Uwielbiam tutejszy wieczorny klimat. Odgłos morza koi moje serce.
Jakbym był na łodzi pośrodku oceanu.
Wyrzucisz mnie za burtę za złe wieści?
Skąd znasz los swojego poprzednika?
Zaprosiłeś mnie tu, żeby nastraszyć czy pomóc mi się odprężyć?
A może był inny cel?
Co wiesz o Narodowej Korporacji Cementu?
Obraca milionami.
Firma tak stabilna, że aż nudna.
No więc…
Z mojej perspektywy ma zerowy potencjał rozwojowy.
Tak jak ten statek.
Nigdzie się nie wybiera. Stoi w miejscu.
Zatopimy Narodową Korporację Cementu.
- Tak na serio zatopimy? - Utopimy akcje, notowania się załamią.
Ale…
jest na to wiele prostszych sposobów, jeśli chodzi ci o zyski banku.
Wtrącasz się w strategię banku.
To zadanie wiceprezesa.
Nie mamy problemu z Narodową Korporacją Cementu.
Robimy to dla klienta.
Dużo ryzykujesz dla niego. Przystawił ci broń do głowy?
Nie.
Klient przeniesie swoje środki
z Kout Bank do Banku Przyszłości.
A dzięki shortowaniu czeka cię sowita premia.
O ile nam się uda.
Kto to jest?
Saudzie, ta informacja zostaje między nami.
Ufam ci, ale…
to delikatna sprawa.
KRÓLOWE GIEŁDY
Patrz, skarbie. Musisz czytać między wierszami.
To kluczowe.
Czytanie między wierszami.
Zobacz.
Pierwsza strona każdej gazety jest o Iraku i Iranie.
Każda gazeta ma własną politykę i agendę.
Nawet moja…
Zobacz. Ma własną agendę.
Pokaż.
AL-JUMHURIYA – TYGODNIK
„Kuwejt stabilny, podczas gdy jego sąsiedzi walczą”.
Skarbie.
Pieniądze to kapitał.
Jako redaktor naczelny też podążam za kapitałem.
- Proszę. - Dziękuję.
Posłuchaj.
Powiedz jutro nauczycielce, że podobało ci się to zadanie.
Jakie zadanie?
Musi przeczytać artykuły z różnych gazet,
bo nauczyciel omówi każdy z nich w klasie.
Tylko w tym tygodniu.
Dziadek Adib mi pomaga.
- Pracujesz do późna? - Skarbie.
- Dziś też pracujesz do późna? - Nie sądzę.
Wiem, że praca jest ważna.
- Ale rodzina jest ważniejsza. - Tak, ale jej nie zaniedbywałam.
Jude ma się coraz lepiej. Od tygodnia nie narzeka.
Gdyby nie twój ojciec, nie odnalazłaby się.
Dzięki Bogu opiekuje się nią.
Już wychodzą.
Serio? Jedno spotkanie z szefem i jesteście strzępkami nerwów?
To Amir.
Kiedy zwołuje poranne spotkanie,
nie poklepie nas po plecach.
Kout Bank miał od nas lepszy miesiąc.
Smutne.
Gdyby tylko ktoś wam przyniósł świetny interes na tacy…
Jak deal Al-Ra’ee.
Teraz wasze głowy podano na tej tacy.
Wolę nie tracić czasu na spotkania.
Ale sytuacja z Kout Bankiem jest niedopuszczalna.
Na szczęście wraz z Saudem realizujemy dwuczęściowy deal,
aby to zmienić.
Damy krótką pozycję na 100 000 udziałów w Narodowej Korporacji Cementu
Słucham? Dlaczego mielibyśmy shortować Narodową Korporację Cementu?
Saudzie, wyjaśnisz jej?
Użyję prostych słów dla prostych umysłów wśród nas.
Kiedy kupujemy udziały,
stawiamy, że ich cena wzrośnie.
Wygrana akcji to także nasza wygrana.
Kiedy shortujemy akcje na giełdzie,
zakładamy, że ich cena spadnie.
I co wtedy?
Przegrana akcji to nasza wygrana.
Rozumiesz już? Czy mam dalej wyjaśniać?
Wiem, co to znaczy shortować. Nie jestem głupia.
Ale dlaczego Narodowa Korporacja?
Dlatego.
Nowy raport z działu analiz.
Pokazuje, że firma jest w fazie schyłkowej i się chwieje.
Mamy szansę na tym zarobić.
- A druga część? - Dobre pytanie.
Shorting będzie prosty.
Trudniej będzie zasiać wątpliwości –
tu musimy dołożyć starań.
Jutro…
wypuścimy raport, który utopi Narodową Korporację Cementu.
Musicie tylko
pomówić ze znajomymi z innych banków.
Khalifa.
Namówcie ich, aby nie kupowali akcji firmy.
Tak zrealizujemy oba kroki.
Krótkie pozycje na akcje
i utopienie firmy.
Skoro raport jest tak szkodliwy, dlaczego musimy wzmacniać przekaz?
Muniro, nie możemy brać niczego za pewnik.
Wszystkie znane mi shorty
były następstwem transakcji.
Nawet straty wynikały z krótkich pozycji.
Mam świadomość, że operacja może się udać, ale może też polec.
My sprawimy, że się uda.
Obiecałem Amirowi. Wiem, że dacie radę.
W naszym miejscu za pięć minut.
POMIESZCZENIE GOSPODARCZE
O co chodzi?
Kiedy mnie zatrudniono, przejrzałam firmy na giełdzie.
Dlatego byłaś pierwsza w klasie.
W tym Narodową Korporację Cementu.
To najbardziej stabilna firma. Niczym bicie serca.
Ma największą kapitalizację rynkową.
Jedna sprzedaż akcji jej nie ruszy.
Pytanie więc, dlaczego chcemy ją shortować.
Farido, słuchaj.
Twoja analiza jest istotna. Musisz to omówić z Amirem.
Co? Amir ma cały dział analityczny.
Nie robią swojej roboty. Nic nie wiedzą. Stracimy na tej operacji.
Farroudo, skarbie. Chodźmy do Amira.
Pójdę z tobą.
Ale ty będziesz mówić.
No nie wiem…
Nie ma tu nic ciekawego.
- Amirze? - Też tak myślę.
Ale chciałem, żebyś sam to przeczytał.
Farida zna się na matematyce.
Na pewno lepiej od autora tych raportów.
Ale nie jesteście analityczkami, tylko asystentkami.
Działamy w interesie banku.
Doceniam troskę.
Ale zastanawiam się, czy nie ma tu jakichś ukrytych motywów.
Twój ojciec nie należy przypadkiem do zarządu?
Wierzę, że dotkną go straty firmy.
Rozumiem cię.
Wiem, że nasze działania mogą mieć negatywne reperkusje,
wpływające na twoje relacje rodzinne, ale obiecuję,
że twój ojciec nie dowie się o twojej w tym roli.
Śpij spokojnie.
Chyba że sama mu powiesz.
Wciąż uważam, że analiza jest rzetelna.
- Musimy przemyśleć ten ruch. - Naprawdę?
Sama tu napisałaś: „Mimo obecnej stabilności
powolna realizacja rządowych projektów infrastrukturalnych i mieszkaniowych
może być kroplą, która przeleje czarę”.
- W tym kontekście… - Może to odkryli nasi analitycy?
Kroplę, która przelała czarę.
Farido, o nic się nie martw.
Przeczytamy ten raport
i odezwiemy się. Trzeba rozwiać wszelkie wątpliwości.
- Mam tylko oryginał. - Saudzie?
Oddaj raport, gdy skończysz.
Chyba wszyscy są szczęśliwi.
Prawie bym zapomniał.
Wpadnie reporter, napisze o was artykuł.
O nas? Dlaczego?
Reprezentujecie sobą ewolucję.
Co się stało? Mohamed Rashed napisze dla nas kilka artykułów.
Bądźmy dobrej myśli.
Halo?
Cześć, tato. To ja.
Skarbie, o co chodzi?
Mój szef mówi, że gazeta Trybuna Ludu chce zrobić wywiad ze mną i Munirą.
Wspaniała wiadomość!
Nie cieszysz się?
Nie w tym rzecz.
Pomyślałam, że może ich redaktor wspomniał o tym
z zawodowej uprzejmości.
Nie. Nic o tym nie wiem.
Może chcą o tobie napisać, bo jesteś zdolna i wydajna.
Dzięki. Muszę kończyć. Dziennikarz zaraz przyjdzie.
Powiedz mi.
Kto napisze ten artykuł?
Nie wiem. Dlatego zadzwoniłam.
To powodzenia.
Pa, skarbie.
KUWEJCKA GIEŁDA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH
- Pan Mohamed? - Dzień dobry.
Witamy pana.
- Ale tu dziś ruch! - Dzień jak co dzień.
Mohamed Rashed?
- Tędy proszę. - Tak. Chcesz autograf?
Dla mnie to żywa legenda.
Kończyłem studia, gdy padła Souk Al-Manakh.
- Farciarz! - Nie, wtedy byłem pesymistą.
Jego relacja z upadku giełdy pokazała mi, że to wyjdzie na dobre,
bo dobrzy mężczyźni walczą z korupcją.
Tylko mężczyźni? Zero kobiet?
Nie, ty też tu jesteś.
Ale chciałem pomóc w oczyszczeniu sektora finansowego.
Dlaczego tu jest?
Uwierzysz, że przyszedł przeprowadzić wywiad ze mną i Munirą?
Naprawdę?
Oblicze rozwoju i postępu.
Tylko nie zadzieraj nosa po zdobyciu sławy.
Jestem tylko asystentką. Jaka sława? Po co robi ze mną wywiad?
To nieprawda. Jesteś…
Gdzie byłaś?
Wywiad przeprowadzi Rashed. Sprowadził nawet fotografa.
Wciąż cię trapi tamto spotkanie?
Dlatego faceci wolą z nami nie pracować.
Kobiety są zbyt emocjonalne.
To ja nie lubię z tobą pracować,
bo jesteś nielojalna. W mgnieniu oka byś mnie sprzedała.
Widzisz? Zbyt emocjonalna.
Nie wiedziałam, że jest „kropla, która przelała czarę”.
A ja, że wykorzystujesz mnie, aby chronić się przed ojcem.
Mimo analizy nie wiedziałaś, że mój ojciec jest tam członkiem zarządu?
Nie, skarbie.
Skupiałam się na aspektach finansowych.
Farido, skarbie.
Przepraszam. Wybacz mi. Już się nie złość. Lepiej ci?
Wywiad Rasheda to łut szczęścia. Amir i Saud by nas zwolnili.
O Boże!
Ruszże głową! Dziennikarz tego kalibru miałby pisać
miałki artykuł o kobietach na giełdzie?
Kogo nazywasz miałkim?
Jestem pierwszą kobietą, która pracuje na giełdzie.
Pionierką.
Historia mnie zapamięta.
Jasne. Pionierka siedząca na wiadrze w schowku dozorcy.
Spokojnie, skarbie. Nie nadymaj się tak.
To reporter branżowy numer jeden w kraju.
Pisze o finansach i ekonomii.
Miałby pisać artykuł społeczny o nas?
- Wiesz, do czego zmierzam? - Tak ci powiedział ojciec?
- Nie do końca. - Jemu też nie ufasz?
Co ty bredzisz?
Farido, bardzo się cieszę z tej rozmowy.
Ja też. Jestem zaszczycona, że robi ze mną wywiad taka legenda.
- Dziękuję. - Jestem Farida Ma’moun.
Zna pan chyba mego ojca, Adiba Ma’mouna.
A kto go nie zna?
Jest sławny!
Adib Ma’moun? O rety!
To dziennikarz w pełnym sensie tego słowa.
Z całym szacunkiem, ale mam wątpliwości co do pana artykułu.
Panno Farido, różnię się od reszty.
Mam niekonwencjonalny styl.
Można powiedzieć, że jestem modernistą, progresywnym.
Ale skąd ten niekonwencjonalny pomysł,
by robić wywiad z parą zwykłych asystentek.
Zwykłych asystentek?
Powtarzam drogiej Faridzie, że te zwykłe asystentki
to przyszłość finansów.
Zapewne. A pani to…?
- Munira Ahmad Hijazi. - Jak pani wspomina początki pracy tutaj?
Powiada się, że przeszłość kreuje przyszłość.
Zgadza się.
Trafiłam tu dzięki dziecięcej rywalizacji z kuzynką.
Ciężko w to uwierzyć,
ale jako dziecko Farida była dużo ładniejsza
i zawsze była w centrum uwagi
na spotkaniach rodzinnych, choć nawet się nie starała.
Z kolej ja walczyłam, aby skupić na sobie czyjąś uwagę.
W szkole średniej postanowiłam pobić ją w konkursie matematycznym.
- Pamiętasz? - O tak!
Znienacka przyćmiłam Faridę z jej warkoczami i różanymi policzkami.
W końcu wszyscy uznali moją wyższość.
I jak widać…
przecieram szlaki innym kobietom, bez względu na to, co twierdzą.
A pani Al-Ma’moun?
Jak wspomina pani swoje początki w pracy?
Jeśli…
Jeśli moja kuzynka myśli, że nie wymagało to wysiłku, myli się.
Nie winię jej. Nigdy tego nie doświadczyła.
Na wiele sposobów miałam związane ręce.
Byłam mężatką. Mam córkę.
Mimo to siedzę przed panem.
Byłam w stanie porzucić tamto życie
i przybyć tu, by się realizować.
A to…
To wymagało odwagi, a nie tylko wysiłku.
Odwagi? Jakoś jej nie widzę.
Nie?
Munira kłamie. Nie wygrała, przepisała moje odpowiedzi.
- Błagam! - Patrzyła na moje notatki!
Sama znałam odpowiedź!
Słonko! Widziałam to w twoich oczach!
Błagam! W matmie ja rządzę!
Dziewczyny. Gdzie jest fotograf? Chodź tu!
Ustawcie się do kamery.
Jeszcze jedno.
Rany, Mohamedzie! Nic nie wspominałeś o paparazzim!
Co o nich myślisz?
Dziewczyny przyszłości. Na wskroś.
Amir powiedział, że coś mi dasz.
- Wpadnij do mnie do biura. - Oby to nie były tajne akta na nas!
- Nie będziecie już tajemnicą. - Staniecie się sławne.
Oto wyśniona przeze mnie przyszłość.
Więcej zdjęć.
Długo czekałaś?
To mama czeka już za długo.
W porządku, przeglądałam raport.
Skończyłaś?
Nie mogę ci o tym mówić.
Bank pracuje nad pewną operacją
i chyba chcą, żebyśmy kłamali.
Niełatwa sytuacja.
No tak.
A ty co byś zrobił?
Czasem musimy chronić siebie i nasze rodziny.
O ile nie pomaga to silnym kosztem słabych.
Poznałaś dziś Mohameda Rasheda?
Więc zadzwoniłeś do znajomego w Trybunie Ludu.
- Nie mogłem się oprzeć. - To miałki artykuł, tak?
Czego oczekiwałaś po Trybunie?
- Ale Rashed to wybitny dziennikarz. - Raczej był.
Czasy się zmieniły.
Jasne.
Ty to wiesz, ja to wiem, każdy to wie.
Samo gadanie nie pomoże. Trzeba działać.
Podjąłem ten krok dla dobra firmy.
- Nadstawię szyję… - Wyrzucił cię z gabinetu?
Ma zły humor. Wolałem wyjść.
Zadzwonię jutro. Liczę, że do tego czasu zmienisz zdanie.
- Jassemie! - Tak?
Kto teraz?
Proszę.
Od rana tak siedzi. Nawet nie zjadł lunchu.
Boże! A dziś co mamy za kryzys?
Coś go dręczy.
Szef chyba zawarł jakiś kontrakt wbrew niemu.
Wie, że to zrujnuje firmę.
- Narodową Korporację Cementu? - Tak, ojciec siedzi w zarządzie.
Nie gadaj.
Myślisz, że nie wiem? Dzięki za oświecenie!
Jutro wybory do zarządu.
Tata startuje na prezesa w geście sprzeciwu wobec obecnego.
Myślisz, że to zabawa albo jakiś żart?
To poważna sprawa! Chodzi o pieniądze, a nie pluszaki!
Jassemie!
Jak widzisz, sprawy nie idą po jego myśli.
- Tak, tato? - Chodź tu.
Kolejny.
Chcesz mi zaśpiewać kołysankę?
Masz pecha.
- Dzwonię w sprawie ojca. - Chyba nie mówiłaś mu o shortingu?
Skądże znowu.
Rozmawiał dziś przez telefon. Był wściekły.
Chodzi o prezesa zarządu.
I o interes, który zrujnuje firmę.
Wspominał mi o tym.
Znasz mojego ojca?
Spotkałem go kilka razy w pracy.
Dlatego analitycy Amira mieli rację w sprawie krótkich pozycji na akcje.
Słuszna decyzja.
Cena akcji i tak spada.
Musimy tylko przyspieszyć proces.
Nie wiedziałam, że tata tyle zainwestował w tę firmę.
Kandyduje nawet na prezesa zarządu.
To komplikuje sprawę.
Zdecydowanie.
Mam pracować dla dobra banku.
Ale powinnam też myśleć o ojcu.
Jestem rozdarta. Nie mogę myśleć.
Silna moralność boli.
Nie powiem ci, co masz robić.
Twój ojciec to twardziel. Zniesie jeden zły dzień.
Ale koniec końców to twój ojciec.
Kiedy się skończy ten cholerny dzień?
Co za skaranie boskie.
- Co? - Chcę ci coś powiedzieć.
Jutro będzie artykuł w prasie.
O mnie.
Nie chcę, żebyś się martwił.
Wiem, że jutro wybory zarządu.
Skąd wiesz, że startuję na prezesa?
Od Jassema.
Muniro, skarbie…
Nie obchodzi mnie twoja praca czy co tam robisz.
To nic dla mnie nie znaczy.
Ta praca daje mi dostęp do wrażliwych danych.
Szanuję prywatność każdego zawodu na świecie.
Nie ma to dla mnie znaczenia.
Dobrej nocy.
Która gazeta?
Trybuna Ludu.
Wujek Adib chyba pociągnął za sznurki.
Nie on.
Reporter sam poprosił o wywiad.
Reporter.
Mohamed Rashed?
Dziennikarz Mohamed Rashed!
Nieźle!
Jude, jak ci idzie w szkole?
Dobrze. Mam świetne oceny.
Nie to mnie martwi.
Wiem, jaka jesteś mądra.
Pytam raczej o to…
No wiesz…
Co lubisz? Jaka jest twoja klasa?
Jak poszła praca z wiedzy o społeczeństwie?
Dziadek Adib pomógł mi z pracą domową. Z artykułami i nie tylko.
Idzie dobrze. Czasem za poważnie do tego podchodzi.
Jak to dziadek Adib.
Wiesz co?
Jutro wyjdzie artykuł o mnie. Wyobrażasz to sobie?
- Serio? - Tak.
Ale…
zawsze mówisz, że nie lubisz zwracać na siebie uwagi.
To prawda.
Wcale nie próbowałam.
Sami się zainteresowali.
Oby zawsze spotykało cię wiele dobrego.
CEMENT W ZATOCE MOŻE UPAŚĆ PRZEZ KROPLĘ, KTÓRA PRZELAŁA CZARĘ
TRYBUNA LUDU – W BANKU PRZYSZŁOŚCI PRZYSZŁOŚĆ JUŻ NADESZŁA!
Herbaty?
Dzień dobry.
- Dzień dobry, skarbie. - Dzień dobry.
- Dziękuję. - Czytałaś artykuł?
Którą stronę?
Finanse.
W BANKU PRZYSZŁOŚCI PRZYSZŁOŚĆ JUŻ NADESZŁA!
„Jeśli nie dojdzie do radykalnych zmian,
Narodową Korporację Cementu czeka upadek.
Po raz pierwszy od dekady
przemysłowy gigant się chwieje wskutek serii bezmyślnych decyzji
prezesa zarządu”.
- Idealne wyczucie czasu, co? - Skarbie, podasz cukier?
Jasne.
Jak to wpłynie na wybór prezesa?
Nam to nie zaszkodzi.
Co to jest?
Munira jest w gazecie? Farida też.
Dlaczego? Co zrobiłyście?
Nic. Przeprowadzili z nami wywiad i tyle.
Pozytywny tekst.
„Dla Banku Przyszłości przyszłość już nadeszła”.
Rany!
- Nie wspomniałaś nic o artykule. - Tata wiedział.
Pokaż zdjęcie.
O co chodzi z tym makijażem? Nakładałaś go w ciemności?
Straszysz na tym zdjęciu.
Za to Farida, niech Bóg ją błogosławi, wygląda bosko.
Promienieje.
Naprawdę wierzysz, że wygrałaś konkurs matematyczny?
To nie ma znaczenia. Ważne, że jest to, co napisano w gazecie.
Teraz nikt tego nie zakwestionuje.
„Praca asystentki wymaga szybkich, dokładnych obliczeń w głowie.
Te dwie kuzynki
mają do tego smykałkę.
Więc…
złapcie za kalkulatory, moi dodzy”.
„Drodzy”.
TRYBUNA LUDU
„Pani Munira Hijazi twierdzi nawet, że licealny konkurs matematyczny
był dla niej ważnym, formującym doświadczeniem.
To twierdzenie podważa pani…”.
Mama.
„Te dwie królowe matematyki są wielkimi rywalkami”.
Wciąż nie pogodziłaś się z konkursem?
„Jeśli te dwie genialne traderki czegoś nas uczą, to tego,
że przyszłość już nadeszła”.
Tak.
„I tym razem nadeszła w wielkim stylu”.
Brawo! Wspaniale!
A najlepsze, że napisał to Rashed.
Dobra robota, moja droga.
Jude, weź ten artykuł i pokaż go w klasie.
No nie wiem.
To raczej nie jest najlepsze zdjęcie mamy.
- Tak, nie jest dobre. - Wyglądasz ślicznie!
Czy tata kupił ci tę sukienkę?
Nieważne, co ubrała.
Artykuł dowodzi mądrości twojej matki.
Jasne. Wezmę go ze sobą.
Wytnę i włożę ci do koperty.
Dobrze.
Skocz po nożyczki.
CENA ROPY BIJE REKORDY
CEMENT W ZATOCE MOŻE UPAŚĆ PRZEZ KROPLĘ, KTÓRA PRZELAŁA CZARĘ
Farido?
Dzień dobry, królowo matematyki.
Nie odpowiadasz, bo nią nie jesteś.
Królowa może być tylko jedna.
No co ty! Tak się podniecasz tym miałkim reportażem,
że nie zauważyłaś artykułu Rasheda,
który Amir i Saud kazali mu napisać,
aby szybciej spadły akcje Korporacji? Na litość boską, pobudka!
Czytałam.
To powiedz mi, dlaczego te akcje, skoro są inne, prostsze deale?
Bo dzisiaj są wybory do zarządu Narodowej Korporacji Cementu.
Skąd wiesz?
Od ojca czy od Sauda?
Sama to odkryłam.
Czyli zwycięzca stoi za całym tym spiskiem.
A my jesteśmy…
zwykłymi pionkami…
w rękach tej skorumpowanej osoby.
Jak zawsze, królowa dramatów.
Jasne. A ty jesteś królową matematyki?
Nie rozumiem.
Dlaczego udajesz, że nie obchodzi cię ten miałki artykuł?
Bo to jest trywialne, Muniro!
Saud zlecił go, aby umknął nam spisek w Korporacji,
a nie dlatego, że jesteśmy takie boskie.
Nieprawda, bo to Rashed skontaktował się z Saudem.
Jasne, że bronisz Sauda!
Chcesz mi coś powiedzieć, wal śmiało.
- Dobrze. - Mów.
Są łatwiejsze sposoby, by się wybić.
Co się dzieje?
O co chodzi?
Z drogi!
Zróbcie nam miejsce!
Macie się rozejść!
Nie macie w domu córek?
Wracajcie do biurek. Zajmijcie się swoimi sprawami! Już!
Bezwstydnicy!
Wszyscy do mojego biura.
Żarty na bok. Skupmy się na strategii wobec Korporacji.
- Jak wygląda sytuacja? - Jedni byli zajęci nowo odkrytą sławą.
My rozpuszczaliśmy wici w sprawie firmy.
Chcesz chusteczkę, aby otrzeć łzy?
Pewnie nie kiwnęliście palcem.
Wystarczy!
- Co masz, Hassanie? - Crescent i Sky sprzedają.
Trzeba jeszcze przekonać Bank Rodzinny i Alef Investments.
Ale bez obaw, wchodzą w to.
Artykuł Rasheda nam pomoże. Zostawiliśmy wszędzie kopie.
Każdy trader go przeczyta.
Kout Bank posiada największy udział akcji Korporacji.
Muszą sprzedać, bo wszystko będzie na nic.
- Przyda się wsparcie. - Farida może pomóc przez Khalifę.
Słucham?
Dlaczego ja? Co to za pomysł?
On zarządza udziałami banku w Kout.
- Przyjaźnisz się z Khalifą. - Nie!
Nie mogę. To byłoby karygodne.
Nie obchodzi mnie, co myślicie o tej operacji,
czy to źle, czy dobrze.
Ale jesteśmy już w połowie drogi.
Nie ma wyjścia. Doprowadźmy to do końca.
Wykonujcie swoją robotę albo znajdę kogoś, kto to zrobi.
Tak jest.
Chodźmy.
Wciąż nikt ci nie przynosi herbaty?
Ponoć awansowałeś i opiekujesz się kontami.
Nie wszystkimi. Niektórymi.
Liczę, że jeśli dołożę starań, doczekam się prawdziwego awansu.
Rety, ze mną robią wywiad, ale tobie dają awans.
Jedna herbata bez cukru, druga z mlekiem słodzonym.
Pamiętasz, jaką herbatę lubią Hassan i Walid?
„Oblicze postępu!”
À propos artykułów, co zrobicie po tekście o Korporacji Cementu?
Myślę, że Rashed się myli.
Słyszę, że niektóre firmy sprzedają udziały. Wiesz coś?
No co ty. Jestem zwykłą asystentką.
Dosyć niezwykłą. Szybko awansujesz.
- Dziękuję. - Pewnie.
Sprzedam udziały, jeśli cena jeszcze spadnie.
Nie zostanę z ręką w nocniku.
Walidzie, sprzedaje.
Chodźmy. Słyszeliście dzwonek.
Ty rób, jak każę.
Na giełdzie już nic nie zostało. Cena jest teraz dobra.
Kupimy od każdego. Macie nabyć każdy możliwy udział.
Weźcie to.
Bądźcie gotowi, pomówcie z partnerami.
Chcę to załatwić, nie marnujcie ani sekundy.
Chcemy uczcić naszych bohaterów,
których imiona zapiszą się w historii kuwejckiej giełdy.
Ten zespół przeprowadził legendarną operację shortowania.
Oklaski dla zespołu operacyjnego.
Mam na myśli was, chłopaki.
Oczywiście.
Ale nie zapominajmy o dwóch królowych matematyki.
Zapracowaliście na uznanie! Udało się!
Proszę, częstujcie się. Śmiało.
Saudzie.
Dobra robota.
Przepraszam. Suń się.
- Muszę wyjść. - Dokąd?
Jude.
Właśnie się okazało,
że ojca wybrano prezesem Narodowej Korporacji Cementu.
Widzisz? A nie mówiłem? Jest twardy i przezwycięży ten kryzys.
Po raz ostatni pozwalam, aby robił ze mnie głupią.
Następnym razem chcę swoją działkę. Zrozumiano?
Zrozumiano.
Bon appétit.
Z chęcią dostarczę to twojej córce.
Nie musisz jeszcze pracować?
Sama chcę to zrobić.
To ważne dla Jude.
- Dzień dobry. - Witam. Mogę pani pomóc?
Mam coś, co chcę dać córce.
Przekażę, kiedy wróci.
„Kiedy wróci”?
Skąd?
Ojciec ją zabrał.
Pewnie chodzi o dziadka.
DZIENNIK NIEOBECNOŚCI JUDE OMAR AL-HASWI – OJCIEC
Nie. Jej ojciec. Omar.
OJCIEC
To miała być niespodzianka.
Proszę nie mówić, że byłam.
Jak pani sobie życzy.
Napisy: Przemysław Stępień