Απόδοση διαλόγων:Sparta
Όλη μέρα τρέχω
Φτάνω στο χείλος
Βγάλ’ με από εδώ
Νομίζω πως έχασα τον έλεγχο
Βγάλ’ με από εδώ
Βγάλ’ το από μέσα, βγάλ’ το από μέσα Βγάλ’ το, έλα
Πρέπει να τρέξω πίσω, να τρέξω πίσω Γύρω απ’ τον ήλιο
Βγάλ’ το από μέσα, βγάλ’ το από μέσα πριν χάσω το μυαλό μου
…τρέχω
Τρέχω μακριά απ’ το παρελθόν μου
Έλα τώρα.
Με δουλεύεις.
Βγάλ’ με από εδώ
-Λυπάμαι πάρα πολύ. Εγώ--
Είσαι καλά;
-Ναι. Όχι, καλά είμαι. Καλά είμαι.
-Ορίστε, άσε να σε βοηθήσω.
Συγγνώμη για όλα αυτά.
-Εντάξει, ναι. -Το ’χω.
-Το κούμπωμα είναι χαλασμένο.
Γαμώτο, αυτό είναι το λεωφορείο μου.
Περίμενε!
-Περίμενε, το ’χω. -Γαμώτο.
-Μπορείς απλώς... Συγγνώμη.
Λοιπόν, επισήμως είμαι μαλάκας.
Πού πήγαινες;
Στην πόλη.
Εσύ πού πήγαινες;
-Λίγο πιο πάνω, στο πέρασμα.
-Μάλλον δεν ήταν γραφτό.
-Και τι θα κάνεις τώρα;
-Θα γυρίσω στην πόλη, υποθέτω.
Πώς λέγεται;
Σάιλεντ Χιλ.
Υπάρχει ένα μονοπάτι από ’κει κάτω.
-Ωραία.
Τι είναι αυτό εκεί κάτω στο νερό;
-Αυτό είναι το Lakeview.
Είναι ξενοδοχείο.
Η θέα της λίμνης από την ταράτσα είναι πανέμορφη.
-Τόσο όμορφη που έδωσαν το όνομά της σε ξενοδοχείο;
-Παραλίγο να με πατήσεις,
και τώρα μου κάνεις και παρατηρήσεις;
Ναι, σκατά. Συγγνώμη...
-Το άξιζα αυτό, έτσι δεν είναι;
Τζέιμς, παρεμπιπτόντως.
-Μέρι.
-Λοιπόν, σοβαρά τώρα, Μέρι, άσε με να σε πάω σπίτι.
Θα σου γλιτώσω ένα διάστρεμμα ή δύο.
-Δεν σε ξέρω καν, Τζέιμς.
-Εντάξει. Τότε θα σταθώ απλώς εδώ,
να σε βλέπω να κατεβαίνεις, να σιγουρευτώ ότι δεν θα πέσεις.
-Μου φαίνεται η κατάλληλη μετάνοια
για το ότι σου χάλασα τη μέρα.
-Λοιπόν, έρχεσαι ή τι;
-Καλοκαιρινή καταιγίδα Στο Σάιλεντ Χιλ.
Δεν συμβαίνει συχνά.
Αλλά όταν συμβαίνει...
-Νομίζω πως ήρθε η ώρα να φύγουμε.
-Εντάξει. Εντάξει.
Χριστέ μου!
Συγγνώμη.
Συγγνώμη. Δικό μου λάθος.
Πάμε, μαλάκα.
-Φύγε από εδώ. -Πάμε. Πάμε.
Ναι; Έλα!
Έλα!
Ρε, άσε με, γαμώτο!
Άσε με!
Άντε γαμήσου! Άντε γαμήσου!
Νάνι νάνι, μαλάκα.
Εδώ είσαι.
Πώς είσαι;
Όχι και τόσο καλά.
Έχεις πιει.
Ένιωθα πως πηγαίναμε προς τη σωστή κατεύθυνση, Τζέιμς.
-Το ξέρω.
Πρέπει να σταματήσεις να αυτομαστιγώνεσαι.
-Να τι χρειάζομαι να κάνεις.
Πήγαινε σπίτι, πιες λίγο νερό, κοιμήσου.
Κάνε επανεκκίνηση και έλα στο ραντεβού μας αύριο.
-Ναι, αύριο. Ναι. Εντάξει.
Θα δούμε.
Θεέ μου.
Τζέιμς, έχει περάσει τόσος καιρός.
Το ξέρω.
Αλλά σου ζητώ...
Σε ικετεύω, σε παρακαλώ γύρισε πίσω.
Στο σπίτι μας.
Κάτι έχει συμβεί.
Σε παρακαλώ, Τζέιμς. Σε χρειάζομαι.
Με αγάπη, Μέρι.
Χριστέ μου.
Είναι εκείνη.
Πάντα εκείνη ήταν.
Μέρι.
Το κορίτσι των ονείρων μου.
Ο έρωτας της ζωής μου.
Το σπίτι μας.
Η πόλη μας.
Η αγάπη μας.
Ήταν εδώ.
Ήταν παντού.
Και τώρα μου λένε συνέχεια να αφήσω πίσω μου τα πάντα.
Να προχωρήσω.
Μα πώς να το κάνω αυτό;
Όταν μου τηλεφωνείς;
Εμπρός;
-Πιάσε μια σακούλα.
-Τι;
Πρόσεχε.
Είναι βαριές.
-Λοιπόν, από πού έρχονται όλα αυτά;
Αυτά;
Εννοείς τη στάχτη;
Ναι.
Ξεκίνησε με τις φωτιές το καλοκαίρι.
Σάρωσαν τα δάση.
Κάποιες καίνε ακόμη.
Και μετά ήρθαν οι βροχές.
-Μάλιστα.
Λοιπόν, υπάρχει κάποια...
κάποια που νοιάζομαι, και πρέπει να τη βρω.
-Δεν θα τη βρεις.
Οι πλημμύρες κατέκλυσαν τη μονάδα επεξεργασίας νερού.
Όταν το νερό μολυνθεί,
ο κόσμος δεν μένει.
-Κοίτα, εγώ θα προσπαθήσω να μπω στην πόλη,
αν απλώς μπορούσες...
Λοιπόν...
ευχαριστώ, πάντως.
-Περίμενε.
Αν δεν βρεις αυτήν που ψάχνεις,
μπορείς πάντα να γυρίσεις και να με βρεις.
Είμαι η Άντζελα.
-Άντζελα.
Μάλιστα.
Λοιπόν, κι αν...
μετακόμιζα εδώ;
-Χωρίς μουσεία. Χωρίς κλαμπ.
Καμία ανωνυμία.
-Ναι, είμαι το ίδιο έκπληκτος όσο κι εσύ.
-Θα ήθελες στ’ αλήθεια να μετακομίσεις εδώ;
-Θα ήθελα.
-Γιατί;
-Ε, υπάρχει ένα κορίτσι.
Δεν μου γεμίζει το μάτι, αλλά...
Τι;
Δεν νομίζεις ότι είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε μαζί;
-Υπάρχουν κομμάτια μου που δεν έχεις δει.
Κι αν αυτό που είμαι σε φοβίσει;
-Δεν θα με φοβίσει.
Στο υπόσχομαι.
Έλα τώρα, γύρισε το κεφάλι σου πίσω.
Δεν το πιστεύω.
Είναι εντάξει. Σε κρατάω.
Είμαι εδώ. Θα είμαι πάντα εδώ.
Το εννοώ.
Δεν καταλαβαίνω.
Αυτό είναι τρέλα.
Εμπρός;
Με ακούει κανείς;
Υπάρχει κανείς εκεί;
Εμπρός;
Με ακούς;
Επιστρέφουν.
-Ποιοι; -Ξέρεις ότι επιστρέφουν.
Όλο αυτό το σκοτάδι, δεν μπορείς να το κρατήσεις μακριά.
-Απλώς-απλώς-απλώς άφησέ με, εντάξει;
-Δεν περίμενα να μην εμφανιστείς, Τζέιμς.
-Είμαι στο Σάιλεντ Χιλ.
Τι;
-Εγώ... συνέβη κάτι εδώ.
Κάτι πραγματικά, πραγματικά κακό.
Τζέιμς.
Άκουσέ με προσεκτικά.
Η κατάσταση ξεφεύγει.
Πρέπει να γυρίσω σπίτι...
στη Μέρι.
Τι είπες;
Χρειάζομαι να γυρίσεις πίσω.
Δεν υπάρχει πια σπίτι για σένα εκεί.
Τζέιμς;
Λοιπόν...
αυτός είναι ο Τζέιμς.
-Γεια.
Λοιπόν, η Μέρι μού είπε πως είσαι καλλιτέχνης.
Ναι. Ζωγράφος.
Και έχεις την τέλεια μούσα.
-Η Μέρι μας, είναι κάτι το ξεχωριστό.
-Το λαμπερό μικρό καμάρι του πατέρα της.
Άρα τον ξέρετε όλοι, ή...;
-Τον ξέρουμε;
Τζόσουα Κρέιν.
Δεν του αποδίδει δικαιοσύνη όταν το λες απλώς δυνατά.
Άλλαξε τις ζωές μας.
-Η οικογένεια της Μέρι,
έχτισαν αυτή την πόλη.
Μας έδωσαν σκοπό.
-Η ζωή μου είχε ξεφύγει, τραβούσε προς όλες τις κατευθύνσεις.
Με βοήθησε να βάλω το μυαλό μου ξανά σε τάξη.
-Νομίζω πως όλοι έχουμε μια παρόμοια ιστορία.
-Εδώ, στο Σάιλεντ Χιλ, έχουμε τον δικό μας τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα.
Αλλά μη σε νοιάζει.
-Είμαι σίγουρος πως θα βρούμε μια θέση για σένα.
-Τι είναι αυτό;
Ποιος είναι αυτός;
Σύστημα Επιχειρήσεων Εκτάκτου Ανάγκης του Σάιλεντ Χιλ.
Αυτό δεν είναι δοκιμή.
Οι δημοτικές αρχές έχουν κηρύξει υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης
για την πόλη του Σάιλεντ Χιλ και τις γύρω περιοχές.
Οι κάτοικοι διατάσσονται
να εκκενώσουν την περιοχή άμεσα.
Επαναλαμβάνω, αυτό δεν είναι δοκιμή.
Αυτό που ακούτε δεν είναι δοκιμή.
Είναι το σύστημα έκτακτης ειδοποίησης.
Οι πολιτικές αρχές εκδίδουν...
Τζέιμς.
-Μέρι;
-Γεια σου, όμορφε.
Πόσες φορές χάθηκες αυτή τη φορά;
-Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω πόσα πράγματα είχα.
-Έλα, μια τελευταία προσπάθεια.
-Άσε να σε βοηθήσω μ’ αυτό.
-Α, μα ευχαριστώ πολύ.
Παρακαλώ, χαρά μου.
-Πού είσαι;
-Πονάει τόσο πολύ. Δεν μπορώ...
Δεν μπορώ να το σταματήσω.
-Θα πάνε όλα καλά. Απλώς πες μου πού βρίσκεσαι.
Όχι. Όχι.
Όχι, μπορώ να τη νιώσω.
Είναι κοντά.
Νομίζω πως είναι--
-Τζέιμς; Τζέιμς;
Το γραμματοκιβώτιο είναι πλήρες
και δεν μπορεί να δεχθεί άλλα μηνύματα αυτή τη στιγμή.
Αντίο.
Εμπρός;
-Εγώ είμαι.
Ναι. Ένας από τους ασθενείς μου παραβίασε το πρωτόκολλο,
χρειάζομαι έναν έλεγχο.
Ποιος ασθενής;
-Τζέιμς Σάντερλαντ.
Είναι επικίνδυνος για τον εαυτό του ή και για τους άλλους;
-Δεν θα τον έλεγα επικίνδυνο, αλλά...
έχει μπλέξει άσχημα.
Μέρι;
-Καταλαβαίνουμε απόλυτα πώς νιώθεις.
-Η αγάπη δεν είναι εύκολο πράγμα.
-Μπορεί να σου μπερδέψει εντελώς το μυαλό.
-Μπορεί να χαθείς μέσα της.
-Αλλά πρέπει να μείνουμε συγκεντρωμένοι.
-Και να ’τος. Ο άντρας του σπιτιού.
-Τι γίνεται, Τζίμι αγόρι μου;
-Τι συμβαίνει εδώ;
Εντάξει. Τι στο διάολο ήταν αυτό;
-Συγγνώμη. Απλώς εμφανίστηκαν.
-Τι πάει να πει «απλώς εμφανίστηκαν»;
Είκοσι άτομα απλώς εμφανίστηκαν;
Πάλι; Είναι γαμημένα παράξενοι, Μέρι.
-Είναι η οικογένειά μου, Τζέιμς.
Με περιέθαλψαν μετά τον θάνατο του πατέρα μου.
-Εντάξει.
Αυτός είναι;
Σε παρακαλώ, Τζέιμς...
Σε παρακαλώ.
Θέλω αυτό να αφορά εσένα κι εμένα.
Πάντα.
Πάντα μόνο εμείς.
-Νοσοκομείο Μπρούκχεϊβεν;
-Τι στο διάολο;
-Είσαι καλά;
-Μοιάζω για καλά;
Ποιος διάβολος είσαι εσύ;
-Εγώ-εγώ είμαι ο Τζέιμς. Είμαι--
-Περίμενε, γιατί δεν είσαι άρρωστος όπως όλοι οι άλλοι;
-Τι; Όχι, εγώ-εγώ ψάχνω κάποιον.
Δεν υπάρχει ψυχή εδώ.
Όχι, είναι στο νοσοκομείο.
-Τι σε κάνει να γελάς;
-Κοίτα γύρω σου, φίλε.
Δεν θα βρεις κανέναν στο νοσοκομείο.
Η πόλη είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο.
-Θεέ μου. -Τι συμβαίνει;
-Έπρεπε να το είχες δει.
Κανείς δεν κατάφερε να κινητοποιηθεί εγκαίρως.
Οι καημένοι.
Όλη η πόλη ήταν ήδη σάπια, αλλά αυτό,
αυτό ήταν κάτι άλλο.
Οι φωτιές...
το νερό...
όλοι να χάνουν τα λογικά τους,
να αιμορραγούν μέχρι θανάτου στους δρόμους.
Συνέβησαν όλα αυτά τα τρελά σκατά,
και μετά άρχισαν να εμφανίζονται αυτά τα πράγματα.
Μέχρι τώρα ήσουν τυχερός.
-Τι;
-Κοίτα αυτό.
-Χριστέ μου.
Λοιπόν, τι δουλειά κάνεις;
-Τι εννοείς, τι δουλειά κάνω;
-Στη ζωή. Τι κάνεις;
-Είμαι... είμαι ζωγράφος.
Ζωγράφος;
Σε έχω ακουστά;
-Αλήθεια, δεν ξέρω.
-Πάντα νόμιζα πως το ’χα να γίνω καλλιτέχνης.
Βλέπεις ποτέ παράξενα όνειρα;
Όλα αυτά τα σκατά που γίνονται εκεί μέσα, δεν θα τα άντεχες.
Το ακούς αυτό;
-Τι να ακούσω;
-Σαν μωρό ακούγεται.
-Μωρό;
Δεν υπάρχει κανένα μωρό εδώ.
-Μπορώ να κάνω μια ερώτηση;
Γιατί να μείνεις εδώ;
-Μας δουλεύεις;
Το μέρος ξεφορτώθηκε όλους αυτούς τους μαλάκες.
Τώρα είναι παράδεισος.
Έχω ολόκληρη την πόλη μόνο για μένα.
-Εκεί...
Τι στο διάολο είναι αυτό;
Θεέ μου.
Πρόσεχε.
-Τι λες; Ένα παιδί είναι απλώς.
Γεια σου, πώς σε λένε; Είμαι ο Τζέιμς.
Και αυτός είναι--
-Έντι.
-Εγώ είμαι η Λόρα.
Λόρα;
Δεν μπορείς να μείνεις εκεί μέσα εντελώς μόνη σου, Λόρα.
Έλα. Νομίζω πως είσαι αρκετά μικρή
για να περάσεις ανάμεσα απ’ αυτά τα κάγκελα.
Έλα.
Φεύγουμε από εδώ.
Έλα, δεν πειράζει. Μπορείς να με εμπιστευτείς.
Έλα.
-Σου λέω, είναι κακή ιδέα.
Έλα, Λόρα.
Σε κρατάω. Έλα. Μπορούμε να σε βοηθήσουμε.
-Πρέπει να την κάνουμε από δω κακήν κακώς.
-Έλα, Λόρα. Είναι εντάξει.
Δεν θα φύγουμε χωρίς εσένα. Έλα.
Λίγο ακόμα πιο κοντά.
Έλα, Λόρα.
Έλα.
Τζίμι, πάμε!
-Για κοίτα να δεις.
Είσαι διαλυμένος όπως όλοι οι άλλοι.
Χάσου από δω, πιτσιρίκι!
-Γιατί το έκανες αυτό, ρε μαλάκα;
-Πώς είπες ότι με φώναξες πάλι, Τζίμι αγόρι μου;
Μαλάκα;
Σκατά.
Το έκανες, έτσι δεν είναι, Τζίμι;
Τον ξύπνησες.
Μέρι;
Τι συμβαίνει εδώ;
-Σου είπα να μην έρθεις.
Υπάρχουν μυστικά θαμμένα εδώ.
Και πρέπει να μείνουν έτσι.
-Τι μυστικά; Ποια μυστικά;
-Αυτό που κάνεις...
δεν θα αρκέσει για να τη σώσεις.
Δεν μπορείς να τη σώσεις, Τζέιμς.
-Τι εννοείς, να τη σώσω; Από τι να τη σώσω;
-Μείνε εκεί που είσαι!
-Περίμενε, περίμενε. Δεν προσπαθώ να σου κάνω κακό. Εγώ...
Σε παρακαλώ...
-Δεν ξέρεις τι είδους κόλαση έχεις να αντιμετωπίσεις.
Δεν έφυγα.
Κανείς μας δεν έφυγε!
Μη με αγγίζεις!
Κανείς δεν θα με αγγίξει ξανά!
Φύγε.
Απλώς φύγε.
-Δεν χρειάζεται να κλαις.
Είμαι εδώ. Θα είσαι καλά.
Λόρα, έτσι δεν είναι;
Πώς κατάφερες να ανέβεις εκεί πάνω;
-Σερνόταν στο έδαφος.
-Ποιος;
-Ένα τέρας!
Φοβήθηκα πάρα πολύ. Αλλά δεν έκλαψα.
Πιάσε με!
-Τι;
Τι είναι αυτό;
Δείξε μου την κούκλα σου.
-Η Μέρι μού την έδωσε.
-Τι;
Τι είπες μόλις τώρα;
Ποια σου έδωσε την κούκλα, Λόρα;
-Η Μέρι.
-Η Μέρι; Η Μέρι Κρέιν;
-Αυτός είναι!
-Τι;
Λόρα;
Λόρα, περίμενε!
-Σταμάτα, σε παρακαλώ!
Λόρα;
Λόρα!
Λόρα;
Σε παρακολουθώ.
Δεν είσαι από εδώ, έτσι δεν είναι;
-Απλώς ψάχνω αυτό το παιδί.
Είναι τελείως μόνη της.
-Τι;
Θα συνεχίσεις απλώς να με κοιτάς,
ή σκοπεύεις να πεις κάτι;
-Συγγνώμη.
Λοιπόν...
ποιο είναι το σχέδιό σου;
-Το σχέδιό μου; Σχέδιο για τι;
-Για να φύγουμε από εδώ;
-Όχι, δεν φεύγω. Ψάχνω το νοσοκομείο.
-Γιατί;
-Γιατί εκεί είναι η φίλη μου.
-Όλοι αρρώστησαν στο Σάιλεντ Χιλ.
Πόσο καιρό είναι η φίλη σου στο νοσοκομείο;
-Δεν είμαι σίγουρος.
-Νόμιζα πως είπες ότι είναι η φίλη σου.
-Ήμασταν χώρια.
-Άρα, ήταν η φίλη σου;
-Κοίτα, απλώς πρέπει να τη βρω.
-Εντάξει.
Το ’πιασα.
Πάμε να τη βρούμε, λοιπόν.
Απλώς ήθελα να σιγουρευτώ ότι ήσουν αληθινός.
-Δεν το καταλαβαίνω. Γιατί με βοηθάς;
-Είσαι ο πρώτος φυσιολογικός άνθρωπος που συνάντησα εδώ και εβδομάδες.
Η ισχύς εν τη ενώσει.
-Δεν φαίνεται να είσαι εδώ εδώ και εβδομάδες.
Γιατί, ευχαριστώ.
Εσύ, από την άλλη...
Τι;
-Δείχνεις γαμημένος.
Σκατά. Πάμε.
-Τι; -Κάθε φορά που αυτό το πράγμα χτυπάει,
κάτι πλησιάζει.
Πάμε. -Τι;
-Σκατά. Πάμε. Γρήγορα, από εδώ.
Κρύψου, κρύψου.
Τζέιμς!
Καλά είσαι;
-Ναι, ναι.
-Πρέπει να φύγουμε.
Το νοσοκομείο είναι κοντά.
Όλα είναι νεκρά.
-Λοιπόν, εξήγησέ μου το.
Ψάχνεις την κάπως-φίλη σου.
-Ακριβώς.
-Και πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που την είδες τελευταία φορά;
-Δεν είμαι σίγουρος.
-Και είσαι σίγουρος ότι παραμένει φίλη σου;
Τι;
Ένα κορίτσι μπορεί να μπλέξει σε πολλούς μπελάδες σε αυτή την πόλη.
-Πού πας;
-Χρειάζομαι να ξεμουδιάσω λίγο.
-Τμήμα τοξικολογίας.
Νομίζω πως τη βρήκα.
Ασθενής εισήχθη το μεσημέρι,
μετά από κατάρρευση στον δρόμο.
Κατά την εισαγωγή παρουσίαζε σοβαρή αναιμία,
υψηλό πυρετό και εκτεταμένη
υποεπιπεφυκοτική και ρινική αιμορραγία.
Οι αρχικές αιματολογικές εξετάσεις έδειξαν κρίσιμα χαμηλά επίπεδα αιμοπεταλίων,
πιθανότατα λόγω έκθεσης σε άγνωστη ουσία.
Ο πυρετός έχει υποχωρήσει,
η ασθενής παραμένει σταθερή, αλλά σωματικά εξασθενημένη.
Δεσποινίς, θυμάστε το όνομά σας;
Μέρι.
Μέρι Κρέιν.
-Υπήρχαν φήμες.
Υπήρχε αυτή η θρησκευτική ομάδα,
οι παλιομοδίτες τρελοί του Σάιλεντ Χιλ.
Ιδρύθηκε από έναν ιεροκήρυκα που λεγόταν Τζόσουα Κρέιν.
Ακόμα και μετά τον θάνατό του, συνέχιζαν να τον λατρεύουν
σαν κάποιον είδους προφήτη ή θεό.
Και την κόρη του, την...
Περίμενε.
Αυτήν ψάχνεις, έτσι δεν είναι;
Δεσποινίς Κρέιν,
αυτό το φάρμακο που σας χορηγούσαν όλα αυτά τα χρόνια...
Με έκανε να νιώθω ολοκληρωμένη.
Με έκανε να νιώθω κομμάτι τους.
-Μέρι;
Σκότωσε την ελεύθερη βούλησή σου.
-Μέρι!
Και προκάλεσε μόνιμη βλάβη
στο σώμα σου.
-Αφήστε την ήσυχη!
Με αγαπούσαν.
Νόμιζα πως με αγαπούσαν.
Ό,τι ήταν δικό του είναι τώρα δικό μας.
Ό,τι ήταν δικό του είναι τώρα δικό μας. -Μέρι!
Το αίμα μου.
Όλο αυτό το αίμα δεν ήταν δικό μου;
Πάμε!
-Τι; -Πάμε!
-Πρέπει να τη βρούμε.
Τώρα.
Πάμε.
Πάμε!
Πάμε, πάμε.
Εδώ.
Τζέιμς!
Βοήθεια.
-Εδώ. Άσε να δω.
Όχι.
Μπορείς να το πεις.
-Τι;
-Της μοιάζω ακριβώς.
-Όχι. Όχι, όχι, όχι. Πώς θα το ήξερες αυτό;
-Από τον τρόπο που με κοιτάς.
Λοιπόν, θα ανέβω επάνω. Θέλω να μείνεις εδώ.
Όχι, μη με αφήνεις.
-Εδώ θα είσαι πιο ασφαλής.
Θα ψάξω τη Μέρι και θα γυρίσω αμέσως.
-Υποσχέσου μου κάτι.
Αν μάθεις πως έχει φύγει, φεύγουμε.
Μαζί.
Δεν κοιτάμε πίσω.
Ποια είναι;
-Απλώς κάποια που προσπαθώ να βοηθήσω.
Τώρα, Λόρα, πρέπει να μου πεις πού είναι η Μέρι.
-Δεν φαίνεται να θέλεις να τη βρεις.
-Όχι, θέλω. Αυτό θέλω πάνω απ’ όλα.
Τώρα, σε παρακαλώ, πού είναι;
-Το μωρό μου είναι λυπημένο!
Είναι κρύο και λυπημένο.
Λυπημένο επειδή κανείς δεν το αγάπησε.
Όπως τη Μέρι.
-Τι;
-Την άφησες ολομόναχη!
-Πρέπει να φτάσεις κοντά της πριν να είναι αργά.
-Όχι, περίμενε! Λόρα!
Λόρα!
Γιατί το κάνεις αυτό;
-Κανείς δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο.
Όχι.
Τι;
Λόρα;
-Λόρα;
Λόρα, άνοιξε την πόρτα!
Άνοιξε την πόρτα!
Γιατί ήρθες, Τζέιμς;
Τι νόμιζες πως θα βρεις;
Μέρι.
Γύρνα πίσω όταν θα είσαι έτοιμος, Τζέιμς.
Κύριε Σάντερλαντ;
Είστε μαζί μας, κύριε Σάντερλαντ;
-Τι;
Τι συμβαίνει;
Πού βρίσκομαι;
-Στο Νοσοκομείο Μπρούκχέιβεν.
Στο Σάιλεντ Χιλ.
-Πού είναι;
Πού είναι;
-Ποια;
-Η Μέρι. Η Μέρι Κρέιν.
Τι;
-Γεια σου, Τζέιμς.
-Ξέρω πού βρίσκεται.
-Πρέπει να την αφήσεις να φύγει.
Έχει φύγει.
Είναι νεκρή, Τζέιμς.
Είναι νεκρή εδώ και μήνες.
Το ξέρεις.
-Γιατί το είπες αυτό;
Έχουμε πολλή σοβαρή δουλειά να κάνουμε.
Αλλά θα σε βοηθήσουμε να τα καταφέρεις.
Απλώς πρέπει να μου υποσχεθείς κάτι.
Πρέπει να θέλεις να δεις τον εαυτό σου να γίνεται καλύτερα
όσο το θέλω κι εγώ.
Γιατί κάθεσαι στο σκοτάδι;
-Μάζεψε τα πράγματά σου.
Θέλω να φύγουμε από εδώ.
-Γιατί φέρεσαι έτσι;
-Μάντεψε τι έκανα σήμερα.
Είδα αυτό το κορίτσι απέναντι στον δρόμο...
κι έτσι την ακολούθησα.
Σταμάτα.
-Κατέβηκα μια μακριά σκάλα.
Σταμάτα.
-Και είδα αυτά τα τέρατα.
Τα είδα να τη διαμελίζουν.
Σταμάτα, σε παρακαλώ!
-Πόσο καιρό;
-Από τότε που ήμουν παιδί.
-Γιατί να σου το κάνει αυτό ο πατέρας σου;
-Δεν ξέρω.
Ποτέ δεν είχα επιλογή.
-Αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία.
Βγες από εκείνη την πόρτα μαζί μου, τώρα.
-Όχι όσο είσαι έτσι.
-Έτσι όπως είμαι;
-Φοβισμένος.
-Νομίζεις ότι φοβάμαι;
Δεν φοβάμαι!
Δεν φοβάμαι κανέναν σας.
-Αλλά σε αηδιάζω.
Πες το.
Πες ότι σου είμαι αηδιαστική. Πες το!
Εκείνη τη μέρα, έφευγα.
Έφευγα, κι ύστερα εμφανίστηκες εσύ.
-Γιατί… γιατί δεν μου το είπες;
-Γιατί ήξερα ότι θα έφευγες.
Βλέπω τον τρόπο που με κοιτάς.
Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ πια.
Σου είπα ότι υπήρχαν πράγματα. Εσύ… μου το υποσχέθηκες.
Πώς είναι σήμερα;
Ήρεμος, υποθέτω.
Έχω δουλέψει με βετεράνους, κάθε είδους τραύμα,
αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Δεν με αφήνει καθόλου να πλησιάσω.
-Πόσο καιρό τον θεραπεύετε;
-Σχεδόν έναν χρόνο.
Αλλά έχει χειροτερέψει.
Αυτή η γυναίκα, η Μέρι, ήταν τα πάντα γι’ αυτόν.
Από τότε που τη χάσε,
είναι σαν να έχασε την επαφή του με την πραγματικότητα,
και την επιθυμία να την ξαναβρεί.
Η Μέρι πέθανε μετά τον χωρισμό τους.
Κι απλώς δεν το δέχεται.
Χαίρομαι που σε βλέπω όρθιο, Τζέιμς.
Πώς αισθάνεσαι σήμερα;
Τζέιμς;
-Απλώς εύχομαι…
Εύχομαι να μην την είχα απογοητεύσει.
-Ρίχνεις το φταίξιμο στον εαυτό σου, αλλά…
όλο αυτό το χάος στο μυαλό σου…
δεν είναι αληθινό.
Δεν είναι αληθινό, και παραλίγο να σε καταστρέψει.
Μπορούμε ακόμη να το διορθώσουμε.
Αλλά πρέπει να είναι δική σου απόφαση.
-Σας ευχαριστώ. Για όλα.
Δεν τη βρήκες;
Τότε μπορούμε να φύγουμε. Μαζί.
Μου το υποσχέθηκες, Τζέιμς.
-Της μοιάζεις ακριβώς.
-Δεν σου είπα ποτέ το όνομά μου.
Μαρία.
Ή μπορούμε να μείνουμε εδώ μαζί…
αν το θέλεις.
Μόνο εμείς.
Τι είναι;
Πού πας;
Τζέιμς.
Περίμενέ με.
Δεν θα τη βρεις εκεί κάτω.
Σε παρακαλώ.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Ήσουν ελεύθερος από όλο αυτόν τον πόνο.
Τζέιμς!
Δεν μπορείς να μπεις εκεί μέσα.
Ας γυρίσουμε πίσω.
Μπορούμε ακόμη να γυρίσουμε πίσω.
Σε παρακαλώ, μην προχωρήσεις άλλο.
Τελείωσε, αν το θέλεις να τελειώσει.
-Η Μέρι δεν είναι νεκρή.
Όχι για μένα.
Κι εσύ δεν είσαι αληθινή.
Είσαι απλώς στο δρόμο μου.
-Όχι.
Όχι, όχι. Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι.
Κοίταξέ με, Τζέιμς.
-Αντίο, Μαρία.
Επιτέλους ήρθες.
-Λόρα;
Δεν παίζω πια, Λόρα.
-Νομίζεις ότι είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις;
Νομίζεις ότι είσαι έτοιμος να μας αντιμετωπίσεις;
Γιατί μου το κάνετε αυτό;
-Για να σε βοηθήσουμε να θυμηθείς.
Πώς τη λένε;
-Τι;
-Σκέψου, Τζέιμς.
-Ποιο είναι το πλήρες όνομα της Μέρι;
-Το πλήρες όνομά μας, Τζέιμς…
Ήρθε η ώρα.
Και τώρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κρυφτεί.
-Δεν χόρτασες ακόμη;
Αηδιαστικό.
Είσαι αηδιαστικός!
Βλέπεις… βλέπεις.
Σε παρακαλώ, πες μου ότι το βλέπεις.
Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτόν.
Δεν θα σταματήσει ποτέ να μου κάνει κακό.
-Άσε με να σε βοηθήσω.
-Μη! Μη!
Μείνε μακριά.
-Σε παρακαλώ.
Μέρι;
Συγγνώμη.
Μέρι;
Όχι, περίμενε!
Πρέπει να την αφήσεις.
Έχει φύγει.
Είναι νεκρή, Τζέιμς.
Είναι νεκρή εδώ και μήνες.
Το ξέρεις αυτό.
Ήρθες.
-Φυσικά.
Μόλις μπόρεσα.
Είναι εντάξει.
-Δεν έπρεπε να φύγω.
Είτε έμενες είτε όχι,
πάλι θα αρρώσταινα.
Ίσως, όμως, να μπορούσα να βοηθήσω.
-Κανείς δεν μπορούσε.
Ο πατέρας μου με δηλητηρίαζε.
Με δηλητηρίαζε ολόκληρη τη ζωή μου.
Προσπάθησα να σε προστατεύσω.
-Το ξέρω.
Μπορείς να με βοηθήσεις να ξαπλώσω;
Βεβαίως.
-Εντάξει. Εντάξει, εντάξει, εντάξει.
Έλα.
Έτσι μπράβο.
Καλά.
Απλώς πες μου πώς μπορώ να σε βοηθήσω.
-Ξέρεις.
-Ζει μέσα μου εδώ και τόσο καιρό.
Δεν τον θέλω πια εκεί.
-Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
-Θέλω να είμαι ελεύθερη.
Σε παρακαλώ, Τζέιμς.
Σε παρακαλώ.
Βοήθησέ με τώρα.
Εκείνη τη μέρα, έπρεπε να είχα πεθάνει μαζί σου.
Με συγχώρησες,
αλλά εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου.
Ήμουν τόσο εγωιστής, Μέρι.
Εγωιστής και φοβισμένος.
Είμαι έτοιμος τώρα.
Ό,τι κι αν χρειαστεί.
Όπου κι αν μας οδηγήσει.
Αυτή τη φορά...
δεν θα την αφήσω.
Κύριε Σάντερλαντ;
Είστε μαζί μας, κύριε Σάντερλαντ;
Τι;
Έλα τώρα.
Δεν το πιστεύω.
-Λυπάμαι πολύ.
Είσαι καλά;
-Ναι. Όχι, είμαι καλά. Είμαι καλά.
Είσαι καλά;
-Νομίζω πως ναι.
Εντάξει. Το έχω.
Το μάνταλο είναι σπασμένο.
-Πώς το ξέρεις;
Διάολε, αυτό είναι το λεωφορείο μου.
Περίμενε!
Συγγνώμη, απλώς...
-Πού πήγαινες;
-Στην επόμενη πόλη.
-Μάλλον σου χάλασα τη μέρα.
Δεν θα ήμουν και πολύ κύριος, αν δεν προσπαθούσα να το διορθώσω.
-Κύριος;
Δεν ήξερα ότι φτιάχνουν ακόμα τέτοιους.
-Κύριος ονόματι Τζέιμς.
-Εγώ... -Μέρι.
Το είδα στη βαλίτσα σου.
Είσαι ζωγράφος;
-Ναι.
-Τι ζωγραφίζεις;
Ένα γράμμα στον μελλοντικό μου εαυτό.
Είμαι ακόμη ευτυχισμένη;
Έχω γίνει πιο όμορφη;
Είναι ακόμη ο μπαμπάς καλός άνθρωπος;
Είμαι ακόμη φίλη με την Κολίν;
Είμαι σίγουρη πως ακόμη γελάω,
έτσι δεν είναι;
Έτσι δεν είναι;
Γεια σου, μελλοντικέ μου εαυτέ,
αν ξεχάσεις πώς είναι να χαμογελάς,
έχω αυτό να σου πω,
να το θυμάσαι πού και πού.
Πριν από δέκα χρόνια, ο παλιός σου εαυτός
ευχήθηκε την ευτυχία σου.
Σε παρακαλώ, μην χάσεις την ελπίδα.
Τι ωραίο ζευγάρι, εσύ κι εγώ.
Είμαστε εδώ για να νιώθουμε χαρά, όχι λύπη.
Οι δύσκολες και οι κακές στιγμές, θα περάσουν κι αυτές.
Σύντομα θα μάθουμε αν είναι αληθινό
αυτό που νιώθουμε και οι δύο.
Αν και δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα
πώς κατέληξαν τα πράγματα για εμάς,
να είσαι ευτυχισμένη,
για μένα,
για σένα.
Να νιώθεις χαρά.
Απόδοση διαλόγων:Sparta