5 CZERWCA 2015 R.
DZIESIĘĆ TYGODNI PO WYPUSZCZENIU DENISE
Policja, słucham?
Zgłaszam włamanie na ulicy North Terracina Drive w Dublinie.
Włamywacze są w środku.
DUBLIN, KALIFORNIA 64 KM OD VALLEJO
Ukrywam się w łazience.
Mąż z nimi walczy.
Mają naszą córkę.
Proszę się nie rozłączać. Ilu ich jest?
Jest ciemno. Nie widzę.
Celowali do nas jakimś laserem.
Kazali odwrócić się twarzą do łóżka.
Dobra.
Mąż mnie woła.
Uciekł już!
Facet zwiał!
SIERŻANT CHRIS SHEPARD POLICJA W DUBLINIE
Przyjeżdżam na miejsce. Po zgłoszeniu wiemy,
że w domu mieszka cała rodzina.
Ktoś wtargnął do środka.
Mąż jest cały we krwi, ociera twarz ścierką.
Mówi, że córka jest bezpieczna,
a podejrzany wybiegł tylnymi drzwiami.
Za domem znaleźliśmy plastikowe kajdanki i taśmę izolacyjną.
Zebraliśmy wszystkie dowody.
Podejrzany był ubrany na czarno.
Prawdopodobnie przeskoczył przez płot.
Pies znajduje trop.
Niestety te pola ciągną się w nieskończoność.
Bardzo trudno będzie go znaleźć.
Kim jest ten podejrzany i co tu robi? Dlaczego wybrał ten dom?
Co chciał tam znaleźć?
Podchodzi do mnie córka.
Mówi, że na blacie leży telefon.
„To chyba jego”.
AMERYKAŃSKI KOSZMAR
CZĘŚĆ TRZECIA
INNI
POLICJA W DUBLINIE
Lokalizujemy abonenta, dzwoniąc na jeden z numerów.
Odbiera kobieta.
Pytam jej, czy wie, czyj to telefon.
Powiedziała: „To numer mojego syna”.
Podała jego nazwisko.
Matthew Muller.
Był w wojsku.
Skończył prawo na Harvardzie.
Znaleźliśmy wcześniejsze zgłoszenia.
Był podejrzany o napaści seksualne i próby gwałtu.
A zatem podejrzewam, że w Dublinie
próbował związać rodziców
i zgwałcić ich 22-letnią córkę.
Mówimy jego mamie coś niewinnego:
„Chcemy mu zwrócić telefon. Gdzie on jest?”.
Odpowiedziała, że w jej domku w South Lake Tahoe.
South Lake Tahoe to kurort wakacyjny.
Około 230 kilometrów na północ od miejsca incydentu.
Nie wiemy, czy nadal tam jest.
Musimy się tam dostać, zanim się o nas dowie i spróbuje uciec.
Dostałam telefon od sierżanta.
Powiedział, że jedzie aresztować
podejrzanego o włamanie w Dublinie.
Spytał, czy dołączę.
Właśnie zdobyłam stopień detektywa. To miała być moja pierwsza sprawa.
Nie mogłam odmówić. Powiedziałam, że jadę.
Następny.
Zastanawiam się,
co się wydarzy.
Może to zasadzka? Może ma broń?
Staramy się nie hałasować.
Chcemy go zaskoczyć.
Mamy nakaz przeszukania!
Otwarte drzwi po lewej. Mamy nakaz!
Czekam!
Czysto.
Wychodzę tylnymi drzwiami. Sprawdzamy z tyłu.
A wtedy…
Odwróć się!
Wracamy do środka.
Skuli Mullera.
Był bardzo spokojny, opanowany. Żadnych emocji.
Mówię mu, że musimy mu zrobić zdjęcie.
Wygląda zwyczajnie.
Jak typowy biały Amerykanin.
Wracam do domu.
Był tam bałagan.
Czuć dziwny zapach…
Jak by to nazwać? Stęchlizny.
Wszystko przeszukujemy.
Znajdujemy przedmioty, które wskazują na to, że to on.
Kajdanki plastikowe i taśma izolacyjna.
Takie same były za domem w Dublinie.
Zabawkowe pistolety, pomalowane.
Jeden z nich ma doklejony laser.
W Dublinie zbudził ofiary, świecąc im laserem w twarz.
Wszystko zaczyna się układać.
Gdy tam tak stałam, zauważyłam,
że okna są zabarykadowane.
Czułam, że chodzi tam o coś więcej.
W sypialni było bardzo brudno.
Mam wrażenie, że stało się tu coś jeszcze.
W łazience znajdujemy butelkę NyQuilu i strzykawkę.
Miałem przeczucie,
że to zbyt dziwne i coś tu nie gra.
Potem znajdujemy skradzione auto.
To biały mustang.
W środku jest jego dowód osobisty.
Odpalamy GPS. W historii jest masa adresów.
Czemu jeździł w tyle miejsc? Kto z nim był?
W bagażniku widzę coś, co wygląda jak tors.
Ubrany na czarno.
To dmuchana lalka.
Tak jakby chciał…
by ktoś pomyślał, że to człowiek.
Nie wiem, po co mu ta lalka.
Straszne.
Znajdujemy nylonowy pasek.
W kieszeni samochodowej są okularki do pływania.
Wyklejone taśmą.
Gdy je wyciągam, widzę pojedynczy blond włos.
Boże.
Czyj to włos?
Nie sądzę, by ktoś włożył je dobrowolnie.
Czy ta osoba żyje?
Musimy się dowiedzieć, czyj to włos.
W czerwcu 2015 roku…
czułam się zagubiona.
Bałam się, bo porywacze byli na wolności.
Dalej martwimy się tą sprawą.
Oskarżą nas o sfingowane porwanie?
Denise i ja pomieszkujemy u rodziców i przyjaciół.
Czujemy się jak uciekinierzy.
POPIERDOLIŁO CIĘ
Otwieram Facebooka. Wylewa się na mnie fala hejtu.
TY ZAKŁAMANA KURWO ZAPŁACISZ ZA TO
Czytanie tego…
TRZEBA CIĘ ZABIĆ
jest tak frustrujące.
Po prostu
to było uwłaczające.
Ludzie wzięli mnie za osobę,
która zrobiłaby coś takiego rodzinie.
Miałabym się posunąć do takiego kłamstwa?
Ale po co? Nie wiem.
To było przytłaczające.
Nie pracujemy.
Jesteśmy zbyt straumatyzowani na pracę. I tak nie wiem, czy by nas przyjęli.
Mają nas za oszustów.
CZY TO PRAWDA?
ŻADNYCH DOWODÓW OSZUSTWO
CZY TO SIĘ WYDARZYŁO?
HISTORIA Z FILMU
Nasi adwokaci pracują w pocie czoła.
Próbują zmusić policję i FBI, żeby szukali porywaczy.
Mijają miesiące,
a oni dalej mają nas za jedynych podejrzanych.
Potem niemal przez przypadek
dowiedzieliśmy się, że prowadzący śledztwo David Sesma…
- To David Sesma. - Jestem z FBI.
…spotykał się z moją byłą, Andreą,
a to ją chcieli porwać.
Sesma pod żadnym pozorem nie powinien prowadzić tego śledztwa.
Mamy tu ewidentny konflikt interesów.
Piszę do biura inspektora generalnego,
by wyjaśnić sytuację.
Co odpowiedzieli?
„Inspektorat uznał, że agent prowadzi śledztwo przepisowo”.
Czyli to dlatego nic nie robią?
Dlatego ignorują dowody?
Czyli to nie paranoja. Teraz to sprawa osobista.
Jesteśmy sami przeciwko FBI.
Jak teraz żyć?
Mamy się chować w czterech ścianach
do końca życia?
Wszędzie jest niebezpiecznie.
KOMENDA POLICJI W DUBLINIE
Po powrocie na komendę zastanawiam się,
jak zacząć poszukiwania ofiary o blond włosach.
Matthew Muller był podejrzany o parę wykroczeń
w Północnej Kalifornii.
NAPAŚĆ NA TLE SEKSUALNYM
Pierwsza sprawa była z 2009.
Do incydentu doszło 65 kilometrów od Dublina, w Palo Alto.
Dzwonię na tamtejszą komendę.
Mówię detektywowi, że złapaliśmy Matthew Mullera.
Przerywa mi i mówi:
„Mam jego zdjęcie na biurku i gapię się na nie od 2009.
Był podejrzany o napaść seksualną, ale nigdy nie mogłem mu tego udowodnić”.
Przerażające włamanie w Palo Alto.
Mieszkańcy nie mogą zasnąć w spokoju.
Unieruchomił ją i związał oczy.
Około 3.30 nad ranem
ubrany na czarno mężczyzna obudził 32-letnią kobietę.
Związał ją i zmusił do wypicia NyQuilu.
Zakleił jej oczy taśmą opatrunkową i powiedział, że ją zgwałci.
Powiedziała podejrzanemu, że została już kiedyś zgwałcona.
On na to, że nie chce jej traumatyzować,
po czym wychodzi.
Trzy tygodnie wcześniej policjant w Palo Alto zatrzymał Mullera,
bo zobaczył, jak wyskakuje z krzaków niedaleko kompleksu mieszkalnego.
Dlatego Matthew Muller stał się podejrzanym.
Nie było wystarczających dowodów ani śladów DNA, więc go nie oskarżono.
Śledztwo jest dalej w toku.
Wiele detali z tej sprawy łączy się z przedmiotami,
które znalazłam w South Lake Tahoe.
Ale w raporcie nie ma wzmianki o okularkach.
Wiedziałam, że jest jeszcze jedna ofiara.
Musiałam ją znaleźć.
Zanim zostałam stróżem prawa,
jedna z moich koleżanek padła ofiarą gwałtu.
To dlatego zostałam policjantką.
Chciałam być głosem ofiar,
ścigać winnych i wysyłać ich do więzienia na długie lata.
Pracuję po godzinach.
Jestem coraz bardziej emocjonalnie zaangażowana w tę sprawę.
A potem przeczytałam o innej sprawie z 2009 roku.
Raptem 13 kilometrów od Palo Alto.
W miasteczku Mountain View.
W 2009 roku byłam po trzydziestce.
Byłam w związku, ale mieszkałam sama.
Tamtej nocy obudziłam się około 4.30, może o 5 nad ranem.
Pomyślałam, że jeszcze chwilę pośpię.
A wtedy
poczułam na sobie ciężar.
Darłam się i ciągle słyszałam: „Wszystko dobrze, Tracey”.
Powiedział, że jeśli nie zamilknę, to mnie zaknebluje.
Założył mi kajdanki plastikowe.
Kazał mi coś wypić. Jakiś środek usypiający.
Założył mi okularki pływackie wyklejone od środka taśmą.
Wtedy powiedział:
„Mam złe wieści.
Niestety będę musiał cię zgwałcić”.
Wtedy…
Spanikowałam. Straciłam kontrolę nad sobą.
Zaczęłam go błagać.
„Nie musisz tego robić. Proszę cię, przestań.
Dałam ci wszystko, czego chciałeś”.
Zaczynam się z nim targować.
„Proszę, nie rób tego”.
Potem
pamiętam, że przez chwilę milczał.
Nagle westchnął i odpowiedział:
„Muszę to zrobić.
Przepraszam. Wiem, że to będzie ogromna trauma.
Zastanów się nad kupnem psa.
Z psem jest bezpieczniej.
Być może z psem nic takiego już się nie wydarzy”.
Nagle zmienił zdanie i zaczął być troskliwy.
Doradza jej, jak zapobiegać takim sytuacjom,
by w przyszłości nie być już ofiarą.
Tracey ma długie brązowe włosy.
Włos na tamtych okularkach na pewno nie należał do niej.
Gdy przyjechała policja, policjant spytał,
czy to nie był tylko zły sen.
Pamiętam, że powiedziałam,
że to nie mógł być sen,
skoro mam takie ślady na rękach.
To naprawdę mi się przydarzyło.
Rozmawiali z moim chłopakiem.
Spytali go, czy jestem atencjuszką.
Spytali, czy mam skłonności do zmyślania historii.
Spytali go, czy mi wierzy.
Szczerze mówiąc, byłam w szoku.
Wiedziałam, że istnieje i że prawdopodobnie zrobi to ponownie.
Byłam sfrustrowana tym, że policja nie bierze tego na poważnie.
Mimo upływu czasu wciąż próbuję zachować nadzieję.
Chcę, żeby ktoś mi uwierzył.
Pierwszy raz…
ktoś mnie wykorzystał, gdy miałam 12 lat.
Byłam tylko dzieckiem. Nie spodziewałam się.
Nie wiedziałam, co robić i…
Obwiniałam siebie. Było mi wstyd.
Parę lat później dowiedziałam się,
że ten facet molestował też inną dziewczynkę.
Miałam ogromne wyrzuty sumienia, że nie powiedziałam czegoś wcześniej.
Gdy miałam 19 lat,
to znowu się wydarzyło.
Byłam u mojej przyjaciółki.
Było tam parę osób.
Piliśmy.
Zasnęłam na kanapie. Gdy się obudziłam, nie miałam spodni.
Palce jakiegoś faceta były we mnie.
Pomyślałam, że teraz to zgłoszę. Chciałam coś powiedzieć.
Pojechałam na komisariat i porozmawiałam z policjantem na zewnątrz.
Zniechęcił mnie do tego.
Powiedział, że nie ma dowodów. To moje słowo przeciwko jemu.
A potem to.
Ktoś porwał mnie w środku nocy.
Ktoś porwał moje ciało i je zgwałcił.
I nadal…
mi nie wierzą.
Nie wiem, co musi mi się stać…
Nie wiem, co musi się stać kobiecie, żeby jej uwierzono.
Tracę nadzieję.
POLICJA
Nie przestaję szukać ofiary o blond włosach.
Tylko na tym mi zależało.
BAZA SKRADZIONYCH POJAZDÓW
Postanowiłam zająć się białym mustangiem.
Samochód skradziono siedem miesięcy wcześniej.
W Vallejo.
Kontaktuję się z właścicielem.
Mówię, że znaleźliśmy samochód i że wykorzystano go w porwaniu.
Wtedy przerywa mi i mówi:
„Słyszała pani o podglądaczu z Mare Island?”.
Pomyślałam sobie:
„Gdzie jest Mare Island? Jakim podglądaczu?”
Mare Island jest połączona z Vallejo niewielkim mostem.
To spokojna okolica.
Ale w 2014 roku
jakiś mężczyzna nękał tam grupę studentów.
Zaglądał do mieszkań przez okna,
robił zdjęcia, a potem uciekał.
Robił to co noc. Terroryzował okolicę.
Policja nic nie zrobiła.
Studenci sami się nim zajęli.
Paru studentów śledziło go, gdy wracał do domu.
Okazało się, że też mieszka na Mare Island.
Zaczęli go sprawdzać i okazało się, że jest byłym wojskowym
i prawnikiem.
Wtedy pomyślałam:
„Podglądacz to Matthew Muller” .
Jasna cholera.
Zgłosili wszystkie incydenty na policję,
ale śledztwo wstrzymano.
Jak policja mogła go nie sprawdzić?
Mieli tropy.
Potem powiedział mi, że w marcu 2015
sprawa podglądacza utknęła w miejscu.
Mówi mi: „Mniej więcej w tym samym czasie, co sprawa zaginionej dziewczyny.
Zna pani tę sprawę?”.
Nie miałam pojęcia, o czym mówi.
Wpisałam: „Vallejo porwanie zaginiona dziewczyna”.
Wyskakuje masa artykułów.
Porwanie dla okupu 30-letniej kobiety,
zabranej siłą w nocy z jej domu na Mare Island.
Została porwana z domu przy Kirkland Avenue.
To tam działał podglądacz z Mare Island.
Podejrzany założył im plastikowe kajdanki,
a potem wyklejone taśmą okularki pływackie.
Serce mi wali. Aż mnie skręca.
Rzekomo porwana kobieta
pojawiła się cała i zdrowa w Huntington Beach.
GPS w mustangu miał adres w Huntington Beach.
A wtedy…
zobaczyłam zdjęcie białej kobiety
z długimi blond włosami.
Boże, przecież te włosy z okularków
pasują do włosów Denise.
Policja twierdzi, że to szukanie wiatru w polu.
To była zmyślona historia.
W wiadomościach nazywają tę kobietę kłamcą.
Normalnie chciałam wskoczyć w ekran,
przytulić ją i powiedzieć:
„Już dobrze”.
Dzwonię do policji w Vallejo.
Jestem bardzo podekscytowana, bo rozwiążemy ważną sprawę.
Nie odbierają.
Będę jak irytująca była, która nie odpuszcza.
Ciągle wydzwaniam.
Dzwonię i dzwonię.
W końcu przekierowali połączenie do detektywa,
który powiedział, że sprawą zajmuje się FBI.
„Dzwoń do FBI”.
No to proszę go o numer.
Dał mi numer do agenta FBI, Davida Sesmy.
Odkładam słuchawkę. Co za strata czasu.
Dzwonię do Davida Sesmy.
Mówię mu,
że aresztowaliśmy podejrzanego, który może być zamieszany
w porwanie Denise Huskins.
Mówię, że uznali to za oszustwo.
Obruszył się i powiedział: „Tak nie mówiliśmy”.
Ja na to: „W każdym razie mamy tu podejrzanego.
Będziecie chcieli z nim porozmawiać, bo te sprawy są zbyt podobne”.
On na to:
„To wyślij mi akta sprawy, rzucimy na to okiem”.
Pomyślałam: „To wszystko?”.
Byłam rozczarowana.
Zorganizowaliśmy spotkanie z FBI,
by przeanalizować dowody z South Lake Tahoe.
Pokazałem im kajdanki
i taśmę.
Byli zaciekawieni.
Ale gdy zobaczyli znaleziony tam pistolet na wodę,
powiedzieli nam, że właśnie ten pistolet
porywacze sfotografowali i wysłali
do San Francisco Chronicle.
Gdy pokazuję im zdjęcia okularków z blond włosem,
są w szoku.
Zrozumieli, że może się pomylili
i muszą jeszcze raz zbadać sprawę z Vallejo.
Dzwoni do mnie prokurator i mówi:
„Doug, chyba mamy przełom w sprawie.
Ujęliśmy podejrzanego. Jest teraz w areszcie.
Pewne dowody łączą go ze sprawą Denise i Aarona”.
Wyobrażacie sobie mój szok?
Przełom w sprawie tajemniczego porwania w Vallejo.
Przełom w sprawie dziwnego porwania w Kalifornii.
Sprawę porównywano z filmem Zaginiona dziewczyna.
Aresztowano porywacza Denise Huskins.
Jednak to była prawda.
Denise i Aaron mówili prawdę.
Jestem w ciężkim szoku.
Służby twierdziły, że Huskins kłamała na temat porwania.
Z nakazu aresztowania dowiedzieliśmy się,
że Denise zgłosiła też gwałt.
Boże.
Wiadomości są przytłaczające.
Zadajemy sobie w myślach tysiące pytań.
FBI ma podejrzanego.
Matthew Muller skończył prawo na Harvardzie w 2006.
Był tam asystentem naukowym przez kolejne trzy lata.
Twierdzi, że cierpi na chorobę dwubiegunową i syndrom Zatoki Perskiej.
Muller pracował jako prawnik imigracyjny w San Francisco,
ale odebrano mu prawo do wykonywania zawodu.
Patrzę na niego.
Jest mi niedobrze.
Próbuję zrozumieć…
sytuację.
Oto człowiek, który mnie więził i gwałcił.
Nigdy nie wiedziałam, jak wygląda.
Ale jest też nagranie.
Oto Muller w wywiadzie dla Univision.
Do dziś twierdzili,
że nie dopuszczą do rozprawy.
Ten ton głosu i rytm.
Wiem, że to on.
Gdy go zobaczyłam i usłyszałam, dotarło do mnie, że to było naprawdę.
Poczułam frustrację i złość.
Widzicie? Nie jestem pieprznięta. To było naprawdę.
Czemu nas nie słuchaliście? Czemu nie wzięliście nas na poważnie?
Po aresztowaniu Mullera
mam ogromną ochotę zobaczyć oficjalne oświadczenie policji.
POŚWIADCZONO
Oświadczenie, w którym organy ścigania
dokładnie opiszą przebieg śledztwa.
Gdy je czytam, staje się oczywiste,
że organy ścigania nie włożyły wiele wysiłku
w zbadanie sprawy porwania.
Skupili się na oskarżeniu Denise i Aarona.
Kompletnie zignorowali fakt, że popełniono prawdziwe przestępstwo.
Jest fragment o wykrywaczu kłamstw.
„Badanie wariografem:
wyniki niejasne”.
Agent French powiedział, że wynik jest jasny.
Nie ma wątpliwości, że kłamię.
Posłuchaj, nie mam wątpliwości. Nie przeszedłeś testu.
Po prostu mnie okłamał.
Perfidnie mnie okłamał, żeby mnie złamać.
Czytam fragment o badaniu po napaści seksualnej.
Badanie SART to badanie pacjentów będących ofiarami gwałtów.
Według oświadczenia nie było dowodów świadczących o stosunku bez zgody.
Denise spędziła wiele godzin,
omawiając każdy szczegół gwałtów.
Zgodziłam się.
Nie wiedziałam, co robić.
Nie każdemu gwałtowi musi towarzyszyć pobicie.
Zasrane FBI powinno to wiedzieć.
Potem przeczytałem, że gdy Aaron był na komendzie w Vallejo,
powiedział policji, że porywacze chcieli skontaktować się z nim telefonicznie.
A co zrobiły organy ścigania?
Włączyły tryb samolotowy.
Włączyli jego telefon
dopiero następnego wieczoru.
Okazało się, że ktoś dzwonił dwa razy.
Komórkę dało się namierzyć.
Ktoś dzwonił z miejsca
w promieniu 200 metrów od domu…
gdzie przetrzymywano Denise.
Boże.
Gdyby monitorowali jego telefon…
uratowaliby mnie przed drugim gwałtem.
No tak.
Gdy czytaliśmy oświadczenie,
nagle zadzwoniło do nas FBI.
Mówią, że są pewni, że Muller działał sam.
Nie będą szukać więcej osób.
Ci sami śledczy mówili, że zabiłem Denise.
Ci sami twierdzili, że ich oszukujemy.
Teraz ci sami śledczy mówią, że działał sam.
Wiemy, że było ich więcej.
Policja ich po prostu zignoruje,
bo tak jest im łatwiej.
Proszę się odsunąć.
Proszę zrobić miejsce.
Odsunąć się.
Policja odmówiła przyjęcia dowodów.
Media się śmiały.
Chcę tam stanąć.
Chcę spojrzeć im w twarz,
gdy poznają prawdę.
Mam dość ukrywania się.
Nie muszę się przed niczym ukrywać.
Prawie cztery miesiące temu mówiliśmy, że Denise Huskins miała rację.
Nie popełniła oszustwa,
a do tego padła ofiarą zbrodni.
Choć Denise i Aaron milczeli,
ich emocje mówiły wiele.
Żałuję, bo jestem współwinny, a przeszli prawdziwe piekło.
Myśleliśmy, że to wyuzdana historia
o pożądaniu, a stało się coś strasznego.
Pani Huskins i pan Quinn stawili czoła
upokorzeniu i ośmieszeniu w oczach opinii publicznej.
Poczułam ogromną ulgę.
To znaczyło dla mnie tak wiele, że w końcu ją uszanowali.
Wcale nie kłamała.
Jak my, jako stróże prawa, mogliśmy coś takiego powiedzieć?
MARZEC 2017 R.
SĄD REJONOWY W SACRAMENTO
Człowiek, który przyznał się do porwania Denise Huskins,
jest dziś w sądzie na rozprawie.
Dla Huskins i Quinna będzie to pierwsze spotkanie twarzą w twarz
z Matthew Mullerem.
Gdy mnie przetrzymywał…
byłam dla niego tylko ciałem w okularkach pływackich.
Nie widziałam go, a on nie widział mnie.
Wiedziałam, że gdy tam będę,
odwrócę się do niego, by mnie zobaczył.
Spojrzałam na niego i wymówiłam jego imię.
Matthew Muller.
Wreszcie spotykamy się twarzą w twarz.
Jestem Denise Huskins. Teraz mogę ci spojrzeć w oczy.
Tamtego dnia…
odzyskałam siebie.
MATTHEW MULLER ZOSTAŁ SKAZANY NA 40 LAT WIĘZIENIA
ZA PORWANIE, WŁAMANIE I GWAŁT
NIE OSKARŻONO GO O PRÓBĘ GWAŁTU W PALO ALTO I MOUNTAIN VIEW
ANI O MOLESTOWANIE NA MARE ISLAND
MULLER NIGDY NIE WYJAWIŁ, DLACZEGO ANDREA BYŁA CELEM PORWANIA
W 2016 ROKU DENISE I AARON POZWALI MIASTO VALLEJO O ZNIESŁAWIENIE
Dobrze.
Dzień dobry. Nagrywamy.
Nagrywamy zeznanie Andrew Bidou, komendanta policji w Vallejo.
W trakcie sprawy cywilnej dostaliśmy cynk.
Chodziło o komendanta Andrew Bidou.
Anonimowe źródło twierdzi,
że przed konferencją prasową zorganizowaną przez policję w Vallejo,
na której nazwano Denise i Aarona kłamcami,
Andrew Bidou kazał porucznikowi Parkowi
„pogrążyć tę sukę”.
Pani Huskins wykorzystała zasoby naszej społeczności,
jednocześnie siejąc pośród niej strach.
Jeśli już, to pani Huskins powinna przeprosić mieszkańców miasta.
Ktoś mówił coś, co można zinterpretować jako „pogrążyć tę sukę”
w dniu 25 marca na temat pani Huskins?
Nikt tak nie mówił.
ŻADEN ZE ŚLEDCZYCH PRACUJĄCYCH NAD SPRAWĄ DENISE I AARONA
NIE ZOSTAŁ UKARANY
Muszę ułożyć elementy tej układanki. Załóżmy, że ty jesteś tym potworem.
GŁÓWNY ŚLEDCZY, MAT MUSTARD, W 2015 OTRZYMAŁ NAGRODĘ POLICJANTA ROKU
DENISE I AARON W RAMACH UGODY POZASĄDOWEJ OTRZYMALI 2,5 MILIONA DOLARÓW
Pod koniec 2017 roku…
dowiadujemy się, że Misty Carausu chce z nami porozmawiać.
Chciałam ich poznać. Czułam, że nadszedł czas.
Weszli do środka… Przepraszam.
Weszli do środka i widzę, że Denise wygląda tak samo
jak w wiadomościach.
Przytuliliśmy się i rozmawialiśmy.
To było wzruszające.
Powiedziałam jej, że przez ten cały czas chciałam tylko
znaleźć pośród stróżów prawa kogoś, kogo mogę nazwać bohaterem.
Ona była naszą bohaterką.
Gdyby Misty nie połączyła z nami Mullera,
nie wiem, co byśmy zrobili.
Wszystko dobrze się skończyło.
Wzięliśmy ślub.
Mieszkamy na wybrzeżu. Tu zaczęliśmy nowe życie.
W marcu 2020 urodziłam naszą córkę, Olivię.
Potem pojawiła się też Naomi.
Czuję, że nasza rodzina jest kompletna.
Chcę, by znały swoją wartość.
Niech nigdy nie pozwolą,
by ktoś inny o tym decydował.
Mam przede wszystkim nadzieję, że gdy dorosną, będą takie jak ich mama.
Wtedy dadzą sobie radę.
Tak.
Napisy: Mikołaj Kopczak