Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hanımlar, beyler. Alkışlarınızla
Tom Papa!
Vay canına.
Şu hâlinize bakın.
Başkentliler, geldiğiniz için çok teşekkür ederim.
Çok hoşsunuz.
Bu şehre bayılıyorum, çok komik.
Her yıl daha da komik bir hâl alıyor.
Burada olmaktan mutluyum.
Evimde bazı değişiklikler yaşanıyor.
Son kızımı, son evladımı, en genç çocuğumu
üniversiteye yolladık.
Hepsi gitmiş oldu.
Kimse de ne kadar zor olacağını söylemiyor.
Üzülmüş gibi yapmak zormuş.
Tek bir damla gözyaşı dökmedim.
Bayağı ağlarım sanmıştım. Çok kötü hissediyorum.
Ama sanırım hiç olmadığım kadar mutluyum.
Ama hiç merak etmeyin.
Gereken her şeyi yaptık.
Onu ölesiye seviyorum. İkisini de ölesiye seviyorum.
Ama bilirsiniz işte, iyi gitti, artık bitti.
Mutlu olmamı isterler. Babanın evde,
boş odanda hüngür hüngür ağladığını düşünmek istemezsin.
İyi olsun, hayatına baksın, mikro dozlar alsın,
tek başına Rick and Morty izlesin istersin.
Ben öyle yapıyorum.
Evet.
Çünkü artık özgürlüğe sahibim. Daha önce hiç olmamıştı.
Sizde de öyle miydi, bilmem ama ben küçük bir çocukken
beni ailemle yaşamaya zorladılar.
Hep tepemde olduklarından ne içebiliyor ne de tüttürebiliyordum.
Onlardan uzaklaşınca kendi ailemi kurdum.
Kimse de demedi ki çocuğun olunca çocukların yeni ebeveynlerin oluyor.
Ne içebiliyor ne de tüttürebiliyorsun
çünkü hep tependeler.
Ayrıca sır da saklayamıyorlar.
Ama şu an, ilk defa, hepsi gitti
ve ben ne istersem yapıyorum.
Günün ortasında martini içebiliyorum.
Evet.
Kimse durup dururken arayıp onu karate dersinden almamı istemeyecek.
Nice seneler boyunca
öğleden sonra dörtte şaibeli şoförlük yaptığım çok oldu.
"Hallederim, alırım ben onu."
Artık evde hiç kıyafet giymiyorum.
Ne anlamı var ki? Eşim işe gider gitmez pantolon çıkıyor.
Köpekler çok mutlu. "Artık bizdensin" diyorlar.
Köpeğim arka bahçede yuvarlanırken beni kesiyor.
"Kıçını bu ağaca sür, muhteşem bir şey."
Üstelik haklı. Muhteşem.
Çok özel bir ağaçmış.
Ama size karşı dürüst olacağım.
Az kalsın ölüyorduk.
Çocuk yetiştirmek hiç şakaya gelmez.
Çocuğunuz yoksa insanlar size çok arsızca yaklaşıyor.
"Ne zaman yapacaksınız? Çocuk yapmalısınız. Ne zaman?"
Hayır. Çocuk yapıp yapmama konusunu uzun uzadıya düşünmelisiniz.
Ben denemeden önce beni görecektiniz.
Zayıftım ben. Uzun, kıvırcık saçlarım vardı.
Ayrıca görebiliyordum.
Gözlerim eskiden kartal gibiydi, yengece döndüler.
Eşimle içi boş kabuk gibiyiz, eski hâlimizden eser yok.
Bazı günler mutfaktayken
"Şimdi, şuracıkta oynaşabiliriz. Kimse bilmez" diyor eşim.
"Evet, oynaşabiliriz" diyorum.
"Veya bir süre bu soğuk zemine uzanıp gözlerimizi kapatabiliriz.
Burası bayağı güzelmiş.
Ölmüyoruz, sadece dinleniyoruz."
Gerçekten de artık her zaman göremiyorum.
Gece etrafta başka arabalar varken araç kullanırken mesela.
Üstüme bir sürü şey geliyor. Havai fişek gösterisi gibi.
"Ortadaki karanlık alana doğru süreyim bari" diyorum.
Geceleri çöp kutularını insan sanıyorum.
"Bu gece herkes niye çıkmış?
Yok, bugün geri dönüşüm günü, sorun yok."
Akıllı davranıp uyum sağlamak lazım. Kaldırımları kullanır oldum.
Onun için varlar zaten. Kaldırımlardan seke seke eve dönüyorum.
Ama cidden çok güzel hediye.
Tüm bunlar olmadan önceki hâlime dönebileceğim artık.
Çocuğun olunca Süpermen'mişsin gibi yapman gerekiyor.
Senden onları korumanı bekliyorlar ama yeni yeteneklerin doğmuyor ki.
Hastaneden postalıyorlar. "Bol şans." Kullanma kılavuzu yok.
Değil mi? Süpermen değildim ben.
Artık büyüdüler, sıradan biri olduğumu itiraf ettim.
Yaşadıkları için şanslı olduklarını biliyorlar.
Daha genç bir babayken ağlamak istediğim çok oldu ama ağlayamazsın.
Çocuklarım eve gelince mutfak masasında ağladığımı görsün istemedim.
"Baba, sorun ne?"
"Her şey!
Hiçbir şeyi çözemiyorum.
Hiç param yok, sizde para var mı?
Tezgâhta doğum günü kartı vardı. Yalan söylemeyin."
Küçükken onlara dürüst davranamazsın. "Baba, gerçekten canavar var mı?"
"Bilmem, muhtemelen vardır.
Bazen hissediyorum, sen hissetmiyor musun?
Bazen de duyuyorum. Tavan arasından ses geliyor. Ne ki o?"
Öyle diyemezsin.
Kahvaltıya indiklerinde, "Yaşıyorsunuz, sağ çıkamazsınız sandım.
Çiğneme sesi geliyordu, sizsiniz sandım."
Artık dürüst olabilirsiniz. Karanlıktan hoşlanmıyorum.
Onlara da söylüyorum. Yok, sevmiyorum.
Bence kimse karanlıktan hoşlanmaz. Hoşlanmazsınız, korkutucudur.
Depo olarak kullandığımız odanın yaylı kapısı var.
Garajın içinde, her şeyi oraya yığıyoruz.
İçeri girer girmez kapı kendiliğinden kapanıyor.
Ama ışık düğmesi karşı duvardaki rafta.
Çok uzun mesafe var, çok uzakta.
Şey olmuyor…
Ayağımla açık tutamıyorum ki uzanayım.
Yokluyorum, bazen Paskalya sepeti veya…
Kapanıyor ve karanlık oluyor.
Ömrüm boyunca peşimde olan şey "Yakaladım!" diyor.
Küçüklerken itiraf edemezdim.
O güzelim iki kızı, iki meleği yatırırdım.
"İyi geceler kızlar, sabah görüşürüz."
"İyi geceler baba.
Işık açık kalabilir mi? Karanlıktan korkuyorum."
"Hayır, olmaz.
Yapma, korkacak bir şey yok ki.
Sabaha görüşürüz."
Sonra odama koşup her şeyi açardım.
Karanlık korkutucudur, biliyordum.
Korkuyla inlemeleri koridordan duyuluyordu.
Saatlerce.
Kızlar gitmeden DNA testi yaptırdım.
Çok tavsiye ederim. Gerçekten de.
Biraz şaibeli olduğunu biliyorum. Bir şirkete DNA'nı veriyorsun.
İyiye kullanmayacakları kesin.
İleride bizi kesin klonlayacaklar.
Ama kime ne? Ölmüş olacağız. Bence heyecanlı.
Bir sürümüz robotlarla çarpışacak. Heyecanlı, değil mi?
Altı taneniz tarlada koşuyor. Mahrem yerleriniz yok.
Saçlar hiç olmadığı kadar uzun.
Karate biliyor, sincap eti yiyorsunuz. Heyecan verici!
Ama kısa vadede
soyunuzu öğrenmekle kalmıyorsunuz,
onu bekliyordum ama aynı zamanda tüm aile sırlarınız ortaya çıkıyor.
Onu beklemiyordum. Çok heyecan verici.
DNA gelince tüm sırlar ortaya saçılıyor.
Saklamak mümkün değil.
DNA, Noel yemeğine ilk defa gelen ayyaş amcanız gibi bir şey.
"Bir dakika. Onu gerçek baban mı sanıyorsun?" diyor.
"Sana öyle bir hikâye anlatacağım ki!"
Bizim ailenin büyük ölçüde İtalyan çıkacağını,
lafı edilmese de biraz da Almanlık olduğunu biliyorduk.
Büyük ölçüde İtalyan, biraz Alman, biraz da Fransız çıktık.
Fransa karışmış.
Annemi aradım. "Fransa ne alaka?" dedim.
Dedi ki, "Sır açığa çıktı!
Büyükannen kaltağın tekiydi."
"Pardon, nineme ne dedin?"
"Evet, hem de nasıl kaltaktı. Bütün Avrupa'ya vermiştir.
O yüzden senin kaşların tuhaf ve amcan gey."
Bence o iş öyle olmuyor.
Artık hiç sır kalmadı. DNA ve sosyal medya.
Tüm ülkede sahne alıyorum. Bazen araştırma yapan birileri geliyor.
"Galiba akrabayız."
Annemi arıyorum. "Holly kim?"
"Ne biliyorsun?"
"Tampa'da yaşayan ve Şükran Günü'ne gelmek isteyen bir kadın var.
Ayrıca babama çok benziyor!"
"Kahretsin, bizi buldu."
Ailelerin nesiller boyu sırları olurdu. Derinlere inen sırlar. Sır saklarlardı.
Komşularına karşı yüzlerini düşürecek her şey,
anlamadıkları, rahatsız oldukları her şey hakkında
yalan söyler veya tavan arasına atarlardı.
Tavan arasına at. İstenmeyen bebek mi? Tavan arasına.
Teşhisi konmamış DEHB mi? Tavan arasına at.
"Kekeleyen çocuk sizin mi?" "Ne çocuğu?" Tavan arasına at.
Amerika gizlice dışarıyı izleyen çocuklarla doluydu.
"Herkes nereye gidiyor?"
"Ben de sırt çantası istiyorum!"
Çok üzücü.
Çocukken bir aile sırrı hakkında bir şey öğrenip
büyüklerinize sorsanız, yüzünüze baka baka yalan söylerlerdi.
"Garajda yaşayan adam kim?"
"Hangi adam?"
"Bir süredir orada bir adam yaşıyor."
"Adam falan yok."
"Var." "Kapa çeneni!"
Ebeveyn olmak için ne iyi bir zaman, düşünsenize.
Yüzlerine baka baka çocuklara susmalarını söyleyebiliyordunuz.
Uzun uzadıya anlatma derdi yok.
Açıklama yapmaya gerek yok.
"Kapa çeneni" deyip geç!
Ne kadar kolay olurdu, düşünsenize!
"Güneş niye sıcak?"
"Bilmiyorum. Kapasana sen çeneni!"
"Niye öyle dedin ki şimdi?"
Eskiden baba olmak daha da kolaydı. Ebeveynden bile sayılmıyordunuz.
Arada bir gelip herkese vurmak yetiyordu.
Babam, televizyon odasına dalan yabancı çocuklarmışız gibi davranırdı.
"Bu çocuklar da nereden çıktı be? Alın şunları buradan!"
Annem gelip "Babanızı rahat bırakın, çok çalışıyor" derdi.
"Oyun oynuyorduk." "Artık çenenizi kapatacaksınız."
Farklı zamanlar.
Bir amcamız daha fazla dayanamadı.
Akşam yemeği yerken birden kalkıp çıktı ve gitti.
Bir daha da dönmedi. Teyzemi ve kuzenlerimi bırakıp gitti.
Öylece gitti. "Bob amca nerede?" diyorduk.
Yüzümüze baka baka yalan söylediler. "Sibirya'ya gitti" dediler.
Sibirya'ya gitmedi.
Aynı şehirdeki kız arkadaşının yanına gitti
ve iki yıl orada yaşadı.
Aynı şehirde.
Onu sağda solda görürdük.
Süpermarketteyken "Bob amcam mı şu?" olurduk.
"Hayır, o piç kurusu Sibirya'da."
"Bob amcama çok benziyor." "Sus, seni ona benzetirim."
Derken bir gün geri geldi, oturdu ve yemeğine devam etti.
Hiçbir şey olmamış gibi. "Sibirya nasıldı?" diye sorduk.
"Kızın adı o değil ki" dedi.
Artık daha iyiyiz.
Gerçekler ortaya çıkınca daha iyi olduk.
İnsanlara yardım ediyoruz, onları tavan arasına atmıyoruz.
Akıl sağlığıyla ilgilenip yardım ediyoruz.
Çok daha güzel zamanlardayız. Herkes terapide.
Konuşacak biri lazım diye terapiye gidiyorsanız aferin size.
Ben gitmiyorum ama aferin size.
Bende de düzelmesi gereken çok şey var ama ben keyfime bakıyorum.
Terapiye gidersem keyfimi bozacaklarını biliyorum.
Ben derdimi biliyorum. Çok yiyip çok içiyorum.
"Nedenini öğrenseydin."
Nedenini biliyorum.
Hayat zor, bunları yapmak eğlenceli.
Hepimizin baş etmeye çalıştığı bir dert var. Buradaki herkesin var.
Ben hâlâ hırsızlık yaparım.
Öyle, siz de yapın, eğlencelidir.
Çocukken bir şeyler yürütürsün ya, ben hiç yakalanmadım, hâlâ çalıyorum.
Evet, yenilgisizim.
Büyük şeyler değil, göt değilim. Diş ipi, şeker gibi küçük şeyler.
Öyle şeyler.
Zaten para vermememiz gereken şeyler.
Anlatabiliyor muyum? Tükenmez kalem. Ona para vermem.
Tükenmez kalem için para vermem. Onu yürütürüm.
CVS, Walgreens…
Siz. Sizinle takılsak sizinkini alırım.
Deneyin, çok eğlenceli. Hele ki yetişkinsen sana bulaşmıyorlar.
CVS'in 16 yaşındaki mağaza müdürü
cebine şeker attığını görünce
"Bununla uğraşamam ben!" diyor.
"Okul müdürümü polise mi ihbar edeyim? Çok saçma."
Yaşlandıkça daha çok çalacağım kesin.
Evet, 80 yaşımda tek yapacağım o olacak.
Sabah kalkıp kahvemi içtikten sonra Best Buy'ı soyup soğana çevireceğim.
"Yine geldi! Bu defa ne almış? PlayStation'a benziyor."
"Geri alsak mı?" "Yok, arabasına kadar takip edin.
Çalıştıramadan uyuyakalıyor. Bir şey olmaz."
Çocuklara yardım ediyoruz, iyi oluyor. Çocuklara yardım etmek iyidir.
İnsanlar sorun yaşadığında büyük öğretmenler onlara yardım ediyor.
Ben çocukken büyük öğretmenler yoktu.
Hepsi berbattı.
Hiçbir şey bilmediklerinden bana "hiper" derlerdi. Annemlere de.
Her okul toplantısında, "Bu çocuk hiper.
Tüm gün konuşuyor ve derste arkadaş ediniyor.
Buna derhâl engel olmalıyız."
Gelip peruklarını düzeltir,
bir shot viski, bize de başka şeyler atarlardı.
Bize hep bir şeyler atarlardı. Silgi, tebeşir…
En iyi arkadaşım kafasına sözlük yedi.
Evet, tam kafasına.
Uyarıcıya ihtiyacımız yoktu, hep tetikteydik.
Hayatımız buna bağlıydı.
İspanyolca öğretmenimiz
o kadar akşamdan kalma olurdu ki %50 ihtimalle göğüsleri dışarı fırlardı.
Her an tetikteydik.
Muy bien!
Terapiye gidiyorsanız bilin ki hep gideceksiniz, sonsuza dek.
Çünkü biz düzelmeyiz. Düzelmez bu.
Hiçbir arkadaşım yok ki, "Terapinin son günü, iyileştim" desin.
O iş öyle olmuyor.
Biz fiziksel varlıklarız.
Sürekli değişiyor, evriliyor, çürüyoruz.
Bu insanı her dakika, her saniye fiziksel ve duygusal açıdan etkiliyor.
Kendinize o kadar dikkat kesilmeyin. Süregelen bir projeyiz biz.
Bazen o günkü duygusal durumumun
tamamen ne yediğime bağlı olduğunu düşünüyorum.
Hiç yaşadınız mı? "Doritos cips mi? Bayağıdır yememiştim."
Yarım saat sonra "Kendimi öldüreceğim" falan oluyorum.
"Gözlerim niye yanıyor? Bir tuhaf oldum."
Hep değişiyoruz. Sizi tanımasam da biliyorum ki
gösteriye başladığımızdaki hâlinizden biraz farklısınız.
Değil mi? Otun etkisi geçiyor.
Alkol etkisini göstermeye başlıyor. Bazılarınız aç ve huysuz.
Kimi çok yemiş. Gaz geldiğinden yanındakine rahatsızlık veriyor.
Kimi ortaya tıkılmış.
İşemek aklınıza geldi mi? Mutlaka işemeniz gerekirdi.
Sürekli mutlu olamayız. Kendinize baskı yapmayın.
Sürekli mutlu olmadığınız için eksik değilsiniz.
Bu bir yalan, bir sosyal medya kurmacası.
Sürekli mutlu olmamız gerekmiyor.
Mutluluk, kokain çekmek gibi anlıktır. Kimse sürekli mutlu değildir.
Palyaçolar sürekli mutludur ama herkesin ödünü patlatırlar.
Gülümsemeleri sabittir
çünkü geceleri bir şeyler öldürüp gündüz onu düşünürler.
Sürekli mutlu olmamız gerekmiyor.
Mutluluk en tepede. Neşeli… Neşeli olmalısınız.
Ama o da aşağılarda. Neşe tam şuralarda.
Depresif de hemen altında.
Tam şuralarda.
Yani neşeye yakın ve bütün gün…
Sürekli mutlu olsak komedi olmazdı.
Şu an burada olmazdık. Bu işler böyledir.
Gelirsiniz, bir iki saat güleriz.
Biter bitmez gerisin geriye, Bokluköy'e!
Evet. Hayatınıza öyle dedim.
Bokluköy.
Merak etmeyin, ben de orada yaşıyorum.
Sürekli mutlu olunmaz.
Bizden önce yaşamış o büyük insanların
büyük müzelerdeki tablolarını düşünün.
Kraliçe Elizabeth, Jan Dark,
Washington, İsa.
Biri bile gülmez, bunu hiç fark ettiniz mi?
Kimse gülmez.
Lincoln ile kankaları hiçbir tabloda şöyle değildir…
Tek ünlü gülümseme Mona Lisa, o da çok boktan gülümsüyor.
Son anda asansörünüze binen birine öyle gülümsersiniz.
"Bekleyemedin mi? Peki.
Tüm düğmelere basıyorsun, harika. İyi ki geldin."
Bazen iyi gittiğinizi anlamanız için perspektife ihtiyacınız olur.
Ben boktan barlara giderim. Siz hiç gittiniz mi? Her yerde olur.
Gidin, gidin. Hangi barı dediğimi biliyorsunuz.
Tuhaftır, hiç penceresi yoktur. Kapısında bir tane lomboz vardır.
Kimsenin girip çıktığını göremezsin. Kapıda nedense yumuşak dolgu vardır.
Günün ortasında oraya gidin.
Köhne barda oturan 80 yaşındaki adama içki ısmarlayın.
1937'den beri orada asılı duran, en hüzünlü Noel ışıklarının altındadır.
Ona içki ısmarlayın. Kimse adını bilmez.
Ona Temel Reis derler ama kimse asıl adını bilmez.
Hikâyelerini dinleyin.
Her savaşta savaşmıştır, her resesyonda para kaybetmiştir,
bilinen tüm cinsel hastalıklara sahiptir.
Bir saat sonra aydınlığa çıkınca "Galiba başarabilirim" olursunuz.
"Bana bir şey olmayacak."
İyi hissetmek zordur.
Şu an harika hissetmiyorum.
Siz? Harika vakit geçiriyorum ama iyi hissetmiyorum.
Siz hissediyor musunuz? Hayır. Şişman hissediyorsunuz. Hepimiz öyle.
Evet. Şişman değil de şişik.
Kesinlikle şişik.
İşesek kesin geçer, öyle değil mi?
İşesek kesin geçer. Su şişkinliği bu.
Suyla karışık parmak tavuk parçaları ve peynirli makarna lokmaları
ve dün gece ailemiz uyurken mutfakta ayaküstü yediğimiz dondurma.
Yok, size şişman demesem de olur. Siz derdinizi biliyorsunuz.
Şişman olmasanız da kendinizde beğenmediğiniz bir şey var.
Hepimize yük yapar. Nedir, bilmem ama şu an onu düşünüyorsunuz.
Belki bel bölgenizde yağ var.
Belki şekilsiz bir meme ucu. Çok gördüm.
Durduk yere sürekli sağa doğru açılır.
Herkes buraya bakarken o buraya gider.
Bol miktarda ayak var, bolca. Sanki ayak sezonu açılmış gibi.
Havaalanında görüyorum. Bolca kötü ayak var.
Bir sürü orta yaşlı kadın gözümüzün önünde evrim geçirerek
gerçek zamanlı olarak ekstra ayak parmağı çıkarıyor.
Ona hiç rastladınız mı? Baş parmağın yanından bir şey fırlar.
Evde işe yarıyordur. Yaprak tırmıklamaya mesela.
E-posta cevaplayıp bir yandan da telefonla konuşurken.
Ama artık insan içindesin. Çorap giymeye ne dersin?
Kendimize işkence ederiz.
Bence beynimizin asıl amacı
hayatımız boyunca bize edilen hakaretleri toplamak, depolamak
ve ölene dek tekrar tekrar bize izletmek.
Ölünce bile durmuyordur kesin.
Kesin durmuyordur.
En son kendimi tabutta izlerken şöyle derim,
"Çok iğrencim ya, hâlime bak.
Bana niye bol eşofman giydirmişler? Hiç giymezdim ki.
Ölüyken bile nasıl terli gözüküyorum? Benden kötüsü yok."
Bu arada o hakaretlerin çoğu, sahip olduğunuz bu düşük öz güven,
yıllar önce edilen hakaretlerden kaynaklı. Taze değil yani.
Beyniniz onca süre onları bırakmıyor.
Yetişkinler aşağılanmaz.
En son ne zaman markette yanınıza yanaşıp "İyi sallıyorsun koca göt" dediler?
Kasadayken arkanızdaki "Fakir misin?" dedi?
"Aileme alışveriş yapıyorum."
Küçükken heyecanlı heyecanlı ilk defa okula gittiğinizde oldu.
"Hoşça kalın, ben anaokuluna gidiyorum."
Heyecanlı heyecanlı okula girdiniz ve diğer çocuklar koşarak geldi.
"Jambon gibi kokuyorsun."
"Niye öyle dedin ki? Buraya boyama yapıp arkadaş edinmeye geldim."
30 yıl sonra evde dolanırken,
"Beni terfi ettirmezler, jambon gibi koktuğumu biliyorlar.
Donna'yı ettirecekler. Herkes Donna'yı sever.
Donna kurabiye kokuyor."
Sadece bizim beynimiz bu arada. Diğer hayvanlarda bu sorun yok.
Köpeğinizin öz güveni düşük değil.
Köpeğiniz çöpten yemek yerken bile
kendine "pislik" demez.
Sonrasında koltuğa oturup kendini yiyip bitirmez.
"Neyim var benim?
Kendimi toparlamam lazım.
Noel arifesinde artık çöpten bir şey yemeyeceğime söz verdim.
Bir oda dolası insanın önünde verdim.
Kapıyı biraz aralık bıraktılar, arkada kendimi kaybettim.
Bu hâlde yürüyüşe de çıkamam."
Hayır, köpeğiniz çöp yer, koltuğa oturur, "Sağ ol, bana kıyak geçtin.
Sağ ol. Ben de seni seviyorum.
Hepsini yedim" der.
"Torbayı da yedim. Evet, yaptım.
Evet, yedim. Neden mi? Çünkü iyi bir köpeğim.
Evet, öyleyim. İyi bir…
Pardon.
Aman be, yediğimi çıkardım. Özür dilerim.
Bunu temizler misin? Yok.
Onu da yiyeceğim.
Sen beni gördün, ben de seni göreceğim.
Kıçıma avokado çekirdeği yapışmış galiba.
Boş ver, çarşamba işe geç kaldığında bakarız.
Şimdilik boş ver."
Köpeğiniz gibi yapın.
Onun kendine davrandığı gibi davranın kendinize.
Ciddiyim. Kendinize kıyak geçin, bu kadar yüklenmeyin.
Buradaki amaç nedir dostlar? Nedir? Harika görünmek mi?
Hayır, hayatta kalmak. O kadar. Hayatta kalın, tek gereken o.
Burada olduğunuza göre başardınız, tebrikler.
Eh,
alkış gerektiriyor muydu, emin değilim.
Artık iyice kaptırdık gidiyoruz, değil mi?
Evet, meğer hayatta kalmak o kadar da zor değilmiş.
Ucuz atlattığınız çok olmuştur ama aynen devam ediyorsunuz.
Sürekli ucuz atlatıp duruyorsunuz.
Ne zaman biri ucuz atlatsa diğer herkes bunu çok komik bulur.
"Oğlum, otobüs seni kıl payı sıyırdı."
"Havuz partisinde salın altında ne kadar kaldın? Tanrım!"
Sürekli boğazıma bir şey kaçar.
Bir defasında beynime Pachinko topu kaçtı.
Pachinko topu, tilt topu gibidir ama ufak rulmanları olur.
Ben çocukken, rulmanın bilyesinin burnuma tam oturduğumu fark ettim.
"Çok komik olacak, bir tanesini şu burun deliğime sokayım.
Sonra bu burun deliğimi kapatıp arkadaşımın yüzüne fırlatayım."
Güzel şaka.
Her şeyi ayarladım. Ne kadar komik olacağını fark edince
nefes aldım.
Nereye gittiğini bilmiyorum.
Acile doğru tuhaf bir yolculuk oldu. "Çıkarın!" Çok utanç vericiydi.
"Kendini komik sanıyor. Ne yaptığını anlat."
"Çıkarın şunu ya!"
Bir sürü ucuz atlatma. Hep elektrik çarpar.
Nereye gitseniz kaç defa şöyle oldu?
Niye hepimiz pilin tadını biliriz?
Çünkü aptalız ve burada olduğumuz için şanslıyız.
Üniversitedeki oda arkadaşım sek etil alkol içtikten sonra
herkesin önünde osuruğunu yakardı.
Her gece yapardı.
O adam bile hâlâ hayatta.
Öyle. Phoenix'te avukatlık yapıyor.
İnsanlar ona sorunlarıyla gidiyor.
Takım elbise giymiş kafası gidik biri olduğunu bilmiyorlar.
Yediklerimize rağmen hâlâ hayatta olduğumuza şaşıyorum.
Aman Tanrım!
İyi vakit geçirsek de iyi şeyler yemiyoruz.
Ülke çapında sosisli yeme yarışması olan tek ülke biziz.
Sosisli yeme yarışması.
Sosisli, bir insanın vücuduna sokabileceği en kötü şey.
Araştırma yapmışlar,
yediğiniz her sosisli ömrünüzden 30 dakika götürüyormuş.
Ulusal acil durum ilan edilmeli.
Ama biz hiç durur muyuz? Hiç olur mu?
Tam aksine yarışma düzenleyip 4 Temmuz'da ESPN'den yayınlıyoruz ki
en iyilerimiz ve en akıllılarımız ortaya çıksın.
Barbekü yapıp çocuklarımıza yediriyoruz.
"İn o tramplenden, sigaranı söndür ve gelip sosislini ye" diye bağırıyoruz.
Biraz saygı yahu.
Kimin umurunda? Ömürden 30 dakika. Sonuçta bu geceden gitmeyecek.
Sosisliyi bugün yiyince akşamına ömrün kısalmayacak.
Yok, tuhaf ve korkutucu olan son anlardan gidecek.
Ne yani? Yediğim her sosisliyle
huzurevinde tanımadığım birinin altımı almasını beklerken
30 dakika daha mı az boş boş bakacağım?
Bana sorarsanız sosisli bir süper gıdaymış.
Her öğün sosisli yemeliymişiz galiba.
Besin piramidini yenileyip en tepeye sosisliyi koysunlar.
Baskı yaşadığınızı biliyorum. Baskı hep vardır.
Kendinizi kötü hissetmenizi istemem.
Düşük öz güveniniz iyice düşmesin.
Güzelsiniz. Hepiniz güzel insanlarsınız. Cidden. Mucizesiniz.
Bu anı yaşıyor olmamız bile çılgınca.
Bu uçsuz bucaksız, çılgın evrendeki bunca yıldız tozunun
bir araya gelip sizi ortaya çıkarmış olması delice!
Siz bir mucizesiniz ve yanınızdaki de mucize.
Hepimiz mucizeyiz. Bazen bunu kavramak güç oluyor.
Özellikle de gece yarısı eve dönerken markette durunca.
İçeride olanlara pek mucize denmez.
Bir sürü hata yapılıyor gibidir.
Olsun, onlar da mucize. Sadece tuhaf seçimler yapıyorlar.
Yok, hepiniz güzelsiniz. Şu an hepiniz çekicisiniz.
Dürüst olalım, giyinip kuşandığınızdan.
Herkesin tarzı ayrı, iyi görünüyorsunuz.
Birkaç saat sonra bu katmanları soyunca…
O, ayrı bir hikâye. Sarkan bir sürü tuhaf parça.
Kıçınızdan fırlayan tuhaf, arşa uzanan kıllar.
Vücudunuzda çıkan, insanda çıkmaz sandığınız şeyler.
"Kekamoz mu o? Neyim ben?
Tekne miyim?"
Kendimi çıplak görmeyi sevmiyorum.
Duştan çıkıyorum. Banyoda tek ben varım.
Aynada kendimi görüyorum.
Derhâl tepeden tırnağa süslü bir hanım gibi havlu sarınıyorum.
Sosisli puf böreğine dönüyorum, tepemde de bir top dondurma.
Göğüs uçlarım eskiden buradaydı.
Lisedeki bir fotoğrafımı gördüm. Buradalarmış.
Artık buradalar. Şurada.
Buradaydılar. Artık aşağılara… Şu an onlara dokunuyorum, buradalar.
Sanki istifayı basıp işi bıraktılar.
İhtar da vermediler.
Masayı devirdiler ve bana hareket çekip kaçtılar sanki.
Hâlâ da hareket hâlindeler.
Hiç görmedim ama hareket ediyorlar. Tarladaki iki eski hükümlü gibiler.
80 yaşımda ceplerime inecekler.
İyi hissetmek zor. Hele ki sosyal medya varken.
Telefonunu açtığın an çok iyi görünen insanlar görüyorsun.
Onlar gibi yaşamadığın için sana hep ezik diyorlar.
Buz gibi suya dalan insanlar oluyor.
Bir sürü denyo tip.
Sabah altıda buz gibi suyla güne başlamazsan
ezik insan oluyorsun.
Kapa çeneni!
Telefonumdan uzaklaş.
Uzun, sıcak bir banyonun faydalarına dair bir video çekeceğim.
Bu bir kazanımdır. Suyun ısısını gittikçe arttırırsın,
fazladan 15 dakika kalıp yumuşamış erişte gibi çıkarsın
ve o günkü bütün randevularını iptal edersin.
Bu bir kazanımdır.
Karın kaslarını sergileyen tipler var. Olmadık yerlerde üstlerini çıkarıyorlar.
Okulda veya otobüs durağında mesela.
"Böyle karın kası ister misin?"
"Aslında istemem."
Yok. Ne yapayım ben karın kasını? Hiç. Hayatıma hiçbir faydası olmaz.
O tipler bana pek matah gelmiyor. Onlar için üzülüyorum.
Yalnız olduklarını biliyorum, öyle olmalılar.
Başka biriyle yaşıyorsan öyle kas yapamazsın.
Yanındaki dizisini izlemeye çalışıyorken günde 24 saat
sehpanın altında mekik çekemezsin, kimse sana katlanmaz.
Yok, yalnız yaşadıkları barfiksli, tek odalı apartman dairesinde
protein içeceklerini içip keçi gibi sıçıyorlardır.
Beni onlar değil siz etkiliyorsunuz.
Bir aile içinde başkalarıyla yaşayanlar beni etkiliyor.
Kas, sizin yaptığınızı yapamaz.
Salı sabahı karanlıkta koca aileyi okula gitmeye hazırlayamaz.
Evinizde her bir ağlak piçe ayrı ayrı kahvaltı hazırlayamaz.
Çünkü aynı gün aynı şeyi yeseler başımıza taş yağar. Asla olmaz.
Bir yandan da hayvanları doyurman gerek.
Neredeyse anında arka taraftan çıkanları temizleyeceksin.
Hepsini okula bırakacaksın.
Sonra günün sonunda, 20 dakika sonra gidip alacaksın.
Günün kalanında Uber şoförü gibi onları dolaştıracak,
beceremedikleri bütün o aptal aktivitelere götüreceksin.
Asla olmaz. Karın kasları dişçide ufak bir sandalyeye oturur mu?
Yapış yapış dergiyi karıştırıp
dişçinin 5.000 dolarlık faturayla çıkıp gelmesini bekler mi?
Sırf küçük piç diş fırçalamayı kesti diye 5.000 dolarlık fatura.
Üstelik biliyordunuz. Dişlerini fırçalamadığını biliyordunuz.
Yatma vakti huzur bozulmasın diye sormayı bırakmıştınız.
Kötü adam olmaktan bıktınız.
Fırçayı kontrol etmiştiniz.
Islaktı ama o bir yalandı.
O bir yalandı.
Sizi kandırdı.
Tuvalette oturmuş, muhtemelen telefonundan porno izlerken fırçayı ıslatmıştı.
Şimdi de elinize 5.000 dolarlık fatura verdiler.
Ama o ev ne kadar çılgın ve masraflı olsa da
karın kaslarımla yalnız yaşayacağıma
o kalp atışlarıyla, o talepkâr yüreklerle yaşarım.
Çünkü aileniz bir düzeyde size minnettar olur.
Asla teşekkür etmezler.
"Bizi hayatta tuttuğun için sağ ol" demezler.
Ama resmen onu yapıyorsunuzdur.
Resmen onları hayatta tutuyorsunuzdur. Siz olmasanız ölürler.
Kızlarıma bir konserveyle açacak verip 24 saat sonra dönsem ölmüş olurlar!
Ölürler.
Asla teşekkür etmezler, beklemeyin. Zorla alacaksınız.
Onlara yarın, "Arkadaşım size şunu hatırlatmamı istedi.
Ben olmasan ölürsünüz!" deyin.
"Daha da beteri, dişiniz kalmaz. Dişsiz kalırsınız.
Balkabağından oyulmuş fenere dönersiniz.
Okula çökmüş bir suratla gidip…
…keşke ölsem, dersiniz.
O yüzden, rica ederim."
Instagram'da o tipleri engelliyorum.
Akışımda o tipler çıkmıyor. Akışımdaki tek şey fırıncılar.
O kadar. Sadece fırıncılar.
Ekmek yapmaya bayılıyorum, yapmadan duramıyorum. Bayılıyorum.
Algoritmamda ekmekten başka bir şey yok. Ekmek ve bebek, o kadar.
En sevdiğim adama bayılırsınız. Boyu 60 santim, genişliği 150 santim.
Fransız bir fırıncı. Tek bir karın kasından ibaret.
Adam tereyağlı tek bir karın kası.
Kruvasan yapıyor. Tek yaptığı o, kruvasan pişirmek.
Onları fırına atıyor, pişiriyor, çıkarıyor, bölüp açıyor, buhar çıkıyor.
Sonra onları kayıtta yiyor ve ben tahrik oluyorum.
Yemek benim aşk lisanım veya ailemin aşk lisanı.
Yemek aracılığıyla iletişim kuruyoruz.
Okula giderken annem bana her gün salamlı sandviç yapardı.
O an beni ne kadar sevdiğini öyle anlardım.
Bir tane salamlı sandviç yaparsa pek sevmezdi.
Üç tane yaparsa uslu bir çocuktum.
O kadar çok salamlı sandviç yerdim ki bana Salamlı Tommy derlerdi.
Benimkiler yeni ziyaretime geldi. Onları ölesiye seviyorum
ama iki hafta bende kaldılar.
Otel yok, iki hafta. Hiç sormadan çıkıp geldiler.
İki hafta. Ona ziyaret denmez. Ona isyan denir.
Babam o kadar cimri ki gelecekleri tarihi seçip
en ucuzunu bulana kadar önce ve sonrasındaki tarihleri gitmiş
ve biletleri öyle almış.
Ben öderdim.
Uçağın, otelin, veya keskin nişancının parasını verirdim.
Yanlış anlamayın, onları ölesiye severim. Ailenin hayatta olması bir lütuftur.
Ama aman Tanrım, çok fazlalar.
Annem çok tatlı. Dedi ki "Merak etme,
rahatsızlık vermeyiz, biz kendi başımıza takılırız.
Burada olduğumuzu bile anlamazsın. Bizi hoş tutmana gerek yok.
Sadece burada olmak istiyoruz." "Peki."
Tabii, tabii.
Sabah koşuşturmacası başlamadan mutfağa gidip kahve içmeye çalıştığımda
yalnız deniz aslanları gibi tezgâha oturmuş oluyorlardı.
Sabahın dördünden beri orada bekliyorlarmış.
"Ne zaman kalkacağını bilemedik."
Biri sizde kaldığında
günü yeterince öldürecek bir aktivite bulamıyorsunuz.
Kumsala götürsen, "İşte okyanus. Tamam, eve dönelim."
Yatmamıza daha 12 saat var.
Sorun şu ki hiç aktiviteleri, hobileri yok.
Bulmaca, pickleball, Sudoku, hiçbir şey yapmıyorlar.
Sırf yemek yiyen İtalyan bir anne ve baba.
Yemek yiyip dün ne yediklerini konuşuyorlar.
Bir de bu akşam ne yiyeceğiz diye
ve arada yemeye vakit var mı diye.
Mutfağımı karıştıran iki emekli rakun gibiler.
Annem lavabonun altındaki çöpü karıştırıp artık arıyordu.
"Bu tavuk kemiğinde hâlâ et var.
Bunu niye attın ki Ağır Abi?"
Babamla konuşurken kurabiye yiyordu.
Yanlışlıkla düşürdü, üstüne bastı, onu ayakkabısının altından kazıdı
ve onu yedi!
Gözümün önünde.
"Ne yapıyorsun?" dedim.
Başının niye belada olduğunu anlamayan ufak bir çocuk gibi baktı.
"Ayakkabıdan kurabiye yenmez!" dedim.
"Onu niye yiyorsun ki şimdi?"
"O mu?" dedi. "Yapma, yetiştim. Beş saniye kuralı, yetiştim."
O iş öyle olmuyor.
Tuvalette kurabiye düşürünce yetiştin diye onu yiyemezsin.
Onu ölesiye seviyorum. Karmaşık ilişkidir, bilirim.
Aileniz hâlâ hayattaysa bu bir lütuftur. Bilirim, çoğu zaman suçlu hissedersiniz.
Bazen aradıklarında açmazsın.
Açtığında da sabırsızlanırsın çünkü telefonu kullanmayı bilmezler.
Kapatmadan önce kötü bir şey dersin. Çoğu zaman suçlu hissedersin.
Ama hissetmeyin çünkü size bir haberim var.
Onlar da sizin hakkınızda atıp tutuyor.
Size garanti ederim babam dün misafir odasında
"Bir an önce gidelim" demiştir.
"Ağır Abi ayakkabıdan kurabiye yedirmiyor.
Kendini ne sanıyorsa?
İstersen sana da getirdim bu arada.
Uykudan önce iyi gider."
Aileyi daha iyi anlamaya başladım.
Çocuklarım artık gittiği için ben, annem ve babam olacağım.
Kendi başıma takılmak isteyeceğim.
Çocuklarım beni sevsin isteyeceğim falan filan.
Aileyi çok seviyorum, harika bir şey. Büyük bir aileden geliyorum.
Bir yandan insanın kalbini kıran bir şey. Duyguların illa incinir.
O kadar sevip de incinmemek olmaz.
Şu büyük köpeklerden almakla aynı şey.
O insanları hiç anlamıyorum.
Tüy ve sevgi dolu o devasa köpekleri alıyorlar.
Köpekler tüm evi ele geçiriyor. Herkes onlara âşık oluyor.
Derken üç ay sonra ölüyorlar.
Ben o kalp kırıklığına dayanamam.
Seğirip kendi üzerine işeyecek ufak ve boktan bir şey lazım bana.
Hem de 25 yıl boyunca.
Bacaklarını birer birer kaybetsin. Gözleri pörtlesin.
"Hâlâ yanındayım Tommy, hâlâ yanındayım."
Bir arkadaşım danua aldı.
Kafan mı güzel?
Danua mı? O köpeğin yanında kürek vermeliler.
Baş edemem ben.
Çocuklar da öyle. Bütün evi işgal ediyorlar.
Sonra bir de bakmışsın ki gidiyorlar.
İlk beş yıl yaptığınız onca şeyi de hatırlamazlar.
Hatıraları yok.
Son dört yıl da kaçmaya çalışırlar.
Size aradaki sekiz yıl mı kalıyor?
Değer mi, emin değilim.
Gitmeden önce kızıma
"Bil diye söylüyorum, bütün bunları senin için yaptım" dedim.
"Bu evi istemiyordum, bu şehirde yaşamak istemiyordum.
Bu hayvanların hiçbirini istemiyordum. Artık arkadaşım da yok.
Bütün arkadaşlarım senin arkadaşlarının ebeveynleri.
Bütün bunları senin için yaptım, kalkıp gidecek misin?
Asıl ben gitmeliyim.
Hepsi senin olsun.
Bir sırt çantası, bir Van Halen CD'si, biraz da ot bana yeter.
Seninle tanışmadan önceki hayatıma geri dönerim."
Ama onları çok seviyorum.
Çok komik. Hayatını pek planlamıyorsun. Kendiliğinden gelişiyor.
Bir iki fikrin olsa da kendi gelişiyor.
Hayatımın şu noktasına gelip aileden bahsedeceğimi bilmezdim.
Oluverdi.
Tek başıma pizza yemekten sıkıldım.
Ha bire tek başıma pizza yiyordum. "Depresif olmaya başladı."
Tek başıma pizza yerken güzel bir kız gördüm.
"Benimle pizza yemek ister misin?" dedim.
"Evet, hep yalnız pizza yiyorum" dedi.
"Ben de. Hadi, beraber pizza yiyelim." "Peki."
Beş yıl sonra havaalanı güvenliğinden geçerken
elimizde çıplak bebek ve kedi taşıma çantasıyla
sabahın altısında kan ter içinde bebek arabasını kapamaya çalışıyorduk.
Ve hayatımız bitmişti. Bitmişti.
Sırf kendi başıma pizza yiyemedim diye.
Hayatınızı nasıl yaşayacağınızı söyleyemem.
Ne bileyim? Çocuk yapın, yapmayın. Evlenin, evlenmeyin.
Benim için değdi.
Benim için bütün bunlara değdi çünkü artık biliyorum ki sona yaklaşınca
telefonu açacak biri olacak.
Sona yaklaşırken biri olacak işte.
Polis aradığında telefonu açacak biri olacak.
Beni yine AVM'nin havuzunda yüzerken bulduklarını söyleyecekler.
"Gelin. Yok, eğleniyor, acelesi yok.
Bu defa pantolonunu çıkarmamış, bayağı eğleniyor.
Çocuklar bozuk para atıyor ama hissetmiyor.
PlayStation çalmış olabilir. Geldiğinizde konuşuruz."
Gerçi hepimizin sonu belli.
Ne seçerseniz seçin aynı şekilde gideceğiz.
Aynı yönde ilerliyoruz, biliyorsunuz.
Şu an gençseniz, yaşlı birini gördüğünüzde
geleceğinizin o olacağını zannetmezsiniz.
Yaşlı birine bakınca "Ben o olmayacağım" dersiniz.
Bir sekoya ağacına veya tek boynuzlu ata bakmak gibi gelir.
Ama bir de bakmışsınız, o olmuşsunuz.
Yaşlıysanız ve bir gence bakınca "Ben hâlâ böyleyim" diyorsanız
yok öyle bir şey.
Değilsiniz.
Bu bir klişedir ama babama dönüşüyorum. Oluyor. Ben planlamamıştım.
Geçen gün üçlü paket silikon sprey aldım.
Ne olduğunu bile bilmiyorum.
Ne işe yaradığını da bilmiyorum ama fiyatı iyi olduğundan aldım.
Tıpkı babamın yapacağı gibi.
Şimdi de birini durduk yere postacıya vereceğim.
Tıpkı babam gibi.
Kendimizi genç, güçlü, sağlıklı sanıyoruz ve siz çok iyi görünüyorsunuz.
Bir de bakmışsınız
havaalanının kapısında boyun yastığıyla sırada dikilirken
kendinizi havalı sanıyorsunuz.
Durduk yere yaşlı egzersizleri yapmaya başlayacaksınız.
Şöyle şeyler yapacaksınız.
Durduk yere öksürmeye başlayan yaşlı insanlara dönüşeceğiz.
Hiçbir şey yiyip içmezken birden patlak verirler.
Morarırlar ve gözleri pörtler.
Sonra birden durup sohbete devam ederler.
"Az önce olan şeyi konuşacak mıyız?
Bir saniye önce neredeyse ölüyordun.
Hayır mı? Peki. Bin defa duyduğum hikâyeye devam et.
Harikaymış."
Gerçi bugünlerde yaşlı olmak zor. Çok zor.
Artık emekli olamıyorsun.
Emeklilik yaşını ha bire yükseltiyorlar. Kötü, yaşlılara ayıp.
Gençlere de ayıp.
Onca zaman yaşlılarla çalışıyorlar.
Pilotunuz 80 yaşında olsun ister misiniz?
"Kemerleri bağlayın, Dayton'a gidiyoruz! Denver yani, anladınız.
Çok yorgunum yahu.
Çoktan emekli olmalıydım ama bırakmıyorlar.
Ben ölüme yaklaştım, siz de öyle!"
Yaşlıları çalıştıracaksak onlarla eğlenelim. Onları kiralayalım.
Paylaşımlı yolculuk yapmak isteyenlere.
İşe gittiklerini söyleriz.
Ofise gidince indirirsiniz, ters yöne giden biri alır.
"Hâlâ gelmedik mi?"
"Zaten oradaydın ya." "Öyle mi?"
"Öğle yemeğimi bile yemedim."
Atlı arabayla perili tura çıkanlar için altı yaşlıyı yol üzerine bırakalım.
Niyetim yaşlılarla alay etmek değil.
Ben yaşlı insan olmak istiyorum, hepiniz olun.
Benim için lütuf olur. Harika olur, yine turneye çıkarım.
Huzurevinize gelirim.
Şakalar anlatırım, gülemezsiniz.
Göz kırpıp gaz çıkarırsınız.
Deniz kaptanı gibi giyinmeye başlayan o adamlardan olayım.
Durduk yere.
Hiç gördünüz mü? Tekneleri yoktur, deniz kenarında yaşamazlar.
Birden Captain Crunch oluverirler.
Şapkaları, düğmeleri, her şey tamamdır. Biz de mecbur ayak uydururuz.
Umarım yılın geri kalanı iyi geçer.
Şey işte, zevk almaya bakın. Bence pek iyi bir yıl olmayacak.
Çok sinir bozucu olacak gibi.
"Haberlere bakmayın" derdim ama o da iyice zorlaştı.
Herkesin cebinde telefon, ne zaman açsan…
Denyonun teki size bağırıyor, değil mi? "Kahveci bakacaktım ben."
Telefonlar çok fena.
Geçen gün yeğenime nükleer kıyametin ne olduğunu anlatmam gerekti.
Evet. Sağ ol ya TikTok.
En ufak bir fikri yoktu. Çocuk 17 yaşında bu arada. Evet.
"Belki de ortalama öğrenci olmak fena değildir, aferin" dedim.
Herkes ona "Oku" diyor. Bir hafta öncesine kadar mutluydu.
Şey dedim, "Bak, hepimiz bir gün öleceğiz
ve hepimizin aynı gün ölmesinin bir yolu var."
O yüzden kafanıza takmayın. Fazla şey bilmek diye bir şey var.
Bunca bilgiye gerek yok.
Sırf önümüze düşüyor diye her şeyi bilmemiz gerekmiyor. Yok.
Nükleer saldırıda ölebilirsiniz. Sizi sincap da öldürebilir.
YouTube'da gördüm. Korkunç bir ölüm.
Gözlerinizi oyup meşe palamudu dolduruyorlar.
Fazla şey bilmek diye bir şey var.
Biri size çikolatalı kurabiye verince içindekileri düşünmezsiniz.
Bütün o tereyağını, yağı, şekeri ve tuzu düşünmezsiniz.
Biri elleriyle yapmıştır.
Elleriyle yahu!
İyi bir şeymiş gibi söylerler. "El yapımı kurabiye."
Kafanıza takmayın. Biri kurabiye verirse yiyin!
Arkadaşlarınızın siyasi görüşlerini bilmek ister misiniz?
Arkadaş istiyorsanız istemezsiniz!
O soruyu sormayın. Fazla şey öğrenebilirsiniz.
Dürüst olacağım. Çoğu zaman çoğu şey hakkında
eşimin ne düşündüğünü bilmek istemem.
24 yıllık mutlu bir evliliğimiz var.
Neden mi? Salak salak sorular sormuyoruz.
"Şu an mutlu musun?"
"Değiştirmem gereken bir şey var mı?"
Bu soruları sormuyoruz.
Mutlu evlilik mi istiyorsunuz? Susun ve işinize bakın.
Çift terapisi mi? Kafan mı güzel?
Eski defterleri açsın diye yabancı birine para vermek mi? Kalsın.
Eşime her gece şöyle diyorum, "Bak, sen de darmadağınsın ben de.
Dizi izleyelim."
Dürüst olacağım, bu ara benden hazzetmiyor.
İki aydır benden hazzetmiyor. Nedeni hakkında hiçbir fikrim yok.
Ve öğrenmeyeceğim.
Geri dönecektir.
24 yıl. Unutacaktır. Geri döner. Onu ölesiye seviyorum, ilişkiniz sağlam.
Bizimle yaşayan onca hayvana rağmen boşanmadıysak
daha da bir şey olmaz.
Evlenirken, "Seninle aile kurmak isterim. Çok güzel olur. Hayvan istemem" dedim.
"Ben de istemem" dedi. Yüzüme baka baka yalan söyledi.
Eşim ve çocuklarım her hafta çıkıp farklı hayvanlar aldılar.
Tuhaf bir Nuh'un Gemisi'nde yaşıyorum. Görmeniz lazım.
Kuşlar, balıklar, kertenkeleler.
Kertenkelemiz var. Ortalama ömrü 50 yıl.
Bunun da farkında.
Dalında takılırken bana şöyle bakıyor…
"Bu yarışı kimin kazanacağı belli."
İki deli köpek var.
Frank adında bir pug var. Acayip komik bir hayvan.
Âdeta bir uzaylıyla yaşıyoruz.
Yemek yerken horluyor.
Kim yerken horlar?
Kâsesinin başında mamasını çiğneyip yutuyor. Uyanık.
Gözleri kapanıyor. Horluyor. Uyuyor.
Şükran Günü hindiyi oyduktan sonra
doğrama tahtasını kaldırdım ve bütün suyu kanallarından aktı.
Kenarından akıp tam suratına döküldü.
Daha önce hiç gülen köpek görmemiştim.
Günün yarısını çok mutlu geçirdi. Geri kalan yarısında çok mutsuzdu.
Hindi kokusu alıyordu ama nereden geldiğini bilmiyordu.
Kocaman, siyah bir labradorumuz var. İnsan gibi sıçıyor.
Böylesini görmemiştim.
Bokunu yerden alıp eve getirmem gerekiyor.
Fırtına için odun taşıyorum sanki.
Bir de kedi var. Psikopat bir seri katil.
Zevk olsun diye öldürüyor, hiçbirini yemiyor.
Avını parçalayıp bir kenara atıyor. "Al sana kafası olmayan kuş."
"Bunu niye yapasın ki?"
Bana şey der gibi bakıyor, "Bana bunu niye sorasın ki?
Sana hediye verdim, gördüğüm muameleye bak."
Eve canlı sıçanlar getirip çamaşır odasına bırakıyor.
Bahçeye gidiyor, sıçanı kapıyor, boynundan tutup sürüklüyor.
Sanki sıçanın bize para borcu var.
Eşimle birbirimizi hep sevmeyeceğiz tabii. Artık bir sıçan yakalama ekibiyiz.
Öyle vakit geçiriyoruz.
Ben iyi dergi kullanıyorum. Sıçanı köşeye sıkıştırabiliyorum.
Üçümüz birbirimize bakıyoruz. Eşim, sıçan ve ben.
Birinin hamle yapması gerekiyor.
Birinin sıçanı kıçından tutup dışarı atması gerekiyor.
Dürüst olacağım, ben yapmam.
Ben hayvan istemedim, beni ısırmaya çalışan bir sıçanı tutmam.
Numara yapmakta iyiyim. Güya çok uğraşıyorum.
"Amma hızlılar."
Eşim tutuyor. Sabırsızlanıyor. Tutup bana bakıyor. "Korkaksın."
Alıp dışarı atıyor.
Dürüst olacağım, onu bazen bu yüzden sevmiyorum.
Bunu kim yapar ki?
Sıçan Parmaklı'yla evli olduğumu zihnimde ayrı bir yere kapatmam gerekiyor.
Hayatımın aşkı birden Sıçan Parmaklı oldu.
"Oynaşmak istemiyor musun? O zaman sana kurabiye yapayım."
Geldiğiniz için çok sağ olun, harikaydınız.
Çok teşekkürler.
Kendinize iyi bakın.
Bir dahaki sefere görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu