz i po sprawie?
Miałem nadzieję.
I uważajcie na Jerry'ego.
- Kto to? - Ten kelner. Wkurzony.
- On żyje? - Też kulka?
- Kosa. - Wkurwił się, bo ma stomię.
- Wini cię za nią. - Pomyślmy.
- Coś za jeden? - Tarifa.
Dobra, Tarifa. Przyjmuję przeprosiny.
I przepraszam, że strzeliłem ci w głowę.
Sponsor mówił, żebym niczego nie oczekiwał.
A jednak. Dzięki.
W mordę!
Skoczę na slushie. Kolejne przeprosiny.
- Brawo. - Bierz ich!
- Mógłbym mieć kumpla. - Chętnie wyjdę.
- Robi się coraz lepiej. - Spadamy.
- Koniec z tym. Poważnie. - Nie wysłuchałeś nas.
Koniec!
I po sprawie?
Nie jestem tu, gdzie jestem, bo odpuszczałam.
- A gdzie jesteś? - Możesz iść.
- Ma serce do interesów. - Akurat.
Realizuje śmiały zamysł. Tak buduje się fortuny.
3 do 1, że skończy w kajdankach. Kolejne dziecko urodzi ci się w pierdlu.
Dobry wieczór, panowie.
- Dawaj forsę i wyjazd. - Właśnie.
- Fundusz trudno jest spieniężyć. - Zaczyna.
Ale mam rozwiązanie.
Patrzcie.
- W mordę! - Co? To warte więcej niż wiszę.
- I trefne. - Bardzo.
- Aż parzy. - Okradłeś własną matkę?
Macochę. Ssała ojcu fiuta, aż uległ.
- Za dużo zachodu. - Wcale nie!
Najwyżej zwalę na brata. Wraca z odwyku i ich okrada.
- Ty jesteś ten dobry syn? - Chore, co?
- Dasz nam chwilę? - Stanę na oku.
Spierdalaj.
I co?
- Opchnięcie tego to droga do piekła. - Czyli?
Nie wiem, jak ty,
ale pewna kobieta doceni mój spontaniczny gest.
- Żona? - Pewnie. Ona też.
Za szczęśliwe kobiety.
Ilekroć kocham się z dziewczyną, czuję lepszą więź z żoną.
Kapuję.
Powiem więcej. Seks z 24-latką wzmacnia moje małżeństwo.
- Bo sperma nie wali ci do głowy. - Dzięki, doktorze.
- W mordę. - Możemy?
A jest wybór?
Poznajcie mojego przyjaciela.
To Patrick Ryan. Znacie jego syna, Zacha.
- Pierwsze słyszę. Kojarzysz? - Nie.
Odpuśćcie. Chłopak was sypnął.
- Jak to? - Groziliście mu. Musiał okraść mamę.
Macochę.
Wiesz, jak działamy, Carl. Nie gramy ostro.
- Może to brat Zacha? - Powiedziano nam, że to ten zły.
- Owszem. - Pat Junior
siedzi w Brownsville i nie może wyjść za kaucją.
Może, ale mam go dość.
- Współczuję. - Zamknij się. Będzie tak.
Pan Ryan nie oskarży własnego syna, dlatego wam się fartnęło.
- Kalmary? - Na środek.
Nie krępuj się.
Nie ma tematu, tylko zwróćcie biżuterię.
- Będzie trudno. - Lepiej nas zabij.
DARUJ
- Były kłopoty? - Łatwizna.
- To wszystko? - Mniej więcej.
- Jak to? - Tiarę ma babcia.
Chcesz, to jej zabierz.
Najgorsze, że gówniarzowi się upiecze.
- Nie płaci i nie siedzi. - Biały przywilej.
- Cicho. Nie psuj mi nienawiści. - Przez ciebie sram do torebki!
Zdychaj, skurwielu!
- Mignęło ci życie? - Nie.
Mnie też nie.
- Szkoda. - Wielka.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński