Zanim Faisal podpisze umowy, trzeba je dać prawnikowi do sprawdzenia.
Tak, ojcze. Zajmę się tym.
Hej, skąd masz ten pager?
Daj mi go. Kierunkowy z Singapuru.
To chyba hotel w Singapurze. Odbierzemy w gabinecie?
Jemy śniadanie.
Singapur jest w innej strefie czasowej.
Mamy rok 1987. To początek nowej ery.
- Nie możesz oddzwonić? - Mówisz serio?
Jak najbardziej.
Przechyliła się szala. Jesteś rzecznikiem rodziny.
Tak, ojcze. Zadzwonię do niego. Wybaczcie.
Ponoć Faisal pracuje nad projektami budowlanymi w Londynie.
Wiem, skarbie. Dziękuję.
Muniro, dlaczego nosisz źle dobrane kolory?
To początek nowej ery, mamo. Mamy rok 1987.
Czasy się zmieniły tylko dla ciebie?
A Farida? Niech Bóg ją błogosławi.
Powiem szczerze. Ma o wiele lepsze wyczucie mody.
To taka słodka dziewczyna. I śliczna.
Niech Bóg ją błogosławi. Słodka jak czekolada!
Porzuć tę bezproduktywną zazdrość.
Ciesz się, że już nie jesteś tam sama.
O ile nie zjedzą jej żywcem.
Oczywiście, że zjedzą. Jest „słodka jak czekolada”.
KRÓLOWE GIEŁDY
Ta sukienka wygląda okropnie.
Jakbym założyła worek na kartofle!
To szkoła, a nie pokaz mody.
Jak tylko trochę zaoszczędzę, wrócisz do brytyjskiej szkoły. Obiecuję.
- Konieczne są kompromisy. - Nawet nie pasuje.
Wyjdź i mi pokaż. Poprawię.
- Chodź! - Nie chcę.
Wyłaź!
No dalej!
Wyglądasz wspaniale. Daj, poprawię.
Każą nosić mundurki, abyś mogła skupić się na nauce.
To niesprawiedliwe.
Ja zaczynam szkołę, a ty pracę.
Ale ja wyglądam nędznie, a ty olśniewająco.
- Serio? Wyglądam olśniewająco? - Tu chodzi o mnie czy o ciebie?
Z całą pewnością o ciebie.
Wiem, że to dla ciebie coś nowego i przerażającego.
Ale to my nadajemy ubraniom piękno, nie na odwrót. Uwierz mi.
Szybko, jesteśmy spóźnione!
Nie każ Roshanowi czekać. Zobaczmy.
Ślicznie wyglądasz.
Dziękuję.
Świetnie ci dziś pójdzie.
Oby.
Tobie też.
- Jak się masz, wujku? - Dobrze, dzięki.
Jak się czujesz, wożąc córcię do pracy?
Znakomicie, rzecz jasna.
- Opiekuj się nią, proszę. - Z przyjemnością.
Nie masz lunchu? Tata ci nie spakował?
Oprowadzę cię. Będę taka miła.
Tylko nie stój obok mnie, kiedy handluję.
Świetnie!
Wspaniale! Stale przybywa tu kobiet!
Jak miło!
- Proszę zanieść raporty chłopakom. - Dobra.
Tak zaczyna się dzień. To był Mishari. Potem cię przedstawię.
Poznaliśmy się, gdy byłam u Amira w zeszłym miesiącu.
Czyli kiedy układałaś się za moimi plecami.
BANK PRZYSZŁOŚCI – BANK ISLAMU KOUT KAZIMA SHIPPING – UNITED ARAB BANK
Dlaczego się na nas gapią?
Gapią się na ciebie, skarbie. To nasi szefowie.
- Kobiety przejmują nasz świat. - Dasz palec, wezmą całą rękę.
Muszę przyznać, że jest śliczna.
Hassanie, mamy pracę. Zaróbmy coś, zanim zamkną giełdę.
Tak tylko mówię.
Dzięki.
Dziękuję.
Tu się robi kawę i herbatę. Traderzy nie mogą być spragnieni.
- Herbatę? - A myślałaś, że co będziesz robić?
Deale korporacyjne?
Walid pije z dwiema łyżeczkami cukru.
Hassan pije z mlekiem marki Rainbow. Ja nic nie piję.
Nie? Dlaczego?
- Na marnuję czasu na przerwy w toalecie. - Muniro.
Jeśli Hassana to interesuje, mamy 70 akcji Chemic.
Rahim, wczoraj też miałeś. Obniż cenę, to pogadamy.
Nie przedstawiłaś nas.
Po co? Długo nie pociągnie.
Coś nie tak?
Za szybko dla ciebie?
Nie widzę tu żadnych innych kobiet.
Jaka bystra! Ty to masz oko.
Dlatego powinnyśmy sobie nawzajem pomagać.
Już ci utorowałam drogę.
Czyżby chodziło o sprawę z akcjami Kazimy?
Myślałam, że obie możemy skorzystać.
Ale jeśli cię czymś uraziłam, przepraszam.
Budziłaś mój szacunek, aż przeprosiłaś. Koniec obchodu. Twoje biurko.
Tu Bank Przyszłości toczy swoje boje na śmierć i życie.
Przyjaźnicie się?
- To moja kuzynka. - Jesteście krewnymi!
Szybko, musicie mi kupić 11 000 akcji Mobile Telecom.
Aż tyle?
Podsłuchałem syna Nabila.
Jego tata ma dużo udziałów, które musi sprzedać po 12,2.
Wyśmienicie. Śledzimy tę firmę od jakiegoś czasu.
- Za dwa tygodnie wypuszczają nowy pager. - Czy ktoś jeszcze o tym wie?
Zapewne wszyscy. Każdy bank.
Syn Nabila na pewno to upublicznił.
Dalej! Szybko skupcie akcje z rynku!
- Pani… - Farida Al-Ma’moun.
Nasza nowa asystentka? Witamy w najlepszej ekipie na giełdzie.
Proszę pytać w razie wątpliwości.
To zaszczyt być częścią ekipy.
To nie jest pytanie.
Obyś przyniosła nam szczęście.
Dzisiejsza lekcja dotyczy dziedzicznych cech różnych stworzeń.
Omówimy pająki.
CECHY DZIEDZICZNE STWORZEŃ – PAJĄK
Nowa uczennica?
Znajdź sobie wolne miejsce.
Zapiszcie…
Dziękuję.
Co pozwala młodemu pająkowi stworzyć taką samą sieć jak jego matka?
Mays?
Nie wiem.
Wstań, żebym usłyszała twoją odpowiedź.
Powiedziałam, że nie wiem.
A nowa uczennica wie?
Nie było mnie tu wczoraj.
Na pewno uczono cię tego w brytyjskiej szkole.
Młode pająki mogą stworzyć tę samą sieć,
bo matka przekazuje im wrodzone zachowanie,
czyli cechy dziedziczne.
Świetnie. Zgadza się.
Odziedziczone zachowanie nazywamy cechą dziedziczną.
Guma do żucia.
Weź te włosy z mojego biurka.
Każda z was kupi 5500 udziałów
Mobile Telecom za 12,2.
- Po co kupujemy te same akcje? - Nabil to Szpica.
Ciężko przewidzieć, co kombinuje.
Saud chce się zabezpieczyć.
Wie, że Nabil nie sprzeda wam obu.
Ma nadzieję, że jednej się uda.
Ty weź Telecom, ja Chemic.
To ja ustalam strategie, nie ty.
Mamy do czynienia z Nabilem. Troszczę się o nasz interes.
Ja dbam o siebie. Jeśli polegniesz z tymi udziałami,
może zrozumieją, że to praca nie dla ciebie. Czy dla niej.
Upieczemy dwie pieczenie na jednym Nabilu.
Przepraszam. Kim jest Nabil?
Nabil ma ksywę Szpica. To makler giełdowy.
Jest najbogatszy, ale się nie dzieli.
Stań mu na drodze…
A rozdepcze cię i zostawi bez grosza przy duszy.
Mannour, gdzie jest łazienka?
- Nie ma tu damskiej toalety. - Naprawdę?
A jeśli cię przyprze?
Naprzeciwko ulicy jest smażalnia kurczaków.
Masz pięć minut, aby pójść tam i wrócić,
zanim otworzy się giełda.
Już wiesz, czemu poszczę?
MOBILE TELECOM
Sześć tysięcy!
Chcę 5500 udziałów od Mobile Telecom!
Chcę 5500 akcji!
Za 12,2!
- Nie martw się. - Chcę 5500!
- Chcę 1200, Mobile Telecom! - Proszę.
Nabil, mówię do ciebie. Chcę 5500!
Zostało nam tylko 15 000 akcji Mobile Telecom po cenie 12,2.
Chcę 5500 udziałów od Mobile Telecom!
- Za 12,2? - Chcę 5500 dla Banku Przyszłości!
- Chcę… - Wezmę 15 000! Mobile Telecom!
- Chcesz 15 000 akcji? - Tak.
- Załatwione. Gratuluję! - Dziękuję.
Wybacz, siostro.
- Byłam tu pierwsza! - Nie ośmieszaj się.
Nie płaczcie, przyjaciele.
Jutro będziemy mieli kolejne 20 000 akcji Mobile Telecom,
ale w innej cenie.
Za 12,7, a nie 12,2. Wciąż doskonała cena.
Mogłeś mi dać 5500 po niższej cenie!
Sprzedam tobie, sprzedam jej…
- Byłam tu przed nią. - Nikogo nie widziałem.
Teraz mnie widzisz?
Wiesz, dlaczego nie lubię handlować z kobietami?
Nie potrafią się kontrolować.
Na co czekacie? Podnoście te bilety!
Jeśli tak chcecie wygrywać,
długo tu nie wytrwacie.
Trzynaście tysięcy pięćset…
Wybaczcie.
Pan Saud chce raport finansowy Logic Warehouse.
Nie zgadza się z górą, że warto zainwestować.
No dobra.
Przekaż, że powierzymy zadanie nowej.
Poszczęściło ci się. Skończ do jutra w południe.
Nie zwalaj na nią za dużo roboty. Wciąż nie wie o kluczach.
- Nie mów jej. - Nie?
Jakie klucze?
Zbliż się.
Jeszcze!
- Przysięgnij, że nie powiesz. - Jasne.
- Powiedz to. - Przysięgam, że nie powiem.
Na pewno?
- Zgubiliśmy klucz do Izby Rozliczeniowej. - Co?
Ciszej!
Bez niego nie zamkniemy transakcji.
Dziewczyny są bardziej spostrzegawcze. Na pewno go znajdziesz.
Rozejrzyj się ze swojej innej perspektywy.
Musiał zapodziać się w budynku.
Jeśli go znajdziesz i jeszcze skończysz raport…
Odbijesz sobie u Nabila wcześniejszą wtopę.
Umowa stoi?
Wszystko dobrze?
Tak. Wszystko w porządku.
Mój kolczyk. Zgubiłam kolczyk.
Może zgubiłaś go wcześniej, gdy się potknęłaś.
Widziałeś mnie!
Jak my wszyscy.
- Zaraz ci pomogę. - Nie, szkoda twojego czasu.
W porządku. Dopóki herbata się nie zaparzy.
Nie musisz tego robić.
W życiu nic nie trzeba robić.
Jak idzie pierwszy dzień w pracy?
To aż tak oczywiste?
Szczerze to tak. Wyróżniasz się w tłumie.
Ten kolczyk nie jest tego wart. Kupię inną parę. Dziękuję.
W porządku.
- Na pewno? - Tak.
Daj znać, jeśli go znajdziesz. Będę mógł spać spokojniej.
Khalifa Saber.
Asystent tradera. Kout Bank.
Farida Adeeb. Asystentka tradera, Bank Przyszłości.
Herbata ci pomoże. Długi dzień przed tobą.
To?
Nie sądziłem, że lubisz herbatę. Tak dobrze?
Przepraszam.
Chodźcie.
Wiecie, że jej tata rozwiódł się z mamą?
Ojciec ją zostawił. Nawet nie chce jej widzieć.
Pewnie się wstydzi. Jego córka uważa się za lepszą,
bo chodziła do brytyjskiej szkoły. Jest jak nuggetsy.
Brązowa z zewnątrz, biała w środku.
Gdzie jest klucz?
Pracuję nad raportem finansowym.
Poszukam go, gdy budynek będzie pusty.
W domu wszystko dobrze?
- Tak. - To fajnie.
Zna ją pan?
- Saud. - Idź, Youssefie.
Saud? Po co tak formalnie?
Chcę z tobą pogadać o Nabilu.
Kiepskie miejsce na rozmówki o pracy.
Żaden problem. Zaczekam.
Youssefie. Chodź, dokończysz.
Miła odmiana. Zazwyczaj to ja kupuję.
Cenisz swój czas, więc postanowiłam ci postawić.
Co za droga uczta!
Nie mogłaś omówić z Hassanem tego starcia z Nabilem?
Nie cierpi mnie jeszcze bardziej niż Nabil.
Nie znasz powiedzenia…
„Kto nie ma wrogów, ten nie doświadczył przyjemności”.
Hassan bywa męczący, ale możesz się od niego wiele nauczyć.
- Zawsze polegałam na sobie. - Czego chcesz w zamian za tę łapówkę?
Czasami nie wystarczy polegać na sobie.
Nie wiem, czemu Nabil tak mnie traktuje. Nie handluje ze mną.
- Tydzień temu dał ci udziały Al-Taqa. - Hassan w jednym ma rację.
Farida utrudniła mi życie.
Wcześniej błagałam Nabila o handlowanie ze mną.
Teraz widzi we mnie reprezentantkę ogółu kobiet.
Zostaw to mnie.
W końcu Bank Przyszłości znaczy więcej niż Nabil.
Nie zechce stracić interesów z nami.
Wpadnę jutro do auli z chłopakami.
Ufam, że po tej wizycie będzie handlować z tobą i Faridą.
- Ze mną i Faridą? - Tak, ale bank ma priorytet.
Przekaż jej, że to dzięki tobie.
Niech ma u ciebie dług.
Zaimponowało mi, jak rzuciłaś mu biletami w twarz.
Ale siłowe rozwiązanie nie pomoże z każdym.
Na niektórych działają komplementy albo taki soczek.
I wystarczy.
Smacznego.
Głodna?
- Jedno ciastko czy dwa? - Dwa, proszę.
Już się oswoiłaś?
Tak, wiem, gdzie jest herbata i kawa.
I głowa mnie boli, że hej.
Proszę.
Różnica między giełdą i innymi rynkami
jest taka, że tu jest dżungla.
Inwestorzy są jak małpy, które gonią za każdym, aby ukraść banana.
Chodź.
Dzięki, Salemie.
Chodź, pokażę ci.
- Zobacz. Tu mamy… - Maklerów.
Brawo. Zobacz.
Widzisz te biurka? Tam przesiadują maklerzy.
Trzeba znaleźć najmądrzejszego, który urywa przed nami najlepsze deale.
Znają naszą chciwość, więc chomikują te banany.
Przebiegłe małpy!
W tym nikt nie przebije Nabila.
Szpicę!
Może wznieść cię na szczyt albo ściągnąć na dno.
Myk polega na dotarciu do niego. Wtedy można wygrać.
O ile nikt cię nie wypchnie z twojego miejsca.
Też możesz.
Daj.
To jego loża.
Jako jedyny makler ma tu lożę.
Spójrz na stół.
Przekupstwo?
Nie!
Uważaj na język. „Pochlebstwa”.
Musisz poznać upodobania każdego maklera i flirtować.
- Co? - Nie w takim sensie, Farido.
Przykładowo, Nabil lubi pistacje.
W obecnej sytuacji trudno o irański towar.
Ale na szczęście znam kogoś, kto może je zdobyć.
Proszę.
Czy my nie…
jesteśmy rywalami?
Oczywiście.
Co nie znaczy, że nie możesz mi być winna jednego banana.
Kto wie? Mogę zgłodnieć.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Nie zgub.
Nie stracę okazji, by wejść w łaski Nabila.
Moja kolej?
Pięć.
Nasłuchasz się od mamy za ominięcie kolacji.
A jaką miałam opcję, ojcze? W pierwszy dzień nie mogłam odmówić.
Szczerze mówiąc, umieram z głodu.
Cześć.
Babcia zaplotła ci warkocz?
Nie, ja sama. Twoja kolej, dziadku Adeebie.
Ćwiczyłaś na skrzypcach przed grą?
W nowej szkole nie ma orkiestry.
To nie powód, aby przestać ćwiczyć.
Kto zauważy? Królowa Elżbieta?
Jak ci minął dzień?
Zdałam relację przy kolacji.
Przy tej, którą ominęłaś.
Mam się powtarzać?
Miała cudowny dzień.
To dobrze. Obie miałyśmy udane pierwsze dni.
Jakie są dziewczyny w szkole?
Boskie.
Zapakuję prezent i popracuję nad raportem finansowym.
Niech nie siedzi długo. Jutro szkoła.
Mów.
Bądź szczera. Jakie są naprawdę te dziewczyny?
To diablice.
Stop.
Dlaczego wciąż grasz zachowawczo?
Ta strategia nazywa się Blitz.
Czasami trzeba mocno uderzyć w rywala.
Zobacz.
Do ataku potrzebuję całej armii.
Wręcz przeciwnie, skarbie.
Musisz wykazać odwagę, aby wzmocnić swoją pozycję,
i użyć elementu zaskoczenia na swoją korzyść.
Słyszałaś swoją matkę.
Gasimy światło.
Dobra.
KUWEJCKA GIEŁDA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH
Ojcze, czyli handel akcjami firmy jest niedostateczny.
Kup jedną akcję czy całość, a ceny wzrosną.
Słyszycie? Wszyscy kupujemy.
Co to jest?
Prezent na pępkowe?
Proszę, ojcze.
- Idź z nią pogadać. - Dobrze.
Czego?
Prezent dla pana ojca.
Wygląda jak zestaw szklanek.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Mówi, że to dla ciebie.
Farisie, musimy kupić możliwie dużo z tej firmy.
A co z tą, ojcze?
Próbujesz wkraść się w łaski Nabila? Nie musisz. Rozwiązałam nasz problem.
Nasz?
Miałyśmy pracować oddzielnie.
Prawda.
Jedziemy na tym samym wózku. Muszę pomóc tobie, aby pomóc sobie.
Nie usłyszę nawet „dziękuję”?
Mój ojciec odłoży dla ciebie 5500 udziałów Telecom.
Po 12,7 za akcję.
- Tylko dla ciebie. - Tylko dla niej?
Siejesz wiatr, zbierasz burzę.
Dziękuję.
BANK PRZYSZŁOŚCI
Kiedy pójdziesz do Nabila?
Przepraszam, że przerwałam.
Nie szkodzi.
Lepiej tutaj niż u barbera. Wejdź.
- Czego chcesz? - Kiedy do niego pójdziesz?
Tak, panie Saud?
- Mishari, o której spotkanie u Nabila? - O 14.30.
Dobrze.
- O 14.30. - Pójdę z wami.
Zostaw to mnie. Dla własnego dobra…
Wystarczy, że utorujesz mi drogę. Resztą zajmę się sama.
Dobrze.
Możesz pójść. Ale obiecaj, że będziesz grzeczna.
Przyniosę mu herbatę z mlekiem i posprzątam lożę. Obiecuję.
Ufam, że nie planujesz zjeść tego sama.
Nie. Podzielę się z przyjaciółkami.
WSTAŃ I OKAŻ NAUCZYCIELOWI SZACUNEK GODZIEN PROROKA
Dziewczyny, zjecie coś?
Proszę.
- Dziękuję! - Nie ma za co!
Ktoś jeszcze?
Komu nuggetsy?
Jakie to okrutne! To się nazywa kanibalizm.
Mam więcej, jeśli chcesz.
Tak, daj mi więcej.
Chcesz?
Różnie bywa i nie zawsze można…
Bez sera dla Mishariego.
- Dziękuję. - A to dla was.
- W końcu jedną rzecz zrobiłaś dobrze. - Dwie.
Potrzymaj.
A to dla Sauda.
- W samą porę. Będzie zadowolony. - Dzięki.
Bez pomidorów?
Mam 5500 akcji po 12,7 za akcję.
Po 12,7 za akcję?
Czemu nie za 12.2? Nie spróbowałaś nawet?
Jak poszło wczoraj?
Dobrze. Zobaczymy, co pomyśli Saud.
Co to ma do rzeczy?
Pytamy o klucz. Pamiętasz?
Musiałam dokończyć raport finansowy Logic Warehousing.
Zrobiłaś go. Co teraz?
Potrzebujesz? Prawie skończyłem.
Nie, mam inne zadanie.
A kiedy chcesz swojego banana?
- Pistacje zadziałały? - Tak.
Dał mi 5500 akcji, ale po 12,7.
- Idealnie! - Ten okropny Walid ma to gdzieś.
Czego szukasz?
Nic, po prostu…
Parę dni temu zgubiłam ważne akta.
Klucze do Izby?
Wiesz, gdzie są?
Co się stało?
- Izba Rozliczeniowa to wydział. - Co?
To nie jest konkretne miejsce z drzwiami.
- Jakby to ująć? - Co ty mówisz?
Wkręcają cię.
Spokojnie. Robią tak każdemu nowemu pracownikowi.
To taki durny rytuał powitalny.
Nie przejmuj się. Wiesz co?
Pierwszy raz widzę, żeby nowy asystent tyle ich szukał.
- Dowodzisz swojej wydajności. - Tak.
- Bardzo wydajna! Nabrali mnie. - Trzeba uczyć się na błędach.
Witam.
Miło was tu gościć.
To przyjemność móc tu być. Abu Khalidzie, doceniamy ten gest.
Zasługujecie choćby na ucztę.
Szkoda tylko, że jedno z was nie okazuje szacunku mężczyznom.
Ale jestem wyrozumiały i umiem wybaczać.
Miło z twojej strony. Zawsze byłeś litościwy.
Saudzie, sprawiedliwy ze mnie człowiek.
- Zgoda. - Dzięki Bogu także bogaty.
Oczywiście.
A jeśli twoi nowi asystenci
przyszli tu,
aby przeprosić i zakopać topór, jestem na to otwarty.
Abu Khalidzie,
masz wielki prestiż i majątek. Potrzebujemy cię.
Ale wy nas też.
Musimy współpracować w dobrej wierze.
Ostatnio niechętnie handlujesz z naszymi asystentami.
Jesteś praktycznym człowiekiem.
Niektórzy twoi asystenci szkodzą naszym relacjom.
Cóż mogę dodać?
Jak powiadają: „Trzeba płynąć z prądem zmian”.
Mój syn, chwała mu, mówi, że zmiany już zaszły.
- Zgoda. - Tak zaiste jest.
Dlatego, Saudzie,
zgodziłem się na handel z twoją nową asystentką.
Ale tę tutaj…
ukarzę.
Dlaczego?
Nie okazujesz nikomu szacunku.
Chcesz toczyć ze mną boje?
Broń Boże!
- Jesteś grubiańska. - Mnie też powinieneś szanować.
Słuchaj, czekam na twoje przeprosiny.
Mężczyzna by cię nie przeprosił.
Porównujesz się do mężczyzny?
Dziewczyno.
Pamiętaj, że jesteś kobietą!
Nie mogę cię traktować jak mężczyznę.
Nie mogę z tobą rozmawiać w ten sam sposób.
Nie mogę nawet z tobą tak samo pożartować.
„Pożartować”? Serio?
O tak!
Moje żarty nadają się tylko dla mężczyzn.
Mogę opowiedzieć żart?
To właściwa pora?
Kiedy żona może zrobić z męża milionera?
- To dowcip czy pytanie? - Nie wiem.
Kiedy jest miliarderem.
Ojcze, nie jest ani mężczyzną, ani kobietą.
Tu masz rację.
Wszystko gra? Będziemy współpracować?
Daj jej 5500 akcji Telecom.
Po 12,7 za akcję.
Nie, poproszę za 12,2.
Niech tak będzie. Weź udziały i wyjdź.
- Nie chcę stracić więcej. - Zrobione, ojcze.
Przepraszam. Muszę do toalety.
TOALETA – PANOWIE
Wynocha! Nie gapić się!
Szybciej! Won!
No już! Wynocha!
Co to było?
- Byłem w szoku. - Aż się spociłem! Coś strasznego.
- Nie winię cię. - Chciała pożartować.
- Pożartować? - U Nabila?
- Jest taka naiwna. - Ale cię ominęło przedstawienie.
Ze zwrotem akcji w finale.
Twoja kuzynka jest zwariowana.
Idzie.
Cześć.
Jak zwykle się popisujesz.
Zasłużyłam sobie. Nabyłam Telecom za 12,2.
Farido, dokończ pracę. Potrzebuję kluczy.
Nie ma żadnych.
Tak jak waszych manier.
- Wściekła niczym osa! - Wracaj!
Muniro.
To dla ciebie z góry.
To był twój pomysł, prawda?
Nie do końca.
Ale musi nauczyć się bronić.
Potrzebuje ojcowskiej ręki.
Adeebie, szuka oparcia, a ty sprowadziłeś ją na manowce.
Jej matka cierpiała 13 lat w małżeństwie.
Powinienem był ją nauczyć, jak się bronić.
Skoro ją zawiodłem, nadrobię przy Jude.
Przepraszam. Wrócić później?
Nie. Przyszłaś w samą porę.
Zapraszamy. Usiądź przy moim biurku.
- Śmiało. - Dzięki.
Witam. Usiądź.
Witamy.
Żona wciąż dopytuje, jak ci idzie.
Yara jest taka kochana. Co u niej?
Wszystko dobrze. Jest rada, że Amna zagra solówkę.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Mów. Jak tam w pracy?
Jest niesamowita.
Zwłaszcza że znalazła klucze do Izby Rozrachunkowej w dwa dni.
Szybko się przystosowałaś.
Słuchaj. Hassan i Walid
miewają okrutne poczucie humoru,
ale są nieszkodliwi.
Musisz się przejmować tylko jedną osobą: nim.
Tylko jego opinia się liczy.
- I jak się spisuje? - Raport dla Logic był doskonały.
Szybko go zrobiła, jest precyzyjny i szczegółowy.
- Bywa uparta. - Tego nam trzeba.
Uporu.
Martwię się o jej lojalność.
Ponoć zakolegowałaś się z jednym z naszych rywali.
Co? Z Khalifą?
Nie.
Wyjaśniał mi tylko, jak rzeczy tu funkcjonują.
Miło jest zaufać każdemu.
Ale wiedz jedno.
Każdy, kto próbuje się zaprzyjaźnić i zbliżyć do ciebie,
chce tylko pozyskać informacje.
To się nie powtórzy.
Farido, nie powiedziałaś mi, w jakim celu tu przyszłaś.
W jakim celu?
No właśnie.
Zastanawiałam się, czy da się zapewnić toaletę dla pań.
Będę szczery. Dopiero się dowiedziałem, że nie ma żadnej.
- To żenujące! - Tak.
Nie mamy żadnego wpływu na zarząd giełdy.
Munira nigdy nie narzekała.
- Prawda. - Rozumiem.
To proszę wybaczyć.
- Jasne. - Jasne.
Hej, Farido.
Dobrze ci minął dzień?
Co się stało?
Sprawdzałem, czy działa twój nowy pager.
Cieszę się, że tak.
- Dziękuję za prezent. - To ja dziękuję tobie.
Nabyłaś dla nas akcje Telecomu, a my kupiliśmy ci ich pager.
To zbyt wiele.
Zasłużyłam sobie na to?
Po dzisiejszej akcji zasługujesz na awans, a nie na pager.
- A kto wezwie mnie pagerem? - Administracja, rzecz jasna.
Możemy cię nagle potrzebować.
To tylko do pracy? Tak?
Odbieraj, żeby się przekonać.
Będziemy w kontakcie.
To do jutra.
Oficjalny rzecznik rodziny!
Czyżbyś nie mógł spać?
Wiesz, co tata zrobi, gdy cię tu znajdzie?
Co tutaj robisz?
Przechylam szalę.
Napisy: Przemysław Stępień