Jasny gwint!
Pora na rok 1985...
Implant ślimakowy jest wyjątkowo jasny.
Widzimy, że to trzyamperowe urządzenie domowe...
Podoba mi się. Dołóżmy odrobinę czosnku...
Jeśli chcecie mówić szybciej...
Butelka lub miniaturka w komputerze.
Podnieście pośladki w górę i ściśnijcie.
Ściskać, ściskać, ściskać.
Na pierwszy rzut oka, Rory był tak amerykański, jak Happy Meal.
Wiemy teraz, że percepcja się zmienia,
nie tylko naukowcom, którzy pracowali nad tą sprawą,
ale także całemu światu.
Spójrzcie tylko.
Kim jest ten przystojny koleś?
David.
-Włączone? -Tak.
Sprawdź.
Niezła.
Obrzydliwe. To moja siostra.
Daj mi broń.
-Monica, tak?
Co jest?
Jaja sobie robisz?!
Bezpośrednie trafienie.
ZAKAZ WSTĘPU
Jak on to zdejmie?
Proszę.
No to jesteśmy.
-Cześć, siostrzyczko. -Masz zamiar pomóc?
-Czy to nie jest już wszystko? -Rozstawianie namiotu!
Tak, rozstawiamy go...
-Kevin. -Pocałuj mnie w tyłek, Kevin.
A tutaj mamy lodowate piwo.
Spójrz na jezioro.
"Zakaz pływania"?
"Jezioro"...
Eve?
Evic?
To miejsce jest boskie.
A to... To jest Robin.
Tu jest dziwnie.
Błotniście.
Co?
Na co się gapisz?
Na nic.
Filmowałeś mnie.
Filmuję wszystko.
Chcesz spróbować?
Jasne.
Masz.
Szczerze mówiąc, myślałam,
że będzie trudniej.
Znalazłem martwą wiewiórkę.
Obrzydliwe.
Chcę zobaczyć.
Dobrze. Na pewno?
Tak.
Jest tam...
Cześć, siostrzyczko. Idziesz?
Nie, nie chcę odznaki pływaka.
To chyba nie kwestia genitaliów, co?
Nie. Boże.
Będziemy tutaj.
O czym ty gadasz?
Idziemy!
-Hej, Kev. -Co?
Dasz mi poprowadzić tę bestyjkę?
Po moim trupie.
-Co? -Po jego trupie!
Jak tam, Kel?
Proszę. Kelly pierwsza.
20 dolców, że to skopie.
Przyjmuję zakład.
Kel, jesteś gotowa?
Dawaj!
Dalej, dalej.
Tak! Tak, Kelly!
Hej, Jared, rzuć piwo!
Dalej.
Dobra, Nolan Ryan.
Hej, Jared. Chcesz być następny?
Dalej, stary.
Hej, Robin.
Chcesz spróbować?
W porządku. Leci.
Mam!
O nie!
-O Boże. -Cholera!
O Jezus, przepraszam.
Nie, nie, w porządku. Nic ci nie jest?
Nie.
Chyba spróbuję.
Tak?
Daj mi tę spluwę.
W porządku!
Nie mogę sięgnąć!
Włóż palec w dziurę.
Jeśli nie mogę założyć nart,
nie ma mowy, żebym pojeździła.
Raczej mi się to nie uda.
Jezu.
Hej, Drew, możesz to wziąć?
Masz? W porządku.
Dziękuję.
Spójrz na nich. Słodziaki.
To słodkie.
Naciągnę linę.
Pojedziesz, kiedy będziesz gotowa.
Jestem. Zróbmy to.
Gotowa?
Jedź!
Musisz się odchylić.
Inaczej pójdziesz pod wodę.
Wiem, wiem, Kevin. Tylko...
Jedź!
Prawie.
Prawie się udało!
Wiem. Chyba jednak tego nie potrafię. Boli mnie ręka.
Jeszcze raz. Spróbuj raz jeszcze.
Robin, musisz pociągnąć.
Ciągnę, do cholery!
Patrzcie, tam ktoś jest.
-To DNR? -Chyba nie.
Widzisz Jareda i Annę?
To dziwne.
Dobra, Robin, jeszcze raz i będziemy wracać.
W porządku?
Dalej. Dalej!
Udało jej się!
Tak!
Co się stało?
Nic jej nie jest?
Przyciągnij. Szybko.
Mam ją. Mam ją. Sekundkę.
-Wyciągnij ją. -Robin. Robin? Robin?
-Złap ją! -O cholera. Cholera!
Co się dzieje do...
Stary, ty krwawisz.
Cholera, cholera!
Na ziemię! Na ziemię!
-O Boże!
Jasna cholera.
Trafili cię?
Tak. W rękę.
Nie mam pieprzonego palca.
Przepraszam, przepraszam.
Kev? Kelly?
Kelly?
O mój Boże.
Rob, Rob, Rob, Rob, Rob, Rob, Rob, Rob.
Musisz włączyć silnik. Musisz włączyć silnik.
-Włącz silnik. -Nie, nie mogę.
Musisz człowieku, musisz.
Cholera.
Dobra. Dobra.
Dalej, dalej.
Uda ci się, Rob. Uda ci się.
Po prostu przekręć kluczyk. Przekręć go.
Dalej.
Uda ci się, Rob. Dalej.
Rob, dalej.
Cholera.
No dalej. Kurwa!
Nie, nie, nie.
Co ty robisz? Co ty robisz?
Zobaczę, jak blisko jesteśmy brzegu.
Nie wychylaj się.
O cholera!
Po mojej stronie jest bliżej.
Strzały padają z twojej strony.
Jak daleko do brzegu?
Można popłynąć.
Posłuchaj mnie.
Możemy użyć łodzi jako tarczy.
Przywiążę do łódki linę i podpłynę z nią do brzegu.
Nic nam nie będzie.
Musimy tylko się nie wychylać.
-Dryfujemy do brzegu. -Zostań nisko. Dobrze?
Do brzegu. Tak.
O mój Boże!
Mój Boże. On strzela przez łódź.
Strzela przez...
Rob?
Rob!
-Rob!
Jest 10:00 wieczór.
Wiecie, gdzie są wasze dzieci?
Od początku...
Niewinny i...
O kurwa.
Drew?
Boże.
Czy ktoś może mi pomóc?
Robin? Nie wychylaj się.
Przyciągnij mnie.
Czekaj, czekaj. Pomogę ci.
Pomogę ci! Tylko się nie wychylaj.
Nie mogę.
Nie wychylaj się, Robin. Pomogę ci.
Jezu, Jezu.
-Cholera. Kelly.
Kelly, już dobrze!
Pomogę.
Boże.
Pomożesz?
Stary, twoja głowa.
Tak, wiem.
Czy on nie żyje?
Nie wiem.
Ciężarówka zniknęła.
Drew, potrzebujesz pomocy?
-Nic mi nie jest. -Co się stało?
Próbowałem otworzyć kamizelkę i...
O cholera.
Boli?
Nie. Takie dziwne uczucie.
Masz, pomogę ci.
-Co? Co to jest?
Cholera.
Sprawdź to.
Czy to... Czy to krew?
Tak, ale czyja?
Anna?
-Rob. Rob. Odsuń się. -Anna!
Rob. Odsuń się, stary.
Nie!
-Rob.
Nie dotykaj mnie, do cholery!
Boże.
Ale dlaczego? Dlaczego ona nie żyje, a my tak?
Spójrz na nas. Powinniśmy nie żyć.
-Ale żyjemy. -Jak?
O nie, nie. Kochanie, nie patrz na siebie.
Już dobrze. Usiądź tutaj i oddychaj.
Jesteśmy jakimiś zombie, czy co?
Nie, to coś innego.
Jak to innego?
Nie wiem. Jest inaczej.
Ja mówię. Ty mówisz.
Wszyscy mówimy. Rob, dostałeś strzał w głowę.
Mózg wystaje ci z tyłu czaszki.
Jeśli byłbyś zombie, byłbyś martwy. A ja...
Nigdy nie czułam się bardziej żywa.
Czujecie to?
Czuję, w porządku.
Ma ktoś tę spluwę? Przydałby mi się strzał.
To jakieś gówno ze Smętarza Dla Zwierzaków.
Co to jest Smętarz Dla Zwierzaków, do diabła?
Nowa książka Stephena Kinga... Nieważne.
Oni nie weszli do wody.
Co?
Jared, Anna i Kevin. Nie weszli do wody.
My weszliśmy. Może to ma z tym wszystkim jakiś związek.
Może dlatego ciągle tutaj jesteśmy.
Widzieliście znak. To był "Zakaz pływania."
Stary, zamknij się.
Rob, wiem, jak to brzmi. Mówię tylko...
Moja siostra nie żyje,
a ty gadasz o jakiejś magicznej wodzie.
Mój brat też nie żyje.
Nie jesteś tutaj jedyną ofiarą, Rob.
Wszyscy jesteśmy ofiarami, Robin.
Przepraszam. Ja tylko...
Co teraz zrobimy? Co powinniśmy zrobić?
Udawać, że nic się nie stało?
Wrócić do naszego starego życia?
Nie możemy tego zrobić. To... To nie jest normalne.
Rob!
Co?
Złapałeś tablicę rejestracyjne?
Co?
Na kamerze?
Czy złapałeś tablice?
Znajdziemy tego gościa.
Dobra.
Znajdziemy go i co?
Czekaj. Chcesz go zabić?
-Ja nikogo nie zabijam. -Zabić?
Nie, nie, nie.
Nie zabijemy go. My tylko...
Zrobimy z nim to, co on zrobił z nami.
Daj mi tę kamerę.
... został znaleziony przez lokalnego chłopca
na szczycie tej skały, totalnie samotny i przestraszony.
Załoga z Uniwersytetu Stamera
przygotowała mu najcieplejsze możliwe przyjęcie,
jednocześnie kontynuując rygorystyczny harmonogram
prowadząc zajęcia w ciągu dnia i przeprowadzając badania w nocy,
monitorując jego reakcje na proponowane baterie testów.
Rory natychmiast został zabrany do nowego domu,
nie chciał jednak opuścić swojego miejsca na kanapie.
To jedna z rzeczy, którą chciał zbadać zespół.
Operacją kieruje Dr. Spratling ,
który chce upewnić się, że zarejestruje każdą zmianę u Rory'ego.
Mamy mnóstwo, mnóstwo pytań.
Co on robi?
Skąd się tutaj wziął? Od jak dawna tu był?
To są fundamentalne pytania.
Pierwszym krokiem jest komunikacja.
Staramy się pokazać mu
jak najwięcej naszej kultury, ale z bezpiecznej odległości...
Chcemy zobaczyć, czy możemy zainicjować jakiś dialog
i mamy nadzieję na zrozumienie.
Nie mamy jeszcze żadnych wyników,
wierzymy jednak, że jest świadomy.
I chcielibyśmy nawiązać konwersację.
Aby zachować tajemnicę
władze uniwersytetu zgodziły się,
że w projekt będzie zaangażowany wyłącznie zatwierdzony personel,
a nawet wtedy, będą znać jedynie niezbędne podstawy.
Czekaj... Cholera...
Bardzo ciężko ustawić to wszystko.
Chciałbym, żeby wyposażyli nas w lepszy sprzęt.
Przestań narzekać, kochanie!
Wiesz dlaczego przez ostatnie 15 lat wyglądałaś tak wspaniale?
Ponieważ to ja trzymam w ręku kamerę.
Pozwól mi więc robić to, co do mnie należy.
To wszystko ja.
O tak!
Kamera mnie kocha, Luisito.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Przynajmniej nie masz tego...
...obrzydliwego mikrofonu.
Co takiego robi z nim Andrea podczas nocnej zmiany?
Poważnie.
To znaczy...
Przynajmniej jest suchy...
Chcesz trochę?
Nie, dziękuję.
Gabi?
Gabrielita?
Jak tam po drugiej stronie?
Gotowa na debiut?
Czy też zesrałaś się już w swój nowy garnitur?
Dzięki za dobre słowo, Lucia.
Panowie! Proszę...
Dziękuję.
Zamknąć się!
Taki jeden staruch poradził mi kiedyś:
Przed kamerą uśmiechaj się jak królowa,
ale z pewnością siebie dziwki.
To coś, co zawsze będę pamiętać, Lucio.
Dziękuję.
PANOWIE, PROSZĘ, ZAMKNIJCIE SIĘ!
-Przestańcie! -Dziękuję, Ara. Dziękuję!
-Jestem gotowa, do cholery! -Będziemy na żywo.
Oglądacie...
TV Ahorita.
Najlepsze wiadomości
z Lucią De Leon.
Dzień dobry!
Witajcie z powrotem w TV AHORITA.
Najlepszy program poranny w naszym kraju.
Jest 7:15 rano. 19 Września.
Nadajemy na żywo z jednego
z najbardziej zatłoczonego kompleksu budynków mieszkalnych w Meksyku.
Spójrzmy na otoczenie zewnętrzne budynku,
które znajduje się tylko kilka przecznic od naszego studia.
Bardzo dziękuję, Lucio!
To naprawdę miłe móc się państwu przedstawić.
Nazywam się...
Kurwa!
Nazywam się Gabriela Moldonado
i nadajemy na żywo z Coyoacán.
Chociaż rozwijamy się inwestując w nową infrastrukturę,
jesteśmy jednak dumni, że możemy zachować tak wiele klasycznych budynków.
Wiele ze starszych budynków
stoi tutaj jeszcze od początków dwudziestego wieku.
Zgadza się.
W południe oglądajcie Gabrielę podczas wycieczki po okolicy.
Jesteśmy bardzo podekscytowani, dlatego że w następnym miesiącu
ten budynek przejdzie serię...
...które chciałabym zapowiedzieć...
O mój Boże...
Trzęsie się.
Delikatnie, ale się trzęsie.
Lucio, lepiej tu przyjdź... Tutaj jest bezpieczniej.
Nic mi nie będzie...
Proszę o spokój. Nadal się trzęsie.
Wszystko będzie dobrze.
Lucio, robi się coraz gorzej!
Jest tu kto?
Niech ktoś się odezwie!
Cholera! Nie mogę dosięgnąć.
Cholerna kamera!
Tutaj jestem!
Żyję!
Nie ruszaj się!
Wszystko się zapada.
Ostrożnie.
Zróbcie miejsce.
Spokojnie, proszę pana.
Wyciągniemy pana.
-Oddychaj. -Szefie!
Mam tutaj kod 51.
Tak, chwileczkę.
Cholera.
Odwrócimy się, dobrze?
Karla.
Eddie, chodź tutaj.
Pomóż mi z tym kawałkiem sufitu.
Miguel...
Pomóż z tym, żeby utrzymać ten ciężar.
-Kurwa! Nadepnąłem na coś. -Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
Na trzy, OK?
Raz, dwa, trzy!
Przeciągnijcie go do przodu.
Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy!
-Mam go! -Masz?
-Usztywnisz mu szyję, Eddie?
-Tak.
Posadzimy go na raz, dwa, trzy!
Jak się nazywasz? Spójrz na mnie.
Luis.
Cześć, Luis.
Jestem Karla i sprawdzę, czy wszystko z tobą OK.
Spójrz na mnie.
Ile osób jest na tym piętrze?
Nie wiem.
Było nas pięcioro.
Lucia...
ja...
Musimy go stąd zabrać.
To się zawali. Eddie?
Znalazłeś jeszcze kogoś?
Nikogo.
Piętra, które pozostały na górze są kompletnie zrujnowane,
a my nie mamy odpowiedniego sprzętu.
Musimy się stąd wydostać.
Dalej! Na trzy!
Raz, dwa, trzy!
Wynośmy się stąd! To się wali!
Idziemy!
-Szybko! Wali się! -Miałaś rację, Lucio.
Kamera cię kocha.
Wyrzuć tę cholerną kamerę!
Poświęciłem całe życie na pracę za kamerą.
To moja historia prawdziwych bohaterów!
Co ty robisz?! Idź!
Staram się!
Szybciej! Szybciej! Nie myśl, tylko biegnij!
Tam są drzwi!
Raz, dwa...
Co się dzieje?!
Wszystko w porządku?
To na nas spadnie!
Nie spadnie. Obiecuję, że was stąd wyciągnę.
Szefie, chodźmy! Chodźmy!
Idę!
Musimy iść dalej!
Zaraz się zawali!
-Szybciej! -Biegnij!
Zajmij się starym!
Dalej, do cholery!
Tutaj.
To schody. Ostrożnie!
Czekaj, czekaj!
Cholera, uważaj na ściany!
Dach! Dach!
Eddie, nie mamy całego dnia!
Nie zawracaj mi głowy, Miguel!
Luis, rusz się, albo sam cię zabiję!
Idę!
Korytarz jest czysty!
Cholera, zablokowane wyjście!
Musimy iść dalej!
-Ostrożnie! -Biegnij, biegnij!
Uwaga na luźne kable!
Pieprzony Argentyńczyk, nikt nie rozumie twojego hiszpańskiego!
Twoja siostra jakoś nie narzekała!
Tam coś jest!
Miguel, potrzebny mi łom! Dalej!
Idziemy!
Nie ma ognia...
-Wszyscy OK? -Tak.
Zostań tam.
Wyważ to, jak facet, Miguel!
Drzwi się otworzą i idziesz!
Wyważ je!
Dalej!
Musimy iść dalej.
Nie możemy schodzić niżej.
Co się stało?
Drzwi są zaklinowane!
Nadchodzi kolejny wstrząs.
Luis, ruszaj się!
Nie pozwól mi cierpieć, Karla!
Luis, nie filmuj tego!
Javier, wyciągniemy cię stąd!
Bierz łom...
Bierz go!
Nie rób tego! Wyciągniemy cię!
Nie mamy czasu.
Szefie, spójrz na mnie. Nie umrzesz w ten sposób.
Musisz się skupić.
Ile pięter i wyjść jest w tym cholernym budynku?
Nie wiem!
Sporo... Jest jeszcze piwnica!
Musisz się stąd wydostać.
-Karla. To nie jest rozkaz. Ja cię błagam!
-Nie każ mi tego robić.
Skup się!
-Powiedz to. -Nie.
-"Najpierw ja." -Nie. Nie.
Powiedz to! "Najpierw ja!"
"Najpierw ja!"
Najpierw ja.
A potem?
Potem ja.
I dalej?
Na końcu?
Na końcu?!
Weź to, Karla. Zakończ jego ból.
Musimy iść!
Nie myśl!
Zrób to, Karla!
-Co jest na końcu? Powiedz to...
-I wreszcie...
Teraz, Karla!
Karla, nie!
...Ja!
Tam jest szyb wentylacyjny!
Szybko, idziemy!
Eddie, chodźmy!
Przykro mi, szefie.
Luis!
Nie widzisz, co się stało?! Idź!
Ona go zabiła. Ona go zabiła!
Jesteśmy tuż za tobą, Karla.
Bez czołówki niczego nie widzę!
-Użyj awaryjnych pałeczek.
-Tak, pałeczki świetlne!
Weź to.
Mam światło. Proszę.
Karla, posłuchaj mnie, proszę.
Nic nam nie będzie.
Musimy jednak iść dalej.
Nie możemy tu zostać. Obiecuję, że się stąd wydostaniemy.
Jednak musisz być silna.
Proszę...
Idź dalej.
Zrób to dla Javiera.
Dla Javiera.
Nie mogę oddychać.
Idziemy, Luis.
Mówię ci, że nie mogę. Potrzebuję powietrza!
Karla...Karla, tak?
Proszę, przytrzymaj przez chwilę kamerę.
Potrzebuję obu rąk...
Kurwa! Wywal tę cholerną kamerę!
Ręce mi wysiadają.
Proszę...
Chwileczkę. Przytrzymaj.
Dziękuję.
Luis, weź to.
Dalej.
Jaja sobie robisz, Luis?
Zrób to jeszcze raz, a przysięgam, że cię zabiję.
Dalej. Ruszaj się, dupku.
Uważaj!
Nic ci nie jest?
Nie.
Czekaj. Daj mi chwilę.
Luis, w porządku?
Chyba tak.
Weź kamerę.
Co?
Twoja kamera! Nie mogę już jej trzymać.
-Słyszysz to? -Coś słyszę.
Brzmi jak głosy.
Słysze kogoś.
Musimy iść.
-Sprawdźmy to. -Słyszymy was. Idziemy!
-Dalej, Luis. -Nie.
Czemu nie?
Nie słyszałeś?
Chcesz tutaj zostać sam, czy jak?
Idziemy!
Uważaj na głowę.
Nie dotykaj niczego. To w każdej chwili może się zawalić.
Bez jaj!
Nie dotykaj niczego!
Co to jest?
Co to za miejsce?
To są prekolumbijskie malowidła.
Widzisz to?
Włącz światło!
Bateria mi padła. Chwila...
Chyba mam.
Niemożliwe...
Niczego nie dotykaj!
Widzicie te czaszki?
Eddie!
Zejdź z drogi.
-Eddie. -Wynoś się stamtąd, Eddie!
To ściana Mictlan.
Co? Jaka ściana?
-Eddie. -Co się dzieje?
-Co jest grane? -Eddie?
Przestań, dupku! Straszysz nas.
To Mictlan.
Co ty gadasz, do cholery?!
Nasz Bóg powstał z podziemi.
Odłóż łom.
-Nasz król... -Odłóż łom!
...zostanie obłaskawiony.
-Nasz Bóg zostanie nakarmiony. -Eddie, co ci się dzieje?
Odłóż łom!
Eddie, nie!
Co ty robisz, do cholery?!
Serce jest moją krwią, moim darem i powitaniem!
Karla, łap go!
Ściana Tzompantli.
Ofiary wojny.
Pokaz dzikiego zwycięstwa.
Co to jest, do cholery?
Wróć na nasze ziemie...
TENOCHTITLAN!
Karla! Bierz łom!
Bierz ten cholerny łom, do kurwy nędzy!
O cholera, uciekaj!
Czekajcie na mnie! Dokąd idziecie?!
Nie zostawiajcie mnie tutaj!
Złap mnie za rękę!
Ciągnij mocniej!
Nie mogę!
Moja głowa.
Co to za dźwięk?
Moje światło...
Moje światło!
Gdzie są wszyscy?
Karla, gdzie jesteś?
Gdzie są ciała?
Te wielkie, cholerne ręce.
Nasz Panie.
Wszechpotężny.
Boże wielu imion.
Mictlan.
Ixpuztec.
Nextepehua.
Tzontemoc.
Mictlantecuhtli.
Pobłogosław nas swoją obecnością.
Wykąp nas w swojej sile.
Mictlan.
Powstań.
Mictlantecuhtli.
Powstań.
Powstań!
POWSTAŃ!
Obserwujemy właśnie jedno
z najbardziej przerażających zdarzeń w naszym kraju.
Nic podobnego nie wydarzyło się od czasów trzęsienia z 1957 roku.
Dzień dzisiejszy, 19 września, mniej więcej o około 7:20 rano...
...będzie dniem, który zapamiętamy.
...z powodu braku wyników,
zespół robił się coraz bardziej niespokojny.
Nie wiedzieli o tym, że niedługo wszystko się zmieni.
-Oddychaj. -Nie mogę.
Możesz. Nic ci nie będzie.
Właśnie, że nie.
Ależ tak.
Nie mów tak.
A potem przerwa.
Gdzieś pomiędzy 10:00 wieczór a 6:00 rano.
-Przegapiliśmy to?
To, co odkrył, zmieniło jego całe podejście
do pracy z Rorym.
Spotkałem się z doktor Sarah Grayson,
podwładną Spratlinga, która odeszła z projektu wcześniej.
Był genialny na wiele sposobów,
ale nigdy nie wiedział...
... kiedy odpuścić.
Odnalazł coś, co mogło naśladować
wszystko, na co padł jego wzrok.
A to, samo w sobie, powinno
skutkować bardziej rygorystycznym podejściem do protokołu.
Mark, 7:44 rano.
Pierwsza przemiana Rory'ego w niewoli.
Możesz zawołać Gary'ego, proszę?
Widzisz to?
To ta sama postawa, ale widać
szarańczę wyłaniającą się zza fasady.
-Widzisz?
Naukowe zasady wymagają od nas lekceważenia
emocjonalnej potrzeby rzutowania człowieczeństwa
na rzeczy, które nie są ludzkie.
Dbamy sami o siebie, ale istnienie tego nie robi.
Poza tym traktujemy okropnie inne inteligentne istoty.
Okropnie.
Dlaczego nie powinniśmy oczekiwać tego samego od innych?
W porządku. Na trzy. "Szczęśliwego pierwszego miesiąca, Rory."
Gotowi?
Trzy, dwa, jeden.
Szczęśliwego pierwszego miesiąca, Rory!
Kiedy wróciliśmy, Spratling i zespół świętowali
nowe odkrycia, podczas gdy Rory nadal uczył się
w alarmującym tempie.
Kiedy przyjaciele nie powstrzymują was od
picia i prowadzenia samochodu...
...Przyjaciele umierają.
Dobrze.
Proszę.
Kto tutaj wierzy w Boga?
Naprawdę was pytam.
Kto w tym pomieszczeniu
wierzy w Boga?
W jakiego Boga wierzycie?
W Jezusa.
W Jahwe?
W Allaha.
W Szatana.
W siebie.
Wasz Bóg nie żyje.
I nie jesteście nawet zdziwieni.
Oczywiście, że nie.
Widzieliście, jak to nadchodzi.
Z uwagą zmierzającą coraz bardziej w stronę komputerów
i z obsesją na punkcie robotyki,
sami zabiliśmy Boga, a w jego miejsce stworzyliśmy
nowego boga.
Boga technologii.
Oto nasza rękawica wirtualnej rzeczywistości.
Nazywa się Techno Glove.
Idea jest taka, że zakładacie to cudeńko i ta rękawica,
w naszym wymiarze pozwala wam
dotknąć i poczuć rzeczy znajdujące się w wymiarze cyfrowym.
Powiedzmy, że to filiżanka, OK?
Istnieje jednak jedynie w wirtualnym świecie.
Za pomocą tej rękawicy,
mogę w zasadzie podnieść tę filiżankę w cyfrowym świecie.
Techno Glove pozwala wam na fizyczne egzystowanie
w tych dwóch wymiarach w tym samym czasie.
Fajne, co?
Oto moje okulary.
To jest wizjer, a to są moje okulary.
Na co mi to pozwala? Jeśli wezmę hełm
i zdejmę te okulary,
będę mógł zajrzeć to tego wirtualnego wymiaru,
do tej cyfrowej przestrzeni.
Więc kiedy zdecyduję się podnieść tę filiżankę za pomocą Techno Glove,
ona naprawdę tam jest.
Idea jest taka, że poprzez nakładanie tych robotycznych gadżetów
na nasze organy zmysłów,
możemy przetransportować nasz system zmysłów
do technologicznej rzeczywistości,
która istnieje jedynie na skomputeryzowanym planie.
A oto nasz prototyp 2,
model słuchawek.
Widzicie, że zintegrowaliśmy je w system powiązany z hełmem.
Więc kiedy zakładam ten hełm i opuszczam okulary,
mogę zajrzeć do cyfrowego świata.
Jestem teraz więc w stanie istnieć w dwóch planach egzystencji.
Mogę również... Mogę sięgnąć po swoją kawę tutaj,
jak również wypić swoją cyfrową kawę.
Jest letnia, taka, jak lubię,
To podstawowe założenie tego, co tutaj zaprojektowałem.
To będzie przyszłość.
Noszenie robotycznych gadżetow
i przenoszenie się w nową, wirtualną rzeczywistość.
Zrobiliście to.
Zabiliście bogów, których czciliśmy przez tysiąclecia
i zastąpiliście ich rękawicami i okularami.
Modlicie się przed nowym ołtarzem.
Kiedy zablokowaliśmy sobie wizję prawdziwego świata
i zastąpiliśmy ją czarnym lustrem cyfrowej kreacji...
...czy naprawdę chcemy zobaczyć, co takiego z nas odbija się wewnątrz?
Czy używając naszych własnych mikrofonów i głośników,
możemy użyć naszego języka,
aby skomunikować się z Techno-Bogiem?
Więc kiedy jesteśmy tutaj, w tej cyfrowej rzeczywistości...
Pytam was: jeśli wasz bóg technologii istnieje,
gdzie w takim razie mieszka?
Czy wymaga
przywołania...
(przywołania, przywołania)
To by było na tyle.
Nowy, stworzony przez człowieka Bóg, byłby młody.
Być może jest jak dziecko,
które czeka, aż jego mama obudzi go z drzemki...
Wykonamy więc inkantację.
Malutką pobudkę dla naszego chłopczyka,
dziecka zrodzonego z nienawiści.
Jeśli wasz bóg technologii istnieje,
dlaczego nie odpowiada, kiedy do niego wołam?
Stworzyliśmy go. Daliśmy mu dom...
(dom, dom...)
Jeśli wasz Bóg technologii istnieje,
dlaczego nie odpowiada, kiedy do niego wołamy?
Odpowiedz na moje wołanie.
Obudź się.
W porządku. To dobry pomysł.
Jeśli istniejesz...
Obudź się!
Bóg technologii jest mitem dla nowych czasów!
Mit! Mit! Mit!
Mit! Mit!
Pokaż się.
Zbudź się!
Pokaż się.
Pokaż się!
Zbudź się. Zbudź!
Zbudź się!
To nie w porządku.
Zejdź!
Nie.
Cześć, wujku George.
Cześć, Ruthie.
Jest nasza panna.
Cześć, wujku Jeff.
Pozwól, że zdejmę okulary,
żebym jakoś wyglądał przed kamerą.
To nadal mnie przeraża.
Mrożona sałatka.
Gratulacje.
Ciociu Carol, ciociu Susan.
-Gratulacje. -Przestań. Wyglądasz dobrze.
-Cześć, dziewczyny! -Gratulacje, kochanie.
-Mamo. -Dziewczęta.
Ona musi być w ciąży.
Cześć, kuzynko Annabel.
To jest jak 5 lub 6.
Dziadek Art i Christopher, oczywiście.
To jest mój kuzyn James,
który jak zwykle jest totalnym frajerem.
To beta?
Tak.
Nieźle.
Jakiego programu używasz?
Zenith Video Director.
Ruth? Możesz podejść na chwilkę?
Posłuchaj, kochanie. Nie filmuj mnie.
Możesz pójść do lodówki w garażu
i przynieść mi sałatkę ziemniaczaną?
Hej, George. Nie palimy w środku.
Mogę spróbować?
Jasne.
Hej!
Uważajcie, chłopaki.
-Tutaj jest! -Ruth.
Patrzcie, jaka wystrojona.
Wiesz? Jakiś gość będzie kiedyś
naprawdę zadowolony.
Wygląda na to, że już jest, Schmidty.
Obrzydliwe.
Mój Boże! Adam!
Trafiłem cię.
Żebyś wiedział.
Fajny pistolet na wodę.
Skąd go masz?
Od pani z kampera.
-Od kogo? -Dostałem go od tej pani
z kampera.
Tak, tamtego.
Witajcie.
Cześć, Adam.
Pa, dziewczęta.
Dziękuję za przyjście.
Przejechałem się po okolicy. Nie widziałem żadnego kampera.
Dzięki, Jeff.
Wspaniałe przyjęcie.
Dziękuję.
Super.
Cześć wszystkim.
Bardzo dziękuję za to, że dzisiaj
przyszliście i świętowaliście razem z nami.
Amando i Hank, jestem wdzięczna za pomoc z jedzeniem,
a Jeanie za dekoracje.
Mogę zrobić tylko tyle, a chciałabym wszystko.
Jesteśmy tu, gdyż jesteśmy rodziną.
A w rodzinie jest historia i tradycja.
Tradycja, która sięga,
cóż, czasów nawet przed tobą, dziadku Art.
Długi czas.
Dziś będziemy kontynuować tę tradycję
z moją córką.
Ruth...
Jestem z ciebie taka dumna.
Jestem podekscytowana tym,
że nawet po tylu latach, jesteśmy błogosławieni
naszą tradycją.
Ja...
Chciałabym, żeby twój ojciec mógł tutaj być i to zobaczyć.
Dzięki, mamo.
Niektóre rodziny świętują bierzmowania, chrzty,
bar micwy i quinceanery, ale my, Wrigleyowie...
My robimy troszeczkę coś innego, prawda?
Za siódemkę.
Za siódemkę!
Obyśmy mogli to kontynuować przez lata.
Dziadku Art, w swoim czasie
byłeś niezłym chirurgiem!
Cioteczko Susan, twoje ciasteczka z arszenikiem
to już klasyka.
Każdy z tutaj obecnych zdobył swoją siódemkę w wyjątkowy sposób.
Oby te siedem żyć przyniosło
naszej rodzinie honor, siłę i dumę.
Wiem, że to odrobinę nieortodoksyjne,
ale dziś wieczór, zamiast pokazywania zdjęć,
lub odpalania projektora slajdów, mam dla was film.
Teraz wszyscy mają taśmy video.
Przepraszam.
Zejdźcie mi z drogi.
-Przesuńcie się! -Chwileczkę.
Przesuńcie się. Chcę to zobaczyć.
Idzie.
Tak się dzieje za każdym razem.
Zaraz, co to jest?
Dobrze.
Zauważyłam tych ludzi na stacji benzynowej
i pojechałam za nimi nad jezioro na kompletnym pustkowiu.
To było doskonałe.
Jest.
To był karabin twojego taty?
Tak.
Wyłazić!
Nie, proszę. Proszę, nie.
Nie powiedziałbym, że to twój pierwszy raz.
Już dwie osoby.
Zostało pięć. Teraz zaczyna się dobra część.
Czekaj, czekaj.
Wszyscy tam są.
-Tam jest. -Ona jest taka słodka.
O cholera.
Tutaj policja!
Otoczyliśmy dom.
Co jest?
-Nie uciekajcie. -Jasna cholera.
Są wszędzie.
-Są wszędzie. -To się dzieje. To się dzieje.
To jest to. Wiecie, co robić.
Przepraszam.
-Mój Boże. -W kanapie jest więcej broni.
-To się dzieje. -O kurwa.
-Mamo. -Kochanie.
To była kwestia czasu.
Niech wszyscy się przygotują.
Dalej, dalej.
-W porządku. -W kuchni.
Posłuchaj, posłuchaj.
Walczysz. I odbierasz sobie życie.
W porządku? Rozumiesz? Nie pozwól, żeby wzięli cię żywcem.
Nie przynieś rodzinie hańby.
Otaczają dom.
Masz tutaj pięć rundek.
Jestem z ciebie dumna.
Jezu.
Zabij tylu, ilu zdołasz.
Ruth? Ruth? Ruth!
Kto chce brownie, suko?!
Ruth, musimy się stąd wydostać. Idziemy.
Nie. Zostajemy.
Zabierzemy tylu, ilu zdołamy. Dla rodziny.
Boże. Nie chcę umierać, Ruth.
To nie miało się wydarzyć.
Nie bądź mięczakiem.
Otaczają dom.
Nie wpuszczaj ich.
Ona ma broń. Ona ma broń!
Masz.
Nie mogę.
W takim razie przykro mi.
Czysto.
-Tędy. -Tutaj.
Odłóż to!
O, mój Boże, pomocy.
Dwóch rannych funkcjonariuszy w kuchni!
Nie żyje.
Jezu Chryste. Ile ona ma lat? 15?
Uważajcie na dwóch uzbrojonych podejrzanych
na tyłach.
Czysto.
Boże!
Musimy oczyścić pomieszczenia.
Jasna cholera!
Tutaj, dalej!
Rzuć to! Rzuć to!
Nie, nie, nie!
Proszę się uspokoić. Spokojnie!
-Chodź tutaj. -Proszę się uspokoić.
Pieprzona dziwka.
Pomocy!
Myślisz, że to się uda?
...beż żadnej reakcji,
podczas gdy inne wywoływały natychmiastową transformację.
To, co skłaniało Rory'ego do przyjmowania danej formy,
pozostawało tajemnicą,
ale to, co wybrał następnym razem, zaszokowało cały zespół.
Gotowi?
Spratling bardzo chciał udostępnić nagranie.
Spójrz tylko, odpowiada nam na swój własny sposób.
Wow.
Czy to Gary?
Wyjątkowy chłopak.
Jak to rozumieć?
Nie wiem.
To dla nas akceptacja, a to jest już coś.
Chcesz to zobaczyć jeszcze raz?
Gary nie chciał znów tego oglądać.
Wycofał się z życia zespołu
i nie chciał wyrażać swoich obaw.
Zaalarmowany transformacją, Doktor Grayson wychyliła się
i poprosiła o zorganizowanie nadzwyczajnego spotkania.
Rozumiem wasze obawy.
Kiedy patrzę jednak na dane, to jest dokładnie
taki sam proces jak wcześniej.
On powiela to, co widzi.
-Prawda? -Jasne.
Skąd więc te wszystkie obawy?
Ponieważ Gary nie był nigdy w komorze.
Skoro potrafił więc wcielić się w Gary'ego,
to oznacza, że może widzieć poprzez weneckie lustro.
Przepraszam. I co to oznacza?
To oznacza, że on przez cały czas nas obserwuje.
Rory sięga poza swoje ograniczenia po to, by nawiązać kontakt.
Można na to spojrzeć jak na swego rodzaju cud.
Spratling pozostał niewzruszony,
zafascynowany nowo odkrytym potencjałem swojego obiektu,
pomimo iż wygląd Rory'ego stawał się coraz bardziej znajomy.
On wyciąga do nas rękę, prawda?
Chyba tak.
Nauka może być samotnym pościgiem.
Myślę, że Spratling coś wpuścił.
A kiedy to zrobił, utracił dyscyplinę.
Nie zasłużył na to, co się z nim stało,
jednak sprowadził to sam na siebie.
Najbardziej współczuję tym, których zabrał ze sobą.
Wymieniłabym ich nazwiska, ale...
To tylko wytrąciłoby mnie z równowagi.
Tutaj 911.
Ktoś próbuje włamać się do mojego domu.
Pomóżcie mi, proszę!
Proszę się uspokoić. Jak się pani nazywa?
Karen.
Przyślijcie kogoś, proszę.
Jaki jest pani adres?
885 Oakwood Street.
O mój Boże. On jest w domu.
Zostań na linii, Karen.
Już kogoś wysyłam, dobrze?
Dobrze.
Gdzie w domu się znajdujesz?
W swojej sypialni.
Słyszę go na dole.
Czy drzwi do sypialni są otwarte?
Tak.
Zamknij je.
-Karen? -Są zamknięte.
Schowaj się gdzieś, jeśli to możliwe.
Musisz pozostać na linii.
On wchodzi na górę.
Chyba jest na schodach. O mój Boże.
Karen? Karen? Karen?
Przestań teraz mówić i bądź tak cicho, jak to tylko możliwe.
On... On...
Stoi przed moją sypialnią.
Policja jest już w drodze.
Jest w pokoju.
Bądź cicho, Karen.
O mój Boże.
Bobby?
Te drzwi wyglądają ci znajomo?
Nie, dlaczego miałyby tak wyglądać?
Ten horror z zeszłego tygodnia.
Ten, który jakiś świr wysłał na posterunek.
Nie wiem. Nie oglądałem go.
To było jakieś szaleństwo.
Michael Myers domowej roboty,
Piątek 13-go, bzdury w stylu Teksańskiej Masakry.
Wygląda dokładnie tak samo, jak ten dom na filmie.
Mnóstwo miejsc z lat 60-tych
wygląda podobnie.
Niemożliwe.
To ona.
Wycięte oczy. Poderżnięte gardło.
To ona.
Widziałem to morderstwo.
Jezu Chryste. Taśma jest prawdziwa.
Ale mówiłeś, że dostałeś ją w zeszłym tygodniu.
To się stało kilka godzin temu. Co o tym myślisz?
Upozorowali morderstwo, zanim je popełnili?
-Sprawdzasz zasinienie? -Tak.
Koroner stwierdził zgon gdzieś między 1:00 a 3:00 rano.
Pasuje z telefonem na 911.
To niemożliwe.
Cześć.
Tak, tak.
Potrzebuję nazwę poczty z koperty,
którą mam na swoim biurku.
Muszę wiedzieć, skąd ją wysłano.
Stempel jest z zeszłego wtorku.
Skrzyżowanie Dunning i Royal Road.
Nie, nie, nie. To nie jest prywatna własność.
To publiczna skrzynka. Tak. Na chodniku.
Nie, nie. Ukryta kamera uliczna.
Bez dźwięku.
W porządku. Dziękuję.
Jej uszy są spalone.
Tak samo powieki i palce.
Nie może niczego trzymać.
Medyczne zalecenia...
Koszmary, koszmary...
składniki i ciasto...
Pizza od Conana to
"Pizza w stylu Chicago."
Stworzona dla ludzi,
którym z ust zwisa ser.
Jesteś pewien, że to ten sam dom, który jest na nowej taśmie?
Jestem pewien, Bobby.
Widziałem wszystko, co się wydarzyło.
Widzisz? Tutaj zaczęła się walka,
a on użył tego samego elektrycznego noża,
aby odciąć palce.
To jest niemożliwe.
Masz jakieś teorie na ten temat?
Cóż, trzy dni temu otrzymaliśmy taśmę,
więc żadnej poza tą, że nasz morderca
podróżuje w czasie.
To gówno sprawia, że staję się religijny.
Jak to?
To sprawia, że myślę, że diabeł jest prawdziwy.
Cześć, tu Wayne.
Muszę postawić tam kogoś prawdziwego,
zamiast tej ukrytej kamery.
Dobra, Gunther.
Jak leci?
Dobrze.
Co jest, synu?
Czy to ty wysłałeś te taśmy na posterunek?
Gunther... musisz odpowiedzieć na pytania ojca.
Chyba tak.
Chyba tak?
Wydaje ci się, czy jesteś pewny?
Jestem pewny.
Dlaczego je tutaj wysłałeś?
Widziałeś, co na nich jest.
Te taśmy pokazują dwa morderstwa, zanim jeszcze się wydarzyły.
Wiem. Dlatego je wysłałem.
Co to znaczy?
Skąd je wziąłeś?
Z domu.
Przysięgam, że jeśli nam nie powiesz
skąd wziąłeś te cholerne taśmy,
powieszę cię za łeb!
Bobby.
Gunther, daj spokój.
Jesteś dobrym dzieciakiem.
Dlaczego po prostu nie powiesz nam,
skąd wziąłeś te taśmy?
Powiedz nam, czym one są.
W zeszłym roku kupiliśmy nową nagrywarkę video.
Chciałem wersję Beta, ponieważ ona lepiej wygląda, ale...
Beta wcale nie wygląda lepiej.
W każdym razie kupił wersję VHS, ponieważ była tańsza.
Więc mówisz, że twój ojciec
kupił nagrywarkę video, a ty jej używałeś?
Tak. Przez cały czas.
Zacząłem od filmów i programów, które leciały w nocy,
ponieważ właśnie wtedy lecą najlepsze rzeczy.
Zacząłem je więc nagrywać...
Głównie horrory i teledyski.
Później, kilka miesięcy temu,
zacząłem widzieć na ekranie te inne rzeczy.
Początkowo to były takie kolorowe przebłyski.
Po kilku tygodniach mogłem dostrzec już obrazy
i... mogłem je rozpoznać.
Rozpoznać je skąd?
Ze swoich snów.
Cholera, Gunther.
Czekaj, czekaj.
Chcesz powiedzieć,
że nagrywarka zaczęła nagrywać twoje sny?
Tak, proszę pana.
Dobrze. Dobrze.
Mów dalej. Co się stało potem?
To się spełniło.
Co to ma być?
Czy to... Czy to jest jakiś żart, Gunther?
Co?
Słyszałem to, co powiedziałeś,
ale ja po prostu...
-Nie wierzę ci. -Hej, Wayne.
Nie, po prostu ci nie wierzę.
-Wayne. -Tak.
Wyjdź proszę na chwilę.
On nie kłamie.
Co?
On ma takie sny.
Czasami one są... prorocze.
Prorocze?
Tak.
Widziałem to.
Będzie miał sen, a później on się spełni,
dokładnie tak, jak go opisywał.
To jest coś, co zdarza się w mojej rodzinie.
Moja siostra też tak miała.
To ją doprowadzało do szaleństwa, aż w końcu się zabiła.
Gwen, kuzynka Gunthera też się z tym zmagała.
Nienawidzę tego.
Chyba robisz sobie jaja.
Nie żartuję.
Dlaczego więc nie oddałeś tych taśm swojemu ojcu?
Wściekał się, kiedy tylko zaczynałem o tym wspominać.
Jak bardzo?
Dobrze, Gunther.
Mów dalej.
Początkowo to były tylko, wiesz...
różne rzeczy...
wynik piątkowego meczu,
kto z kim będzie po szkole bił się za sklepem,
który z nich wygra... Tego typu rzeczy.
Wtedy właśnie miałem pierwszy koszmar.
Ta kobieta, która została zamordowana?
Poczta odebrała twoją paczkę ze skrzynki.
Dzięki, Jill.
Chcesz mi powiedzieć, co na niej jest?
Powinieneś to obejrzeć.
Proszę! Przestań, proszę!
Jezu Chryste.
Tam.
Adres na drzwiach.
W porządku. 4725. Jaka ulica?
Tam. Odbicie na oknie.
Wieża ciśnień Aurora. Ta strona z napisem.
Wiem dokładnie, gdzie jest ta ulica.
Idź po swoją kamerę.
Jest.
To ten dom.
Co teraz? Mamy po prostu zapukać do drzwi
i powiedzieć: "Cześć. Przepraszamy.
Wkrótce zostaniesz rozczłonkowana"?
Hej, Bobby, mógłbyś na chwilę
odłożyć tę kamerę?
Chciałbym cię o coś zapytać, zanim tam wejdziemy.
Pewnie.
Bobby, znasz tę panią?
-Która tutaj mieszka? Nie.
Nie.
Dlaczego mnie okłamujesz?
Nie okłamuję.
Znasz tę kobietę?
Znasz również tę pierwszą ofiarę.
To jest kopia... Pozwu złożonego przeciwko tobie.
Został znaleziony w domu pierwszej ofiary.
Zabrałem to z pomieszczenia z dowodami.
Te dwie kobiety wynajęły prawnika, który miał cię dopaść.
Druga ofiara jest adwokatką.
Zaczekaj. Posłuchaj. Mogę to wyjaśnić.
Okłamałeś mnie również z tym że zrezygnowałeś z munduru
dobrowolnie, aby zostać operatorem kryminalnym.
Dlaczego mi nie powiedziałeś,
że zostałeś zmuszony do oddania odznaki
po tym, jak te dwie kobiety oskarżyły cię o stalking
i napaść seksualną?
Naprawdę zdobyłeś ich adresy
dzięki tym przystankom?
Och, Bobby.
Byliśmy przyjaciółmi od tak dawna.
Na Boga, nasze dzieciaki razem się wychowywały.
Ja... Ja... Daję ci w tej chwili szansę...
Abyś powiedział mi prawdę, Bobby.
Czy ty...
Cholera jasna.
Mam tu rannego funkcjonariusza.
Powtarzam. Ranny oficer.
4725 Utica Court. Potrzebne wsparcie.
Chcesz mi powiedzieć, co na niej jest?
Powinieneś ją obejrzeć.
W porządku Bobby.
Chodźmy do pokoju odsłuchań.
Gunther, zostań tutaj.
Nie ruszaj się, dopóki nie wrócimy, dobrze?
-Bobby.
-Wyłącz kamerę.
Wyśniłem to.
O nie.
Nie, nie, nie.
Wiem, co zrobiłeś, tato.
Zabiłeś je.
Zabiłeś ich wszystkich.
Porąbałeś tę kobietę z mojego snu.
A teraz ja zabiję ciebie.
Ponieważ to wszystko twoja wina, ty bezwartościowy gnojku!
Nie.
Nie. Nie zabijesz mnie.
-Nie zabiję cię? -Nie.
Wyśniłem wszystko, co się stanie.
Wiem, jak to się skończy.
Ten sen odgrywa się właśnie na tej kamerze.
Ty mały, cholerny świrze.
Mamy problem. On się nie rusza.
Wiesz, że on naśladuje rzeczy, tak?
Skąd więc wiesz, że w tym momencie nie naśladuje
czegoś, czego jeszcze nie widzieliśmy?
Ponieważ to nie jest właściwe.
Ponieważ to jest coś innego.
To tylko inne zachowanie.
On nie naśladuje. On jest chory.
Wiesz, że jest chory. To jedyna odpowiedź.
Naraziliśmy go na coś,
i teraz on się nie zmienia, ani się nie komunikuje.
Nie wiem, czy jest chory.
Skąd wiesz, że jest chory?
To widać, Sarah.
Spójrz na niego. Jest chory!
Nie sądzę, że możesz to wiedzieć.
Wątpliwości narastały.
Przywództwo Spratlinga było coraz bardziej kwestionowane.
Jeśli to coś jest tak inteligentne jak mówisz,
myślę że możesz być manipulowany.
-Musimy interweniować. -Nie zamierzam tam wracać.
Właśnie, że wrócisz.
Tego samego wieczora,
Dr. Grayson spakowała swoje rzeczy i odeszła...
Posłuchaj. Powiedziałam wszystko, co mogłam.
...po raz ostatni.
Uważam, że powinieneś odejść.
Myślę, że powinieneś pójść.
Jedno, czego nie mogę rozgryźć...
...to to, dlaczego nikt za mną nie poszedł.
Już od miesięcy szczegóły tego, co dokładnie miało miejsce
na Uniwersytecie Stamera było owiane tajemnicą.
Ostatnio władze podzieliły się z nami
ostatnimi minutami taśm Spratlinga.
Niepokojący charakter obrazów
oraz troska o dobro naszych widzów
skłania nas ku poczuciu, że byłoby nieodpowiedzialne,
gdybyśmy pokazali ten materiał...
Co do cholery... Co ty robisz, do diabła?
Chodźmy. Niech to szlag. Właź.
-Mój pech. -Przestań marudzić.
Idziemy. On zaraz to zrobi.
-On zaraz pójdzie. -Świetnie. Filmuję.
Właśnie tak, Gary. Powoli i spokojnie.
Pomagamy naszemu kolesiowi.
Dziesięć-cztery.
Wolałbym, żeby to był teraz ktoś inny, ale...
Ty, czy on?
Co... Co ty robisz? Łap go. Łap go.
-Alex... -Doktorze Spratling?
-Co się tutaj dzieje? -Alex, powinieneś tu być.
To jest ważne. Chcę złapać ich w jednym ujęciu.
Doktorze Spratling, co się tutaj dzieje?
Gary podaje mu adrenalinę.
Nie wiemy, jak na nią zareaguje.
Nie mamy wyboru.
O mój Boże!
Co się dzieje? Widzę szarańczę.
Już dobrze. Podaj adrenalinę.
Macka odpada.
Podaj mu adrenalinę, Gary.
Dopadł mnie!
Nie panikuj, jest dobrze.
-Jest po prostu ciekawy. -Okręcił się wokół mojej ręki!
Zrobiłeś coś, żeby go sprowokować?
-Nie, nie! -To cię boli?
Nie, ale nie podoba mi się to. Co mam zrobić?
Sprawdź powolutku, czy możesz poluźnić uchwyt.
Jezu Chryste. Ale ciasno.
To coś za mną idzie. Idzie za mną!
-W porządku. -Nie! Zabierz mnie stąd!
-Co robimy? -W porządku, Gary.
Wyciągniemy cię stamtąd?
-Mam do kogoś zadzwonić? -Nie. Nie. Ja...
Mam pomysł.
Już dobrze, Gary.
Rory.
-On cię nie rozumie. -Rozumie. Wiesz o tym.
On słucha tonu, a nie treści!
Rory.
O mój Boże.
Pamiętasz?
O cholera.
Mój Boże! O Boże!
Właśnie tak. Wchodzimy.
Mój Boże.
Mamy tutaj coś, co może to zneutralizować?
Chryste.
Nie, nie, nie. Co ty robisz?
-Wezwijmy ochronę kampusu. -Nie. Oni zrobią mu krzywdę.
-Możemy zrobić to sami. -Ton. Hej.
Kręć. Dalej.
-W porządku! -Dalej.
Otwórz drzwi!
Otwórz... On krzyczy!
Rozdzielimy ich.
Nic mu nie jest.
Nie. Nie!
W porządku!
Nie!
Zajrzyj do środka! Idź i zobacz, co się dzieje!
Spokojnie.
-Doktorze! -Wszystko dobrze.
Mam cię.
Pomóż nam, do cholery!
Spokojnie.
Już dobrze, już dobrze.
Nie, nie, nie. Spokojnie, spokojnie.
Pieprzyć to. Puść go.
Nie!
Czekaj, czekaj.
Dalej. Mam cię.
Proszę. Weź to...
Uciekaj!
Kurwa!
-Jak to "kurwa"? -Krew na moich rękach.
Nie przeczyta wydruku! To skurwysyn!
-Niech to szlag! -Możesz to nadpisać?
Nie, nie mogę. System mi nie pozwoli...
O cholera.
Dalej, dalej! Nie, nie, nie.
-Otwórz drzwi! -Dalej!
-Otwórz drzwi!
Rory? Rory?
Nie musimy iść tędy.
Tak jest. Ściskać.
Ściskać.
Świetnie. Pośladki w górę. Ściskać.
Ładnie i pięknie.
Obciągnąć stopy i ściskać.
W górę, w górę, w górę.
Dobrze, dobrze, dobrze.
Tłumaczenie: LS
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.