Mamo, serio mnie tu przyprowadziłaś?
Przestań ględzić.
Musimy starannie wybrać. Znasz babcię Habibę.
- Wyglądają tak samo! - A skądże!
Stare mają żylaste mięso. Nie zatrzymuj się.
- Jasne. - Nie zachowuj się jak bachor.
- Przyjrzyj się temu. - Nie widzisz, co mi się stało?
Nie teraz! Sprawdź to jagnię. Jest młode czy skurczyło się z wiekiem?
Wygląda nieźle.
Sprawdź zęby. Upewnij się.
Pokaż mi uzębienie.
Rany! Niesamowite!
Jeśli owca ma siekacze, nie jest jagnięciem.
Babcia Habiba jada jagnięcinę. Nie tknie dorosłej owcy.
Nie ma siekaczy. To jagnię. Wszystko dla babci Habiby.
Sprawdź jeszcze kopyta.
Siostra nie da mi żyć, jeśli coś przeoczę.
W końcu to urodziny mojej drogiej mamy.
Kończy 80 lat. Oby żyła długo.
Kopyta są bez skazy. Owca wygląda niczym nowo narodzona.
- Dziękuję. - Proszę.
- Zgodnie z umową 30 dinarów. - Nie, 40.
Tydzień temu przez telefon mówił pan, że 30. Skąd nagle 40?
Jeśli pani nie chce, znajdę innych chętnych.
- Mamy tylko kilka. - Szlag!
Daj dziesięć.
Nie patrz tak na mnie. Muszę kupić.
Mam się ciotce podłożyć na przyjęciu?
Poproszę ojca, żeby ci oddał razem z kieszonkowym.
Ciocia Nojood i tak cię skrytykuje.
Nie zadowolisz jej.
Krytyka przychodzi jej naturalnie. Proszę.
To rodzinne. Na szczęście mnie te geny ominęły.
Widać biznes kwitnie.
Hodowla bydła ma dołek, a owiec ma się świetnie.
Co ma pan na myśli?
Nie zrozumie pani. To za trudne.
A nuż to pojmę. Proszę mówić.
Choroba szalonych krów w Wielkiej Brytanii miała negatywny wpływ na dystrybucję.
Potem zbankrutowały farmy bydła w Stanach.
W zeszłym tygodniu nasz konkurent sprowadził stado bydła.
Wszystkie napromieniowane po Czarnobylu.
Co za pech!
Wszyscy jedzą mięso jagnięce.
Owce są zatem pożądane, a ich ceny szybują, tak?
Na to wygląda.
Chodźmy.
KRÓLOWE GIEŁDY
Tak.
Co to ma być?
Sto dwanaście dinarów za żarówki?
- Oszalałaś? - Potrzebne są światła w ogrodzie.
W składzie jest od licha oświetlenia.
Co to jest? Ile kosztowało?
Już zapłacono, proszę pana.
- Tak? - Proszę.
Co?
Mam na 80. urodziny mojej mamy użyć jakichś wiekowych żarówek?
Jude! Podejdź tu, skarbie!
Zobaczmy!
Wasza matka rodziła całą waszą szóstkę pod drzewem.
Nie przejmie się oświetleniem ogrodu.
To moja matka. Oddałabym jej cały świat.
Odmawiasz mi paru dodatkowych żarówek dla niej?
Przecież nie proszę o księżyc.
Księżyc to w sumie najtańsza opcja oświetleniowa.
To moja matka!
Dobrze, ale koszty tylko rosną.
Poprosiłam Khawlah o wsparcie. Przypomnę jej.
Jest teraz majętna, ale też rodziła się pod tym drzewem.
- Urocze! - Zabierz je stąd.
- Co? - Zabierzcie je!
- Wyprowadźcie. - Won!
Już dobrze. Nie bój się.
Jagnięta są takie słodkie. Dlaczego niektórzy ich nie lubią?
No nie? Są takie słodziutkie!
Juju, pomożesz mi z czymś?
Tylko pobędę z jagnięciem. Daj mi pięć minut.
Ale tylko pięć minut.
Jasne.
Chciałabym otworzyć konto.
Dowód osobisty i pierwsza wpłata.
A konsygnatariusz?
- Nie wiedziałam, że jest potrzebny. - Nie jest, ale lepiej mieć podpis męża.
Może dla pana, ale nie jestem mężatką.
A pani ojciec?
Też nie jest moim mężem.
- Dobrze. Mogę prosić o dowód? - Tak.
Bank Przyszłości?
- Mama pracuje na giełdzie. - A nie ma nawet konta.
Sama sobie pani poradzi?
Proszę mi zaufać. Umiem obchodzić się z pieniędzmi.
Tak jak mówi, pracuję na giełdzie.
Dobrze.
To ceny z Chicago?
Pracuję nad tym od świtu i nawet mnie nie powitasz?
Dzień dobry, dziękuję. Dobra robota.
Oto dane dla cen mięsa z ostatnich 20 lat.
Ceny wieprzowiny, których chyba nikt nie czyta.
Aż do dziś. A owiec?
Owiec?
Akta zaginęły. Chyba że ma je Saud.
- Mógł zabrać i nie oddać. - Saud też o to prosił?
Tydzień temu. Jest geniuszem.
Co racja, to racja.
Proszę wejść.
Witam. Cofam to.
Nie wzywałem cię pagerem. Trzeba zaudytować jakieś konta?
Będę też wpadać bez bycia wezwaną pagerem.
- Podobno masz teczkę owiec. - Kto pyta? Hasan?
Tydzień temu ustaliliśmy pozycje na żywiec.
Potrzebuję teczki.
Dlaczego? Wiesz coś?
Nie czytałeś? Ty mi powiedz.
Ceny owiec.
Poszybowały…
- Przepraszam. - Wybacz.
Proszę.
Musiałem sprawdzić temat.
Czytałeś o krowach z Czarnobyla?
Tak, wywołało to skok cen owiec tydzień temu.
Było, minęło. Ceny się ustabilizowały.
Nie, przez tydzień ceny żywca wzrosły o dziesięć dinarów.
Proszę, miłej zabawy.
- Mam przeczucie. - Ty i te twoje przeczucia.
Bez podkładki są bezużyteczne.
Po to mi teczka.
Jakby co, powiedz Hasanowi. On podejmie decyzję.
Na stronie 27 czeka cię małe zaskoczenie.
Lepiej nie przegap.
Nic mi nie umknie. Obiecuję.
Mówię ci, są w drodze.
Zaufaj mi. Kwiaty dotrą rano.
Mamo, kupiłam kwiaty, które chciałaś.
Kończę.
Musimy kupić. Mam pomysł na ofertę przetargową.
Sprawdź w podręczniku.
- Podręcznik! - Asystenci mogą zlecać zakupy?
Według podręcznika słuchają rozkazów.
- Akcje Żywca Al-Ra’ee. - Al-Ra’ee?
- Przegapiłaś moment. - Widzę nowy trend.
A ja widzę tylko, że masz niedosłuch. Przeczyść sobie uszy.
Saud kazał wam mówić, jeśli coś znajdę, a wy się tym zajmiecie.
Co znalazłaś?
- Korelację między cenami owiec… - Cicho!
Od Sauda wiesz, że bank kupił długie pozycje na bydło.
Nie pomogę.
- Możemy podwoić zyski. - Albo utopić.
- Unikam ryzyka. - Cena wzrośnie.
Mam zmarnować pieniądze banku na przeczucie!
Wy to macie tupet!
Nowe w branży, a już chcą podejmować ważne decyzje.
A to my poniesiemy konsekwencje!
Mannouro?
Coś im umknęło. Gadaj.
Rany!
Ma świetny gust. Piękny bukiet!
Ale gdzie są tulipany?
- Nojood? - Tak?
Nie zamówiłyśmy tulipanów?
Nie. Mama lubi lilie.
Woli tulipany.
Już na to za późno.
Kwiaty już tu są. Skupmy się na menu.
- Zaczekaj. - Zobacz.
To nasze zamówienie.
To wszystko?
Zobacz. Mało kto ruszy sałatkę z cukinii.
- Jedna taca wystarczy. - Zgoda.
Ale jest za mało fattoushu…
jak i deseru Um Ali.
Bo rodzina Sary tu będzie.
- Tak? - Oczywiście. Potrzeba więcej deserów.
Zawsze lepiej jest mieć więcej.
Dobrze.
Zapomniałabym o graniku!
Nie patrz tak na mnie. Wiem, że jest drogi.
Mama uwielbia tę rybę.
Lulu Investments!
Chcę 17 000 akcji Lulu!
Siedemnaście?
Tak.
Darwish Foods!
Chcę 20 000 akcji po 25 centów każda!
Chcę 1000 Al-Ra’ee! Przepraszam.
Tysiąc Al-Ra’ee.
Daj jej 100 000 od Al-Ra’ee. Nie, zaczekaj.
- Powiedziałaś 100 000? - Nie, 1000.
Jak to?
Bank Przyszłości kupiłby tylko 1000 akcji Al-Ra’ee?
Są dla mnie, Abu Khaledzie.
Myślałem, że reprezentujesz bank.
Nie sądzę, by Bank Przyszłości kupił tyle…
Musisz trzymać się jego transakcji.
Bank odmawia, więc chwilowo reprezentuję siebie.
Nie chodzi o pieniądze.
Dowiodę swojej wartości i że jestem pewna siebie.
Słuszne stanowisko. Jestem pod wrażeniem.
Masz rację.
Al Ra’ee ma duży potencjał.
Ale nie warto kupować tysiąca akcji.
To dwa tysiące.
Dobrze.
Przy obecnej cenie nie wezmę mniej niż 3500 akcji od Amira.
Chwilę zajmie mi zebranie tej kwoty.
Dobra, 3200 i koniec tematu. Co ty na to?
Moja szczęśliwa liczba to 32.
A owszem, jest szczęśliwa.
Miło to słyszeć od pana.
Ale do zamknięcia giełdy musisz mi dać pełną kwotę.
Umowa stoi.
Farido! Jesteś głodna?
Możesz nie wierzyć,
ale nawet ja czasem kwestionuję to, co robię.
Wierzę w to.
Nikt mnie tak nie zrozumie jak ty. Chcą, abyśmy poległy.
Rozumiem.
Ojej! Teraz chcesz, żebyśmy „my” odniosły sukces razem.
My albo oni.
Hasan, Walid…
i nawet Khalifa…
są tacy sami. Posłuszni jak owieczki.
Myślą, że bez nich nic nie zdziałamy.
Zgadza się.
Na giełdzie roi się od takich mężczyzn.
Całym światem rządzi męska mentalność.
Musimy wykazać, że błądzą.
Zgadza się. O co biega z Al-Ra’ee?
Każdy skupia się na cenie bydła i owiec.
Umyka im rosnąca cena wieprzowiny.
Ale nie mnie.
Przejrzałam dwa lata zmian.
Gdy rosną ceny wieprzowiny, zaraz potem ceny owiec.
Kto jadł przy moim biurku? Świnia czy krowa? Potrzymaj.
- Skup się! Mówię poważnie. - Słucham cię. Mów.
Akcje Al-Ra’ee dobrze stoją,
ale Hasan nie przeczytał raportu.
SPRZĄTNIJCIE, „DZIEWCZYNY”
Dobrze, ale daj mi moment, żeby przejrzeć dane.
Jasne, ale ceny rosną i nie chcemy przegapić okazji.
Skąd wiesz, że ceny owiec podążają za cenami wieprzowiny,
a nie na odwrót?
Śmiało. Sama przeanalizuj liczby.
Użyłam metody analizy kowariancji.
Tylko cię sprawdzałam.
Siedzisz na żyle złota.
My na niej siedzimy.
Nie wyczaruję 320 dinarów.
I 92 filsy.
Farido, gwarantuję, że ceny wzrosną o minimum 10%.
Więc dlaczego nie kupisz wszystkiego?
Bo dużo wydałam w tym miesiącu.
I wolałabym więcej nie wydawać.
Nie chcę też prosić rodziców.
Nie wiem, po co tyle wydaję.
Szybko. Kończy się czas.
Sama to powiedziałaś.
Potrzebujemy siebie. Musimy połączyć siły.
Weźmy przykład z matek.
Wspierają się na dobre i na złe. Spójrz choćby na urodziny babci Habiby.
Farido, musisz być moją opoką.
Nie idź na imprezę, jeśli nie tańczysz.
To jak być na giełdzie i nie inwestować.
Wpłaty i wypłaty.
Jesteśmy tu tylko pracownikami.
Wypłacamy, a potem znów wpłacamy.
Kto to wszystko przyniósł?
- Ja. - My.
Po co ta ekstrawagancja? Jestem starą kobietą.
Przystoi to wam, dziewczynom, a nie mnie.
Pozbądźcie się tego.
- Co do kwiatka! - Nie możemy!
- No właśnie. - Dlaczego?
Zaprosiłyśmy gości. Nie możemy wszystkiego usunąć.
Mamo, widziałaś jagnię? Jest tutaj.
Skoro już kupiłyście jagnię, niech się nie zmarnuje.
Dobrze.
Sprawdzę jego uzębienie.
Dobre jagnię. Podoba mi się.
Nie trzeba go sprawdzać.
Jest dobre.
- Widziałaś? - Tak.
- Nie mówcie, że was nie ostrzegałem. - Po co strzępisz język, chłopie?
Niech stracą, skoro się uparły. Same sobie rzuciły granat pod nogi.
Skoro taki jesteś pewien, że przegramy, sprzedaj udziały Al-Ra’ee.
Obstawmy i zobaczmy. A może was nie stać?
Jasne, że nas stać.
Nie liczymy ich przy wszystkich jak wy.
Musimy utrzymać rodziny.
Moje pieniądze leżą bezpiecznie w banku.
Nie przeliczam ich przy ludziach.
On chyba mówi, że mamy rację, a oni się mylą.
Oto twój zakład. Pod jednym warunkiem. Niech ta ładna to odnotuje.
Najpierw przeczytaj mój raport. Nie mów, że nie ostrzegałam.
Nie czytam po kobiecie.
Będzie darmowa kasa.
- Szybciej. - Dobra.
- Super robota. - Dzięki.
Niech Bóg was błogosławi, córki.
Babciu Habibo!
Rany! Jak ty wyglądasz?
Jesteś piękna.
Ależ z ciebie skarb.
Mam to po tobie, babciu Habibo.
Dziękuję. No popatrz!
To wszystko dla ciebie.
Kogo ja obchodzę?
Lepiej opowiedz mi o swojej nowej pracy.
Twoja matka się tobą chwali.
Później babci opowiem.
Najpierw powiedz, jak mogę tu pomóc.
Możesz razem z nimi przenieść wszystko na dwór.
Tam jest tak miło. Nie chcę tkwić w środku jak w klatce.
Oddychajmy świeżym powietrzem.
- Masz rację, babciu. - To idź.
Bez obaw.
Wszystko będzie tak, jak zechcesz. Już tu jestem.
- Nie musisz kiwnąć palcem. - Niech Bóg ma cię w opiece. Dziękuję.
- Gdzie Jude? - Jak myślisz?
Siedzi tam z tym jagnięciem. Powiedz jej, że pachnie teraz jak owca.
Jude? Dlaczego nie pomagasz?
Pomagam.
Skarbie, nie przywiązuj się, bo będzie ci przykro, gdy…
A co mam robić?
Nie tym tonem. Nie zachowuj się jak dziecko!
Jestem dzieckiem!
To właśnie tak cię potraktuję. Do pokoju!
Idź!
Nie mogliśmy ich znaleźć. Nikogo nie było w domu.
- To pewnie Mannour. - Kto?
To dlaczego nie wejdzie?
- Może drzwi są zamknięte? - Nie są.
Cześć!
Przyszłaś pomóc?
Pomogłam. Kupiłam jagnię, prawda?
- Przyjechałam po mamę. - Wiedz, że babcia Habiba…
wywróciła dom do góry nogami.
Cały trud Khawlah i Nojood został zniweczony.
Ucieszy cię informacja,
że Munira Ahmad i Farida Adib kupiły udziały kuwejckiej firmy Al-Ra’ee.
Ceny akcji szczytowały przed zamknięciem giełdy.
Dobrze robić z tobą interesy.
- Dzień dobry. - Witamy!
Nie ma boga prócz Allaha.
Chwała Allahowi! Nie ma boga prócz Allaha!
Cześć, skarbie.
- Cześć, babciu Habibo. - Moja droga.
Jaka słodka owieczka!
Tak.
Wiem, co czujesz.
Też kocham zwierzęta.
Zwłaszcza jagnięta. Są bliskie memu sercu.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Jako dziewczynka miałam jagnię. Nazwałam je Mahrous.
Ludzie pytali, gdzie jest Habiba. Odpowiadano: „Z Mahrous”.
„Gdzie jest Mahrous?” „Z Habibą”.
Przeżyłam z Mahrous piękne chwile.
Aż pewnego dnia obudziłam się i nie znalazłam go.
Zaszlachtowali go.
- Boże! - Tak.
Na wesele mojej szwagierki.
Tak się tym przejęłam, że zakręciło mi się w głowie.
Płakałam. Chodziłam smętna. Ale byłam bezsilna.
Nie miałam na to wpływu.
Takie jest życie.
Każdy umiera, nie realizując wszystkiego, co chciał dokonać w życiu.
Wszyscy zostawiamy za sobą nierozwiązane sprawy.
Mimo to dziękujemy Bogu. Cóż mamy rzec?
Takie życie, dziecko.
Trzeba to znosić. Co nam zostaje?
Gdzie jest Jude?
Śpi w swoim pokoju.
Dziwne. Od tygodni nie sypia u siebie.
Chcesz czegoś, mamo?
Pomogłabyś nieco z kosztami przyjęcia babci Habiby?
- Ile? - Jakieś 200 dinarów.
Oj!
Dwieście dinarów?
- Skąd miałabym wytrzasnąć taką kwotę? - Koszty są spore.
Tak.
Czy tata wie?
Co on ma do rzeczy? Nie musimy mu mówić. Zajmiemy się tym.
- My? - Tak.
Zajmiemy się tym…
Czy twoja siostra Khawlah nie może dać ci 200 ze swoich zapasów?
Są dziani. Ją poproś.
Twoją ciocię? Ma niewyparzoną gębę!
Jeśli poproszę ją choćby o filsa,
każdy w Kuwejcie się dowie. Nie poproszę jej.
Spokojnie, jeśli nie masz… Coś wymyślę.
Halo? Przepraszam, że cię obudziłam.
Oszczędź sobie przeprosiny. Po co dzwonisz?
Coś wypadło. Muszę wypłacić moje pieniądze z Al-Ra’ee.
Co? Twoje pieniądze?
One są nasze. Nie ty decydujesz.
Zostaw swoje udziały. Chcę tylko moje.
Farido, jesteśmy partnerkami. To nie jest gra.
Nie wyciągniesz tak po prostu środków. Pieniądze są nasze, a ja ich nie wycofam.
Czemu ciągle zmieniasz zdanie?
Rany, znów się zaczyna.
Nie zmieniłam, tylko coś mi wypadło. Mam córkę na utrzymaniu,
a rodzice są starzy. Nigdy tego nie pojmiesz.
- Jesteś jak twoja matka. - Słucham?
- Co to ma do rzeczy? - Chciała podzielić się kosztem przyjęcia.
Teraz zmieniła zdanie i prosi o więcej.
Nie umiecie dochować umowy.
- Wciąż zmieniacie zdanie. - Nie.
To twoja matka domaga się coraz więcej i nie zważa na koszty.
Jest samolubna.
- Jaka matka, taka córka. - Zgoda.
Chcąc nie chcąc, jesteśmy partnerkami.
Nie wycofam swoich udziałów. Zaczekasz.
Dobrze. Zobaczmy jutro, co się stanie z cenami wieprzowiny.
Dzień dobry.
Ranny ptaszek?
- Muszę zobaczyć teczki z Chicago. - Teczki z Chicago?
Już daję klucze.
Proszę.
Chodźmy.
BANK PRZYSZŁOŚCI
To wszystko?
Tak mi się zdaje.
Czego szukasz?
Kontraktów na wieprzowinę.
Linijka 11 lub 12.
Zadziwiająca fascynacja wieprzowiną.
Nie strasz mnie! Już się stresuję dzwonkiem.
AL-RA’EE
Szybko. Dzwonek!
- Muniro. - Szybciej!
- Z drogi! - Już!
- Myślisz, że wzrośnie. - Tak będzie.
Zaczęło się.
- No i? - Spada.
- Pomóż nam, Boże.
AL-RA’EE
Tak! I co, panie?
Wyciągnijcie z tego lekcję.
Odwołajmy wyzwanie, zanim za dużo stracicie.
- Tak! - Tak!
A nie mówiłyśmy?
Nie jesteśmy sami!
- Tak! - Tak!
Naprzód, Al-Ra’ee!
- Wzrosło o punkt! - Czym się tak ekscytujecie?
Pójdź po rozum do głowy, słuchaj Muniry!
To weź już ten łeb.
Spadnie, nie martw się.
Spadaj. Już!
Spadnie.
- Co jest grane? Nie rozumiem. - Nie wiem, ale spadnie.
Dalej, spadaj.
Jeszcze!
Spadnij!
No już!
- Tak! Sprzedać! - Sprzedać!
Jak to możliwe, że spadło tylko o pół?
- Tylko o pół! - Dość!
- Mam dzieci do wykarmienia! - Zabieraj łapy!
Nie złożę się na przegraną.
Z drogi!
W moim łbie jest więcej oleju.
- W końcu pierwsza wygrana. - To dopiero początek!
A nie mówiłam?
Miałam rację co do Al-Ra’ee.
- Pani Muniro? - Tak?
Gratulacje.
- Pani Farido. - Dzięki Bogu.
Takie życie giełdowe. Są wygrani i przegrani.
Przegraliśmy tylko pierwszą bitwę, nie wojnę.
Szykujcie się na nią!
„Są wygrani i przegrani”.
Farido, idę do pokoju obok, żeby odebrać pager.
Może kroi się nowy deal.
Przyszłaś uczcić?
Wygrałam.
Ile?
- Chyba nie wypada pytać. - Nie?
Tu gada się tylko o pieniądzach.
Nic w tym złego. Wiem, że jesteś dobra i rzetelna.
Stanowimy konkurencją,
ale powiedz mi, czym cię uraziłem.
Nie uraziłeś.
- Początki nie są łatwe. - Dla każdego.
Wątpię.
Dobrze sobie poradziłaś. Nie każdy tu przetrwa.
Mówisz, że jestem jak starcy tu pracujący?
Nie.
Szczerze mówiąc, czuję się staro, choć mam 32 lata.
To urodziłaś się w latach 50.?
Tak.
Czyli widziałaś gliniane domki i ręcznie pompowaną wodę!
Kiedy się urodziłeś?
Jestem dużo młodszy. Dziecko lat 60.
Mamusia przywozi cię do pracy w wózku?
Zrobiłaby to, gdyby mogła.
Dzieciaki z lat 60. są rozpieszczone.
Żal mi biednej Jude.
Jest zraniona i przygnębiona.
To dziecko. Przejmuje się drobiazgami.
Bez obaw. Jak to mówi współczesna młodzież:
„Ogarnę temat”.
- Dzięki, mamo. - Jasne.
Niech cię Bóg błogosławi.
Dzięki, droga mamo.
Witaj, moje dziecko.
Moja piękna wnuczka!
Dlaczego się smucisz?
Takie życie. Raz na wozie, raz pod wozem.
Halo? Mamo.
- Jak idą przygotowania? - Prawie skończyłyśmy.
Dobrze. Szybko powiem. Dzwonię w sprawie kosztów przyjęcia.
Farido. Myślałam, że temat zamknięty.
Przyniosę ci dziś pieniądze.
Dzięki, skarbie.
Poproś Munirę o podwiezienie.
Ojciec z Roshanem pojechali na zakupy.
Nie ma sprawy. Muszę kończyć. Widzimy się w domu. Pa.
Gdzie tamci? Obijają się?
Hasan i Walid palą. Munira jest w archiwum.
- Gratuluję Al-Ra’ee. - Dziękuję.
Nie ma jednej spinki.
Cholerne spinki! Masz może spinacz?
Tak.
- Proszę. - Idealnie.
Zrób sobie przerwę. Bo się wykończysz.
Czasem można dużo zrobić małym wkładem.
To ty się koniec końców liczysz.
Nie przemęczaj się i zrób sobie przerwę.
Dziękuję.
Jak mogłam postawić ponad połowę pensji dla 180 dinarów!
- I 800 filsów. - I 800 filsów.
Jak ty mnie namówiłaś na to ryzyko?
Nie mam nad tobą władzy! Zawsze dramatyzujesz.
Nie dramatyzuję!
Wiesz, czemu kupiłam akcje? Aby pokazać im, że mogę.
Zgodziłaś się, bo wiedziałaś, że mam rację.
Sprzedając akcje, myślałam o babci.
Co mogłaby zdziałać, gdyby miała takie środki w naszym wieku.
Nie miała prawa wydawać pieniędzy.
Mimo to była silna i odważna.
Mamy to po niej.
Omar nauczył mnie jednego.
Życie toczy się dalej i nie czeka na ciebie.
Dlatego zaryzykowałam.
Nie chcę w wieku 80 lat żałować straconych okazji.
Cholerne spinki! Masz może spinacz?
Farido, idę do pokoju obok, żeby odebrać pager.
- Wygląda świetnie. - Wiem.
- Wszystkiego najlepszego, siostro. - Dziękuję.
- Życzę długiego życia. - Niech Bóg cię błogosławi.
- Skarbie. - Cześć.
Ghaneemo,
nie wydałam ani filsa.
Córki, chwała im, zajęły się wszystkim.
- Nawet żarówki nie kupiłam! - Zasłużyłaś.
A to moje wnuczki.
Powitajcie ciocię Ghaneemę.
- Cześć. - Przyjaźnimy się od zawsze.
Dobrały się jak w korcu maku.
Pracują na giełdzie. Chwała im Boże.
Słuchaj.
Kiedy ostatnim razem mama nas tak chwaliła?
Szczerze to nie pamiętam.
Robi się sentymentalna z wiekiem?
Może.
Hej!
Spójrz na swoją córkę. Pije lemoniadę.
To nie jest dobre dla niej. Daj jej coś gorącego do picia.
Zabierz jej tę szklankę. Już!
Juju?
Nic nie zjadłaś. Dać ci coś?
Nie, nie mogę.
Co się stało?
Jesteś taka blada.
Coś cię trapi?
Mów. Czy ktoś ci dokuczał?
Już idę.
Może razem zatańczymy?
Nie mam ochoty.
Skarbie, błagam. To 80. urodziny babci Habiby.
To duża sprawa. Trzeba ją uszczęśliwić.
Zależy ci tylko na innych?
Co?
Musiałam wszystko porzucić.
Nasz dom, moich przyjaciół, szkołę.
Nawet jagnię.
O czym ty mówisz?
Jesteś dla mnie najważniejsza na świecie!
Co mogłoby być ważniejsze? Oszalałaś?
Wystarczy, mamo. Już dobrze…
Już idę.
Mamo, błagam. Idź już.
Twoja córka stała się kobietą. Mogłaś mi powiedzieć.
Co?
Napisy: Przemysław Stępień