DUCHY W WENECJI
WENECJA, ROK 1947
Signore Poirot, ciasteczka.
Przywieźli jajka, signore.
Poirot!
Musi mi pan pomóc.
Rok temu zmarli mi rodzice.
A zaraz potem brat. Lekarz nie umie tego wyjaśnić.
Błagam. Boję się o swoje życie. Mówią, że ciąży na nas klątwa.
Co mówiłem?
- Jeszcze raz go tkniesz i stracisz rękę. - Przepraszam.
Signore Poirot, mam pilną sprawę!
Monsieur Poirot...
Pewna pani twierdzi, że ma w Wenecji pilną sprawę.
I że się przyjaźnicie.
- Nie mam przyjaciół. - Czuła, że pan to powie.
Kazała mi to panu dać.
Pisarka.
Dzień dobry, młody człowieku. Zastałam mamę?
Wybacz, ochroniarz nie wpuszcza nikogo poza cukiernikiem, dwa razy dziennie.
Aż dwa?
Znasz mnie. Przed kolacją tylko jabłka.
Jak ja to lubię. Odrobina czeko-czekolady.
Herkules Poirot zamilkł na dobre.
Unika ludzi, czekając na emeryturę. Ciastka zamiast śledztw.
Pełna satysfakcja.
Nie.
Szczęście to nie satysfakcja.
Literat zna różnicę.
I ukryłeś się w Wenecji.
W cudownym relikcie, który powoli tonie
jak twój umysł bez wyzwań.
Zawsze znajdę trafne porównanie.
Jestem autorką kryminałów nr 1.
A raczej byłam.
27 z 30 powieści to bestsellery.
Cholerni krytycy uznali trzy ostatnie za błahostki.
Ariadne Oliver, miło cię widzieć.
Idziesz ze mną.
- Czas znów tchnąć życie w twoje życie. - No dobrze.
Nie słyszałeś? To pilna sprawa.
Nie ty pierwsza chcesz mnie uwieść nieodparcie fascynującą sprawą.
To nie sprawa. To coś nietuzinkowego.
Straciłeś kontakt ze światem. Wiesz, jaki dziś dzień?
„Nietuzinkowego”?
Wesołego Halloween!
Przywieźliśmy z USA głośną muzykę i podłą czekoladę,
ale też wskrzesiliśmy Halloween. Urządzamy dziś kinderbal.
Dzieciaki! Ameryka życzy wam wesołego Halloween!
Wesołego Halloween! Idziemy!
Poirot, znalazłam coś. Kogoś.
Nie mogę tego rozgryźć.
Przyglądam się z każdej strony i jestem w kropce.
Coś knujesz, moja droga.
„Bezbożna pani Reynolds”.
Spirytystka. Medium. Tak piszą w prasie.
„Joyce Reynolds wyszła na wolność.
Była ostatnią kobietą skazaną
na mocy ustawy o czarnoksięstwie z 1735 roku”.
Widziałam setki takich spirytystów. Szachraje czystej wody.
Aż trafiłam na nią.
Zadziwiająca.
Byłam na jednym z jej seansów i działy się różne rzeczy.
Sztuczki.
Mam najtęższy umysł świata i nic. Więc przyszłam do drugiego.
Detektyw Poirot musi przekłuć ten balon,
inaczej skończę jako wyznawczyni.
Wytrop oszustwo. Pójdziemy na przyjęcie dla sierot.
Po nim zaproszą nas na seans.
Chłopaki, halloweenowe przyjęcie!
Wesołej zabawy. Tylko się nie wystraszcie!
Oto i on.
Palazzo Lacrime dei Giovani.
W Wenecji mówimy:
„Każdy dom jest nawiedzony...
lub przeklęty”.
Jesteście gotowe?
Tak!
Dawno temu
w tym palazzo urządzono sierociniec.
Dobrzy lekarze i dobre pielęgniarki opiekowali się dobrymi dziećmi.
Aż przyszła zaraza.
Zaraza budzi w ludziach strach.
A strach każe im robić okropne rzeczy.
Dzieci się za bardzo nie wystraszą?
Straszne bajki czynią życie mniej strasznym.
Dzieci wkrótce zrozumiały, że zostały same.
Skazane na śmierć w zamknięciu.
Głodowały, wołały, drapały do drzwi.
Niektórzy mówią, że ci malcy nadal tu przebywają.
I chcą, by dołączyły do nich inne dzieci.
Uważajcie więc,
bo chcą się zemścić na lekarzach i pielęgniarkach,
którzy porzucili je tu na śmierć.
Strzeżcie się znaku dziecięcej wendety.
- Ale nie ma tu lekarzy, co? - Nie.
Ani pielęgniarek.
- Nie? - Nie!
No to można bezpiecznie się bawić!
Nie biegamy!
OPOWIEŚCI NIESAMOWITE EDGARA ALLANA POEGO
Leopoldzie.
Trwa prawdziwe przyjęcie, a ty się chowasz za książką.
Choć raz pobaw się z innymi dziećmi.
Gry są niepoważne.
A Halloween to czas na horrory.
Nie sądzi pani, panno Olgo?
Nie masz ochoty na tort?
Jest dla sierot.
Zajrzę do taty.
Kiepsko znosi przyjęcia.
Alarm, zakonnica!
Pani Oliver, to zaszczyt gościć tu moją ulubioną pisarkę.
Pani powieści dają nadzieję, że zło nie ujdzie kary.
Niestety życie nie naśladuje fikcji.
Tak. Bonsoir.
Wszystko dobrze?
Ale wysoko!
Rozumiem. Bardzo tu ciemno, prawda?
To pani tego domu?
Sopranistka, Rowena Drake.
Diwa powinna opływać w dostatek.
- A mieszka tutaj. - Co zrobiła z pieniędzmi?
Każdego, kto tu mieszka, dotyka jakaś tragedia.
Tak przynajmniej mówi legenda. Dziecięca wendeta.
Ktoś widzi na ścianie cień dziecka i spowija go ciemność.
Jak rok temu jej córkę.
Ma się dziś odezwać.
Głos zaginionej z zaświatów.
Nie uwierzę w takie brednie.
Zobaczymy.
Kochanie, będzie dobrze.
Pani Roweno, znów przecieka.
Tato?
Wszystko dobrze?
Podać ci leki?
Nie.
To może ponczu?
Jeśli chcesz, możemy stąd wyjść.
Nie.
Obiecałem Rowenie, że zostanę.
Świetnie.
Cieszę się na ten seans.
Wyświadcza pani dzieciom wielką przysługę.
Dorosłym także.
Spróbuje pan ugryźć pływające jabłko? Świetna zabawa.
Nie jestem stworzony do zabawy.
A ja się cieszę.
Zbyt długo nikt się tu nie śmiał.
Palazzo robi wrażenie.
Mogę go panu oddać.
Nie stać mnie na remont i źle się tu czuję.
Zresztą nikt go nie kupi po tym, jak...
Błagam, Boże, nie!
Pan wybaczy.
Miałam nadzieję, że widok tylu twarzy złagodzi ból.
Pani Roweno?
Tak?
Jest już pani gość.
Boże, denerwuję się.
Wierzy pani w spirytyzm?
Ten dom sprawił, że uwierzyłam.
Są w nim uwięzione głosy. Szepty.
Szlochy.
Moja córka całymi nocami z kimś rozmawiała.
Myślałam, że z lalkami.
Moja córka...
Usłyszeć ponownie jej głos...
Choć słowo.
Oddałabym pani Reynolds wszystko.
To będzie bardzo smutne.
Pani Reynolds.
W salonie wszystko już na panią czeka.
Zgodnie z zaleceniami asystentki.
Strasznie tu głośno.
Dzieci wyjdą, zanim zaczniemy.
Tyle ich...
wszędzie.
Okropne wspomnienia.
Pokój pani córki jest na III piętrze.
Skąd pani...?
Możemy tam to przenieść?
Oczywiście.
Ariadne Oliver.
Moja nemezis.
Znów się spotykamy. Bezbożna Joyce Reynolds.
Tak mnie nazwano w prasie. Nie jestem zachwycona.
Bonsoir, madame. Spodziewałem się kogoś bardziej...
Nadętego? Śmiesznego?
Starej wiedźmy?
Tak, to idealne określenie.
Wiedźma. Stara wiedźma.
Nie prosiłam o taki dar.
Dlatego lubię termin „medium”. Jest pośrodku.
Nie jestem ani wielka, ani mała. Ani choć trochę interesująca.
Ale potrafię rozmawiać ze zmarłymi.
A pan?
Jestem Herkules Poirot.
Był nim pan.
Detektyw.
Daleko panu do medium. Jest pan sławny.
Mam być kolejnym głośnym śledztwem?
Przestałem je prowadzić.
Ale chce mnie pan zdyskredytować.
Po to ściągnęła tu pana sławna pisarka?
Chcę wyświadczyć pani Oliver przysługę.
Pragnie poznać pani metody.
Zapewniam,
że osoby pani pokroju nie robią na mnie wrażenia.
- Mojego pokroju? - Szalbierze żerujący na łatwowierności.
Nie wierzy pan w życie pozagrobowe?
Straciłem wiarę.
Smutne.
Tak, prawda jest smutna.
Proszę zrozumieć,
powitałbym z otwartymi ramionami
każdy uczciwy znak diabła, demona lub ducha.
Jeśli istnieje duch, istnieje i dusza.
Jeśli istnieje dusza, istnieje jej Stwórca,
a mając Boga, mamy wszystko.
Sens, porządek, sprawiedliwość.
Ale widziałem na świecie zbyt wiele.
Niezliczone zbrodnie, dwie wojny,
gorzkie zło ludzkiej obojętności, więc stwierdzam, że nie.
Nie ma Boga, nie ma duchów.
Ani mediów, które z nimi rozmawiają.
Mówił pan?
Jakbym miała mało do sprzątania.
Nie powinnam tu być po zmroku.
Chyba nie będą nas niepokoić.
Kto?
Co się dzieje po zmroku?
Nadal jestem szarlatanką?
Sufit osłabiony przez wodę, nienawykły do tupotu.
Nie podziwiasz tego zgrania w czasie?
Pokój pani Alicii jest na górze.
Jak wyglądała śmierć tej dziewczyny?
Balkon. Kanał.
- Utonięcie. - Samobójstwo.
To nie jej wina. Zmusiły ją do tego.
Pani Seminoff, proszę.
Co, doktorze?
Leczył ją pan. Widział pan.
Momencik.
Kto tu dziś wchodził?
Pani Reynolds, asystentka?
Nikt. Tylko ja mam klucz.
Po zgonie pani Alicii tylko ja tu wchodzę.
Odkurzam i doglądam Harry'ego.
Kim jest Harry?
Jej przyjacielem.
I powiernikiem.
Przed jej śmiercią mówił.
Teraz jedynie krzyczy.
Nic się w jej pokoju nie zmieniło.
Pani Rowena nie pozwala nic przestawiać.
Alicia i ona były nierozłączne.
- Nie złapiesz mnie! - Złapię!
Palazzo był ich oazą.
Matka zaglądała tu na tydzień między tournée.
Ale Alicia miała za towarzystwo duchy dzieci.
Wyrosła na śliczną dziewczynę.
A potem poznała szefa kuchni, Maxime'a.
Tak szybko się zaręczyli.
Byli tacy zakochani.
Aż narzeczeni się pokłócili.
I znów zamieszkała w palazzo.
Wtedy zaczęła widywać dzieci.
Chciały ją mieć dla siebie.
Ostatnie tygodnie przecierpiała w łóżku,
nękana wizjami...
cieniami.
Mówiła, że dzieci ją przyzywają.
„Chcą cię tutaj, z nimi”.
Wpędziły ją w obłęd.
Pani Rowena jej nie odstępowała.
Błagała upiory, by jej nie dręczyły.
Nie posłuchały.
Zostawiły znak...
dziecięcej wendety.
Policja uznała, że to ślad po upadku.
Policja...
Nasłuchujemy...
Ta kobieta chce zakłócić spokój duszy Alicii.
Nasłuchujemy.
Tak się nie godzi, zapewniam pana.
To sprzeczne z naturą i Panem Bogiem.
Ktoś będzie musiał zapłacić.
Nasłuchujemy.
Tyle tu cierpienia.
Baba.
Tak.
Królik Baba.
Maxime, nie.
„Maxime, bądź w palazzo o 22. Ważne wieści o Alicii Drake”.
- Zaproszenie. - Nie moje.
Zawsze chcesz mnie wyrzucić.
To nic nie daje.
Jeśli mam coś usłyszeć, posłucham.
Powiedz to nowej narzeczonej.
Odczekałeś pół roku po śmierci Alicii.
Podobno jest bogata.
Z nadania ziemi przez króla Jerzego.
Kupiła mi bistro przy Madison Avenue.
Stanę się nowojorczykiem i to zamożnym.
Tylko takim należy być. Wpadnij, postawię ci hot doga.
Wyprosić go?
Spróbuj.
Daj mi pretekst.
Zrobisz, co zechcesz. Jak zawsze.
Ja także cierpiałem.
Ile nas jest? 10 osób?
Nie wiem. Weźmy 12 krzeseł.
Spory tłumek.
Seans? Chryste. Więc o to chodziło?
Maszyna do pisania.
A plansza z alfabetem? Kryształowa kula?
Uważam się przede wszystkim za sekretarkę.
Głosy mówią,
a ja spisuję ich słowa.
Leopoldzie, może idź poczytać do biblioteki.
Chcę zobaczyć Alicię. Przyjaźniliśmy się.
Nie boisz się duchów?
Wciąż tu z nimi rozmawiam.
Co ty powiesz?
Nazywają panią oszustką.
Proszę mnie nie dotykać, póki jestem w transie.
Alicio Drake...
Zdaje się, że to ty się do mnie odezwałaś.
Zbyt wiele duchów.
Dom przepełniony zmarłymi.
Niektóre dusze są uparte.
Możemy przerwać.
Nie.
Jeśli ktoś chce być wysłuchany, jesteśmy tu.
Nasłuchujemy.
Duchy, krzyczycie i wołacie, ale nikt was nie słyszy.
Teraz was wysłuchamy.
Alicio Drake,
odnajdź swój głos.
Czuję zimny powiew. Wy też?
Czy jest tam ktoś?
„Y”.
Tak.
Nie dotknęła klawisza!
Musiała. Nie dajcie się omamić.
Źle robicie. Bardzo źle.
Kto tam jest? Alicio Drake.
Nasłuchujemy.
Jesteśmy tu.
Słuchamy.
To święty przypływ.
Jesteśmy blisko.
Twój duch jest blisko.
Przemawiasz głośno.
Alicio.
„A”. Alicia.
Alicio, czuję, że cierpisz.
Czy czujesz ból? Powiedz.
Czy ktoś cię skrzywdził?
- Tak! - Nie!
Daj jej skończyć!
Nie. Najpierw poznajmy tajemnego współpracownika
z komina!
- Nicholas, zrobiłeś coś sobie? - Spokojnie.
Nicholas. Drugi asystent.
Miło mi poznać.
Twoje równie przenikliwe zielone oczy
zdradzają przyrodniego brata pierwszej asystentki.
Magnetyczny przełącznik.
Et voilà, gadająca maszyna.
Oszustwo?
Pani Seminoff, trzeba lepiej sprzątać. Nikt tu nie zagląda,
a jednak mój nowy znajomy zostawił ślad w kominku.
Rysa przy dziurce od klucza świadczy o użyciu wytrycha.
Pani Oliver poszuka innego tematu.
Pani Drake, współczuję straty,
ale ta wyrocznia jest fałszywa.
Nie!
Gdzie jest Baba?
Alicia!
- Ktoś go zabrał? Ty? - Niczego nie dotykałem.
Alicia.
Mama.
Mama?
Chcę pić.
Tak bardzo chcę pić.
Alicia?
Boli.
Czemu mnie opuściłaś?
Nie.
Ja nie chcę...
Nie chcę umierać.
Co się dzieje?
Alicia...
pokazuje mi...
Widzę ją...
na balkonie...
Nie jest sama.
Nie skoczyła.
Morderstwo!
Zginęłam. Z twojej ręki.
Czyjej?
Pokaż mi. Czyjej?
Zginęłam z twojej ręki!
- Z twojej ręki! - Kto cię skrzywdził?
Zostałam zabita!
- Z twojej ręki! - Pokaż mi!
Z twojej ręki!
Kto to zrobił?
Co się stało?
Morderstwo!
Szatańskie siły.
To naprawdę bezbożnica.
Mówiła głosem Alicii.
Ktoś musiał ją zabić.
Nie mamy dowodów.
- Więc co to było? - Gra aktorska.
Teatr. Grupowa histeria.
To nie radiowa Wojna światów.
Drzwi się otworzyły. Nic nie rozumiem.
A ja tak.
To była moja córka.
O nie.
Nie waż się wyjść bez słowa.
Widziałeś to, co ja, czyli...
Szalbierstwo!
Prawdę. Ta kobieta jest żywym dowodem.
Mam tytuł.
Napiszę o niej książkę, będzie przebojem.
Nie błahostką.
Boże, muszę zaraz zacząć pisać.
Kobieta, która zabiła ćwieka Poirotowi.
W tej chwili nie zdemaskuję jej metod, ale kiedyś to zrobię.
Nie!
Powinieneś czuć ulgę.
To niezwykłe, móc wierzyć, że świat skrywa tajemnice.
Że Bogu zależy i stwarza nieśmiertelne dusze.
- Po śmierci nadchodzi... - Nicość.
Coś.
Gdyby Bóg istniał, nie łamałby dla niej zasad.
W porządku.
Liczę, że jutro pan wróci.
Obiecałam Rowenie kolejny seans.
A pani Oliver mówi, że mam się przygotować na sławę.
- Dottore, wezwę gondolę. - Grazie.
Duchy były szczególnie okrutne.
Seanse zawsze mają swoją cenę.
Z pewnością pani także.
Jest pani uzdolnioną oszustką.
Chciałabym nią być.
Byłoby to mniej bolesne.
Chyba coś pan na ten temat wie.
Ktoś umiera, a my pocieszamy żałobników
tajemnicami, które są dla nas oczywiste.
Dwie istoty, które przemawiają za umarłych,
które znają ich zbyt dobrze.
Niech pan sobie wyobrazi wojenną pielęgniarkę, która słyszy duchy
otoczona wrzaskiem.
Na jej oddziale...
i wewnątrz jej umysłu.
Fala za falą, śmierć i umarli.
Jedyne, co mogło złagodzić ból,
było powtarzanie żałobnikom, co słyszałam.
Ulżenie im w cierpieniu, tak jak tylko potrafię.
Zazdrościłby pan tego?
Wmówiła pani matce, że dusza jej córki cierpi.
Nie ma w tym życzliwości,
łagodności i pokory.
Czułam ból.
Widziałam morderstwo.
Widziała pani, kto zabił Alicię Drake?
Jeszcze nie. Może jutro.
Lukratywna opcja.
- Dlaczego...? - Koszmary dla dzieci!
Trzeba się od nich uczyć.
Dzieci potrafią cierpieć,
równie mocno jak tamte sieroty,
a mimo to się śmieją, bawią i próbują ugryźć jabłko.
One żyją.
A pan...
Wszędzie towarzyszyła panu śmierć.
Całe pańskie życie.
Żołnierze...
przyjaciele...
Katherine.
Nie spotkamy się więcej.
Upiera się pani, że to prawda.
A jeśli nie, kto na tym ucierpi?
Magia nieprzywołana się nie objawi,
chyba że to wszystko prawda.
Nie spinaj się tak, kolego.
Może być zabawnie.
Powiedziałabym: „Proszę mnie zapamiętać”.
Ale zapamięta pan.
„Nie spinaj się”.
Monsieur Poirot!
Monsieur Poirot, słyszy mnie pan?
Kto to zrobił?
Opuściłem panią Reynolds.
Stanąłem przy jabłkach. Głupota.
Odsunąłem maskę.
To była jej maska.
Gdzie jest pani Reynolds?
Co to było?
- Co jest? - Co to?
- To ona? - Co?
Co?
Zadzwonię na swój dawny posterunek.
Powinienem znać oficera dyżurnego.
W szafkach są pustki.
Zgarnęłam herbatę, która została po przyjęciu.
Znalazłam miód w bieliźniarce.
Merci.
Vitale Portfoglio.
Co teraz zrobimy? Była naszą przepustką.
Dotrzemy tam bez niej. Obiecuję.
- Na schodach nikogo nie było? - Nie wszystko jest widzialne.
Może skoczyła.
To do niej podobne.
Nie. Pani Reynolds? Nigdy.
Mówiła o morderstwie. Mogła coś wiedzieć.
Wierzycie jej?
Wymyśliła mordercę, żeby zaimponować pisarce
i zdobyć nowe źródło dochodu.
- Więc czemu nie żyje? - Grawitacja.
Mówiła głosem Alicii.
Nie patrzcie na mnie. Przepytywała mnie pisarka.
Spytajcie ją. I doktora, gdzie był.
Drań już raz tu kogoś zabił.
To nie oni. Wiecie, co się stało.
Dom zamieszkują nienawistne siły.
Kobieta je przywołała i odpowiedziały.
Na wojnie, zanim urządzała seanse.
Pani Reynolds służyła w wojsku.
Służyła w obozach na Malcie.
- Była pielęgniarką. - Pielęgniarką...
Dziecięca wendeta.
Kanały są niebezpieczne. Gondolier przypłynie po burzy.
- Czyli kiedy? - Policja nie ma na to wpływu.
Nie chcę tu siedzieć i czekać.
Nigdy tu nie nocowałam i nie zanocuję.
Co to ma znaczyć?
- Tak nie wolno! - Trzymać nas pod kluczem?
Co to ma być?
Uwięzi nas pan?
Medium ma wizję, że dokonano mordu, i ginie.
Ktoś bierze to do siebie. Zabija ją, usiłuje zabić mnie.
Nikt nie wyjdzie, aż znajdę sprawcę.
Commissario, proszę tu stać i pilnować wyjścia.
Gerard, proszę obserwować commissario.
- Co? Byłem gliną. - Tym bardziej jest pan podejrzany.
Już kogoś zabito.
Wysłuchamy wszystkich.
Odwołajcie policjantów.
Powiedzcie, że Poirot przejął śledztwo.
Czy to tutaj ona...?
Ktoś się targnął na moje życie plus minus dwie minuty po o północy.
Ty pierwsza znalazłaś zwłoki o...?
Nie waż się mnie podejrzewać. Łączy nas przyjaźń.
Każdy zabójca z kimś się przyjaźni.
Ale twórczyni pomysłowych fabuł nie mogłaby tak głupio wpaść.
I jak dotąd masz wiarygodne alibi potwierdzone przez szefa kuchni.
Dlatego poproszę cię o pomoc w śledztwie.
Kiedy zaczynamy?
Przyprowadź mi panią domu.
Czułam, że tak będzie.
Jeden trup i znów jesteś sobą.
Herkules Poirot odzyskał wenę.
Królik Baba?
Poirot!
Jakim cudem?
Królik Baba?
Jesteś pewna?
Schowany za obrazami?
Gdzie pani była, gdy pani Reynolds...?
W pokoju muzycznym.
Kiedy to było?
O północy. Tuż przed.
I przybiegła pani.
Co się znajduje bezpośrednio nad balkonem?
Ogród był naszym tajemnym azylem.
Ulubionym miejscem mojej córki.
Zaniedbałam go.
Nasze pszczoły. Miałyśmy własny miód.
Córka mi dokuczała.
„Tyle zachodu dla łyżeczki miodu z kwiatów polnych,
który można kupić za sześć lirów”.
Miałam nadzieję, że przetrwają, ale...
Biedactwa.
Dlaczego zaprosiła pani do siebie panią Reynolds?
Możemy przy tym nie moknąć?
Och, mais non. Nacieszmy się tajemniczym ogrodem.
Czytałam o niej w czasopiśmie.
A potem zapomniałam, aż niespodziewanie do mnie napisała.
List od nieznajomej? Znała panią z opery, czyż nie?
Przytoczyła pewne imię.
Powiedziała, że ma wiadomość od Aspazji.
To był przydomek, który mi nadała.
Aspazja, wielka miłość króla Pontu
- z Mitrydatesa. - Pierwszej opery Mozarta.
Mojej pierwszej głównej roli.
Dwa miesiące wcześniej urodziłam Alicię i...
odzyskałam dzięki temu głos.
I od tamtej chwili...
nie mogłam śpiewać, jeśli nie wiedziałam, że czeka w mojej garderobie.
I dalej nie mogę.
Nie wróci pani na deski?
Bez niej muzyka nie istnieje.
Odrzuciłam kilka oświadczyn bez zastanowienia.
A ona powiedziała „tak” za pierwszym razem.
Uroczemu kucharzowi, Maxime'owi Gerardowi.
Nadętemu bubkowi, który chce złowić najmajętniejszą.
Po ich zaręczynach...
wyrwałam wszystkie kwiaty
i wsiadłam na statek do Stambułu.
A on musiał odkryć, że nie jestem tak bogata.
Ucieszyłam się bardzo, kiedy wyznał, że poznał inną
i odwołuje wszystkie plany.
I wtedy... nadeszły okropne dni.
Zmogła ją choroba.
Jej umysł trawiła gorączka.
Znów była jak małe dziecko.
Dziękuję, pani Drake.
Pani Oliver.
Koszmarna ze mnie gospodyni. Ale nie znalazła innej.
To przesądne miasto.
Pani też jest zabobonna.
Uważa pani, że w palazzo straszy.
To własność pani Roweny, ale przejęły go duchy.
Gdzie pani była, madame Seminoff,
kiedy krwiożercze duchy zamieniły Joyce Reynolds w upiora?
Kpi pan sobie? Proszę bardzo.
Po co te wszystkie pytania? Jestem niewinna.
Zawsze tak robi. A raczej robił.
Pomagam mu, wrócił mu dawny zapał.
Dobrze mu idzie.
A czym się pan zajmuje?
Czym się zajmuję?
Kiedy ktoś popełnia zbrodnię,
potrafię, dzięki uporządkowaniu i metodyczności
oraz powolnemu unicestwianiu własnej duszy,
ustalić bez pudła, kto jest sprawcą.
Jak w pani książkach.
Zwariowany detektyw z Finlandii,
który sporządza listy.
Wzoruje się pan na jej książkach?
Mogłaby nam pani powiedzieć, gdzie przebywała o 12? Dla dobra listy.
W pokoju muzycznym z panią Roweną.
Dołączyła do pani o północy.
Jest pani absolutnie tego pewna?
Patrzyłam na zegar. Cieszyłam się, że przyszła.
Ale nie pochwalała pani wróżbitki.
Przypisała jej pani szatańską moc.
Może pani myśli o... Księdze Wyjścia,
22,18?
„Nie pozwolisz żyć czarownicy”.
Biblia nie ostrzega bez powodu.
Czarownica na sabacie.
Trzeba ją utopić, spalić
albo zrzucić z balkonu?
Nie wymierzam kar.
Ale zna pani dobrze Pismo.
I to w łacińskiej wersji, Wulgatę.
To nie wiedza ze szkółki parafialnej, ale...
być może... z klasztoru?
Czułam powołanie, zanim nauczyłam się czytać.
Przez dziewięć lat nosiłam habit w Ospedale della Pietà.
Potem poznałam pana Seminoffa.
Przyszedł naprawić dach.
Bóg stawia nam wyzwania.
Miłość kazała o Nim zapomnieć.
To nie było takie proste.
Ostatnie pytanie.
Dla dobra listy.
Pardon, wydało mi się, że coś słyszę.
Boi się pani czarnej magii.
Czemu więc brała pani udział w seansie?
Odrażającym nocnym spędzie w miejscu, które budzi w pani wstręt?
Mogę odpowiedzieć tylko jednej osobie.
I nie jest nią pan.
Poirot.
Pani Olgo Seminoff, jakie imię przybrała pani w klasztorze?
Maria.
Daleko ze złamaną nogą nie ujdziesz.
Wyszczerbiona broń. Niezbyt ostra.
Może gwoździe.
Brak innych śladów. Nie licząc tych oczywistych.
Poza tym nic niezwykłego pan nie widzi?
Nabicie na obiekt dawnej sztuki wystarczy.
A jej lewy przegub?
Przeoczył pan ten uraz
oraz dokładny czas zgonu.
Niedopatrzenie.
Gapi się pan na mnie.
Proszę przestać!
Myślicie, że jestem czubkiem?
Nie jestem!
Tato.
Wszystko dobrze?
Tak.
W razie czego jestem.
Wolałbym, żeby pan o to nie pytał.
Blizny wojenne nie zawsze są na ciele.
Służył pan?
15 kwietnia 1945 roku.
Wszystko miało się już skończyć.
Sforsowaliśmy Ren
i szliśmy na wschód, na Berlin.
Trafiliśmy pod bramę Bergen-Belsen.
O Boże.
„Wyzwolenie”.
Przywracanie szkieletów do życia.
Pierwszego dnia uśmierciliśmy dwa. Mlekiem. Z niewiedzy.
Potem był tyfus.
Mieliśmy aspirynę i opium.
Spaliliśmy baraki.
Napisałem list do Leo.
A potem przestrzeliłem sobie pierś.
Kazano mi zaniechać praktyki.
Przed rokiem zrobił pan wyjątek dla jednej pacjentki.
Alicii Drake.
Przysługa dla Roweny.
Nikt inny nie chciał jej odwiedzać. Nie tutaj.
Byłem ich lekarzem rodzinnym. Mogłem odmówić.
Ale sytuacja panu nie sprzyjała.
Bo kocha się pan w Rowenie Drake.
Fart, że zaistniałem w jej życiu.
Wiem, że było to...
Wiem, że to dla pana trudne chwile, ale czy pańskim zdaniem
Alicia mogła paść ofiarą mordu?
Powiedziała mi, co widziała.
Mówiła, że dzieci jej dokuczają.
Nie słuchałem.
Przypisałem to obłędowi po złamanym sercu.
Potrzebowała pomocy.
Dałem jej leki uspokajające...
jak przedtem mleko zagłodzonym.
Zjawiska parapsychiczne to mit.
W przeciwieństwie do bólu psychiki.
Taki czub jak ja powinien wiedzieć.
Skończyliśmy?
Merci, doktorze Ferrier.
Nie ma mnie na liście, prawda?
Osób do przesłuchania.
Zaczekam, proszę pana.
Przerażający Edgar Allan Poe.
Dla małego chłopca odpowiedniejszy byłby,
dajmy na to, Charles Dickens.
Pisał ramotki, nie uważa pan?
Tata też jest nadpobudliwy.
Tak zwana neuroza wojenna. Wyczerpanie frontowe.
Chybione określenie.
To nie wyczerpanie.
To załamanie.
O 12 był ze mną, jeśli pan ciekaw.
Przyznaję, że byłem tego ciekaw.
Więc był z tobą?
W kuchni, czekał na panią Rowenę. Chciał jej powiedzieć „dobranoc”.
Oczywiście.
Potem przyszli jej asystenci. Wciąż są na pańskiej liście.
Wszyscy na niej są.
Nie zakręcił pan wody.
Obawiam się, że jestem dziś rozstrojony.
Coś pan wyczuwa.
Głosy.
To wigilia Wszystkich Świętych.
Zmarli są tak blisko, jak to tylko możliwe.
Pan też był martwy.
Chociaż tylko przez chwilę.
Widzą w panu jednego ze swoich.
Ten, który coś wie, powinien do pana przyjść.
Mówisz jak pani Reynolds.
Ona tylko udawała, że wie.
Więc się na nią pogniewały.
Czujesz więź ze zmarłymi?
Z niektórymi się przyjaźnię.
Przepraszam.
Merci, monsieur Leopold.
Nie ma za co.
Herkulesie.
Nerwus.
Nicholas i Desdemona są gotowi.
Możemy zaczekać na policję.
Jestem Herkules Poirot, nie?
- Nie. - Tak. - Tak.
Jeśli policja odniesie sukces, wyląduję w kanale jako następny.
Znów jesteś dawnym sobą. Wnioski?
Obstawiam gospodynię. Ma gust literacki, ale tępi szatana.
A Rowena potrzebowała ofiary żywej.
Chociaż ten chłopczyk...
uroczy jak cynfolia w ustach.
Może, może.
Każda teoria aspiruje do faktu, zanim zbierze się dane.
Ład i metodyka.
- I listy. - I listy.
Pora na asystentów, znali ją najlepiej.
Pomagierzy i motyw?
Zawsze go mają. Choćby ten, że ich się tak nazywa.
Znowu on.
Nie ufajcie tym dwojgu kryminalistom.
Kryminalistom? Mógł pan o tym wspomnieć.
Właśnie to robię.
Nie mogę być z siostrą?
Spokojnie na ciebie czeka.
Gdzie mój brat?
Spokojnie na ciebie czeka.
Desdemona i Nicholas Holland.
To fałszywe paszporty.
Wiem, marne podróbki.
Przedtem Horvát Nipkin i Dorenia.
Urodzeni na Węgrzech.
Nasza wioska spłonęła.
Z całej naszej rodziny
przetrwaliśmy tylko my.
Jedno dba o drugie.
O północy piliśmy w kuchni drinka.
Był tam ten mały świr.
Twierdzi, że przyszliście później.
Jest w błędzie.
Jak długo pracowaliście u pani Reynolds?
- Trochę ponad rok. - Na pewno?
Najlepszy rok w życiu.
Nie zaznaliśmy głodu, odkąd nas zatrudniła.
Zginęlibyśmy bez niej.
- Dawaliśmy przedtem radę. - Kradnąc.
Kradzież to nie morderstwo.
Musieliśmy przetrwać wojnę.
Wiedziała to i owo. Skoro mówiła, że Alicię zamordowano...
Hochsztaplerka.
Magiczna istota.
A więc seanse, w których uczestniczyliście...
Oszustwo.
Rozmowy z duchami?
- Każdy seans? - Teatrzyk.
Teatrzyk. Oszustwo. Dziwne.
A te czary-mary?
Gadająca maszyna do pisania?
Stosowaliśmy czasem sztuczki. Dla podkreślenia realizmu jej wizji.
Rozkazywała mi jak udzielna księżna
i flirtowała z bratem, żeby jej słuchał.
Znosiliśmy gorsze rzeczy.
„Dotrzemy tam bez niej”. Dokąd chcieliście uciec?
Do Missouri.
Missouri?
Ukrywaliśmy się w lesie pod Murrhardt.
Jedliśmy chwasty i myszy.
Amerykanie przyjechali z Heilbronn.
Kiedy nas schwytali, myślałam, że zginiemy.
Nauczyli nas tańczyć lindy hop.
Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy.
Mieszanka ras, kolory, głosy.
Jeden z nich powiesił płachtę.
Mieli projektor, ale tylko połowę filmu.
Oglądaliśmy połowę Spotkamy się w St. Louis.
Noc w noc, przez miesiąc, na wojskowym prześcieradle.
Wciąż i wciąż od nowa.
Do dziś nie znam zakończenia.
Ma happy end.
St. Louis, Missouri.
Samo brzmienie tych słów usypiało moją siostrę.
Kolory.
Piękni ludzie.
Nikt nie chorował.
Nikt nie głodował ani nie umierał.
Kensington Avenue 5135.
Postanowiliśmy tam zamieszkać.
To było jej marzenie. I moje.
Musieliśmy znosić jaśnie panią, póki nie uzbieramy na podróż.
I zaczniemy od zera.
Głupio tak marzyć.
Nie mogliście się doczekać spełnienia i zaczęliście ją okradać.
„Dzyń, dzyń, dzyń, dzwoni tramwaj”.
Co? Nieprawda.
Brat już się przyznał.
Idiota.
Siostra już się przyznała.
Nie okradlibyśmy pani Reynolds.
Może to odkryła i zaczęła wam grozić.
Może doświadczyliście
prześladowań jako bezpaństwowe romskie dzieci
i chcąc uniknąć przesiedlenia, zabiliście ją.
Zaufani pomocnicy.
Nicholas!
Gdzie jesteś?
Jestem tu w pułapce, wy także.
To nie znaczy, że ją zabiłam!
Zabiła bez dwóch zdań.
Jasny motyw, oboje bez alibi. Zmieniam podejrzenia.
To oczywiście możliwe. Tak. Tak.
Znów udajesz, że wiesz więcej niż reszta świata.
Na razie nic nie wiem. Prawda wymaga ofiar i wysiłków.
Budzisz ze snu niedźwiedzia? Nie marudź, że tańczy tango.
- Nie ma takiego zwrotu w żadnym języku. - Kontynuujemy.
Słyszy to pan?
Wokół nas?
Niczego nie słyszałem.
Wasz śledczy się zagalopował.
Ech, Poirot. Może cios w głowę to dla ciebie za dużo.
W tym domu jest ktoś jeszcze.
Słyszał pan to?
Tak.
To jest nas dwóch.
Nasłuchujemy.
Chwila.
Wciąż głucho.
W porządku. Możesz już wyjść.
Nic ci nie zagraża.
Nie ma się czego bać.
Przyszłaś tu z innymi dziećmi, tak?
I przez cały ten czas się tu ukrywałaś.
Słyszałaś, jak ta pani spada?
Widziałaś to?
Czy ktoś ją pchnął?
Z kim rozmawiasz?
Z dzieckiem.
Musiałaś słyszeć.
To słyszałam.
Chodźmy!
Rozwiąż nas, psie!
Nie zostawiaj nas tu!
- Słyszeliście to. Wszyscy. - To pewnie z rur.
Z rur? Brzmi jak Blitz.
Nigdy tu tego nie słyszałam.
A ja tak. Kiedy są złe.
Rozgniewaliśmy je.
Jak je odgniewać?
Słuchajcie.
Dźwięk dochodzi z piwnicy.
W tym budynku nie ma piwnic.
Dottore. Doktor. Dziecięca wendeta.
Chcesz tam zejść?
Tato?
Oni naprawdę zamknęli tu dzieci, by umarły.
Zostawcie go. Ma atak nerwowy.
Cholera, Ferrier. Nie teraz!
Weź się w garść.
Pomyśl o synu!
- Przestańcie! - Tato!
Przestańcie!
Fale sztormowe. Nie duchy.
- Błagam, przestańcie! - Nie!
Tato!
Przestańcie.
Tato, przestań!
Nic ci nie jest?
- Błagam! - Przestańcie!
Stop!
Tato. Tato...
Tato, to ja.
To ja.
Jestem tu.
Jesteś tu ze mną.
Widzisz mnie?
Widzisz?
Tak już ma.
Wiem.
Cicho, tato.
Już dobrze.
Musi odpocząć.
Prawda, tato?
To ja powinienem dbać o ciebie.
Robisz to.
Proszę odpocząć.
Powinienem był posłuchać.
Widziałem.
Demony, zło...
Czają się tu wszędzie.
Pan i ja... jesteśmy tacy sami.
Dokądkolwiek idziemy,
podąża za nami śmierć.
Musi być jakieś racjonalne wytłumaczenie.
W piwnicy żyją pszczoły.
Na górze jest zwyczajny zabójca.
Nie.
Słuchaj.
Wierz.
Zostawmy go w pokoju muzycznym.
Jest prawie dźwiękoszczelny.
Zamknijmy. Dla jego bezpieczeństwa.
A pan niech schowa klucz. Dla naszego.
Merci.
Chodź, Leopoldzie.
Czas na kolejną porcję tortu.
Mam dość.
A ja nie.
Nie mogła powiedzieć nic innego.
Z jej punktu widzenia to prawda, zabiłem Alicię.
Rowena wierzy w to, co chce.
Medium widziało mord na Alicii, obwołano mnie zabójcą.
Pan nie wierzy pani Reynolds
i wystukanej przez zmarłą literze pańskiego imienia?
„M” jak Maxime.
Nawiedzony dom?
Ludzie przerabiają chaos na anegdotki.
W stresie podwójnie.
To nie jest trylion gwiazd, to poczciwa Kasjopeja.
Plama światła w rodzinnym albumie? Na pewno duch dziadka.
Alicia była chora psychicznie.
I to ją zabiło. Nie musiało.
Porządny doktor by ją wyleczył. Ale nie ta galareta z tikami.
Szlag!
Miód. Starożytny środek odkażający.
Nie jest z polnych kwiatów.
Trudno rozpoznać.
Alicia Drake.
Takie słoneczne szczęście.
Przedarte.
Alicia podarła je w swojej sypialni, kiedy się rozstaliśmy.
Nasza ostatnia rozmowa.
Więc zerwał pan zaręczyny.
Słyszał pan. Nie była dość zamożna.
Nosi pan jej zdjęcie, zjawił się pan na seansie.
Chyba kochał ją pan bardziej niż pieniądze.
A jednak pan odszedł.
Żeniąc się z kobietą, poślubiasz także jej matkę.
Mama pana nie akceptowała.
Nie akceptowałaby i papieża.
Rowena nie umiała istnieć w pojedynkę.
Zniszczyła ogród, uciekła za granicę.
Alicia czuła się winna, chciała ją ścigać po całym świecie.
W końcu dotarło do mnie, że nie będę w jej życiu najważniejszy.
Więc zerwał pan z nią i złamał jej serce,
bo jakaś kobieta zrobiła z pana zero.
Wróciłem do Wenecji
błagać ją, by do mnie wróciła.
Kiedy usłyszałem, że choruje...
Rowena mnie do niej nie dopuściła.
Nie pokazała jej moich listów.
I zobaczyłem Alicię dopiero w trumnie.
Może to i moja wina.
Mógłby mi pan pokazać swoje zaproszenie?
Pani Oliver.
- Prosty tekst. - Bez figur stylistycznych.
Kartonik bez ozdób, maszynowe pismo.
Profesjonalnie udana anonimowość.
J A B Ł K O
Gotowe. Skończyłeś. Idziemy.
Nie przesłuchaliśmy go do końca.
Chciałeś przyłapać go na kłamstwie?
Oskarżyć o wspieranie reżimu Vichy?
Chciałby ci dać w mordę, szkoda zachodu.
Jak z nim?
Psie stróżujący, krzesło.
Krzesło, tak.
Dobrze mieć teraz przyjaciela.
Od jak dawna się znamy?
Mord w Łaźniach Miejskich przy Canning Road.
Obserwowałam cię, zbierając materiały do książki.
Lekko cię tylko zawoalowałam. Rozpoznali cię i stałeś się sławny.
Niesławny.
Przepraszam cię. Dziękuję.
Dziękuję. Nie dla mnie. Dla pana.
Chcecie mnie przesłuchać?
Daj mu spokój.
Odpaliłeś zimny silnik, dostałeś po głowie.
Odpocznij. Zaczekaj do rana.
Omal nie zginąłem. Tutaj.
Ten palazzo...
igra ze mną.
Podsuwa mi coś przed oczy, wciąż i wciąż od nowa.
- Jabłka. - Umysł płata figle.
A potem umysł chce mi coś powiedzieć.
Jak pan został policjantem?
Dałbyś już spokój.
To nic. Odpowiem.
Mój ojciec był gliną.
Rodzinna tradycja. Innej nie znałem.
Rok temu przeszedł pan na wcześniejszą emeryturę.
Tak.
Tradycja rodzinna straciła urok. Może nawet nigdy go nie miała.
Miałem siłę, ale tylko fizyczną.
Piłem, kiedy nie mogłem spać. A nigdy nie spałem.
Pan też był w policji.
Rozumie pan.
W końcu trafia się śledztwo.
Ostatnie, które strawisz, nie zatracając duszy.
Która sprawa była tą ostatnią?
Dlaczego kłamał pan, że nigdy tu nie był, choć jest oczywiste, że pan tu był?
Dobrze pan wiedział, gdzie jest ukryty telefon.
Sprawa była bardzo nagłośniona. Rodzina zasługiwała na dyskrecję.
Ale był pan oficerem dyżurnym, kiedy znaleziono zwłoki Alicii Drake.
Tak.
Wyciągnąłem ją z wody.
Nazajutrz się zwolniłem.
By wkrótce stać się moim stróżem, smokiem u moich bram,
który nie pozwolił nikomu wejść.
Ale dziś rano naruszył mój spokój,
by spytać, czy znam kobietę od jabłek.
Tyle miesięcy żyłem w spokoju,
strzegł mnie pan przed ciekawskimi i gośćmi,
wrzucał natrętów do kanału.
Ariadne Oliver
weszła bez przeszkód.
Dlaczego?
Bo byliście w zmowie.
Pisarka i ochroniarz
dogadali się potajemnie z medium.
Udawałaś pogardę,
żeby ściągnąć mnie na seans i zrobić ze mnie głupca.
Martwię się o ciebie.
Szczegóły życia i śmierci Alicii Drake
dostarczone przez policjanta obecnego przy jej śmierci.
Szczegóły na mój temat znane nie z wizji wróżbitki,
ale z listu od ciebie.
Na seansie wszyscy patrzyli na medium,
miałaś wolne ręce. Sekretna wspólniczka,
która chciała, bym uwierzył w niemożliwe.
W spirytyzm i w magię.
W duchy i bóstwa.
Rozgłos dla medium,
procent dla ciebie, plus odzyskanie pozycji pisarskiej.
Kobieta, która zabiła ćwieka Poirotowi. Nie Joyce Reynolds, tylko Ariadne Oliver.
Wybaczysz mi?
Ponoć tylko Bóg może wybaczać.
No to klops.
Zdradź, jak to zrobiłaś.
- Baba? - Lata wprawy.
Zaproszenie dla narzeczonego?
Podkręciło to dramatyzm. Trzy fiaska. Musiałam wyjść na prostą.
Przyjaźniliśmy się.
Nie masz przyjaciół, tylko wielbicieli.
Nie miałbyś ich, gdyby nie ja.
Zrobiłam z ciebie geniusza. Mogę cię wykorzystać, by sprzedać książki.
Geniusz. Raczej dureń. Ego.
Czarna chmura, która wabi śmierć.
Wiesz o tym. Dlatego odszedłeś.
I dlatego zabiłaś Joyce Reynolds?
Nie, nie zabiłam.
Książka natychmiast zdobędzie sławę.
- Wijesz się jak piskorz. - Wspólnymi siłami...
To nie tak...
...by ukryć morderstwo!
Klucz! Szybko!
Ktoś tam z nim jest!
Pośpieszcie się!
Poirot!
Co się stało? Co mu jest?
Nie wiem.
Dlaczego musiał zostać sam?
To jedyne drzwi.
Pan miał jedyny klucz.
Niemożliwe.
Nie.
Nie, siedziałam naprzeciwko ciebie.
Krzyczał na kogoś.
Nie cierpiałem go, ale nie chciałem jego śmierci. Ma dziecko!
Tak czy siak, byłem na zewnątrz,
- próbowałem wejść z nimi do środka. - To prawda.
Doktor był tu sam.
Nie sam.
Nie w tym domu.
Doktor.
Pielęgniarka i doktor, dziecięca wendeta.
Nie ma innego wejścia. Nie rozumiem.
Jeśli ten pokój nie był bezpieczny, inne też nie są. I nikt z nas.
Nie mogła tego dokonać ludzka siła.
„Chodzi o to, aby wykazać, że pozorne niemożliwości
bynajmniej niemożliwymi nie są”. Idziemy. Zostawmy go.
Niech detektyw dokona detekcji. On już wie. Wkrótce odkryje prawdę.
Idziemy.
Raz w życiu uznaj, że mierzysz się z czymś większym od siebie!
Pytał pan.
Pytał pan, czemu zostałam, kiedy przyzywali duchy.
Alicia gasła w oczach, popadła w obłęd.
Pani Rowena czuwała przy niej
dzień i noc.
Pewnego dnia ubłagałam ją, by poszła się położyć.
Obiecałam ją zastąpić.
Przespała nadejście zmroku.
Nadeszła północ.
Usłyszałam głosy...
i kroki.
Alicia spała twardym snem.
Musiała się obudzić po moim wyjściu.
Poszła na balkon.
Chciała pani błagać jej ducha o wybaczenie.
Kochałam ją.
Umarła...
przez moją głupotę i strach.
Dlaczego nie znasz odpowiedzi?
Na wszystko masz zawsze odpowiedź.
- Źle, że tu przyszedłem. - Czekaj!
Powinniście stąd odejść, nie patrząc wstecz.
Nie chcę czekać, aż będę następny.
Tej nocy...
wszyscy czujemy strach.
Doszło do dwóch niewyjaśnionych zabójstw.
Każdy mord wydaje się dziełem upiora.
Jakby żywi ginęli z ręki umarłych.
„Wydaje się”? Coś wiesz.
Kto zabił mi ojca?
Muszę przemyśleć sprawę asystentów.
Uchodźcy, zrozpaczeni i zastraszeni.
Ekskomisarz policji był tu przedtem.
Za każdym razem ktoś umierał.
Pisarka. Zawzięta, zdolna, morderczo inteligentna.
Nasz anioł mściciel, Olga Seminoff.
Orędowniczka sprawiedliwości.
Były ukochany przepełniony gniewem na lekarza.
Ma tylko pół zdjęcia,
by móc wspominać tak wielkie szczęście.
Ale...
Doszło do trzeciej śmierci, co wyjaśnia dwie poprzednie.
Zabójstwo Alicii Drake...
która zginęła z ręki...
własnej matki.
Morderczyni.
Zabiła jedyne dziecko, a potem dwie osoby, by ukryć swój grzech.
Jak pan śmie!
Tyle wycierpiałam, a pan mnie oskarża o zabicie mojej córeczki?
Córeczka dorosła. Ale pani nie chciała się nią dzielić.
Z wściekłości wyrwała pani barwne kwiaty w ogrodzie!
Kwiaty? Przeholowałeś.
Odtworzyła pani ogród, ale w pojedynczej barwie,
by wróciło to, bez czego nie umiała pani żyć.
Całą noc słyszę i widzę to, czego nie ma.
Zaczynam wierzyć w niemożliwą obecność duchów.
W rzeczywistości otumaniono mnie przez podanie...
halucynogennej trucizny.
W szafkach są pustki.
Znalazłam miód w bieliźniarce.
Kwiaty rododendronu pontyjskiego zawierają toksynę.
Występuje w dużym stężeniu w nektarze
i ulega dalszej koncentracji w wytwarzanym przez pszczoły miodzie.
Tyle zachodu dla łyżeczki miodu z kwiatów polnych,
który można kupić za sześć lirów.
Nie jest z polnych kwiatów.
Trudno rozpoznać.
W Turcji, gdzie rośnie dziko, zwą go „deli bal”.
Rowena Drake pojechała tam samotna i wściekła.
„Szalony miód”. Jedna łyżeczka
sprowadza słabość, gorączkę, halucynacje.
Obsadziła pani ogród toksycznymi kwiatami, z których powstawał trujący miód.
Nie potrafiłabym. Nie mogłabym!
Pani córka nie była opętana.
Została otruta
przez swoją zaborczą matkę,
która serwowała jej precyzyjnie odmierzone dawki
trującego miodu w ziółkach, utrzymując ją w stanie choroby,
by nie wróciła do skruszonego kochanka.
Słaba, bezbronna jak w latach dzieciństwa.
Znów należała do pani. Aż popełniła pani błąd.
Pani Seminoff została z Alicią, a pani poszła się wyspać. Zapadła noc.
Olgę coś przestraszyło, a Alicia się obudziła,
jak się domyślam, rozgorączkowana.
Co robić?
Nie znając prawdy,
Olga Seminoff zrobiła to, co w jej mniemaniu, zrobiłaby pani.
Podała Alicii zioła na uspokojenie słodzone miodem.
Przesłodzone.
Nie wiedziałam...
Nie wiedziałam.
Alicia Drake nie pobiegła na balkon, by odebrać sobie życie.
Dostała zbyt dużą dawkę pani trucizny.
Zasnęła, a jej serce przestało bić.
Wróciła pani z drzemki
i zastała ją martwą.
I wówczas...
zapadła straszliwa decyzja.
Wydrapała pani znak dziecięcej wendety.
Okaleczywszy zwłoki, wrzuciła je do kanału, pozorując samobójstwo.
Ofiara legend, ofiara duchów.
Zaślepiony miłością i niekompetentny lekarz
nie stwierdził niczego podejrzanego.
Zabobonni policjanci przyjęli to bez szemrania.
Lekkomyślna gospodyni zostawiła słoik z trucizną w bieliźniarce.
I tak dzieciobójstwo uszło pani płazem.
Aż pani Oliver zwróciła mi na coś uwagę.
Co zrobiła z pieniędzmi?
Nie stać mnie na remont.
Odpowiedź jest zwykle ta sama.
Szantaż.
Widać ktoś odkrył prawdę,
a pani opłacała jego milczenie.
Raz za razem.
Straciła pani majątek, dom był niesprzedawalny,
chciała się pani wyrwać z macek szantażysty. Czyli kogo?
Podejrzenie padło na dr. Ferriera. Może nie był tak naiwnym świadkiem.
Może w końcu rozpoznał oznaki zatrucia.
Wówczas przyszedł list od „bezbożnej pani Reynolds”.
O wiadomościach od zgasłej córki. Znała zbyt wiele szczegółów,
więc musiała wiedzieć o zabójstwie i zażądała majątku za usługi.
Więc to ona była szantażystką.
Trzeba unieszkodliwić i Reynolds, i Ferriera. Tylko jak?
Seans w nawiedzonym domu w wigilię Wszystkich Świętych.
Idealna okazja, by zgładzić skrytobójczo domniemanych szantażystów.
Za zasłoną przesądów, bajek, strachu.
Zabił zegar.
Pani także próbowała.
Ale w pośpiechu pomyliła pani osobę w masce.
Unieszkodliwiła mnie pani i znalazła swój cel.
O północy byłam z panią Seminoff.
To prawda.
Patrzyłam na zegar.
Na zegar w pokoju muzycznym,
w którym kazała pani czekać. W pokoju niemal dźwiękoszczelnym.
Osobiście go zamknęła,
przesunąwszy uprzednio wskazówki zegara.
Nie mogła pani słyszeć, kiedy naprawdę wybiła północ.
Zegar wskazywał północ, ale...
Reynolds już nie żyła.
Dowody zniknęły jak za sprawą czarów.
A Ferrier?
Nie było jej przy nim.
Urządziła pokazówkę z zamkiem, przekazując mi jedyny klucz.
Ale nie zabiła pani Ferriera nożem. Narzędziem zbrodni był telefon.
Wskutek burzy nie działały połączenia zewnętrzne.
Ale linia wewnętrzna była sprawna.
Nikt z zewnątrz nie mógł zadzwonić.
Tylko z wewnątrz.
Ona w jadalni,
on zamknięty w pokoju muzycznym.
Wiem, że mnie szantażujesz.
Przyznała mu się pani do zabicia Joyce Reynolds.
- Do mistyfikacji z samobójstwem córki. - Niemożliwe.
I wówczas padła groźba.
Zrobisz to, co mówię.
Że uśmierci pani jego syna.
Nie. Oszczędź go. Daj mu spokój.
Pozbawi go jedynego sensu istnienia.
Gdyby nie wykonał pani polecenia...
a poleciła mu pani...
wziąć nóż...
Zabiła mi tatę?
I panią Reynolds.
- I Alicię. - Nie!
Nigdy bym jej nie skrzywdziła!
To był wypadek!
Była całym moim światem!
- Podtruwałaś ją. - By ją chronić.
- Kontrolować! - Uchronić ją przed tobą!
Nie mogłam się z nią rozstać.
Była moja.
Była tym, co w moim życiu najlepsze.
Jeśli istnieje dusza, zapewnił jej pan spokój.
Merci.
Dottore.
Orzekną samobójstwo pani Drake.
Chyba że zechce pan to podważyć.
Mogę odprowadzić pana do domu,
nim oskarży mnie pan o oszustwo?
W świetle dnia
i to, i to jest niepotrzebne.
Koniec końców to pan mnie chroni, dottore.
Chodź, Leopoldzie.
Zapnę ci górny guzik.
- Jest dobrze, pani Olgo. - Elegancko.
- Nie potrzebuję płaszcza. - Zmarzniesz.
Jest dobrze.
Słońce świeci, ale jest zimno.
- Teraz lepiej. - Jest dobrze.
- Przystojniaku. - Dzięki.
Madame.
Zamieszka ze mną i panem Seminoffem. I z Harrym.
Będzie dla nas jak syn.
Byle tylko trochę się rozchmurzył.
Jesteś nad wiek rozwinięty.
I może ci wstyd, że lubisz być w centrum uwagi.
Wiem coś o tym.
Nie obwiniaj się o nic, co zaszło w tym domu.
Czemu miałby się obwiniać?
Bo to wszystko moja wina.
Nie brałeś tych pieniędzy dla siebie.
Chciałeś pomóc ojcu.
Nie mógł pracować.
Opłacałem z tego jedynie rachunki.
Nie wiedziałem, co robić z resztą.
Rowena Drake uznała, że szantażuje ją medium albo lekarz rodzinny.
Myliła się.
Tylko syn lekarza znał prawdę.
Z zapisków taty wynikało jasno, że truła szalonym miodem.
Jak Mitrydates z jej opery.
Król-truciciel.
Miała o nim książkę w bibliotece.
Więc... przetestowałem tę teorię.
Wysłałeś list z pogróżkami.
A potem kolejny.
Ale może da się spożytkować gotówkę w twoim materacu.
Zmienić żal w coś dobrego.
Przedtem też przetrwaliśmy. Teraz nie tylko przetrwamy.
Dotrzemy do Ameryki. Słowo.
Chodźcie z nami.
Na policję?
My do domu, wy do Ameryki. Do Missouri, prawda?
Przeprawa dla dwojga. Myślę, że możemy wam to załatwić.
Dziękuję.
Bardzo wam dziękujemy.
Zostawcie miejsce dla Leopolda.
Rozwiązał pan zagadkę.
Ale ktoś panu pomógł, prawda?
Słyszał ją pan.
Bonne chance, przyjacielu.
Głowa do góry.
Ci, co tam zmarli, zawsze wracają.
Znów ich spotkam.
Do zobaczenia, tato.
Nie przepraszam. Uśmierciłeś mi książkę. Muszę ją pisać od nowa.
- Nie wymieniaj mojego nazwiska. - Nie chcę go więcej słyszeć.
Zwykły dom. Wszystko było fałszem.
A jednak masz minę wierzącego. Widziałeś coś.
Byłem odurzony,
moja podświadomość poskładała fakty, zanim włączyłem racjonalne myślenie.
Widziałeś.
I wiesz.
Wiem tylko, że nie możemy uciec od naszych upiorów.
Czy są prawdziwe, czy nie... musimy...
zawrzeć z nimi rozejm.
I żyć dalej. Jak się da.
Jak chcesz dalej żyć?
Monsieur Poirot?
Rodzice zmarli jedno po drugim.
Potem pański brat.
Zaufany lekarz jest przyjacielem rodziny.
Brat nie był żonaty, podobnie jak pan. Innych krewnych nie ma.
Nie ciąży nad wami klątwa.
Myślę, że brat dodał do testamentu kodycyl,
ustanawiając dziedzicem doktora,
gdyby reszta rodu wymarła.
Podejrzewam też, że doktorek ich wymordował,
pozorując śmierć naturalną.
Pańskie życie jest zagrożone. Może pan usiądzie.
Proszę.
Proszę mnie poprawić, jeśli się mylę. Lekarz był przyjacielem rodziny?
Bawiliście się razem jako dzieci? To już wiemy.
Był pan bardziej związany z matką?
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon