Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, przed wami
Tom Papa!
No proszę.
DC, dziękuję, że jesteście.
Pięknie.
Uwielbiam to miasto. Jest przezabawne.
Co roku coraz zabawniej.
Cieszę się, że tu jestem.
W moim domu zaszły pewne zmiany.
Odwieźliśmy moją ostatnią, najmłodszą córkę na studia.
Wszystkie dzieci opuściły dom.
Nie wiedziałem, że będzie tak trudno
udawać smutek.
Ani jednej łzy.
Myślałem, że będę płakał. Aż mi głupio.
A chyba jestem szczęśliwszy niż kiedykolwiek.
Ale spoko.
Zrobiliśmy, co trzeba.
Kocham je obie na zabój.
Ale wiecie, było miło, ale się skończyło.
A one chcą, żebym był szczęśliwy.
Nie chcą, żeby tata wypłakiwał sobie oczy sam w domu.
Chcą, żeby żył swoim życiem, i oglądał na kwasie Ricka i Morty’ego.
To właśnie robię.
Nigdy wcześniej nie zaznałem wolności.
Nie wiem, czy wy też tak mieliście,
ale mnie w dzieciństwie kazali mieszkać z rodzicami.
Nie mogłem nic pić ani palić, bo zawsze byli przy mnie.
A kiedy się od nich uwolniłem, założyłem własną rodzinę.
Nikt mi nie powiedział, że twoje dzieci stają się twoimi nowymi rodzicami.
Nie możesz nic pić ani palić,
bo zawsze są przy tobie.
I nie potrafią dochować tajemnicy.
Teraz, kiedy w końcu się wyprowadziły,
robię wszystko, co chcę.
Mogę pić martini w biały dzień.
Tak.
Bo wiem, że nikt nie zadzwoni nagle, żebym odebrał ją z karate.
Przez wiele lat
miałem wiele ryzykownych przejażdżek późnym popołudniem.
„Dobra, odbiorę ją”.
Już nawet nie noszę ubrań.
Po co? Żona w pracy, spodnie z tyłka.
Psy się cieszą. „Teraz jesteś jednym z nas”.
Tarzam się w ogródku. Pies tylko się gapi.
„Potrzyj tyłek o drzewo. Jest super”.
I ma rację. Jest.
To wyjątkowe drzewo.
Ale będę z wami szczery.
To nas prawie zabiło.
Wychowywanie dzieci to poważna sprawa.
Kiedy nie masz dzieci, ludzie zaczynają się czepiać.
„Kiedy będziesz mieć dzieci? Powinieneś mieć dzieci”.
Nie. Dobrze się zastanów, zanim zdecydujesz się na dzieci.
Szkoda, że mnie nie widzieliście przed tym eksperymentem.
Byłem szczupły. Miałem długie, kręcone włosy.
I dobrze widziałem.
Miałem sokoli wzrok. Teraz mam krabi.
Żona i ja jesteśmy już tylko cieniami dawnych siebie.
Czasem w kuchni żona powie:
„Możemy się pobzykać tu i teraz. Nikt się nie dowie”.
A ja: „No, moglibyśmy.
Ale lepiej połóżmy się na tej zimnej podłodze i zamknijmy oczy.
Jak tu przyjemnie”.
Nie umieramy. Tylko odpoczywamy.
Serio, słabo już widzę. Ale nie cały czas.
Tylko kiedy nocą prowadzę auto.
Tyle się dzieje. To jest jak pokaz fajerwerków.
Po prostu celuję w to ciemne pole pośrodku.
Nocą kubły na śmieci mylą mi się z ludźmi.
„Co tu taki tłok?”
A to po prostu dzień wywozu śmieci.
Trzeba to robić z głową, dostosować się.
Wykorzystuję krawężniki.
Po to tam są. Odbijam się od nich na środek jezdni.
Ale teraz jest naprawdę fajnie.
Mogę być taki, jak przed tym wszystkim.
Kiedy masz dzieci, musisz udawać Supermana.
Dzieci liczą na twoją ochronę, tyle że ty niczego nie potrafisz.
Wyrzucają cię ze szpitala bez instrukcji. „Powodzenia”.
Wcale nie byłem Supermanem.
Teraz mogę już przyznać, że jestem normalnym facetem.
Teraz córki wiedzą, że mają szczęście, że żyją.
Jako młody ojciec często chciałem płakać, ale nie mogłem.
Nie chciałem, żeby dzieci widziały,
jak ryczę przy kuchennym stole.
„Tato, co się stało?”
„Wszystko!
Niczego tu nie rozumiem.
Nie mam pieniędzy. Masz jakieś pieniądze?
Widziałem twoją kartkę urodzinową. Nie kłam”.
Kiedy są małe, nie możesz być szczery.
„Tato, potwory są prawdziwe?”
„Nie wiem. Pewnie tak.
Czasem to czuję. A ty?
Czasem chyba słyszę je na strychu”.
Nie możesz tak mówić.
Rano, przy śniadaniu:
„O, żyjesz! Nie byłem pewien.
Słyszałem wczoraj chrupanie. Myślałem, że to ty”.
Teraz mogę im szczerze powiedzieć, że nie lubię ciemności.
Nie lubię ciemności.
Chyba nikt jej nie lubi. Jest przerażająca.
Mamy w domu pomieszczenie gospodarcze z drzwiami na sprężynie.
Przy garażu. Służy nam za schowek.
Drzwi same się za tobą zamykają.
Ale pstryczek do światła jest po drugiej stronie.
Jest za daleko.
Nie daję rady trzymać drzwi nogą.
Muszę biec do pstryczka.
Czasem można wpaść na kosz wielkanocny czy coś.
Drzwi się zamykają i jest ciemno.
Jakby to, co goni za mną całe życie, nagle mnie dorwało.
Nie mogłem tego powiedzieć.
Kładłem spać te dwie dziewczynki, dwa aniołki.
„Dobranoc, do zobaczenia rano”.
„Dobranoc, tato.
Możesz zostawić światło? W ciemności jest straszno”.
„Nie, nie, nie.
Przecież nie ma się czego bać.
Do zobaczenia rano”.
I biegnę do siebie i włączam wszystkie światła.
Wiem, że w ciemności jest straszno,
bo słyszałem, jak kwilą w drugim pokoju.
Godzinami.
Zrobiłem sobie test DNA.
Polecam, naprawdę.
Wiem, że trzeba dać korporacji swoje DNA.
Na pewno nie zrobią z nim niczego dobrego.
W przyszłości na pewno nas sklonują.
Ale my będziemy martwi, więc spoko.
Nasze kopie będą walczyć z robotami.
Fajnie, co?
Sześć kopii ciebie biegnących przez pole bez genitaliów.
Z długimi włosami, jakich nigdy nie miałeś.
Będą robić karate i jeść wiewiórki.
Fajnie!
Ale w tej chwili
możesz poznać nie tylko historię swojej rodziny,
ale i jej sekrety.
Tego się nie spodziewałem.
DNA zdradza wszystkie tajemnice.
Niczego nie ukryjecie.
DNA jest pijany wujek, który przyjeżdża na Boże Narodzenie.
„Czekaj. Myślisz, że to jest twój tata?
No to coś ci opowiem”.
Wiedzieliśmy, że moja rodzina ma włoskie korzenie.
Mamy też coś z Niemca, ale o tym nie gadamy.
I wyszło, że jesteśmy Włochami z domieszką Niemców i Francuzów.
Szczypta Francji.
Zadzwoniłem do matki i spytałem o to.
A ona: „Wydało się.
Twoja babka była dziwką”.
„Przepraszam, jak nazwałaś Busię?”
„No, była dziwką. Spała z połową Europy.
Dlatego masz dziwne brwi, a twój wujek jest gejem”.
To chyba tak nie działa.
Żadnych tajemnic.
To samo z mediami społecznościowymi.
Czasem ludzie przychodzą na moje występy
i twierdzą, że jesteśmy spokrewnieni.
Pytam matki: „Kim jest Holly?”.
„Co dokładnie wiesz?”
„Jakaś kobieta z Tampy chce przyjechać do nas na święta.
Bardzo przypomina tatę”.
„O kurde. Znalazła nas”.
Rodziny utrzymują tajemnice całymi pokoleniami.
Jeśli coś przyniosłoby im wstyd przed sąsiadami,
jeśli czuli się przez coś nieswojo,
kłamali albo chowali to na strychu.
Niechciane dziecko? Na strych.
Niezdiagnozowane ADHD? Na strych.
„To twój syn jąkała?” „Jaki syn? Na strych z nim”.
Dzieci w całej Ameryce wyglądają z okna.
„D-d-dokąd wszyscy idą?
Ja też chcę p-p-plecak”.
To takie smutne.
Kiedy jako dziecko czegokolwiek się domyślałeś,
dorośli kłamali ci w twarz.
„Kto mieszka u nas w garażu?”
„Nikt”.
„Tam jest jakiś pan. Już od jakiegoś czasu”.
„Nikogo tam nie ma”.
„Jest”. „Zamknij się”.
To była świetna pora na bycie rodzicem.
Kiedyś można było powiedzie dziecku, żeby się zamknęło.
Żadnych długich rozmów.
Żadnych wyjaśnień.
Tylko: „Zamknij się!”.
Byłoby o wiele łatwiej.
„Czemu słońce jest gorące?”
„Nie wiem. Możesz się zamknąć?”
„Jak nieładnie”.
Bycie ojcem też było łatwiejsze.
Nie byłeś nawet uważany za rodzica.
Wystarczyło, że od czasu do czasu wszystkim przywaliłeś.
Mój ojciec traktował nas jak obcych, którzy włamali się do salonu.
„Skąd się wzięły te dzieciaki? Zabierz je stąd!”
Matka mówiła: „Zostawcie ojca. Ciężko pracuje”.
„Tylko się bawiliśmy”. „To tylko się zamknijcie”.
Inne czasy.
Nasz wujek miał dość.
Raz po prostu wstał od stołu i wyszedł.
I nie wrócił. Zostawił moją ciotkę i kuzynów.
Pytaliśmy: „Gdzie jest wujek Bob?”.
Kłamali nam, że pojechał na Syberię.
Wcale tam nie był.
Przez dwa lata mieszkał w tym samym mieście u swojej dziewczyny.
W tym samym mieście!
Widywaliśmy go.
W sklepie. „To wujek Bob?”
„Nie, ten drań jest na Syberii”.
„Wygląda jak wujek”. „Ty wyglądasz jak ktoś, kto ma się zamknąć”.
Aż pewnego dnia wrócił, usiadł i jadł dalej.
Jakby nic się nie stało. Pytaliśmy: „Jak było na Syberii?”.
A on: „Nie tak miała na imię”.
Teraz jest lepiej.
Gdy prawda wychodzi na jaw, jest lepiej.
Teraz pomagamy innym, nie chowamy ich na strychu.
Dbamy o zdrowie psychiczne, pomagamy sobie.
Jest o wiele lepiej. Ludzie chodzą na terapię.
Gratuluję, jeśli chodzisz na terapię, żeby z kimś pogadać.
Ja nie pójdę, ale tobie gratuluję.
Wiem, że potrzebuję pomocy, ale za dobrze się bawię.
Wiem, że po terapii będę musiał przestać.
Wiem, jaki mam problem. Za dużo jem i piję.
„Nie chcesz wiedzieć czemu?”
Wiem czemu.
Życie jest ciężkie, a te rzeczy są fajne.
Każdy się z czymś zmaga.
Każdy na tej sali.
Ja wciąż kradnę w sklepie.
Polecam. Niezła zabawa.
Kradłem w dzieciństwie i nigdy mnie nie złapali, więc kradnę dalej.
Jestem niepokonany.
Nie kradnę niczego wielkiego.
Drobne rzeczy. Jak nić dentystyczna czy cukierki.
I tak nie powinniśmy płacić za te rzeczy.
No nie? Nie będę płacił za długopisy.
Nie dam nikomu pieniędzy za długopisy.
Kradnę w CVS, Walgreens…
Gdybyśmy byli kumplami, ukradłbym ci długopis.
Świetna zabawa.
Zwłaszcza że dorosłych nikt się nie czepia.
16-letni kierownik CVS może zobaczyć, jak chowasz sobie lizaka do kieszeni.
„Nie mam czasu na to gówno.
To mój dyrektor. Nie wezwę policji”.
Z wiekiem będę kradł jeszcze więcej.
Po osiemdziesiątce nie będę robił niczego więcej.
Poranna kawa, a potem jazda na rozboje.
„Wrócił? Co znowu ukradł? Wygląda na PlayStation”.
„Zatrzymać go?” „Po prostu idź za nim do auta.
Zawsze zasypia, zanim zdoła je odpalić”.
Teraz pomagamy też dzieciom. Świetnie.
Kiedy mają jakieś problemy, pomagają im nauczyciele.
Moi nauczyciele byli całkiem nieogarnięci.
Nic nie pomagali.
Na każdej wywiadówce mówili moim rodzicom, że jestem nadpobudliwy.
„Cały dzień gada i poznaje kolegów”.
„Trzeba z tym natychmiast skończyć”.
Po prostu przychodzili, poprawiali peruki,
walili shota Jacka i czymś w nas rzucali.
Czymkolwiek. Gąbkami, kredą…
Mój najlepszy kolega oberwał słownikiem.
Prosto w głowę.
Nie potrzebowaliśmy prochów. Byliśmy skupieni.
Od tego zależało nasze życie.
Kiedy nauczycielka od hiszpańskiego przychodziła do roboty na kacu,
była spora szansa, że wypadnie jej cycek.
Byliśmy skupieni.
Muy bien!
Jeśli pójdziesz na terapię, wiedz, że nigdy nie przestaniesz chodzić.
Bo nas nie da się naprawić.
Nigdy nie słyszałem: „Ostatni dzień terapii. Już mi lepiej”.
To tak nie działa.
Jesteśmy fizycznymi istotami.
Cały czas się zmieniamy, rozwijamy się, starzejemy się.
To wpływa na nasze ciało i emocje.
Każdej minuty, każdej sekundy.
Nie można się o to stresować.
Jesteśmy nieukończonymi projektami.
Czasem myślę, że moje emocje
są całkowicie uzależnione od tego, co zjadłem danego dnia.
Macie tak czasem?
„Cool Ranch Doritos? Spróbujmy!”
A pół godziny później: „Chyba się zabiję.
Czemu mam gorące oczy? Dziwnie się czuję”.
Ciągle się zmieniamy.
Nie znam was, ale jestem pewien,
że nie jesteście już tacy sami, jak przed tym programem.
Trawka przestaje działać.
Zastępuje ją alkohol.
Niektórzy z was nic nie zjedli i są marudni.
Niektórzy zjedli za dużo i teraz gazują sąsiadów.
Niektórzy siedzą pośrodku,
a zapomnieli załatwić się przed występem.
Nie powinniśmy być cały czas szczęśliwi.
Nie róbcie sobie wyrzutów, bo nie jesteście cały czas szczęśliwi.
To kłamstwo z mediów społecznościowych.
To nie tak. Szczęście jest jak skok po koksie.
Nikt nie jest szczęśliwy cały czas.
Może klauni, ale ich wszyscy się boją.
Uśmiech nie schodzi im z twarzy,
bo nocą zabijają i myślą o tym w ciągu dnia.
Nie powinniśmy być cały czas szczęśliwi.
Ale możemy być radośni.
Ale radość jest tutaj, nieco niżej.
Zaraz nad depresją.
Tutaj.
Radość i depresja są obok siebie. I tak przez cały dzień.
Gdybyśmy byli cały czas szczęśliwi, nie byłoby komedii, nie byłoby was tu.
Przychodzimy, śmiejemy się przez parę godzin,
a potem wracamy do Gówniakowa.
Tak. Nazwałem tak wasze życie.
Gówniakowo.
Spoko, też tam mieszkam.
Nie powinniśmy być cały czas szczęśliwi.
Pomyślcie o wszystkich wielkich ludziach z historii.
Królowa Elżbieta, Joanna d’Arc,
Waszyngton, Jezus.
Nie uśmiechali się. Zauważyliście?
Nikt się nie uśmiechał.
Nie ma żadnego portretu z Lincolnem i ziomalami…
Jedyny słynny uśmiech miała Mona Lisa, a to i tak gówniany uśmiech.
Uśmiechasz się do kogoś,
kto wsiadł ci do windy w ostatniej sekundzie.
„Nie mogłeś poczekać? Okej.
A teraz naciskasz wszystkie przyciski, super”.
Czasem potrzebujesz perspektywy, żeby wiedzieć, że dobrze ci idzie.
Ja chadzam w tym celu do gównianych barów.
Są w każdym mieście.
Polecam.
Wiecie, co to za bary.
Dziwne, bez okien. Tylko jeden lufcik w drzwiach.
Nikt nie wchodzi, nikt nie wychodzi.
Drzwi z jakiegoś powodu mają wyściółkę.
Idźcie tam po południu.
I postawcie coś 80-latkowi, który tam siedzi
pod najsmutniejszymi lampkami choinkowymi wszech czasów.
Wiszą tam od 1937 roku.
Nikt nie wie, jak ma na imię.
Mówią mu Popeye, ale nie znają jego imienia.
Posłuchajcie jego opowieści.
Walczył w każdej wojnie, stracił kasę w każdej recesji,
ma wszystkie znane choroby weneryczne.
Po godzinie wyjdziecie na światło,
mówiąc: „Chyba dam radę.
Będzie dobrze”.
Trudno jest czuć się dobrze.
Nawet teraz nie czuję się świetnie.
Dobrze się bawię, ale kiepsko się czuję.
Wy czujecie się dobrze?
Nie, czujecie się grubo.
No, nie jesteśmy grubi, jesteśmy napuchnięci.
Ale wysikamy to, nie?
To tylko nadmiar wody.
I może trochę paluszków z kurczaka, makaronu, sera
i lodów, które jemy nad zlewem, kiedy reszta rodziny śpi.
Nie muszę mówić, że jesteście grubi. Wiecie, co jest z wami nie tak.
Może nie chodzi o wagę, ale jest coś, czego w sobie nie lubicie.
Każdy coś ma. Nie wiem, co to jest, ale właśnie o tym myślicie.
Może oponka w pasie.
Może zdeformowany sutek. Sporo ich widziałem.
Taki, co bez powodu zjeżdża na prawo.
Wszyscy patrzą w jedną stronę, a on schodzi sobie na bok.
Sporo można się teraz naoglądać stóp. Mamy sezon na stopy.
Widzę ja na lotnisku. Sporo niefortunnych stóp.
Sporo kobiet w średnim wieku ewoluuje na naszych oczach,
rosną im dodatkowe palce.
Widzieliście kiedyś ten kikut, co wyrasta obok dużego palca?
Przydaje się, jak trzeba zgrabić liście
albo napisać maila i gadać przez telefon jednocześnie.
Ale poza domem może ubrałybyście skarpetki?
Zadręczamy się.
Myślę, że głównym celem mózgu
jest kolekcjonowanie wszystkich usłyszanych obelg,
a potem odtwarzanie ich w kółko aż do śmierci.
Pewnie nawet wtedy się nie kończy.
Jak zobaczę siebie w trumnie, pomyślę:
„Kurczę, ale paskudnie wyglądam.
Czemu ubrali mnie w dres? Nigdy go nie nosiłem.
Nawet po śmierci wyglądam na spoconego”.
Większość tych obelg, które zaniżają wam samoocenę,
pochodzi sprzed wielu lat.
Nie są świeże.
Ale mózg nie odpuszcza.
Dorośli nie słyszą wielu obelg.
Usłyszeliście kiedyś na zakupach: „Ale kuper, tłuściochu”?
Albo przy kasie: „Wyglądasz na biedaka”.
„Robię zakupy dla rodziny”.
To obelgi z dzieciństwa, kiedy w emocjach szliście do przedszkola.
Tak się cieszyliście, kiedy nagle ktoś do was podbiegł i powiedział:
„Śmierdzisz szynką”.
„Czemu to powiedziałeś? Chciałem tylko kolorować i poznać kolegów”.
A trzydzieści lat później myślisz:
„Nie dostanę awansu. Wszyscy wiedzą, że śmierdzę jak szynka.
Donna go dostanie. Wszyscy ją lubią.
Ona pachnie jak ciasteczka”.
Tylko nasze mózgi to robią. Inne zwierzęta nie mają tego problemu.
Wasz pies nie ma niskiej samooceny.
Wasz pies nie nazywa siebie śmieciem,
nawet kiedy zjada śmieci.
I nie leży potem na kanapie, mówiąc:
„Co jest ze mną nie tak?
Muszę się ogarnąć.
Mówiłem wszystkim w sylwestra, że kończę ze śmieciami.
Powiedziałem to przy ludziach.
Ale jak zobaczyłem ten kubeł, straciłem kontrolę.
Nie mogę wyjść tak na spacer”.
Nie, kiedy pies zjada śmieci, myśli:
„Dziękuję za te delicje.
Dziękuję. Też cię kocham.
Zjadłem wszystko.
Nawet torebkę. Tak.
Tak, bo jestem dobrym pieskiem.
Tak, jestem dobrym…
Przepraszam.
Zwymiotowałem, przepraszam.
Posprzątasz to? Nie.
To też zjem.
Ty pomagasz mnie, ja pomagam tobie.
Chyba pestka z awokado utknęła mi w tyłku.
Spoko, zajmiemy się tym w środę, jak będziesz spóźniony do roboty”.
Bądźcie jak psy.
Traktujcie siebie tak, jak pies.
Serio, odpuście sobie nieco.
Bo co chcecie osiągnąć? Chcecie super wyglądać?
Nie, chcecie przeżyć. To wszystko.
A jesteście tu dziś, więc się wam udało.
No…
nie wiem, czy to zasługuje na oklaski.
Porwała was moja przemowa, co?
Utrzymanie się przy życiu nie jest takie trudne.
Mogliście otrzeć się o śmierć, ale dalej żyjecie.
Co chwilę coś.
A kiedy otrzecie się o śmierć, wszyscy myślą, że to przezabawne.
„Ten autobus był tak blisko!”
„Jak długo byłeś pod wodą na tej imprezie nad basenem?”
Co chwilę się czymś krztusimy.
Raz kulka do pachinko utknęła mi w mózgu.
Pachinko to coś jak pinball, ale kulki są mniejsze.
W dzieciństwie zauważyłem, że idealnie mieszczą mi się w nosie.
Pomyślałem, że będzie śmiesznie, jak wsadzę sobie jedną do nosa,
a potem strzelę nią koledze w twarz.
Świetny dowcip.
Ale jak pomyślałem, jaki jest śmieszny,
zrobiłem wdech.
Nie wiem, gdzie się podziała.
To była dziwna wizyta w szpitalu. Co za wstyd.
„Ma się za kawalarza. Powiedz, co zrobiłeś”.
„Po prostu ją wyciągnijcie”.
Sporo wypadków. Co chwilę razimy się prądem.
Serio, gdzie byśmy nie poszli.
Czemu wszyscy chcemy wiedzieć, jak smakują baterie?
Bo jesteśmy głupi i mamy szczęście, że wciąż żyjemy.
Mój współlokator z akademika pił czysty alkohol,
a potem przy ludziach podpalał swoje bąki.
Co noc.
Nawet on wciąż żyje.
Dziś jest prawnikiem w Phoenix.
Ludzie przychodzą do niego z problemami.
Nie wiedzą, że to zwykły szajbus w garniturze.
Dziwię się, że żyjemy mimo tego, czym żywimy się w tym kraju.
Boże!
Dobrze się bawimy, ale źle się żywimy.
Jesteśmy jedynym krajem
z ogólnokrajowymi zawodami jedzenia hot dogów.
Zawody w jedzeniu hot dogów.
Hot dog to najgorsza rzecz, jaką można spożyć.
Badania pokazują, że każdy zjedzony hot dog
zabiera nam 30 minut z życia.
To powinna być sytuacja kryzysowa.
Ale czy to nas powstrzymuje? Skąd!
Zamiast tego urządzamy sobie transmitowane w telewizji zawody
ukazujące kwiat społeczeństwa.
Na rodzinnym grillu karmimy nimi dzieci.
„Zejdź z trampoliny, zgaś papierosa
i zjedz tego hot doga.
Okaż nieco szacunku”.
Ale co z tego? Trzydzieści minut z życia, ale nie z dzisiaj.
Jak zjecie hot doga, dzisiaj nic się nie stanie.
Tylko pod koniec, kiedy jest dziwnie i straszno.
Czyli każdy hot dog oszczędza mi 30 minut
spędzonych na gapieniu się na ścianę w domu opieki?
Kiedy czekam, aż ktoś mnie przewinie?
Więc hot dogi to superfood.
Powinniśmy jeść je z każdym posiłkiem.
W piramidzie żywienia hot dog powinien być na samym szczycie.
Wiem, że czujecie presję. Zawsze ją czujemy.
Nie próbuję jeszcze bardziej zaniżyć wam samooceny.
Wszyscy jesteście piękni. Jesteście cudami.
To niesamowite, że wszyscy tu teraz jesteśmy.
Jakimś cudem coś ulepiło was wszystkich z gwiezdnego pyłu.
Każdy z was jest cudem i siedzi obok drugiego cudu.
Wiem, że czasem trudno tak myśleć.
Kiedy o północy zatrzymujecie się w 7-Eleven.
Trudno tam o cud.
Więcej pomyłek niż cudów.
Pomyłki to też cudy, tylko dokonują dziwnych wyborów.
Wszyscy jesteście piękni. Wszyscy mi się podobacie.
Głównie dlatego, że jesteście wystrojeni.
Każdy ma własny styl. Super.
Ale jak za parę godzin, zdejmiemy te wszystkie warstwy…
To co innego. Dużo zwisających kawałków.
Włosy w tyłku jak z bajki o magicznej fasoli.
Nawet nie wiedzieliście,
że z ludzkiego ciała wyrastają takie rzeczy.
„To pąkle? Co ja, łódź?”
Nie lubię oglądać siebie nago.
Jak wychodzę spod prysznica i widzę siebie w lustrze.
Od razu się zakrywam się ręcznikiem, jak elegancka damulka.
Od piersi do ud, plus kok z ręcznika na głowie.
Kiedyś sutki miałem tutaj.
Widziałem zdjęcia z liceum. Były tutaj.
A teraz są tutaj.
Były tutaj, a teraz są tutaj. Właśnie ich dotykam.
Jakby po prostu rzuciły robotę.
Bez wypowiedzenia.
Wywróciły biurko, pokazały mi faka i tyle.
I wciąż migrują.
Trudno je złapać.
Są jak zbiegli więźniowie na polu pszenicy.
Po osiemdziesiątce będę je miał w kieszeniach.
Przez media społecznościowe trudno o dobrą samoocenę.
W telefonie wciąż widzisz pięknych ludzi.
Nazywają cię frajerem, bo nie żyjesz jak oni.
Kojarzycie tych pacanów od lodowych kąpieli?
Jakby tylko frajerzy nie zaczynali dnia o szóstej od wiadra wody z lodem.
Zamknijcie się.
Spadajcie mi z telefonu.
Ja nagram filmik o urokach długiego, gorącego prysznica.
To jest to. Coraz bardziej podkręcasz temperaturę
i stoisz pod wodą dodatkowy kwadrans, aż w końcu wyglądasz jak mokra kluska
i odwołujesz wszystkie spotkania.
To jest to.
Co chwilę widzę umięśnionych,
półnagich facetów w niestosownych miejscach.
Na przykład w szkole albo na przystanku.
„Chcesz mieć taki sześciopak?”
Nie. Szczerze.
W czym mi pomoże sześciopak? W niczym.
Nie imponują mi ci goście. Żal mi ich.
Wiem, że na pewno są sami.
Nie można tak żyć z drugą osobą.
Musiałbyś robić brzuszki pod telewizorem,
kiedy twoja partnerka próbuje oglądać swoje seriale.
Nie, oni żyją sami w małym mieszkanku z drążkiem do podciągania.
Tylko piją odżywki i srają jak kozy.
To wy mi imponujecie.
Ludzie z rodzinami. To jest imponujące.
Myślicie, że sześciopak pomaga
w przygotowaniu dzieci do szkoły w ciemny wtorkowy poranek?
Trzeba robić osobne śniadanie dla każdego wybrednego dzieciaka.
Jakby nie mogli zjeść tego samego, co rodzeństwo.
Jednocześnie trzeba nakarmić zwierzęta
i od razu posprzątać to, co zaraz wykupkają.
Potem zawozicie dzieci do szkoły.
A potem odbieracie je pod koniec dnia, 20 minut później.
I przez resztę dnia wozicie ich jak uberem
do zajęć pozaszkolnych, których i tak nie ogarniają.
Czy sześciopak pomoże usiedzieć w poczekalni dentysty,
kartkując lepkie czasopismo,
czekając na otrzymanie rachunku na 5000 dolarów?
Pięć tysięcy dolarów, bo ten mały gnojek przestał myć zęby.
Wiedzieliście, że przestał je szczotkować,
ale przestaliście o tym mówić, żeby nie kłócić się przed łóżkiem.
Żeby nie być „złym rodzicem”.
Sprawdziliście szczoteczkę.
Była mokra, ale to ściema.
To było kłamstwo.
Oszustwo.
Zmoczył szczoteczkę, a potem pewnie oglądał pornosy na telefonie.
A teraz płacicie za to 5000 dolarów.
Ale mimo tego całego kosztownego chaosu
wolę mieszkać z tymi wszystkimi krnąbrnymi duszyczkami
niż sam z sześciopakiem.
Bo rodzina jest wam wdzięczna.
Choć nigdy nie powiedzą: „Dzięki, że nie dajesz nam umrzeć”.
Ale to właśnie robicie.
Utrzymujecie ich przy życiu. Umarliby bez was.
Jakbym zostawił córki na dobę z puszką i otwieraczem do puszek,
to byłby ich ostatni dzień.
Ostatni.
Sami nie podziękują. Trzeba to z nich wyciągnąć.
Powiedzcie: „Wczoraj kolega przypomniał mi,
że beze mnie bylibyście martwi.
Albo, co gorsza, nie mielibyście zębów.
Jak halloweenowa dynia w grudniu.
Chodzilibyście tak do szkoły.
Marząc o śmierci.
Nie ma za co”.
Blokuję te wszystkie osoby na Instagramie.
Jedyne, co oglądam w tej aplikacji, to piekarze.
Tylko piekarze.
Uwielbiam piec chleb. Nie mogę przestać.
Uwielbiam to.
Mój cały algorytm to tylko chleb i małe dzieci.
Mój ulubiony instagramer
ma pół metra wzrostu i półtora metra szerokości.
Francuski piekarz. „Jednopak”.
Maślany jednopak.
Jedyne, co robi, to pieczenie croissantów.
Piecze je, a potem wyjmuje cieplutkie z pieca,
przełamuje na pół i zjada.
Podnieca mnie to.
Jedzenie to język miłości mojej rodziny.
Komunikujemy się poprzez jedzenie.
Moja mama robiła mi do szkoły kanapki z salami.
Pokazywała mi tak, jak mnie kocha.
Jeśli dostałem jedną kanapkę, to niedobrze.
Jeśli dostałem trzy, byłem dobrym synkiem.
Jadłem ich tak dużo, że wołali na mnie Tommy Salami.
Rodzice niedawno mnie odwiedzili. Kocham ich na zabój.
Ale przyjechali do mnie na dwa tygodnie. Bez hotelu, bez zaproszenia.
Dwa tygodnie. To nie wizyta, to zabór.
Mój ojciec jest taki skąpy, że po prostu wybrał dwa dni,
w których mogli kupić najtańsze bilety.
Sam mogłem zapłacić.
Za lot, albo za hotel, albo za snajpera.
Ale serio, kocham ich na zabój.
Rodzice to prawdziwe błogosławieństwo.
Ale Boże, bywa ciężko.
Moja słodka matka powiedziała:
„Nic się nie martw, nie będziemy wam przeszkadzać.
W ogóle nas nie zauważysz. Po prostu chcemy z wami pobyć”.
Dobre sobie.
Próbowałem zakraść się rano do kuchni, żeby napić się kawy, zanim się zacznie.
I zastałem ich tam przy stole. Byli jak dwa samotne lwy morskie.
Czekali tam od czwartej nad ranem.
„Nie wiedzieliśmy, kiedy wstaniesz”.
Kiedy masz gości,
szybko brakuje rzeczy, które możecie razem robić.
Jedziecie na plażę. „To jest ocean.
Dobra, wracamy do domu.
Zostało jeszcze 12 godzin do łóżka”.
Problem w tym, że oni nie mają żadnych hobby.
Nie rozwiązują krzyżówek ani sudoku, nie grają w pickleball.
Jako włoscy rodzice tylko jedzą.
A potem gadają o tym, co zjedli wczoraj.
Albo o tym, co zjedzą potem
i czy będzie pora na przekąskę.
Siedzą w mojej kuchni jak dwa emerytowane szopy.
Moja matka szukała resztek jedzenia w kuble pod zlewem.
„Na tej kości wciąż jest mięso.
Nie wiem, czemu panicz ją wyrzucił”.
Rozmawiałem z ojcem, jak jadł ciastko.
Upuścił je przypadkiem, nadepnął na nie,
a potem zdjął z podeszwy i zjadł!
Na moich oczach!
Spytałem: „Co ty wyprawiasz?”.
Wyglądał jak niemowlę, które nie wie, czemu się na nie złościsz.
Mówię: „Nie jemy ciasteczek z bucika!
Czemu jesz ciasteczko z bucika?”.
A on: „Co ty, przecież jest zasada pięciu sekund”.
To tak nie działa. Jak ciastko wpadnie do klozetu,
to nie zjadasz go, nawet jak szybko zareagujesz.
Ale kocham go. Wiem, że to skomplikowana relacja.
Macie szczęście, jeśli są z wami rodzice.
Ale wiem, że często macie wyrzuty.
Czasem nie odbieracie, jak dzwonią.
Albo złościcie się na nich, bo nie potrafią korzystać z telefonu.
I mówicie im coś niemiłego. Wiem, że macie przez to wyrzuty.
Ale mam dla was dobre wieści.
Oni też nie mówią o was miłych rzeczy.
Gwarantuję, że gdy byli u mnie rodzice, ojciec mówił matce:
„Musimy stąd spadać.
Ten snob nie pozwala mi jeść ciasteczek z bucika.
Za kogo on się uważa?
Tak w ogóle to mam jedno dla ciebie.
Na dobranoc”.
Teraz patrzę na rodzinę z innej perspektywy.
Dzieci dorosły. Niedługo będę jak moi rodzice.
Też będę im wisiał na głowie.
Martwiąc się, czy wciąż mnie lubią.
Wychowywałem się w dużej rodzinie. To wspaniała rzecz.
Ale rodzina potrafi łamać ci też serce.
Złamane serce idzie w parze z miłością.
Jak kiedy ludzie kupują te wielkie psy.
Nie rozumiem tego.
Kupują sobie wielkie, futrzaste, kochające psy.
Wypełniają dom miłością, wszyscy je kochają.
Tyle że umierają w trzy miesiące.
Nie zniósłbym tego bólu.
Wolę małego, gównianego, roztrzęsionego pchlarza,
który będzie tylko szczał pod siebie przez 25 lat.
Odpadają mu kończyny.
Wypadają oczy.
„Wciąż się trzymam, Tommy!”
Kolega kupił sobie doga niemieckiego.
Chyba na haju.
Powinni go sprzedawać z łopatą w zestawie.
Nie dałbym rady.
To samo z dzieci. Okupują cały dom.
Ale zanim się obejrzysz, wyprowadzają się.
I nawet nie pamiętają,
jak troszczyłeś się o nie pierwsze pięć lat.
Ostatnie cztery lata chcą już tylko uciec.
Zostaje osiem lat pośrodku.
Nie wiem, czy warto.
Powiedziałem córce przed wyprowadzką:
„Zrobiłem to wszystko dla ciebie.
Ten dom. Ja nawet nie chciałem tu mieszkać.
Nie chciałem tych zwierząt.
Już nawet nie mam przyjaciół.
Moi przyjaciele to rodzice twoich przyjaciół.
To wszystko dla ciebie, a teraz odchodzisz?
To ja powinienem odejść.
Weź sobie to wszystko.
Daj mi tylko plecak z płytą Van Halena i torebką trawy.
Wrócę do mojego dawnego życia”.
Ale tak je kocham.
To zabawne. Tak naprawdę nie planujemy naszego życia.
Nie licząc paru szerszych pomysłów.
Nie wiedziałem, że skończę na tej scenie, opowiadając o mojej rodzinie.
To po prostu się stało.
Miałem dość jedzenia pizzy w samotności.
Jadłem sam pizzę i zaczęło mnie to dołować.
W końcu zobaczyłem ładną dziewczynę.
Spytałem: „Chcesz jeść ze mną pizzę?”.
A ona: „Tak, bo zawsze jem pizzę sama”.
„Ja też. Jedzmy pizzę razem”.
„Okej”.
Pięć lat później jesteśmy na lotnisku o szóstej rano
z nagim niemowlakiem i klatką dla kota.
Pocimy się, próbując otworzyć stopami wózek dla dziecka.
To był koniec naszego życia.
Wszystko przez to, że nie chciałem jeść sam pizzy.
Nie chcę wam mówić, co robić z życiem.
Nie wiem. Dzieci, ślub. Wy zdecydujcie.
Ale dla mnie było warto.
Dla mnie było warto, bo wiem, że pod koniec
ktoś odbierze telefon.
Ktoś odbierze telefon,
kiedy zadzwoni policja
i powie, że znowu pływam w fontannie w centrum handlowym.
„Świetnie się bawi, więc bez pośpiechu.
Nie, tym razem nie zdjął spodni.
Dzieci rzucają w niego monetami. Nawet tego nie czuje.
Chyba ukradł PlayStation. Pogadamy, jak przyjedziecie”.
Wszyscy zmierzamy w tym samym kierunku.
Nieważne, jakie podejmiecie decyzje.
Jeśli jesteście młodzi i widzicie starszą osobę,
wiem, że nie myślicie, że to wy w przyszłości.
Nie myślicie tak, widząc starsze osoby.
To jakbyście patrzyli na sekwoję albo jednorożca.
Ale to będziecie wy, zanim się obejrzycie.
Starsze osoby, widząc młodych ludzi, myślą: „Wciąż tak wyglądam”.
Nie wyglądasz.
Nie.
Zaczynam zmieniać się w mojego ojca. Nie planowałem tego.
Ostatnio kupiłem silikon w spreju w trzypaku.
Nawet nie wiem, co to jest.
Nie wiem, do czego służy, ale wiedziałem, że to dobra okazja.
Jak mój ojciec.
Teraz oddam jedną puszkę listonoszowi.
Jak mój ojciec.
Wszyscy myślimy, że jesteśmy młodzi i zdrowi.
Wyglądacie dziś pięknie, ale zaraz będziecie stać w kolejce na lotnisku
z poduszką podróżną na karku, myśląc, że fajnie wyglądacie.
Nagle zaczniecie robić gimnastykę dla dziadków.
Takie rzeczy.
Będziemy starymi ludźmi, którzy nagle kaszlą bez powodu.
Bez jedzenia, bez picia, po prostu eksplodujemy kaszlem.
Aż robimy się fioletowi.
I nagle przestajemy i kontynuujemy rozmowę.
„Pogadamy o tym, co się właśnie stało?
Prawie umarłeś. Dosłownie.
Nie? Dobra, to kontynuuj swoją opowieść, którą słyszałem już tysiąc razy”.
Trudno być teraz starszą osobą.
Nie można iść na emeryturę.
Ciągle podnoszą wiek emerytalny. To nie w porządku.
Nawet dla młodych,
którzy teraz muszą pracować ze starymi.
Chcecie mieć 80-letniego pilota?
„Zapnijcie pasy. Lecimy do Dayton! Znaczy Denver. Sami wiecie.
Jestem taki zmęczony.
Chcę przejść na emeryturę, ale mi nie pozwalają.
Jestem bliski śmierci. Wy też”.
Jak starzy mają pracować,
To wynajmujmy ich ludziom, którzy chcą jeździć pasem dla pojazdów z pasażerami.
Jakby sami jechali do pracy.
Na miejscu oddajesz ich komuś, kto jedzie z powrotem.
„Jesteśmy już w pracy?”
„Ty już jesteś”. „Tak?
Nawet nie zjadłem obiadu”.
Wynajmujmy ich do domu strachów.
Wystarczy porozstawiać ich wzdłuż toru.
Nie chcę kpić ze starszych osób.
Sam chcę być jednym z nich. Wam też tego życzę.
Będzie super. Wciąż będę występował.
Będę przyjeżdżał do waszego domu opieki.
A wy, zamiast się śmiać, będziecie tylko mrugać i puszczać bąki.
Chcę dożyć wieku,
w którym bez powodu zaczynasz się ubierać jak kapitan okrętu.
Kojarzycie ich?
Nawet nie mieszkają przy oceanie.
Po prostu wyglądają jak Captain Crunch.
Kapelusz, guziki, wszystko się zgadza.
Mam nadzieję, że reszta roku pójdzie wam dobrze.
Choć myślę, że to nie będzie świetny rok.
Będzie raczej irytujący.
Wiem, że trudno odciąć się od wiadomości.
Każdy ma w kieszeni telefon. Wystarczy go otworzyć…
i ktoś drze się wam w twarz.
„Szukałem tylko kawiarni”.
To przerażające.
Ostatnio musiałem wytłumaczyć siostrzeńcowi,
czym jest nuklearny armagedon.
Wielkie dzięki, TikTok.
Nie miał o tym pojęcia, choć ma już 17 lat.
Może bycie trójkowym uczniem ma swoje zalety.
Choć każą mu więcej czytać, jest bez tego szczęśliwszy.
Mówię mu: „Wszyscy umrzemy pewnego dnia.
Ale możemy też umrzeć tego samego dnia”.
Na tym świecie można wiedzieć za dużo.
Nie potrzebujemy tych wszystkich informacji,
choć cały czas próbują je nam wciskać.
Może zabije was bomba nuklearna, a może wściekła wiewiórka.
Widziałem to na YouTubie. Straszna śmierć.
Wydłubują wam oczy i zapychają orzechami.
Można wiedzieć za dużo.
Kiedy ktoś daje wam ciasteczko, nie myślicie o tym, co w nim jest.
Nie myślicie o tym całym maśle, tłuszczu, cukru i soli.
Ktoś zrobił je rękami.
Rękami!
Jakby to było coś dobrego. „Ręcznie robione ciasteczko”.
Nie myślcie o tym. Po prostu podziękujcie.
Chcecie poznać poglądy polityczne przyjaciół?
To już szukajcie nowych.
Nie pytajcie o to. Można wiedzieć za wiele.
Będę z wami szczery.
Większość czasu nie chcę nawet wiedzieć, co myśli moja żona.
Jesteśmy szczęśliwym małżeństwem od 24 lat.
Czemu? Bo nie zadajemy głupich pytań.
„Jesteś teraz szczęśliwa?”
„Powinienem coś w sobie zmienić?”
Nie zadajemy takich pytań.
Chcecie szczęśliwego małżeństwa? To siedźcie cicho.
Terapia dla par? Chyba ktoś się naćpał!
Jakaś obca osoba ma analizować nasze stare kłótnie?
Powtarzam żonie co noc: „Jesteś wrakiem, ja też.
Obejrzymy serial”.
Powiem wam szczerze, że ona nie lubi mnie ostatnio.
Już od dwóch miesięcy. Nie wiem czemu.
I nie zamierzam się dowiedzieć.
Zmieni zdanie.
Dwadzieścia cztery lata. Zapomni o tym.
Nie, kocham ją. Jest dobrze.
Jeśli nie rozwiedliśmy się przez nasze wszystkie zwierzęta,
to i teraz będzie dobrze.
Kiedy zakładaliśmy rodzinę, powiedziałem jej, że nie chcę zwierząt.
Powiedziała, że ona też ich nie chce. Kłamała.
Moja żona i córki co tydzień kupowały nowe zwierzę.
Mój dom jest jak arka Noego.
Ptaki, rybki, jaszczurki.
Mamy jaszczurkę, która żyje średnio 50 lat.
I wie o tym.
Zwisa sobie z gałęzi i gapi się tak na mnie.
„Oboje wiemy, kto wygra ten wyścig”.
Dwa szalone psy.
Mamy przezabawnego mopsa o imieniu Frank.
Jakbym mieszkał z kosmitą.
Chrapie w trakcie jedzenia.
Kto tak robi?
Stoi przy misce, żuje i połyka. Wcale nie śpi.
Ale ma zamknięte oczy i chrapie, jakby spał.
W Święto Dziękczynienia, kiedy kroiłem indyka,
cały tłuszcz spłynął z deski do krojenia prosto na jego pysk.
Jeszcze nie widziałem, żeby pies się śmiał.
Radował się pół dnia, ale potem był wściekły.
Bo czuł indyka, ale nie wiedział, gdzie jest.
Mamy wielkiego czarnego labradora, który sra jak facet.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Muszę zbierać te kupy i przynosić do domu,
jakbym zbierał drewno na opał.
A nasz kot to psychotyczny seryjny zabójca,
który zabija dla zabawy. Nawet niczego nie zjada.
Po prostu rozrywa ofiary na kawałki.
„Masz tu ptaka bez głowy”.
„Dlaczego to zrobiłeś?”
A on: „Czemu zadajesz mi to pytanie?
Daję ci prezent, a ty tak mnie traktujesz?”.
Przynosi nam do domu żywe szczury.
Chwyta je w ogródku za kark i ciągnie do domu,
jakby wisiały nam kasę.
Pewnie, że nie zawsze lubimy się z żoną.
Zmieniliśmy się w parę szczurołapów.
Ja mogę co najwyżej zapędzić szczura do rogu.
Ale potem tylko tak gapimy się na siebie we trójkę. Żona, szczur i ja.
Ktoś musi coś zrobić.
Ktoś musi złapać tego szczura i wyrzucić go z domu.
Mówię wam, to nie będę ja.
Nie chciałem tych zwierząt. Nie będę teraz łapać szczurów.
Tylko udaję, że chcę to zrobić.
„Są takie szybkie!”
W końcu żona chwyta szczura i mówi mi: „Ty mięczaku”.
I zabiera go za drzwi.
Dlatego ja też jej czasem nie lubię.
Kto tak robi?
Muszę sobie przypominać,
że moja żona to nie stary Szczurołap Johnson.
Miłość mojego życia ma zapchlone palce.
„Nie chcesz się bzykać? Może zrobię ci ciasteczka”.
Dziękuję wam. Byliście super.
Dziękuję wam.
Trzymajcie się.
Do następnego.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak