Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dames en heren, een warm applaus voor:
Tom Papa.
Wauw.
Kijk jullie nou eens.
Kijk toch eens.
DC, wat fijn dat jullie er zijn.
Erg fijn.
Heerlijk, deze stad is hilarisch.
Het wordt elk jaar grappiger.
Ik ben blij hier te zijn.
Thuis waren er wat veranderingen.
M'n laatste dochter, m'n laatste kind, m'n jongste…
…is gaan studeren. Ze zijn nu allemaal weg.
En niemand vertelt je hoe moeilijk het is…
…om verdriet te veinzen.
Geen enkele traan gelaten.
Dat had ik wel verwacht. Ik voel me zo slecht.
Maar ik ben denk ik gelukkiger dan ooit.
En dat mag, weet je?
We hebben alles gedaan.
Ik hou van haar. Ik hou zielsveel van ze allebei.
Ach, we hebben ons best gedaan, en nu is 't voorbij.
Ze gunnen me geluk.
Je wilt niet denken dat je vader in je lege kamer keihard zit te janken.
Je wilt dat hij verder leeft, microdoses neemt…
…in z'n eentje Rick en Morty kijkt.
Dat is wat ik doe.
Omdat ik nu vrijheid heb. Ik heb nooit vrijheid gehad.
Toen ik klein was, wie weet ken je 't, maar als kind…
…moest ik bij m'n ouders wonen.
En ik kon niets drinken, of roken, want ze waren er altijd.
Toen ik ze ontvluchtte, stichtte ik m'n eigen gezin.
Niemand zegt dat als je kinderen krijgt, je kinderen je nieuwe ouders worden.
En je kunt niets drinken of roken…
…want ze zijn er altijd.
En kunnen geen geheim bewaren.
Maar nu zijn ze voor het eerst allemaal weg…
…en ik doe nu alle dingen.
Ik mag martini's midden op de middag.
Jazeker.
Ik weet dat niemand me opeens zal bellen om haar op te halen van karate.
Ik heb heel veel jaren…
…vaak twijfelachtig gereden om vier uur 's middags.
'Ik haal ze wel op.'
Ik draag thuis zelfs geen kleren meer.
Waarom? M'n vrouw gaat 's ochtends werken. Broek uit.
De honden zijn dolblij. 'Je bent nu een van ons.'
Ik rol door de achtertuin, m'n hond kijkt me aan.
'Wrijf met je kont tegen deze boom. Geweldig.'
En ze heeft gelijk. Dat is het.
Het is een bijzondere boom.
Maar ik zal eerlijk tegen jullie zijn. Het deed ons bijna de das om.
Kinderen opvoeden is geen grap.
Als je geen kinderen hebt, benaderen mensen je heel luchtig.
'Wanneer neem jij ze? Je zou kinderen moeten nemen. Wanneer?'
Nee, je moet heel goed nadenken of je wel kinderen neemt.
Je had me moeten zien voor dit experiment.
Ik was mager. Ik had lang krullend haar.
En ik kon nog zien.
Ik had het zicht van een adelaar, nu van een krab.
M'n vrouw en ik zijn broze omhulsels van wat we waren.
Soms zitten we in de keuken.
Zegt ze: 'We kunnen hier vrijen, daar komt nooit iemand achter.'
Dan zeg ik: 'Ja, dat kan.
Of we gaan met onze ogen dicht een tijdje op de koude vloer liggen.
Het is hier heel fijn.
We gaan niet dood, we rusten uit.'
Ik kan echt niet meer zien. Niet altijd.
Alleen als ik 's nachts rijd met andere auto's in de buurt.
Er komt veel op me af, het is net vuurwerk.
'Ik mik wel op het donkere deel in het midden.'
Ik verwar veel vuilnisbakken met mensen.
'Waarom is iedereen buiten?'
'Het vuilnis wordt opgehaald. Niets aan de hand.'
Je moet het slim aanpakken, je aanpassen.
Ik gebruik de stoepranden nu.
Daar zijn ze voor. Ik pingpong gewoon terug naar huis.
Maar het is echt fijn. Echt.
Ik kan weer zijn wie ik was voor dit alles. snap je?
Met kinderen moet je doen alsof je Superman bent.
Je kinderen willen bescherming. En je hebt geen nieuwe vaardigheden.
Je bent net het ziekenhuis uitgezet. 'Succes.' Geen instructies.
Weet je? En ik was Superman niet.
Nu ze ouder zijn, kan ik toegeven dat ik een gewone man ben.
Ze weten nu dat ze mazzel hebben dat ze nog leven.
Als jonge vader wilde ik vaak huilen. Maar dat kan dan niet, snap je?
Ik wilde niet dat ze thuiskwamen en me in de keuken zagen snikken.
'Pap, wat is mis?'
'Alles.
Ik snap niet hoe dit allemaal moet.
Ik heb geen geld. Heb jij geld?
Ik zag een verjaardagskaart liggen. Niet liegen nu.'
Zo jong kun je niet eerlijk tegen ze zijn. 'Papa, bestaan monsters echt?'
'Ik weet het niet, vast wel.
Ik voel het soms, jij niet?
Soms hoor ik het. Hoor je ze op zolder? Wat is dat?'
Dat kun je niet zeggen.
Aan het ontbijt: 'Goddank leef je nog, ik dacht niet dat je het zou halen.
Ik dacht dat ik kauwen hoorde. En ik dacht op jou.
Nu kan ik eerlijk zijn. Ik hou niet van het donker. Dat zeg ik ze.
Ik hou niet van het donker.
Niemand houdt van het donker. Je houdt niet van het donker, het is eng.
In onze berging hebben we een deur met een veer.
Net naast de garage, waar we alles opslaan.
En de deur sluit automatisch zodra je binnen bent.
De lichtknop zit tegenover, tussen de planken.
En dat is gewoon te ver weg.
Ik kan hem niet met m'n voet open houden, het moet in één keer goed.
Je gaat ervoor, maar dan staat er iets voor, of…
Hij gaat dicht en 't is donker.
Wat me m'n hele leven al achter me aan zit, zegt dan: 'Hebbes.'
Dat kon ik toen niet toegeven.
Ik stopte twee meisjes in, twee prachtige engeltjes.
'Welterusten, meisjes. Tot morgen.' 'Welterusten, pap.
Mag het licht aanblijven? Het is eng in het donker.'
Kom nou, er is niets om bang voor te zijn. Ik zie jullie morgenochtend.'
Dan rende ik naar m'n kamer en deed alles aan.
Het is eng in het donker. Dat wist ik. Ik hoorde ze verderop in de gang jammeren.
Urenlang.
Voor ze vertrokken heb ik zo'n DNA-test gedaan.
Ik raad het ten zeerste aan. Echt waar.
Het is wel spannend, je geeft je DNA aan een bedrijf.
Daar doen ze vast niets geweldigs mee.
Ze gaan ons absoluut klonen in de toekomst.
Nou en? Dan zijn we dood. Ik vind 't spannend.
Dat we in de toekomst tegen de robots vechten. Spannend, toch?
Zes keer jij, zonder genitaliën, door een korenveld rennend.
Met lang haar, zoals jij nooit had.
Karate lerend en eekhoornvlees etend.
Spannend.
Maar op kortere termijn…
…kom je niet alleen achter je familielijn…
…dat had ik wel verwacht, maar ook achter al je familiegeheimen.
Dat had ik niet verwacht. Erg spannend.
Alles komt aan het licht als DNA verschijnt.
Je kunt 't niet verbergen.
DNA is als een dronken oom die voor de eerste keer komt met Kerst.
'Wacht eens even. Denk je dat dat je echte vader is?
Dan heb ik je heel wat te vertellen.'
Mijn familie zou voornamelijk Italiaans zijn…
…en een beetje Duits, waar we niet over praten.
Het kwam terug, we waren vooral Italiaans, een beetje Duits en een beetje Frans.
Ik heb m'n moeder gebeld. 'Hoezo Frans?'
Ze zei: 'De aap is uit de mouw.
Je oma was een hoer.'
'Sorry, hoe noemde je Omi?'
'Ja, ze was een hoer. Ze deed het door heel Europa.
Daarom heb je rare wenkbrauwen en is je oom gay.'
Zo werkt 't volgens mij niet.
Geen geheimen meer.
DNA en sociale media. Ik toer door het hele land.
Mensen doen research en komen soms opdagen.
'Volgens mij zijn we familie.'
Ik bel m'n moeder. 'Wie is Holly?' -'Wat weet je?'
Dat er een vrouw van middelbare leeftijd uit Tampa wil komen met Thanksgiving.
En ze lijkt erg op papa.'
'Kak, ze heeft ons gevonden.'
Families hadden geheimen, generaties lang. Duistere geheimen. Familiegeheimen.
Wat ze bij de buren in verlegenheid bracht…
…wat ze niet begrepen, wat ze niet lekker zat…
…daar logen ze over, of verborgen 't op zolder.
Ongewenste baby? Doe maar naar zolder.
Niet-gediagnosticeerde ADHD? Naar zolder met haar.
'Stottert jouw zoon zo?' 'Welke zoon?' Zet hem op zolder.
In heel Amerika kijken kinderen uit 't zolderraam:
'Waar gaat iedereen heen?
Ik wil ook een rugzak.'
Erg triest.
Als je als kind een familiegeheim vermoedde…
…en je het aan de ouderen vroeg, logen ze glashard tegen je.
'Wie is de man die in de garage woont?' -'Welke man?'
'Er woont daar al een tijd een man.' -'Daar woont geen man.'
'Jawel.' 'Hou je mond.'
Geweldige tijd voor ouders. Stel je eens voor.
Gewoon tegen je kinderen kunnen zeggen: 'Hou je mond.'
Geen lange gesprekken.
Geen uitleg nodig.
Gewoon: 'Hou je mond.'
Dat was toch veel makkelijker geweest?
'Waarom is de zon heet?'
'Weet ik veel, hou gewoon je mond.'
'Dat was nergens voor nodig, zeg.'
Vader zijn was nog makkelijker toen. Je werd niet eens als ouder gezien.
Gewoon komen opdagen en iedereen af en toe slaan.
M'n vader deed alsof we vreemden waren die inbraken in de tv-kamer.
'Waar komen die koters vandaan? Haal ze hier weg.'
M'n moeder: 'Laat je vader met rust. Hij werkt hard.'
'We speelden gewoon.' 'En nu hou je gewoon je mond.'
Andere tijden.
Onze oom kon er niet meer tegen.
Hij stond op tijdens het eten en liep de deur uit.
En kwam niet terug. Liet m'n tante met kinderen achter.
Hij vertrok. Wij vroegen: 'Waar is oom Bob?'
En ze logen glashard tegen ons. 'Hij is naar Siberië gegaan.'
Hij zat niet in Siberië, maar in de flat van z'n vriendin, in dezelfde stad…
…en woonde daar twee jaar lang.
In dezelfde stad.
We zagen hem wel eens.
In de supermarkt: 'Is dat oom Bob?'
'Nee, die klootzak zit in Siberië.'
'Lijkt op oom Bob.' 'Lijkt erop dat je je mond gaat houden.'
Op een dag kwam hij weer binnen, ging zitten en bleef eten.
Alsof er nooit iets is gebeurd. En wij: 'Hoe was 't in Siberië?'
'Zo heette ze niet.'
Het gaat nu beter. Omdat de waarheid bekend is, denk ik.
We helpen nu mensen, sturen ze niet meer naar zolder.
We helpen elkaar al we het even niet trekken.
Veel fijner zo. Iedereen gaat naar therapie.
Als je iemand nodig hebt om mee te praten en je gaat naar therapie, goed zo.
Ik ga niet, maar fijn voor jou.
Ik spoor niet, er moet veel worden gedaan. Maar ik heb lol nu.
En als ik naar therapie ga, komt daar een eind aan.
Ik weet wat er mis is. Ik eet te veel en drink te veel.
'Wil je niet weten waarom?' 'Ik weet wel waarom.
Het leven is zwaar en het is leuk om te doen.'
Iedereen moet wel iets verwerken. Iedereen hier heeft wel iets.
Ik jat nog steeds dingen.
Echt. Probeer het, het is leuk.
Als kind jat je wel eens iets, toch? Ik ben nooit gepakt, ik doe het nog.
Ik ben ongeslagen.
Geen grote dingen. Ik ben geen eikel. Kleine dingen, zoals flosdraad en snoep.
Waar je eigenlijk niet voor zou moeten betalen.
Snap je wat ik bedoel? Pennen? Daar betaal ik niet voor.
Ik geef je geen geld voor pennen. Ik steel pennen.
Bij CVS, Walgreens…
…van jou, als we afspraken, zou ik je pen jatten.
Probeer het. Echt leuk.
Vooral als volwassene, ze laten je met rust.
Een 16-jarige manager van een CVS…
…ziet je een lolly in je zak stoppen.
'Hier heb ik toch geen tijd voor?
De politie bellen voor het schoolhoofd? Belachelijk.'
Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga jatten. Zeker weten.
Echt, als ik 80 ben, doe ik niet meer anders.
Opstaan, koffie drinken, naar Best Buy en dan die zaak rollen.
'Is hij weer. Wat heeft hij nu? Lijkt wel een PlayStation.'
'Moeten we hem afpakken?' 'Volg hem naar z'n auto.
Voor hij hem start, slaap hij al. Komt goed.'
We helpen nu kinderen, dat gaat beter. Kinderen helpen, dat is goed.
Als ze problemen hebben, helpen geweldige leraren ze.
Wij hadden vroeger geen geweldige leraren. Een onverzorgd zooitje.
Geen antwoorden, ze noemden me hyper. Dat zeiden ze tegen m'n ouders.
Elke ouderavond. 'Dit kind is hyper.'
Hij praat constant, maakt tijdens de les vrienden.'
Dat moet je inderdaad stoppen.
Ze kwamen opdagen, toupetje recht…
…zopen Jack Daniel's en gooiden dingen naar ons.
Ze gooien altijd wat naar ons. Wissers, krijt…
M'n beste vriend kreeg een woordenboek tegen z'n hoofd.
Ja, tegen z'n hoofd.
Adderall was niet nodig. We waren gefocust.
Ons leven hing ervan af.
Onze lerares Spaans kwam met zo'n enorme kater binnen…
…dat er 50 procent kans was, dat haar borsten uit haar topje schoten.
We waren gefocust.
Muy bien.
Ga je in therapie, weet dan dat je blijft gaan. Dat moet.
Want je kunt nooit genezen.
Nooit zei een vriend: 'Laatste dag therapie. Nu ben ik beter.'
Zo werkt het niet. We zijn fysieke wezens.
We veranderen voortdurend. We evolueren en vergaan.
Dat beïnvloedt je fysiek, ook je emoties, elke minuut, elke seconde.
Zoveel aandacht kun je jezelf niet geven, we zijn een lopend project.
Soms denk ik dat m'n hele emotionele staat…
…volledig afhangt van wat ik die dag heb gegeten.
Ken je die dagen?
'Cool Ranch Doritos? Die heb ik lang niet gehad.'
En een half uur later: 'Ik maak mezelf van kant.
Waarom zijn m'n ogen warm? Ik voel me vreemd.'
Steeds anders.
Ik ken geen van jullie, maar ik weet…
…dat jullie nu anders zijn dan toen we begonnen.
Toch? De wiet raakt uitgewerkt.
De alcohol doet z'n werk.
Sommigen hebben niet gegeten en zijn nors.
Sommigen aten te veel. Die zijn nu winderig en de buren tot last.
Sommigen zitten in het midden en moeten. Je had echt moeten gaan plassen. Echt.
Altijd blij zijn hoeft niet. Doe jezelf dat niet aan.
Voel je niet minder omdat je niet altijd blij bent.
Het is een leugen. Een concept van de sociale media.
We horen niet altijd blij te zijn. Het is een piek na de coke, heel hoog.
Niemand is altijd blij.
Clowns zijn altijd blij, en iedereen vindt ze eng.
Altijd maar die glimlach.
Omdat ze 's nachts moorden en daar overdag aan denken.
Altijd blij zijn hoort niet.
Blij zit helemaal hier. Opgewekt, dat mag.
Maar dat is hier beneden. Opgewekt zit hier beneden.
En gedeprimeerd zit er net onder. Precies daar.
Zo dicht bij opgewekt, en de hele dag…
Bij altijd blij was er geen comedy.
Dan zouden we hier nu niet zijn. Zo werkt het.
Jullie komen, lachen een paar uur.
En zodra het klaar is, terug naar Schijtstad.
Ja. Zo noemde ik jullie leven.
Schijtstad.
Niet erg, ik woon er ook.
Altijd blij hoort niet.
Denk aan alle schilderijen in grote musea…
…van alle geweldige mensen die ons voorgingen.
Koningin Elizabeth, Jeanne d'Arc, Washington, Jezus.
Geen enkele glimlach. Nooit opgevallen? Niemand glimlacht.
Nergens een schilderij van Lincoln en z'n maten…
Er is één bekende glimlach, de Mona Lisa. En dan nog bijna niet.
Zo glimlach je als iemand op het laatste moment in je lift stapt.
'Je kon niet even wachten? Niet? Oké.
Nu druk je op alle knoppen. Fijn dat je er bent.'
Soms moet je het anders bekijken, om te weten dat het goed met je gaat.
Ik ga naar beroerde cafés. Jullie ook? Elke stad heeft er een.
Moet je doen. Je weet over welk café ik het heb.
Erg vreemd, geen ramen. Alleen één rond raampje in de deur.
Je ziet nooit iemand komen of gaan.
De deur is bekleed, geen idee waarom.
Ga daar midden op de middag eens naar binnen.
Bestel dan wat drankjes voor de 80-jarige vent aan de bar…
…onder de treurigste kerstlampjes ooit.
Ze hangen er al sinds 1937.
Trakteer hem. Niemand weet hoe hij heet.
Ze noemen hem Popeye, maar niemand weet hoe hij heet. Hoor hem aan.
Hij vocht in elke oorlog, verloor geld in elke recessie…
…heeft elke soa die de mensheid kent.
Na een uur stap je terug het daglicht in: 'Ik denk dat ik dit kan.
Het komt wel goed.'
Het is moeilijk om je goed te voelen.
Ik voel me nu niet zo geweldig.
Jullie wel? Ik vermaak me, maar ik voel me niet goed.
Jullie wel? Nee. Je voelt je dik. We voelen ons allemaal dik.
Niet dik, opgezwollen. Zeker opgezwollen.
Dit kunnen we er gewoon uitplassen. Toch? Natuurlijk, het is vastgehouden vocht.
Water gemengd met kipvingers, en bittergarnituur…
…en ijs dat we staand opeten in de keuken als de rest slaapt.
Ik hoef jullie niet dik te noemen. Jullie weten wat jullie mankeert.
Misschien niet dat je dik bent, maar iets vind je niet fijn.
Dragen we allemaal mee. Geen idee wat, maar je denkt er nu aan.
Misschien rare vetrolletjes. Een misvormde tepel, vaak gezien.
Die tepel die zonder reden blijft afdwalen naar rechts.
Iedereen kijkt die kant op, en zij blijft daarheen gaan.
En vaak voeten, erg vaak. Het is voetenseizoen.
Op het vliegveld zie ik ze. Veel slechte voeten.
Veel rijpere vrouwen, evoluerend voor onze ogen…
…die in realtime extra tenen laten groeien.
Ooit gezien? Naast de grote teen komt er een uitsteeksel uit groeien.
Het lijkt me handig voor thuis, als je bladeren moet harken…
…of tegelijkertijd e-mails moet beantwoorden en bellen.
Maar je bent nu in het openbaar, doe sokken aan.
We martelen onszelf.
Gedachten. Het hoofddoel van ons brein is alle beledigingen verzamelen, bewaren…
…en ze continu blijven herhalen tot we dood zijn.
En zelfs dan houdt het vast niet op.
Aan het eind zie ik mezelf in de kist: 'Ik ben walgelijk, kijk dan.
Waarom in dat trainingspak? Dat heb ik nooit gedragen.
Dood, en nog zie ik er bezweet uit? Wat ben ik erg.'
De meeste beledigingen van dat rare lage zelfbeeld dat je hebt…
…zijn van lang geleden. Dat zijn geen nieuwe dingen.
Zo lang houdt je brein ze al vast. Als volwassene beledigt niemand je.
Wanneer hoorde je voor 't laatst: 'Lekker aan 't waggelen, vetzak'?
En achter je, aan de kassa: 'Je ziet er arm uit.'
'Ik doe boodschappen voor m'n gezin.'
Het was vroeger, voor het eerst naar school, helemaal opgewekt.
'Doei, ik ga naar de kleuterschool.'
Vol goede moed liep je naar binnen, de andere kinderen kwamen aanrennen.
'Je ruikt naar ham.'
'Waarom zeg je dat nou? Ik kom kleuren en vrienden maken.'
Dertig jaar later loop je door je huis:
'Ik krijg die promotie niet. Ze weten dat ik naar ham ruik.
Donna krijgt hem. Iedereen is dol op Donna.
Zij ruikt naar koekjes.'
Alleen ons brein doet dat. Andere dieren hebben dit probleem niet.
Je hond heeft geen laag zelfbeeld.
Je hond vindt zichzelf nog geen afval, als hij op dat moment afval eet.
Hij zit zichzelf daarna niet uit te foeteren op de bank.
'Wat mankeert mij toch?
Ik moet m'n zaakjes op orde krijgen.
Op oudejaarsavond zei ik nog tegen iedereen: 'Geen afval meer'.'
Tegen een kamer vol mensen.
Ze zetten de deur op een kiertje, en ik ging helemaal los.
Zo kan ik toch niet gaan wandelen.'
Nee, hij eet afval, zit op de bank:
'Dank je. Ik weet wat je voor me deed.
Dank je. Ik hou ook van jou.
Ik heb alles opgegeten.
Ik heb de zak zelfs opgegeten.
Weet je waarom? Omdat ik braaf ben.
Dat ben ik. Ik ben br…
O, sorry.
Ik heb overgegeven, het spijt me echt.
Ga je dat opruimen? Nee, laat maar.
Dat eet ik ook wel op.
Jij doet wat voor mij, ik doe wat voor jou.
Er zit een avocadopit vast in m'n kont, denk ik.
Dat komt woensdag wel, als je al te laat bent. Geen zorgen nu.'
Wees meer zoals je hond.
Behandel jezelf zoals je hond zich behandelt.
Echt. Ontzie jezelf een beetje. Wees niet zo streng voor jezelf.
Wat is het doel, vrienden? Er geweldig uitzien?
Nee, in leven blijven. Meer niet. Je hoeft alleen te blijven leven.
Jullie zijn hier, dus dat is gelukt. Gefeliciteerd.
Nou…
Ik weet niet echt of het ook applaus verdient.
Het is vooral momentum nu, toch?
Het blijkt niet zo moeilijk om in leven te blijven.
Vaak was het op het nippertje, maar je bent er nog steeds.
Gewoon constant op het nippertje.
Elke keer dat zoiets gebeurt, vind iedereen het hilarisch.
'Die bus kwam zo dicht bij, man.'
'Hoelang lag je onder dat vlot op het zwembadfeest? Mijn God.'
Je stikt steeds bijna in dingen.
Er schoot eens een Pachinko-bal m'n hersens in.
Pachinko lijkt op een flipperkast, maar met kleine kogellagers.
Toen ik een kind was, besefte ik dat zo'n kogellager precies in m'n neus paste.
Ik dacht: dit wordt lachen. Ik stop er een in dit neusgat.
Dan houdt ik dit neusgat dicht, en schiet hem af richting m'n vriend.
Goeie grap.
Ik bereidde alles voor, besefte hoe grappig het zou zijn…
…en ademde in.
Geen idee waar hij heenschoot.
Vreemd reisje naar de eerste hulp. 'Haal hem eruit.' Het was zo gênant.
'Hij vindt zichzelf grappig. Vertel wat je hebt gedaan.'
'Haal hem eruit.'
Nippertjeswerk. We elektrocuteerden onszelf altijd.
Hoe vaak deed je… Waar je maar ging.
Waarom weet iedereen hoe een batterij smaakt?
Omdat we dom zijn. En mazzel hebben dat we er nog zijn.
Ik had een kamergenoot toen ik studeerde. Hij dronk pure graanalcohol…
…en stak dan z'n scheten aan, openlijk.
Elke avond.
Zelfs die vent leeft nog.
Echt waar. Hij is advocaat in Phoenix.
Mensen komen bij hem met hun problemen.
En hij is een stuiptrekkende hersenstam in een pak.
Dat we nog leven, met al het voedsel dat we in dit land eten. Mijn God.
We hebben een leuke tijd, maar we eten niet goed.
Wij zijn het enige land met een landelijke hotdog-eetwedstrijd.
Hotdog-eetwedstrijd.
Dat is het ergste dat je in het menselijk lichaam kunt stoppen.
Uit onderzoek blijkt dat elke hotdog die je eet…
…je 30 minuten van je leven kost.
Genoeg voor een nationale noodtoestand.
Houdt het ons tegen? Ben je gek?
We houden een wedstrijd en zenden die uit op ESPN op 4 juli…
…om duidelijk te maken wie de besten en slimsten van ons zijn.
We geven ze aan onze kinderen bij de barbecue.
We roepen: 'Kom van die trampoline af, doe je peuk uit, en eet deze hotdog op.
Wat respect, graag.'
Wat boeit het? Dertig minuten van je leven. Het gaat er nu niet af.
Als je hem vandaag eet, raak je het vanavond niet kwijt.
Nee, pas aan het einde, als het raar en eng is.
Dus voor elke hotdog die ik eet…
…hoef ik dertig minuten minder naar een muur te staren in het rusthuis…
…terwijl ik wacht tot een vreemde me verschoont?
Volgens mij zijn hotdogs dan een superfood.
We moeten hotdogs eten bij elke maaltijd.
Die voedselpiramide moet opnieuw, met een hotdog bovenaan.
Ik weet dat er druk is. Er is altijd veel druk.
Ik wil je geen slecht gevoel geven, of bijdragen aan je lage zelfbeeld.
Jullie zijn allemaal prachtig. Echt waar. Jullie zijn wonderen.
Het is krankzinnig dat we hier zijn, op dit moment.
Dat al het sterrenstof in dit enorme, gekke universum…
…samenkwam en jou in elkaar heeft geflanst.
Je bent een wonder en je zit naast nog een wonder. We zijn het allemaal.
Soms vind je dat niet.
Als je onderweg naar huis rond middernacht bij de nachtwinkel stopt…
…lopen daar niet bepaald wonderen.
Maar eerder veel fouten.
Het is oké, het zijn ook wonderen. Ze maken gewoon rare keuzes.
Jullie zijn allemaal prachtig. Ik voel me tot jullie aangetrokken.
Omdat jullie bedekt zijn. Eerlijk blijven.
Ieder z'n eigen stijl en ziet er goed uit. Over een paar uur gaan die lagen eraf…
Ander verhaal. Veel rare, bungelende dingen.
En vreemde Jaap en de Bonenstaak-haren uit je reet.
Met dingen op je lijf die niet op mensen horen te groeien.
'Is dat een zeepok, wat ben ik?
Ben ik een boot, of zo?'
Ik zie mezelf niet graag naakt.
Ik kom uit de douche. De enige in de badkamer.
Ik zie mezelf in de spiegel.
Meteen een handdoek om. Als een chique dame, van tieten tot dijen.
Als een worstenbroodje met een softijshanddoek bovenop.
Mijn tepels zaten vroeger hier.
Ik zag een foto van mij op de middelbare. Toen zaten ze hier.
Nu zitten ze hier. Hier.
Ze zaten hier. Nu zitten ze… Ik zit er nu aan. Ze zitten hier.
Alsof ze ontslag namen en wegliepen.
Geen opzegtermijn.
Gewoon bureau omgegooid, middelvinger opgestoken en gevlucht.
Ze zijn nog steeds onderweg.
Ik vang ze nooit, maar ze bewegen. Als twee ex-gevangenen in een korenveld.
Als ik 80 ben, zitten ze in m'n zakken.
Blij zijn met jezelf is lastig. Vooral met sociale media.
Als je je mobiel opent, zie je geweldig uitziende mensen.
Ze noemen je altijd een loser, omdat je niet zo leeft.
Je krijgt van die ijsbadmensen op je feeds, die mafkezen.
Je bent een loser als je niet om zes uur in een emmer ijswater zit.
Hou toch je bek.
Ga van m'n telefoon af.
Ik ga een video maken over de voordelen van een lange warme douche.
Dan ben je een winnaar, je zet hem gewoon steeds warmer, en warmer, en warmer…
…dan sta je er nog vijftien minuten onder, komt eruit als slappe spaghetti…
…en zegt dan al je afspraken van die dag af.
Dan ben je een winnaar.
Ze laten me hun buikspieren zien.
Altijd zonder shirt, het hoort aan. Bijvoorbeeld op school, bij een bushalte.
'Wil je zulke buikspieren?'
'Nee, eigenlijk niet.'
Wat moet ik met zulke buikspieren? Niets. Die maken m'n leven niet beter.
Ik ben niet onder de indruk, ik heb medelijden met ze.
Ik weet dat ze alleen zijn, dat moet wel.
Samenwonen en zulke buikspieren? Kan niet.
Ze doen 24 uur per dag crunches onder de salontafel…
…als je je programma's wilt kijken. Dat pikt niemand.
Nee, ze wonen alleen in een klein flatje met een optrekstang…
…ze eten proteïneshakes en schijten als geiten.
Ze maken geen indruk. Jullie wel.
Samenwonen met anderen in een gezin. Dat is indrukwekkend.
Kunnen buikspieren dat?
Een heel gezin klaar krijgen voor school, op dinsdagochtend, in het donker?
Voor elk behoeftig ettertje thuis z'n eigen persoonlijke ontbijt maken?
Want ze zouden eens hetzelfde eten op dezelfde dag. Dat doen ze nooit.
En ook nog alle dieren te eten geven?
En bijna gelijk opruimen wat er aan de andere kant uitkomt?
En ze allemaal afzetten bij school. En einde dag weer ophalen.
Twintig minuten later.
Ze rondrijden de rest van de middag, als een Uber…
…naar al hun stomme activiteiten die ze niet eens kunnen.
Gaan die buikspieren in een stoeltje bij de tandarts zitten…
…een klef tijdschrift doorbladeren…
…en wachten tot de tandarts een rekening van 5000 dollar komt brengen?
Van 5000 dollar, omdat dat ettertje is gestopt met tandenpoetsen.
En dat wist je. Je wist dat hij z'n tanden niet poetste.
Je stopte met vragen, je wilde niet elke avond gezeur met bedtijd.
Je wilde de kwaaie niet meer zijn. Je controleerde de borstel…
…en hij was nat, maar dat was een leugen.
Dat was een leugen.
Het was oplichterij.
Hij maakte op de wc z'n borstel nat, en keek vast porno op z'n telefoon.
En nu heb je een rekening van 5000 dollar.
Maar hoe gek dat huis ook is, en duur…
…ik woon liever met die behoeftige harten, dan alleen met m'n buikspieren.
Want ergens is je gezin je wel dankbaar.
Ze zullen nooit zeggen: 'Bedankt dat je ons in leven hield.'
Maar dat is letterlijk wat je doet. Letterlijk, zonder jou waren ze dood.
Als ik m'n dochters 24 uur alleen laat met een blik en een blikopener?
Dood.
Morsdood.
Wacht niet tot ze je bedanken, trek het eruit.
Zeg morgen: 'Gister zei een vriend dat ik jullie moest zeggen…
…dat jullie zonder mij dood waren.
Of erger nog, tandloos. Al je tanden weg.
Als een pompoenlantaarn in december.
Dan moest je naar school met je ingevallen gezicht…
…en wenste je dat je dood was.
Dus graag gedaan.'
Ik blokkeer al die mensen op Instagram.
Ik heb die gasten niet op m'n feed. Ik heb alleen bakkers, meer niet. Bakkers.
Ik bak graag brood. Ik kan niet stoppen.
Ik ben er dol op.
M'n hele algoritme is alleen brood. Brood en baby's. Meer heb ik niet.
M'n favoriet is geweldig. Hij is 60 centimeter bij anderhalve meter.
Een Franse bakker. Hij is maar één buikspier.
Gewoon één boterige buikspier.
Hij bakt croissants. Meer niet, hij bakt croissants.
Doet ze in de oven, bakt ze. dan eruit, breekt ze open.
Er komt stoom uit.
Hij eet ze voor de camera op, en ik raak opgewonden.
Eten is m'n liefdestaal of die van m'n familie.
We communiceren via eten.
M'n moeder maakte elke dag broodjes salami voor school.
Zo kon ik zien hoeveel ze van me hield.
Als ik één broodje salami had, was dat niet veel.
Als ik er drie had, was ik braaf geweest.
Ze noemden me Tommy Salami, zo veel broodjes salami at ik.
M'n ouders zijn net langs geweest. God, wat hou ik van ze.
Maar twee weken, thuis.
Geen hotel, twee weken. Niet gevraagd, gewoon komen opdagen.
Twee weken. Dat is geen bezoek, maar muiterij.
M'n pa is zo gierig, hij koos de aankomstdatum…
…en die ervoor en erna, tot het goedkoop genoeg was, en kocht de kaartjes.
Ik zou betaald hebben.
Ik zou de vlucht betaald hebben, een hotel, of een sluipschutter.
Ik hou van ze. Begrijp me niet verkeerd. Je ouders hebben is een zegen, echt.
Maar, mijn God, het is wel veel.
M'n moeder was zo schattig: 'Geen zorgen.
We zijn jullie niet tot last, we zijn er gewoon.
Doe alsof we er niet zijn, je hoeft ons niet te vermaken.
We willen er gewoon zijn.' 'Goed, dan.'
Niet dus.
Ik sloop 's ochtend de keuken in, koffie pakken, voor alles zou beginnen.
Ze zaten aan het aanrecht, als twee eenzame zeeleeuwen.
Ze zaten al sinds 4 uur te wachten.
'We wisten niet wanneer je opstond.'
Als mensen bij je logeren, duurt geen activiteit lang genoeg.
Je gaat met ze naar het strand. 'Daar is de zee. Nu weer naar huis.
Nog twaalf uur tot bedtijd.'
Ze hebben geen activiteiten, geen hobby's.
Ze maken geen kruiswoordpuzzels, doen niet aan pickleball, niks.
Gewoon twee Italiaanse ouders die eten.
Ze eten en praten over het eten van gisteravond.
En over het eten van vanavond, en kunnen ze tussendoor nog eten?
Het zijn net twee wasberen met pensioen die m'n keuken doorzoeken.
M'n moeder was onder de gootsteen naar restjes aan het zoeken.
'Er zit nog vlees op dit kippenbot. Hoezo gooi je dat weg, meneer de Patser?
M'n vader praatte tegen me, at een koekje.
Dat viel per ongeluk, hij stond erop. Hij trok hem van z'n schoenzool…
…en at hem op.
Recht voor m'n neus.
Ik zei: 'Wat doe je?'
Hij leek een kleuter die weet dat hij straf krijgt, maar niet waarom.
'Geen schoenkoekjes.
Waarom eet je nu een schoenkoekje?'
'Wat, dat koekje? Kom op, ik was op tijd. Vijfsecondenregel, nog op tijd.
Zo werkt het niet.
Als hij in de wc valt, mag je hem niet opeten als je snel bent.
Ik ben dol op hem. Het is een ingewikkelde relatie.
Als je je ouders nog hebt, is dat een zegen.
Maar je voelt je vaak schuldig.
Soms bellen ze, maar neem je niet op.
Als je dan opneemt, verlies je je geduld, omdat ze de mobiel niet snappen.
Voor je ophangt, zeg je wat gemeens. Je voelt je vaak schuldig.
Maar niet doen, want ik zal jullie wat vertellen.
Ze zeggen ook geen geweldige dingen over jou.
Ik garandeer dat m'n vader in de logeerkamer zei:
'We moeten hier als de donder weg.
Ik mag geen schoenkoekjes van meneer de Patser.
Wie denkt hij wel niet dat hij is?
Ik heb er nog een voor je, als je wilt.
Voor het slapengaan.'
Ik zie familie anders hierdoor.
Nu m'n kinderen weggaan, zal ik hen worden.
Dan wil ik er ook gewoon zijn.
En dat m'n kinderen me mogen, en zo.
Familie is iets geweldigs. Ik kom uit een groot gezin. Fijn, familie.
Maar het breekt ook je hart. Je zult een keer gekwetst worden.
Zo veel liefde zonder gebroken hart kan niet.
Net die mensen die grote honden kopen. Ik begrijp die mensen nooit.
Ze kopen enorme honden. Ze zitten vol vacht en liefde.
Ze nemen het hele huis over. Iedereen wordt er verliefd op.
En drie maanden later zijn ze dood.
Dat verdriet kan ik niet aan.
Ik wil iets kleins en beroerds dat trilt en zich onderzeikt, 25 jaar lang.
Dat één voor één pootjes verliest.
Ogen die eruit springen. 'Ik ben er nog, Tommy.'
Een vriend heeft net een Duitse dog.
Ben je high, of zo?
Een Duitse dog? Daar moet je een schep bij krijgen.
Ik zou het niet aankunnen.
De kinderen nemen ook het hele huis in beslag.
Voor je het weet, zijn ze alweer weg.
De eerste vijf jaar dat je alles deed zijn ze vergeten. Totaal gewist.
De laatste vier jaar wilden ze alleen weg.
Dus je krijgt de acht jaar tussenin?
Is dat het wel waard?
Ik zei tegen m'n dochter voor ze wegging: 'Ik heb dit allemaal voor jou gedaan.
Ik wilde dit huis niet. Ik wilde hier niet wonen.
Ik wilde geen van die dieren.
Ik heb niet eens vrienden meer. Dat zijn nu de ouders van jouw vrienden.
Ik heb alles voor jou gedaan, en nu ga je weg?
Ik zou weg moeten gaan.
Je mag alles hebben.
Geef me een rugzak met een Van Halen-cd en wat wiet.
Dan ga ik verder met het leven van voor ik jou ontmoette.'
Maar ik hou zo veel van ze.
Grappig. Je plant je leven niet echt. Het ontvouwt zich, het gebeurt.
Je hebt wat ideeën. maar het gebeurt gewoon.
Ik wist niet dat ik op dit punt zou komen, en over familie zou praten. Het gebeurde.
Ik was gewoon het alleen pizza eten zat.
Ik zat de hele tijd alleen pizza te eten. 'Dit wordt deprimerend.'
Ik zat pizza te eten en zag een mooi meisje.
Ik vroeg: 'Wil je pizza met me eten?'
Ze zei: 'Graag, ik eet altijd pizza in m'n eentje.'
'Ik ook. Laten we samen eten.' 'Oké'.
Vijf jaar later gingen we door de douane op het vliegveld…
…met een naakte peuter en een kattendraagmand.
We klapten zwetend met onze voeten een kinderwagen in om zes uur.
En ons leven was voorbij. Voorbij.
Omdat ik geen pizza kon eten in m'n eentje.
Ik kan je niet zeggen wat je met je leven moet doen.
Geen idee. Kinderen, geen kinderen. Trouwen, niet trouwen.
Voor mij was het 't waard.
Voor mij was dit alles de moeite waard. want nu weet ik dat aan het eind…
…iemand de telefoon op zal nemen.
Aan het eind zal er iemand zijn, die opneemt…
…als de politie belt…
…dat ze me weer in de fontein in het winkelcentrum vonden.
'Kom maar hierheen. Geen haast, hij vermaakt zich.
Dit keer met broek aan. Hij vermaakt zich gewoon.
Kinderen gooien muntjes naar hem, voelt hij niet eens.
Wel een PlayStation gejat. Hebben we het zo wel over.'
We gaan allemaal dezelfde kant op.
Wat je ook kiest, is uit dezelfde folder. We gaan dezelfde kant op.
Als je jong bent en een ouder iemand ziet…
…denk je niet dat jij dat later zult worden.
Die oude persoon ben jij niet in de toekomst.
Alsof je naar een sequoia kijkt, of naar een eenhoorn.
Maar voor je het weet, ben jij het.
Ben je ouder, zie je een jongere en denk je: 'Ik zie er nog steeds zo uit'…
Nou nee, hoor.
Echt niet.
Het is een cliché. Ik word m'n vader. Ik ben het niet aan 't plannen.
Ik heb laatst een 3-pack siliconenspray gekocht.
Ik weet niet eens wat het is.
Of waar je het voor gebruikt. Maar het was een koopje, dus gekocht.
Had m'n vader ook gedaan.
Nu ga ik er zomaar één weggeven aan de postbode.
Net als m'n vader.
We denken dat we jong, sterk en gezond zijn. Jullie zijn prachtig.
Maar voor je 't weet sta je in de rij op het vliegveld, bij de gate…
…met een nekkussen omdat het je cool lijkt.
Je begint zomaar opeens aan oefeningen voor oude mensen. Zoals deze.
We worden die ouderen die zomaar beginnen te hoesten.
Ze eten of drinken niets, maar ontploffen gewoon.
Helemaal paars, uitpuilende ogen.
Dan stoppen ze gewoon en gaan verder met het gesprek.
'Gaan we daar nog over praten?
Je ging net letterlijk bijna dood.
Niet? Ga door met het verhaal dat ik al duizend keer heb gehoord. Fantastisch.
Het is tegenwoordig zwaar om oudere te zijn.
Pensioen lukt niet meer.
Ze verhogen steeds de leeftijd. Niet aardig voor oude mensen.
Ook niet voor jonge mensen, die zo lang met oude mensen moeten werken.
Wil je echt een 80-jarige piloot?
'We gaan naar Dayton. Ik bedoel Denver. Je weet wat ik bedoel.
Ik ben zo moe.
Ik wilde al met pensioen, maar dat mag niet.
Ik nader de dood, en jullie ook.'
Als we ze laten werken, laten we dan lol hebben. Verhuur ze.
Aan mensen die de carpoolstrook willen gebruiken.
Zeg dat ze gaan werken.
Je gaat naar kantoor, zet ze af. Iemand neemt ze weer mee.
'Zijn we er bijna?'
'Je was er al.' 'Echt waar?
M'n lunch is nog ongeopend.'
Of aan mensen die die spooktochtjes doen.
Zet zes oude mensen in het bos langs 't pad.
Ik wil ze niet belachelijk maken. Ik wil oud zijn, dat jullie dat ook zijn.
Dat zou een zegen zijn. Het wordt geweldig. Ik tour dan nog.
Kom langs bij het tehuis, vertel grappen. Jullie kunnen niet lachen.
Jullie knipperen en laten scheten.
Ik wil een van die gasten worden die zich zomaar aankleedt als kapitein.
Heb je ze ooit gezien? Geen boot, wonen niet bij de zee.
Maar ze kleden zich opeens als Captain Crunch.
Met de steek, de knopen, alles. We moeten er maar in meegaan.
Ik wens jullie verder een fijn jaar. Echt, geniet ervan.
Volgens mij wordt het geen geweldig jaar.
Volgens mij wordt het best irritant.
Kijk maar geen nieuws, maar dat wordt steeds moeilijker.
Iedereen heeft z'n mobiel in z'n zak. Kijk erop en…
…er schreeuwt weer een eikel naar je. 'Ik wilde alleen een koffietent zoeken.'
Doodeng, die telefoons.
Ik moest m'n neefje uitleggen wat nucleaire armageddon was.
Ja. Bedankt, TikTok.
Hij had geen idee wat het was. Hij is zeventien, trouwens.
'Heeft 't toch voordelen dat je een matige leerling bent. Goed zo.'
Iedereen dwong hem om meer te lezen. Vorige week was hij nog gelukkig.
Ik zei: 'Luister, we gaan allemaal op een dag dood…
…en er is een manier om dat allemaal op dezelfde dag te doen.'
Dus maak je geen zorgen. Je kunt te veel weten in deze wereld.
Die info is niet nodig.
Dat het ons voedt, zegt niet dat je het nodig hebt. Dat is niet zo.
Een nucleaire aanval kan je doden. Een eekhoornaanval ook.
Dat zag ik op YouTube. Het is een vreselijke dood.
Ze steken je ogen uit en vullen je met noten.
Je kunt ook te veel weten.
Als je een koekje krijgt, denk je niet aan wat erin zit.
Je denkt niet aan al die boter, het vet, de suiker en het zout.
Gemaakt met iemands handen. Met iemands handen.
Alsof het iets goed is. 'Hier, met de hand gemaakt.'
Niet aan denken. Krijg je een koekje? Bedankt.
Wil je de politieke visie van je vrienden weten?
Niet als je vrienden wilt.
Stel die vragen niet. Je kunt te veel weten.
Ik zal eerlijk zijn.
Ik wil meestal niet weten wat m'n vrouw over de meeste dingen denkt.
We zijn al 24 jaar gelukkig getrouwd. En waarom? We stellen geen domme vragen.
'Ben je nu gelukkig?'
'Moet ik iets aan mezelf veranderen?'
Die vragen stellen we niet.
Wil je gelukkig getrouwd zijn? Hou je mond en ga door.
Relatietherapie? Ben je high of zo?
Een vreemde betalen om je oude ruzies te ontleden? Echt niet.
Ik zeg elke avond tegen m'n vrouw: 'Jij bent een wrak, en ik ook.
Zullen we tv kijken?'
Ik zal eerlijk zijn. Ze mag me nu niet.
Al twee maanden niet. Ik heb geen idee waarom.
En ik kom er niet achter.
Ze komt wel weer terug.
Vierentwintig jaar. Ze vergeet het wel weer.
Ik hou van haar, we zijn hecht.
Als we door onze huisdieren niet gescheiden zijn, komt het goed.
Toen we trouwden zei ik: 'Ik wil graag een gezin met je. Huisdieren hoeft niet.'
Ze zei: 'Van mij ook niet.' Ze loog recht in m'n gezicht.
M'n vrouw en dochters gingen elke week weer andere dieren halen.
Ik woon in een bizarre Ark van Noach. Moet je zien.
Vogels, vissen, hagedissen.
We hebben een hagedis met een levensverwachting van 50 jaar.
En dat weet hij.
Hij hangt op z'n tak en kijkt me aan:
'We weten allebei wie deze race wint.'
Twee gekke honden.
Een mopshond die Frank heet. Hij is hilarisch.
Alsof je een alien in huis hebt.
Hij snurkt terwijl hij eet.
Wie doet dat?
Hij staat bij zijn kom, hij kauwt en slikt, is wakker.
Z'n ogen zijn dicht, hij snurkt, en hij slaapt.
Op Thanksgiving, liep ik met de snijplank na 't snijden van de kalkoen…
…en het sap liep langs de randen, eroverheen, en recht op z'n kop.
Ik had nog nooit een hond zien lachen.
Hij was de halve dag dolblij. De andere helft was hij treurig.
Hij rook kalkoen, maar wist niet waar het vandaan kwam.
We hebben een gigantische zwarte labrador die schijt als een mens.
Nooit zoiets gezien.
Ik moet het opscheppen en meenemen, alsof ik hout heb gehaald voor de storm.
En een kat, een psychotische seriemoordenaar…
…die doodt voor de lol, hij eet er niets van.
Hij scheurt het in stukken en brengt het. Hier, een vogel zonder kop.
'Waarom doe je zoiets?'
Hij kijkt me dan aan: 'Waarom stel je me die vraag?
Je krijgt een cadeau, en je behandelt me zo?'
Hij brengt levende ratten naar de wasruimte.
Hij gaat de tuin in, haalt ratten, sleurt ze mee aan hun nek…
…alsof de rat ons geld schuldig is.
M'n vrouw en ik mogen elkaar niet altijd.
We zijn nu een rattenvangersteam. Zo brengen we onze tijd door.
Ik ben goed met het tijdschrift. Ik kan hem in de hoek drijven.
We kijken elkaar dan aan. M'n vrouw, de rat en ik.
Iemand moet iets doen.
Iemand moet die rat grijpen en naar buiten gooien.
En heel eerlijk: ik ga dat niet doen.
Ik wilde geen dieren. Ik pak geen rat die me wil bijten.
Ik kan goed doen alsof ik echt m'n best doe.
'Ze zijn zo snel.'
M'n vrouw wordt dan ongeduldig, pakt hem en kijkt me aan: 'Watje.'
En brengt hem naar buiten.
Ik zal eerlijk zijn. Daarom mag ik haar soms niet.
Wie doet zoiets?
Nu moet ik bedenken dat ik niet getrouwd ben met 'Rat Fingers' Johnson.
De liefde van m'n leven zit nu onder de rattenpootjes.
'Wil je niet rollebollen? Misschien maak ik een koekje voor je.'
Bedankt voor de komst, jullie waren geweldig.
Heel erg bedankt.
Zorg goed voor jezelf.
Tot de volgende keer.
Ondertiteld door: Martijn Beunk