คุณอยากให้ฉันเริ่มตั้งแต่ตอนที่ เขาเอาฉันใส่ท้ายรถใช่มั้ย
(เวลา 5:00 น. 23 มีนาคม ปี 2015)
(โตโยต้า แคมรี่ 7ทีวายไอ592)
พอฝารถปิด ทุกอย่างก็มืดสนิท
ฉันใส่แว่นว่ายน้ำที่รัดแน่นและมองอะไรไม่เห็น
มือฉันถูกมัดไว้ข้างหลัง และฉันถูกวางยา
ฉันเริ่มหายใจไม่ทัน ฉันพยายามไม่ตื่นตระหนก
พวกเขาจะข่มขืนฉันไหม ทรมานฉันไหม
ฉันกลัวสุดๆ
เขาเปิดฝากระโปรง เขาจับไหล่ฉันแล้วพูดว่า
"ห้ามพูด ห้ามกรีดร้อง ไม่งั้นเธอจะโดนหนักกว่านี้"
เขาจับฉันใส่กระโปรงหลังของรถอีกคัน
เสียงเร่งเครื่องทุ้มต่ำของเครื่องยนต์ ทำให้ฉันนึกถึงรถมัสแตง
ฉันนึกภาพว่าเราคงอยู่บนทางด่วน
ฉันพยายามจดจ่อ
นับทุกมุมและทุกโค้ง
แต่ผลของยากดประสาทเริ่มออกฤทธิ์จริงๆ แล้ว
เป็นเช้าที่งดงามอีกวันหนึ่ง...
ฉันเห็นภาพเลยว่าผู้คนกำลังเดินทางไปทำงาน
การเดินทางจะเริ่มขึ้นอีกสักครู่
สิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดว่าคนจะจินตนาการถึง
คือการที่รถคันที่เพิ่งขับผ่านไป
มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกปิดตาและถูกยัดไว้ด้านหลัง
(ฝันร้ายอเมริกัน)
(ตอนที่ 2)
(เล่นซ่อนหาย)
ถึงฉันจะยังใส่แว่นกันน้ำอยู่
แต่ฉันก็บอกได้ว่าเราอยู่กลางแจ้ง
และฉันก็โคตรอยากรู้ว่าเราอยู่ที่ไหนกันแน่
ทำไมถึงไม่มีใครเห็น
ฉันได้กลิ่นต้นสน
เงียบมาก
ฉันนึกภาพป่าละเมาะที่อยู่ห่างไกล
แล้วเขาก็จับข้อเท้าฉัน
ลากฉันจากที่สว่างไปที่มืด
รู้สึกเหมือนฉันนอนบนพื้นคอนกรีตเย็นๆ
เขาบอกฉันว่า "ฉันต้องเตรียมพร้อมให้เสร็จ"
ฉันได้แต่คิดในใจ
"เตรียมพร้อมเรื่องอะไร"
ฉันได้ยินเสียงเขาขัดอะไรสักอย่าง
ฉันได้ยินเหมือนเสียงเทปกาว
แล้วฉันก็นึกถึงหนังสยองขวัญทุกเรื่องที่ฉันเคยดู
ฉันเลยกลัวมากว่านี่น่าจะเป็น จุดจบสำหรับฉันแล้ว กลัวว่านี่จะ...
กลัวว่าวาระสุดท้ายของฉัน บนโลกนี้คงจะเป็นแบบนี้
เขาพาฉันเข้าไปในบ้านหลังนี้
ฉันคิดว่าในตอนแรกเท้าฉันสัมผัสได้ ว่ามันเป็นพรม ต่อมาก็เป็นกระเบื้อง
ฉันตัวสั่นด้วยความกลัว จนต้องกลั้นหายใจ
เขาพาฉันไปที่เตียง
ฉันรู้สึกได้ว่าเขานั่งลงข้างๆ ฉัน
เขาพูดว่า
"ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นเธอ"
"ตั้งใจให้เป็นแฟนเก่าของแอรอน แอนเดรีย"
ฉันคิดในใจ "อะไรวะเนี่ย"
"นี่เป็นเรื่องของเธองั้นหรือ"
แล้วเขาก็บอกฉันต่อ
ว่าเขาเป็นคนของบริษัทตลาดมืด
ที่ลักพาตัวคนเพื่อเงิน
เขาบอกฉันว่าสั่งให้แอรอนทำอะไรบ้าง
"แผนคือจะปล่อยเธอใน 48 ชั่วโมง"
ถึงฉันจะอยากเชื่อว่าเขาอาจจะปล่อยฉันจริงก็ได้
ความเป็นจริงก็คือ ฉันถูกโดดเดี่ยว ฉันอยู่คนเดียว ฉันโดนวางยา
ครั้งหน้าที่เขาเข้ามา ฉันอาจไม่รอดก็ได้
และนั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่ฉันจะสลบไป
ฉันรู้ว่าฉันหลับไปสองสามชั่วโมงเพราะ
ตอนที่ฉันตื่น แม้ว่าฉันจะสวมแว่นว่ายน้ำอยู่
ฉันก็บอกได้ว่า แสงเปลี่ยนไปแล้ว
เสียงเหมือนเขาอยู่ห้องถัดไป หลังกำแพง
และฉันสังเกตว่ามีเพลงป๊อปฝรั่งเศสเปิดอยู่
ส่วนที่เพี้ยนที่สุดเกี่ยวกับ เพลงที่เขาเล่นคือ ฉันดันชอบมัน
มีบางอย่างที่ทำให้เขาดูเป็นคนธรรมดา
เขาพาฉันไปเข้าห้องน้ำทำกิจวัตร
เขาจูงมือฉัน
และเขาก็เล่าให้ฉันฟังเรื่องที่เขาทรมาน จากการนอนไม่หลับ จากพีทีเอสดี
เรื่องที่เขาเคยอยู่ในกองทัพ
เขาดูเป็นมนุษย์ มีความคิด และสุภาพ
และขณะที่วันแรกดำเนินไป
ฉันก็คิดว่าฉันน่าจะต้องทำใจให้สงบ
คิดว่าฉันจะถูกปล่อยตัว และคิดว่าเรื่องนี้จะจบลง
แต่แล้ว…
มันมี
ความหนัก...
และความลังเลในการลงเท้าของเขา
แล้วเขาก็พูดว่า
"เรามีปัญหา"
"เราไม่มีหลักประกัน
ที่จะรับรองว่าเธอจะไม่บอกตำรวจ"
"ดังนั้นเราคนใดคนหนึ่งจะต้องมีเซ็กส์กับเธอ"
"และมันจะถูกบันทึกไว้"
"ด้วยวิธีนี้ ถ้าเราคิดว่าเธอจะไปบอกตำรวจ
เราจะปล่อยเทปนั่นลงอินเทอร์เน็ต"
ฉันรู้สึกเหมือนโดนต่อยเข้าที่หน้า
แทบสติหลุด
แล้วเขาก็พูดว่า
"เป็นฉันเองที่จะมีเซ็กส์กับเธอ"
"อยากให้เธอรู้ไว้ว่าฉันจะทำอย่างอ่อนโยน"
แล้วเขาก็ปีนขึ้นมาบนตัวฉันและ...
เริ่มจูบฉันและ…
สัญชาตญาณทั้งหมดที่ฉันมีตอนนั้น บอกให้ฉันเตะและกรีดร้อง
และทำทุกอย่างเพื่อผลักเขา ออกจากตัวและปกป้องตัวเอง
หรือพูดในสิ่งที่ฉันอยากพูด
แต่ฉันรู้ว่านั่นจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง
มันอาจทำให้เรื่องรุนแรงขึ้น และฉันอยาก
ให้มันจบเรื่องเสียที และ…
ไปต่อที่...
ไปต่อที่เรื่องอื่น นั่นแหละ
เวลาได้ยินคนพูดเรื่อง
ประสบการณ์การถอดจิต
ฉันคิดว่ามันยากที่จะเข้าใจ
จนกว่าจะได้เจอด้วยตัวเอง
จิตใจฉันแยกจากตัวฉันโดยสิ้นเชิง
ได้แค่มองดูทุกอย่างเกิดขึ้นและมันก็...
ใจฉันสลายให้ผู้หญิงคนนี้
รู้มั้ย มัน...
ฉันอยากช่วยเธอ แต่ทำไม่ได้
พอเขาทำเสร็จและพาฉันเข้าไปในห้องน้ำ
และคราวนี้ ตอนที่เขาจะออกไป
เขาบอกฉันว่า นับจากนี้
ฉันจะถอดแว่นดำน้ำออกก็ได้ ถ้า เขาไม่อยู่ในห้องกับฉัน
มันเหมือนเขากำลังฝึกให้ฉันปรับตัว
นี่เป็นรางวัลที่ฉันเป็นเด็กดี
แล้วฉันก็...
ถอดแว่นดำน้ำที่รัดแน่นออกจากตา
ครั้งแรกในรอบวันครึ่ง
แล้วฉันก็มองกระจก ฉันรู้สึกแปลกแยกมาก
เหมือนฉันไม่...
ฉันไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าคือใคร ฉันเห็นแค่...
แต่ฉันก็อาบน้ำ แล้วก็งอตัว
จนหลังโค้ง ปล่อยให้น้ำหล่นใส่ตัว
น้ำที่ไหลลงมาให้ความรู้สึกเหมือน ความหวังที่มีอยู่เพียงน้อยนิด
กำลังไหลลงท่อไปด้วยกัน
(ถูกลักพาตัว 28 ชั่วโมง)
เช้าวันต่อมา
ฉันได้ยินเสียงเขาทำความสะอาดห้องข้างๆ
ตอนบุกไปที่บ้าน
เขาบอกว่าเป็นแค่การปล้น แต่สุดท้ายก็เป็นการลักพาตัว
พอไปถึงบ้านหลังนั้น เขาบอกว่า จะไม่ลดทอนความเป็นมนุษย์ของฉัน
แต่แล้วเขาก็ยังข่มขืนฉัน
แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าเขาจะไม่ฆ่าฉัน
เราได้ยินเรื่องแบบนี้ในข่าว
ซึ่งผลลัพธ์ไม่เคยออกมาดีเลย
แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้มีแว่นปิดตาแล้ว
ฉันเลยพยายามคิดหาทางหลบหนี
แต่หน้าต่างมีอะไรมาปิดไว้ และประตูก็ล็อก
ฉันกวาดตาไปรอบห้อง ดูว่ามีทางเลือกอะไรอีก
ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ และ...
ไม่มีอะไรที่ฉันใช้ได้เลย
แล้วเขาก็เข้ามาบอกว่า
เราขาดการติดต่อกับแอรอน
ฉันกลัวขึ้นมาอีก
และฉันก็กลัวว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา
เขาบอกว่า "พรรคพวกฉันกำลังมา"
"ฉันต้องให้ยา กดประสาทเธออีกโดส ตามขั้นตอน"
"ถ้าพวกนั้นมาถึง จะดีที่สุดถ้าเธอไม่โต้ตอบด้วย
แค่แกล้งหลับไปซะ"
"พวกนั้นไม่ใจดีเหมือนฉัน"
ฉันได้ยินเสียงรถเข้ามาที่บ้าน
ฉันไม่รู้ว่าองค์กรนี้ใหญ่แค่ไหน ฉันไม่รู้ว่าใครเกี่ยวข้องหรือทำไม
ฉันได้ยินพวกเขาคุยกัน
มันดูตึงเครียด
เกือบๆ เดือด
ฉันกลัว ตัวสั่นเลย
แล้วเขาก็เข้ามาและพูดว่า
"ตัดสินใจกันได้แล้ว เราต้องบันทึกหลักฐานการมีชีวิต"
"สิ่งที่เราจะทำคือ ให้เธอพูดชื่อตัวเอง"
แล้วฉันก็พูดว่า "ฉันคือเดนีซ ฮัสกินส์"
ฉันถูกลักพาตัว นอกจากเรื่องนี้ ฉันสบายดี"
"เสร็จแล้วเธอจะต้องบอกเหตุการณ์ปัจจุบัน"
ก่อนหน้าของวันนี้มีเครื่องบินตกที่เทือกเขาแอลป์
ยากดประสาทที่เขาให้ฉันแรงมาก
ฉันต้องพยายามอย่างมากที่จะ...
ประคองตัวให้นั่งตรงๆ ได้
คอนเสิร์ตแรกของฉันคือ บลิงก์182
แต่ฉันหวังว่านี่เป็นแค่ ภารกิจประหลาดๆ หรือขั้นตอน หรือ...
การเรียกค่าไถ่ที่เขาเรียกเอาจากแอรอน
และพอบันทึกเสร็จ เรื่องทั้งหมดนี้ก็จะจบลง
แต่พอบันทึกเสร็จ เขาบอกฉันว่า พรรคพวกมีข้อเรียกร้องเพิ่ม
เขาบอกว่าที่ถ่ายไว้เมื่อวานยังไม่ดีพอ
"เราต้องอัดตอนเรามีเซ็กส์กันอีกครั้ง"
"ครั้งนี้ต้องให้ดูเป็นการสมยอม"
"มันต้องดูเหมือน
เราคบกันอยู่ เหมือนเรากำลังคบชู้กัน"
ฉันพยายามคิดว่านี่มันคืออะไรกันแน่
แต่มันดูเหมือนกับว่า...
ครั้งนี้ฉันไม่สามารถถอดจิต หรือแยกจิตใจออกมาได้อีกต่อไป
ครั้งนี้ฉันจะต้องมีสติและแสดง
และฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้อง...
ว่าฉันจะต้องทำยังไง
เขาออกไป แล้วฉันก็ดึงที่ปิดตาออก ฉันเห็นแก้วไวน์สองใบ
กับขวดเหล้าเล็กๆ สองขวด
เขาคิดว่านี่มันคืออะไรกัน
ออกเดตหรือไง
ฉันกระดกเหล้าสองขวดนั่นกับไวน์อีกหนึ่งแก้ว
เขาเคาะประตู ฉันใส่ที่ปิดตากลับเข้าไป
แล้วเขาก็ยิงมุกประมาณว่า
"โอ้ ไม่รอเลยนะ"
ใช่ ฉันจะรอทำไม
ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้
ให้ไม่มีความรู้สึก
และผ่านสถานการณ์เวรนี้ไปให้ได้
เขาบอกฉันว่า เขาคิดว่าถ้าเขาเอาเทปมาปิดตาฉัน
ฉันก็จะแค่รู้สึกเหมือนหลับตาเฉยๆ
ฉันบอกตัวเอง "แกจะไม่มีวันทำลายฉันได้
"แกจะไม่มีวันเห็นฉันแหลกสลาย
หรือหัวหด"
เอาเลยสิ มาทำให้เรื่องเวรนี่มันจบๆ ไปซะที"
(ถูกลักพาตัวมา 40 ชั่วโมง)
เสียงเคาะปลุกฉันตื่นกลางดึก
แล้วเขาก็พูดว่า "ฉันอยากให้เธอดูอะไรบางอย่าง"
และ…
ฉันยกที่ปิดตาขึ้นให้พอมองเห็น…
ถ้าเธอเห็นสิ่งนี้ ผมอยากให้เธอรู้ว่า
ครอบครัวอยู่ตรงนี้
เราคือ...
เรารักเธอ
และเราจะไม่ยอมแพ้
เธอคือฮีโร่ของผม ผมหมายถึง เธอเป็นสาวน้อยของเรา
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉัน...
รู้สึกแตกสลายจริงๆ
เขาวางมือบนหลังฉัน
เพื่อปลอบใจฉัน
และบอกว่า "รู้สึกว่าเป็นจริงแล้วสินะ"
แล้วฉันก็เอาแต่สะอื้น
ในบางแง่ มันรู้สึกเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดนี้
เป็นการพยายามอันยาวนานที่จะบดขยี้ฉัน
แล้วฉันก็คิดว่า "ไปตายซะ"
แต่ตอนนั้นเขาก็บอกฉันว่า...
ถึงเวลาแล้ว
ที่จะกลับบ้าน
เขาจับฉันเข้าไปในรถ
ให้ยากดประสาทฉันอีก
เขาบอกว่า "ฉันไม่สามารถ ไปส่งเธอที่เบย์แอเรียได้"
"ที่นั่นมีตำรวจเยอะเกินไป"
"ฉันเลยจะเอาเธอไปส่งครอบครัวเธอโดยตรง
ที่ฮันทิงตันบีช"
รู้ตัวอีกทีเขาก็กำลังเขย่าให้ฉันตื่น
ฉันนั่งอยู่เบาะหน้า
ตาของฉันมีเทปปิดอยู่ และฉันสวมแว่นกันแดด
ฉันสามารถแอบมองผ่านเทปได้
และเห็นว่าตัวรถเป็นสีขาว
เขาบอกฉัน
"เพราะแอรอนไปหาตำรวจ
ยังไงเธอก็คงต้องพูดกับพวกเขา"
"แต่มีสองอย่างที่เธอพูดกับพวกเขาไม่ได้"
"อย่างแรก หนึ่งในพวกเราเคยอยู่ในกองทัพ"
"และอย่างที่สอง ซึ่งสำคัญกว่าอย่างแรก เธอห้ามพูดว่าเรามีเซ็กส์กัน
"เราจะจับตาดูเธออยู่ตลอด"
"ดังนั้นถ้าเรารู้ว่าเธอพูดอะไร
จะไม่ใช่แค่เธอ แต่เป็นครอบครัวเธอที่เราจะตามไปจัดการ"
เขาช่วยฉันลงจากรถ
เขาบอกให้ฉันนับถึงสิบ ตอนที่ฉันได้ยินเสียงรถเริ่มขับออกไป
ฉันนับช้าๆ
แล้วฉันก็สูดลมหายใจสองสามครั้ง ดูให้แน่ใจว่าเขาไปแล้วแน่ๆ
ฉันรู้สึกว่าปลอดภัยแล้วที่จะลอกเทปออกจากตา
เป็นครั้งแรกในรอบ 48 ชั่วโมง ที่ฉันไม่ได้ถูกกักขังอีกต่อไปแล้ว
และพอฉันเริ่มเดินไประหว่าง อะพาร์ตเมนต์สองหลังนี้ ฉันก็สังเกตเห็น...
พุ่มดอกมอร์นิ่งกลอรี่สีม่วงที่กำลังเบ่งบาน
และทั้งหมดนี้ก็ดูเหนือจริงจน...
ไม่รู้จะทำความเข้าใจยังไง
(ถนนยูทิกา)
แล้วฉันก็มองไปทางขวา
ฉันเห็นป้ายยูทิกา
มันเป็นถนนที่ฉันเคยเดิน
มาหลายร้อยครั้งในชีวิต
ฉันมีความทรงจำวัยเด็กมากมาย
ฉันถึงบ้านแล้ว
เหตุฉุกเฉินค่ะ
ผมเพิ่งได้รับข้อความจากเธอ ทางโทรศัพท์ ต้องเป็นเธอแน่ๆ
ฉันไปที่บ้านพ่อของฉัน
เขาไม่อยู่บ้าน
แล้วเพื่อนบ้านก็พูดว่า
"พระเจ้าช่วย คุณโอเคไหม ฉันทำอะไรได้บ้าง มีอะไรให้ช่วยไหม"
ฉันเลยเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ของเธอ
เจ้าหน้าที่เดินเข้ามา
ฉันมองไปและสังเกตเห็นว่า มีคนหนึ่งถือเครื่องบันทึกเสียงอยู่
ฉันได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์
สื่อกำลังรวมตัวกันอยู่ข้างนอก
เราอยู่ที่นี่ ทุกคนจะช่วยดูแลคุณ
แน่นอน เราต้องถามคำถามคุณเต็มไปหมด
ฉันต้องคุยตอนนี้เลยเหรอ เพราะฉันกลัวจริงๆ
ฉันกังวล แต่ฉันก็บอกพวกเขา เรื่องมีคนบุกมาที่บ้าน
วันที่โดนกักขัง กลุ่มคนพวกนั้น
แล้วเขาก็ถามฉัน...
คุณถูกล่วงละเมิดทางเพศ หรืออะไรทำนองนั้นระหว่างนี้หรือเปล่า
ฉันไม่อยากโกหก
แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีปืนเล็งมาที่ฉันอยู่
และมีปืนเล็งมาที่ครอบครัวฉัน ฉันไม่สามารถ...
ฉันคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้
ถ้ารู้ว่าฉันทำอะไรสักอย่าง
ที่จะทำให้พวกเขาโดนฆ่า
ฉันเลยพูดทันทีว่า
ไม่
พวกเขาไม่ได้แตะต้องคุณ หรือทำอะไรที่ฝืนใจคุณเลยหรือ
ไม่
คุณคิดว่าเรื่องนี้มีโอกาสเกิดขึ้นอีกหรือเปล่า
ใช่ ถ้า...
ถ้าฉันพูดมากไป ใช่
นักสืบพูดว่า นักสืบวัลเลโฮอีกคนกำลังอยู่ในสาย
และพวกเขาเสนอให้คุณทำข้อตกลงบอกข้อมูล
เขาพูดประมาณว่า "พูดง่ายๆ ก็เหมือนภูมิคุ้มกันนั่นแหละ"
คำตอบแรกของฉันคือ
"ภูมิคุ้มกันจากอะไร"
ฉันรู้สึกสับสนไปหมด
ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการคำแนะนำ
ฉันรู้ว่าฉันต้องการทนาย มาช่วยฉันคิดว่าต้องทำยังไง
ฉันติดต่อดั๊ก แรปพาพอร์ตได้
เขาเป็นทนายจากซานฟรานซิสโก
เธอบอกว่า "ฉันอยู่ที่นี่ ตำรวจคิดว่าฉันเป็นผู้ต้องสงสัย"
เขาบอกฉันว่า "คุณให้ปากคำพวกเขาไปแล้ว"
"คุณไม่ควรให้ปากคำพวกเขาอีก
เพราะถ้าคุณให้การขัดแย้งกัน
พวกเขาจะใช้มันเล่นงานคุณ"
เธอบอกว่า "โอเค"
"ฉันจะทำตามที่คุณบอก มีอะไรบ้าง"
เขาบอกว่า "คุณต้องขึ้นมาที่นี่ให้เร็วที่สุด"
"ขึ้นเครื่องบินลำต่อไปถ้าทำได้ เวลาเหลือน้อยแล้ว"
ใครลักพาตัวเธอ มีการเรียกค่าไถ่หรือไม่
และทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้
เรายังรอคำตอบเหล่านี้อยู่เช่นกัน
และขณะที่เรานั่งรถออกมา ก็มีคนถ่ายรูป
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ตัวขึ้นมา ว่าเรื่องนี้เป็นที่สนใจขนาดไหน
ไม่มีทางที่ฉันจะเตรียมพร้อมรับมือกับพายุสื่อ
คุณฮัสกินส์ปล้นทรัพยากร อันมีค่าไปจากชุมชนของเรา
ทั้งยังทำให้ทุกคนในชุมชนของเราหวาดกลัว
ตอนที่เดนีซ ฮัสกินส์ปรากฏตัวเมื่อเช้านี้
ตอนแรกเธอตกลงจะคุยกับนักสืบ
แต่เมื่อถึงเวลาต้องกลับวัลเลโฮ เธอก็เลิกคุยทันที
ตำรวจบอกว่าฮัสกินส์จ้างทนาย
และซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ที่ไม่เปิดเผย
(แอรอน ควินน์ แฟนของเดนีซ)
สื่อเอาแต่พูดเรื่องนี้ไม่หยุด
และทุกช่องที่ผมเปิด มองไปทางไหนก็บอกว่า
"เดนีซเป็นจอมลวงโลก"
ตำรวจกำลังสงสัยว่า ฮัสกินส์เล่นซ่อนหายในชีวิตจริงหรือไม่
แต่มันไม่เป็นเหตุเป็นผลเลย
เดนีซเป็นคนที่จริงใจที่สุดที่ผมเคยเจอ
ผมไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
ผมไม่รู้ว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง
ผมแค่อยากเจอเธอ
คืนนั้น เดนีซมาที่ออฟฟิศผม
เขาจริงจังกับเรื่องนี้ เขาขอให้ฉันนั่งต่อหน้าเขา
ผมบอกเดนีซ "ตอนที่คุณบินมาที่นี่
กรมตำรวจวัลเลโฮ เอาแต่โทษคุณอย่างเดียวเลย"
ถ้าเรารู้สึกว่ามีหลักฐาน เพียงพอที่จะดำเนินการต่อ
เราจะตั้งข้อหาทางอาญา
อย่างแรก ฉันอึ้งนิดหน่อย
ตลอด 48 ชั่วโมงที่ผ่านมา แต่ละนาทีของฉัน
คือพยายามที่จะรอดชีวิต
สิ่งสุดท้ายที่เราจะนึกถึง
ก็คือถ้าฉันรอดชีวิต
ฉันจะต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริงให้ได้
ฉันบอกดั๊กทุกอย่าง การลักพาตัว การบุกรุกบ้าน การข่มขืน
เราคุยเรื่องนี้กันอยู่สามสี่รอบ
แล้วผมก็บอกเดนีซว่า "ผมเชื่อคุณจริงๆ"
"แต่ถ้าเราจะจับคนก่ออาชญากรรมครั้งนี้
เราต้องให้คุณเข้าทดสอบกับซาร์ท"
ซึ่งเป็นการตรวจสอบการข่มขืน
โดยตำรวจวัลเลโฮ จะรวบรวมหลักฐานทางนิติเวช
มันสำคัญมากที่เราต้องทำให้เร็วที่สุด
ฉันบอกเขาว่าฉันกลัวที่จะพูดกับตำรวจ เรื่องการล่วงละเมิดทางเพศ
เพราะคำขู่ที่พวกเขาจะทำร้ายฉันและครอบครัว
เขาบอกว่า
"อย่าให้พวกลักพาตัวมีอำนาจเหนือคุณ"
"นั่นคือสิ่งที่คนพวกนี้ทำ"
"พวกเขาอยากมีอำนาจ และควบคุมใครสักคนไปตลอดชีวิต"
และฉันก็บอกว่า "โอเค ฉันจะทำ"
ผมเลยโทรแจ้งกรมตำรวจวัลเลโฮ
ผมบอกว่า "เราต้องการเข้าทดสอบ การข่มขืนโดยเร็วที่สุด"
แล้วเขาก็ตอบผมว่า
"เราอยากให้เธอเข้ามาให้ปากคำกับเรา
แล้วเราค่อยให้เธอทำการทดสอบ"
ทั้งหมดนี้มันดู...
ถอยหลัง แล้วก็...
เป็นการดูถูก
แต่ฉันต้องการให้พวกเขาจับคนพวกนี้
ฉันจึงพูดไปว่า "โอเค"
"ฉันจะพูดกับพวกเขา และฉันจะบอกพวกเขาทุกอย่าง"
ข้อมูลใหม่ว่าด้วยเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับผู้หญิงวัลเลโฮคนหนึ่ง
เดนีซ ฮัสกินส์ เหยื่อตามการอ้าง
อยู่ในสำนักงานใหญ่กรมตำรวจวัลเลโฮในตอนนี้
เช้าวันพฤหัสบดี
เราได้รู้ว่าเดนีซปรากฏตัวที่ กรมตำรวจวัลเลโฮกับทนายของเธอ
เธออาจจะมาเพื่อสารภาพ เธออาจจะมามอบตัว
เรากำลังรอดูว่าเรื่องจะเป็นอย่างไร
เราถูกพาเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนห้องสอบสวน
ผมอยากได้เก้าอี้อีกตัว
อีกตัวนะ
มีเจ้าหน้าที่เอฟบีไออยู่ด้วย
เขาแนะนำตัวเองว่า เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ เดวิด เซสม่า
- นี่ เดวิด เชสม่า - สวัสดีครับ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
- ดั๊ก แรปพาพอร์ต - ยินดีที่ได้รู้จัก
เจ้าหน้าที่คนนี้มานั่งตรงหน้าฉัน
และเขาแนะนำตัวเอง
ว่าเขาคือนักสืบมัสตาร์ด
เป้าหมายของเราตอนเกิดเรื่องนี้คือ ได้เห็นคุณกลับบ้านอย่างปลอดภัย
และผมดีใจที่คุณรอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้
และในท้ายที่สุด เราต้องการตามหาความจริง
พวกเขาเพิ่งจัดแถลงข่าวเมื่อคืนบอกว่าฉันโกหก
ฉันเลยตั้งป้อมทันที
แต่ในขณะเดียวกัน
ฉันรู้ว่าฉันต้องการ...
ให้พวกเขารู้ความจริงเหลือเกิน
ให้พวกเขาเห็นว่าพวกเขาเชื่อฉันได้
ผมอยากให้คุณเริ่ม...
เขาเริ่มด้วยการถามเกี่ยวกับตัวฉัน แอรอนและความสัมพันธ์ของเรา
เขาขอให้ฉันเล่าเหตุการณ์ การบุกรุกบ้านอย่างละเอียด
ฉันตื่นมาเจอแสงสว่างวาบเหมือนไฟแฟลช
มีเครื่องชี้ตำแหน่งเลเซอร์สีแดง
และเครื่องเล่นก็เปิดเพลงเบาๆ
ฉันบอกพวกเขาว่าคนที่ขังฉันเป็นคนผอม
และฉันคิดว่าเขาตัวสูง น่าจะสัก 182 ซม.
เขาเป็นทหารผ่านศึก เขาเป็นพีทีเอสดี เขาเป็นโรคนอนไม่หลับ
มีรายละเอียดทางกายภาพที่อย่างน้อย พวกเขาก็เอาไปใช้เป็นจุดเริ่มได้อยู่บ้าง
ฉันจำได้ว่าไปทางขวาแล้วก็ซ้าย
ฉันพยายามให้รายละเอียดทุกอย่าง เกี่ยวกับที่ที่ฉันอยู่เท่าที่เป็นไปได้
นั่งรถไกลแค่ไหน
แน่นอนว่าตอนนี้พวกเขากำลัง ตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมด
ของพื้นที่รอบๆ เพื่อหาตัวคนคนนี้
และเราก็เริ่มลงรายละเอียดของการข่มขืน
เขาบอกว่า "ฉันจะถ่ายวิดีโอตอนมีเซ็กซ์กับเธอ"
"วิดีโอเทปนี้มีไว้เพื่อป้องกัน ไม่ให้เธอไปหาตำรวจ"
ฉันเล่ารายละเอียดที่น่าอับอาย และน่ารังเกียจเรื่องแล้วเรื่องเล่า
และบังคับตัวเองให้กลับไปที่นั่น
ซึ่งฉันพยายามเต็มที่ ที่จะดึงตัวเองออกมาในตอนนั้น
ฉันนั่งเอามือกุมหัวตัวเองเหมือนกับว่ายังปิดตาอยู่
และฉันพยายามให้เขาทุกอย่างที่ฉันมี
เขาบอกว่าเราต้องทำอีกครั้ง
มันต้องดูน่าเชื่อ เหมือนเราเป็นคู่รักกัน
และฉันก็เล่นตามน้ำ
เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้อีก และฉันไม่อยากต้องทำมันอีก
เธอข่มกลั้น เธอทำ หน้าที่ของเธอ เธอทำสิ่งที่ถูกต้อง
แม้จะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม
และพวกเขาก็ดูจะเชื่อเธอ
จนกระทั่งพวกเขาเริ่มถามคำถามอย่าง...
คุณเคยอยู่ในกระโปรงรถมาก่อนมั้ย
ไม่เคย
"คุณสู้กลับหรือเปล่า ทำไมคุณไม่สู้กลับล่ะ"
"คุณกรีดร้องมั้ย ทำไมคุณไม่กรีดร้อง"
คุณส่งเสียงอะไรมั้ย
ไม่ ฉันถูกปลุกจากการหลับเป็นตาย
และผมก็รู้ว่าพวกเขามองเธอ เหมือนเธอเป็นเศษสวะ
เหมือนเป็นอาชญากร
ขอเวลาสักสองสามนาทีนะ
เอาละ อดทนไว้นะ โอเคมั้ย คุณทำได้ดีมาก
ฉันได้รับโทรศัพท์จาก ดั๊ก แรปพาพอร์ต และเขาบอกฉันว่า
เดนีซกับแอรอนไม่ควรคุยกัน
จนกว่าการสอบสวนจะจบลง
แต่เราแบ่งปันข้อมูลบางอย่างกัน
เอมี่บอกผมทุกอย่างที่เดนีซบอกตำรวจ ซึ่งตรงกับที่ผมบอกพวกเขา
สรุปว่านี่คือข่าวดี
และจากนั้น...
เธอก็พูดว่า…
เดนีซจะไปโรงพยาบาลเพื่อ…
ทดสอบการล่วงละเมิดทางเพศ
เพราะเธอถูกข่มขืน
บ้าฉิบ
ฉันถูกพาตัวเข้าห้องบำบัดเพื่อทดสอบกับซาร์ท
พวกเขาสังเกตว่ามีบาดแผล ที่เล็กมากในปากมดลูกของฉัน
ซึ่งแสดงว่ามีการร่วมเพศในช่วงสองวันที่ผ่านมา
ทีนี้ก็มีหลักฐานทางกายภาพ ที่พิสูจน์ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง
พวกเขาจะได้เห็นว่าฉันพูดความจริงเสียที
วันต่อมา เราถูกพาไปห้องสอบสวนอีกห้องหนึ่ง
ไม่มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ เลย
ทุกอย่างเป็นงานเป็นการ
และผมคิดในใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ
(เอฟบีไอไม่ได้เปิดเผยบันทึกการสัมภาษณ์นี้)
เดวิด เซสม่า เจ้าหน้าที่เอฟบีไอพูดว่า...
"รู้มั้ย มีความไม่สอดคล้อง หลายจุดในเรื่องเล่าของคุณ"
"มีอะไรที่คุณอยากเปลี่ยนไหม"
"ผมอยากให้คุณรู้ไว้
ว่าการโกหกเจ้าหน้าที่รัฐเป็นอาชญากรรม"
ฉันได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น เหมือน...
เหมือนมีระเบิดลง แล้วหูฉันก็ดังวิ้ง
และฉันก็อึ้งไปเลย
ฉันไม่ได้แต่งเรื่องทั้งหมดนี่
พยาบาลบอกว่ามีหลักฐานทางกายภาพจริงๆ
ยืนยันสิ่งที่ฉันเพิ่งบอกตำรวจ
ผมเลยดึงพวกเขามาข้างๆ และพูดว่า
"ไม่มีอะไรขัดแย้งกันสักนิดในเรื่องที่เธอเล่า"
"พวกคุณคิดได้ยังไงว่าเธอโกหก"
แล้วเขาก็บอกผม...
คนๆ นี้ซึ่งรับผิดชอกบการสืบสวนอาชญากรรม
คนๆ นี้ซึ่งรับผิดชอบการสืบสวนอาชญากรรม
คิดได้ยังไงว่านี่เหมือนหนังของเบน แอฟเฟล็ก
นั่นมันฮอลลีวูด นี่คือชีวิตจริง
เขามั่นใจว่าตัวเองถูก
นั่นเรียกว่า อคติยืนยันตัวเอง
(ห้องสัมภาษณ์ 1)
พวกเขาคิดจริงๆ หรือว่า ทั้งหมดนี่เป็นการแสดง ทั้งหมดนี่น่ะเหรอ
ทำไมล่ะ ฉันได้อะไรขึ้นมา
อะไร...
เพื่อประโยชน์อะไร
สิ่งที่เดนีซกำลังเผชิญ
คือการฟ้องร้องข้อหา โกหกเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย
เธออาจจะต้องถูกจำคุก ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งระหว่าง
หนึ่งปี ไม่ก็ 18 เดือนในเรือนจำกลาง
เธอกำลังจะถูกตราหน้าว่า เป็นคนโกหกไปตลอดชีวิต
ว่าทรยศความไว้วางใจของผู้คน
ที่จริงชีวิตของเธอถูกทำลายไปแล้ว
สองวันของการถูกกักขัง ฉันต้องการแค่ได้กลับมาใช้ชีวิต
สิ่งเดียวที่ทำให้ฉัน ผ่านมันมาได้คือการคิดถึงอนาคต
ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างนั้นถูกพรากไป
หลังจากเดนีซกลับมาอยู่กับครอบครัวของเธอ
เธอบอกว่าเธออยากเจอผม
ผมบอกเธอว่าผมจะรีบไปทันทีที่ทำได้
ช่วงวันที่โดนขัง สิ่งที่ทำให้ฉันไม่สติหลุด คือความคิดที่จะได้กลับไปอยู่กับเขา
แม้ว่าฉันจะรู้ว่าแอรอนกำลังคิดเรื่อง ที่จะกลับไปคืนดีกับแฟนเก่า
คืนที่มีการบุกบ้าน เขาบอกฉันว่าเขารักฉัน
และบอกว่าเขาอยากทำให้เราคบกันราบรื่นจริงๆ
เขาเล่าให้ฉันฟังถึงสิ่งที่ เขาทำระหว่างเข้ารับการบำบัด
และมันทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า เงาของความสัมพันธ์ระหว่างเขา
กับแฟนเก่าที่ตามหลอกหลอนอยู่หายไป
เราจะได้เริ่มต้นกันใหม่เสียที
แต่หลังจากทุกอย่างทีฉันเจอ...
ฉันกลัวว่าเขาจะมองฉันไม่เหมือนเดิม
แล้วเธอก็เปิดประตูเข้ามา...
แล้วเดนีซก็...
เริ่มร้องไห้และร้องไห้ และพูดว่า "ฉันไม่ได้ต้องการ"
เธอบอก "ฉันไม่ได้ต้องการ"
"พวกเขาบังคับให้ฉันทำ"
ผมกอดเธอ ผมบอก "ผมรู้ ผมรู้อยู่แล้ว"
ฉันบอกเขาว่า "ฉัน..."
"ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้
เป็นเหตุผลที่คุณจะอยู่กับฉัน ถ้าคุณไม่ได้ต้องการอยู่กับฉันจริงๆ"
แล้วเขาก็ยืนยันกับฉัน
"ไม่ ผมรักคุณ ผมอยากจะ..."
"ผมอยากอยู่กับคุณจริงๆ"
แล้วผมก็บอกเดนีซว่า ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้
ผมจะประคับประคองเรา
ผมจะดูแลเธอ ถ้าเธออนุญาต
ผมไม่เคยอยากจากเธอไปเลย
แต่ผมกลัว
เพราะผมรู้ว่าพวกลักพาตัวยังอยู่ข้างนอกนั่น
ตำรวจไม่ได้ตามหาพวกเขา
และพวกเขาอาจจะอยากกลับมา
ไม่มีใครปกป้องเรา
(ถนนแฟล็กชิพ)
สำหรับสื่อแล้ว เรื่องนี้จบแล้ว
ดูเหมือนคดีจะปิดแล้ว
คำถามเดียวคือทั้งคู่จะถูกตั้งข้อหาไหม
(ผู้ส่งที่ไม่รู้จัก การลักพาตัวเดนีซ ฮัสกินส์)
แต่แล้วผมก็ได้รับการแจ้งเตือนว่ามีอีเมล
ไม่รู้มาจากใคร
(เราลักพาตัวเดนีซ ฮัสกินส์ และจับตัวเธอไว้เรียกค่าไถ่)
นี่คือคำสารภาพหรือไง พวกเขากำลังบอกว่าลักพาตัวเดนีซใช่มั้ย
พวกเขาพูดถึงการบุกเข้าบ้านบนเกาะแมร์
มีรูปที่ดูเหมือนปืนกับไฟฉายที่มีเทปพันอยู่
นี่คือผู้ลักพาตัวเดนีซอย่างชัดเจน
ซึ่งโกรธที่เธอโดนตราหน้าว่าโกหก
เขาสารภาพว่าเป็นคนทำและพูดว่า
"คุณต้องเชื่อเดนีซ"
มันแปลกขึ้นเรื่อยๆ
ผมเลยส่งอีเมลพวกนี้ไปให้ตำรวจวัลเลโฮ ถามว่า "ผมควรทำยังไงดี"
พวกเขาไม่ตอบกลับ เงียบสนิท
ผมได้รับสายจากเอมี่
เธอเพิ่งได้รับอีเมลจากคนลักพาตัว
ที่ส่งไปยังซานฟรานซิสโกโครนิเคิล
(รถมัสแตงเปิดประทุนสีขาว)
ในอีเมล มีการพูดถึงรถมัสแตง
เดนีซบอกว่าเธอถูกขังไว้ใน กระโปรงรถที่เหมือนมัสแตง
มีรูปถ่ายที่เหมือนกับคำบรรยายที่เดนีซให้ไว้
เกี่ยวกับสถานที่ที่เธอถูกจับ
แต่ผมกำลังเผชิญปัญหาจาก ผู้บังคับใช้กฎหมายที่มีวิสัยทัศน์แบบอุโมงค์
พวกเขามองไม่เห็นอะไรนอกจากอุโมงค์แคบๆ
พวกเขาจึงคิดได้อย่างเดียวว่าเดนีซต้องติดคุก
ตำรวจต้องการอะไรอีกถึงจะยอม
จริงจังกับเรื่องนี้และสืบสวนเรื่องนี้เสียที
ผมได้รับอีเมลแล้วก็อีเมลแล้วก็อีเมล
และผมไม่ได้ข่าวอะไรจากตำรวจวัลเลโฮเลย
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นวะ"
(จดหมายเข้า 11)
แล้วก็มีอีเมลฉบับสุดท้าย พวกเขาพูดว่า
"เราเป็นคนรู้จักกันสามคน สองคนจบมหาวิทยาลัย"
พวกเขาพยายามจะบอกว่าพวกเขาเป็นใคร
เพื่อพิสูจน์ให้ผมและคนอื่นๆ เห็นว่า "เราทำสิ่งที่เราทำ"
แล้วในที่สุดพวกเขาก็บอกว่า
"ถ้าเดนีซกับแอรอนไม่ได้รับ คำขอโทษจากตำรวจวัลเลโฮ
เราจะทำอีกครั้ง"
ผมคิดในใจ "พระเจ้า มีแก๊งลักพาตัว
ที่หากินแถวแคลิฟอร์เนียเหนือจริงๆ หรือ"
"หรือเราเข้าใจเรื่องนี้ผิดกันหมด"
(วันที่ 5 มิถุนายน ปี 2015)
(สิบสัปดาห์หลังเดนีซถูกปล่อยตัว)
(ดับลิน แคลิฟอร์เนีย)
(หกสิบสี่กิโลเมตรจากวัลเลโฮ)
เหตุฉุกเฉินเคาน์ตี้ครับ
เราถูกคนบุกรุกที่ถนนนอร์ทเทอร์ราซินาในดับลิน
พวกเขาออกไปแล้วตอนนี้
สามีฉันต่อสู้กับพวกเขา
พวกเขาเอาตัวลูกสาวเราไป
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล