Opowiedz mi baśń o Czerwonym Kapturku.
Proszę, proszę!
Chodźmy już.
Serio? To niemożliwe!
- Ta historyjka Sanady jest wymyślona. - No raczej!
[Klasa zapomnienia]
Proszę pani, bo Masaya znowu mnie uderzył!
Dzień dobry.
Kokoro Anzai, zgadza się?
Jestem Kitajima.
Mogę się przysiąść?
Uczęszczasz do Piątego Gimnazjum Yukishina, prawda?
Tak.
Też się tam uczyłam.
Jasne.
Pomyślmy.
Czasem śni mi się,
że do mojej klasy przeniósł się nowy uczeń.
Chłopak, który był cudownym dzieckiem.
Zauważa mnie wśród pozostałych osób
i podchodzi z uśmiechem od ucha do ucha,
mówiąc, że miło mnie znów widzieć.
Ani na chwilę się nie zatrzymuje.
Cała klasa jest w szoku.
Marzyłam, żeby przytrafił mi się tego typu cud.
Ale wiem, że takie rzeczy się nie zdarzają.
Maj
Wychodzę.
Szerokiej drogi.
Mamo.
Boli mnie brzuch.
Jak bardzo?
Tak jak zawsze.
Jak zawsze?
Więc...
Idziesz czy nie?
Nie chcesz, tak?
Dobrze.
To nie tak, że nie chcę.
Po prostu nie mogę tego zrobić.
Dzień dobry.
Dzwonię w sprawie Anzai.
Córka nie czuje się najlepiej.
Nie będzie mogła dziś przyjść na zajęcia.
Naprawdę boli mnie brzuch.
Moe.
Ej, pobudka.
Halo, obudź się!
Witaj, Kokoro Anzai.
Oczekiwałam cię!
Że co?
Zamek.
Tak!
Zgadza się!
Zostałaś uhonorowana zaproszeniem do tego zamku!
Nie uciekaj!
Chcę do domu!
Puszczaj!
Przestań, zamknij się!
Mam tego dosyć,
przed tobą przybyło sześć osób.
Jesteś ostatnia.
Wkrótce wybije czwarta.
Chcę mieć to już za sobą.
Puszczaj!
Nie interesuje mnie to! Puszczaj!
Nie jesteś ani trochę ciekawa?
Toż to prawdziwy zamek!
Mało tego to gadatliwe dziecię
ma mnóstwo siły!
Może to początek pełnej przygód podróży?
Może zostałaś wrzucona do innego świata?
Nie interesuje cię to?
Nie.
Możesz spełnić swoje życzenie!
Zarzekam się, że twoje marzenie się ziści!
Marzenie?
Towarzysze na ciebie czekają.
Witaj.
Czekaliśmy na ciebie.
Jesteś ostatnia.
To dziecko...
Nazywajcie mnie Wilczą Damą.
Wilcza Dama mówiła,
że nie możemy zacząć, póki nie będzie siedmiu osób.
Trochę się naczekaliśmy.
Chyba z godzinę.
Co...
Co tu robicie?
Jak się tu dostaliście?
W ten sam sposób co ty.
Jedno z luster w domu się zaświeciło, chyba było połączone z tym miejscem.
Byłam pierwsza.
Następnie zjawiali się inni.
Niby coś tam nam wyjaśniono,
ale tak szczerze nadal nic nie rozumiem.
Wciąż nie rozumiecie?
Nie.
Ani trochę.
Powtórzę ostatni raz, więc się skupcie.
W zamku znajduje się mały pokój, do którego nikt nie może wejść.
To tak zwany Pokój Życzeń.
Jeśli uda wam się do niego dostać, będziecie mogli spełnić jedno wasze życzenie.
Jednakże tylko jedno z was może do niego wejść.
Czerwony Kapturek.
Wszyscy jesteśmy zbłąkanymi Czerwonymi Kapturkami.
Będziecie potrzebowali klucza, by wejść do Pokoju Życzeń.
Jeśli naprawdę posiadacie marzenie, które chcecie spełnić,
od dziś do 30 marca następnego roku
musicie znaleźć ukryty w zamku klucz.
Ale ja...
Właśnie, dużo tu niewiadomych.
O co chodzi z tym spełnianiem życzeń?
Czemu to my zostaliśmy zaproszeni?
Co za klucz i gdzie jesteśmy?
Cicho!
Przestańcie!
Nie wyjaśniłaś nam wszystkiego dokładnie.
Dlaczego my?
Za grosz w was wyobraźni.
Nie macie wrażenia, że zostaliście protagonistami tej opowieści?
Na drugim piętrze przygotowano dla was komnaty.
Macie szczęście!
Powinniście się cieszyć!
Denerwuje mnie to, jak mówisz.
Racja.
Zatem zapytam.
Nie posiadacie żadnych marzeń?
Nawet jeśli ich nie macie, to bez znaczenia.
Wygrywa ten, kto będzie pierwszy.
Kiedy ktoś z was znajdzie klucz i spełni swoje życzenie,
zabawa dobiegnie końca.
Zamek zostanie zamknięty,
a lustrzana droga zablokowana.
Jeśli nie chcecie, nie musicie szukać klucza.
Przepraszam...
Można tu przychodzić, kiedy się chce?
Są pewne ograniczenia.
Możecie tu przebywać między 9:00 a 17:00 czasu japońskiego.
Czyli w godzinach pracy urzędu skarbowego.
To jedyna zasada, której trzeba przestrzegać nade wszystko.
Jeśli nie wrócicie do domu przed siedemnastą,
pożre was wilk.
Że ty?
Prawdziwy wilk.
W dodatku naprawdę ogromny.
Możecie spróbować szczęścia, jeśli nie wierzycie.
Pożarcie oznacza śmierć.
Dodatkowo,
jeżeli choć jedna osoba złamie tę zasadę,
pozostali będą pociągnięci do odpowiedzialności zbiorowej.
Innymi słowy, wszyscy zostaną pożarci.
Podsumowując,
póki przestrzegacie limitu czasowego, możecie robić, co chcecie.
Jesteście tu mile widziani.
Mówiłaś, że...
Rany, już wpół do siedemnastej.
Zwiedzaliście zamek, próbując zabić czas?
Nie mamy już czasu, więc zostaniemy tutaj.
Co myślicie?
Jest znacznie lepiej niż w waszych domach, prawda?
Ta będzie nasza.
Mogę się dosiąść?
Zaraz wracam.
Przedstawcie się sobie.
Zniknęła!
To duch?
Bo ja wiem?
Może zacznę. Jestem Aki.
Chodzę do trzeciej gimnazjum, miło mi.
Miło cię poznać.
Nam też.
I mnie.
Kokoro,
jestem w pierwszej klasie.
Miło mi was poznać.
Jestem Fuka, druga gimnazjum.
Cześć.
Nazywam się Rion, pierwsza klasa.
Miło mi.
Mam na imię Subaru, chodzę do trzeciej klasy.
Fajnie was poznać.
Masamune, druga klasa.
Tak jak ten słynny dowódca, miecz i tego typu rzeczy.
Mam dosyć wysłuchiwania tego w kółko
i naprawdę tak mam na imię.
Ureshino!
Skąd takie imię?
To moje nazwisko!
W wolnym tłumaczeniu oznacza szczęśliwe pole.
Druga gimnazjum.
Wszyscy jesteśmy gimnazjalistami.
Co to było?
Ej!
Minutę przed siedemnastą usłyszycie sygnał do powrotu.
Pospieszcie się!
Bo zostaniecie pożarci!
Mamy wrócić, ale jak to zrobić?
Spójrz na imię nad lustrem.
To moje.
Czerwiec
Od tamtej pory nie byłam w zamku.
Ciekawe, jak się mają?
Przyjdź do mnie następnym razem.
Mogę? Jasne, przyjdę!
Ta czerwona parasolka jest śliczna.
Pasuje do ciebie, Moe.
Ej, zrobiłaś pracę domową?
Chodźmy.
Cała ty!
Jaka szkoda!
Co za biedactwo.
Mam pewne życzenie.
Życzenie, które chciałabym, żeby się spełniło.
Samotność jest przykra.
Choćby nie wiem co.
Dajesz!
Szlag by to!
Przegrałeś?
Znowu zdechłem.
Szkoda, że nie ma telewizora.
Mógłbym się z tobą zmierzyć, Subaru.
Nie ma tu prądu.
Po co ci telewizor?
Może mógłbyś się oderwać od tych swoich gierek, kiedy tu jesteśmy?
Cicho tam.
Co to jest?
Jakaś gra?
Bez prądu nie zadziała.
Może to automat?
Nuda.
Co tam masz? Miesięcznik z shogi?
To nie dla staruszków?
Jest całkiem ciekawy.
Jasne.
Mogę ci pożyczyć, jeśli chcesz.
Naprawdę?
Tata kupuje je, kiedy wyjeżdża na delegacje do Europy.
Wykłada literaturę dziecięcą na uniwersytecie.
Dziękuję.
Miło cię widzieć.
To twój drugi raz?
Jestem...
Nazywam się Kokoro.
Co z tobą? Przecież wiem.
Już wracasz?
Pa!
Kokoro!
Chodźcie, Kokoro przyszła.
Czekaliśmy na ciebie.
Super, że przyszłaś, Kokoro.
Dobrze cię widzieć.
Hej.
Ja...
Nie mogłam przyjść wcześniej.
Jasne.
Pozostali przychodzą tu dosyć często.
O tej porze najczęściej są prawie wszyscy.
Zwykle jestem później.
Dzisiaj przyszedłeś wcześniej.
W tygodniu mam zajęcia w klubie piłkarskim.
Dziś mamy wolne.
Zaraz pojawi się ktoś jeszcze.
Co tam, brygada?
Kokoro!
Teraz jesteśmy tu wszyscy.
Muszę coś zrobić w pokoju.
Już idziesz, Aki?
Dopiero co przyszedłem.
Hej, podzielę się z tobą ciasteczkami mamy!
Są naprawdę pyszne!
Ogarnij, gościu.
Jaki obciach.
Miałam wrażenie, że się spóźniłam,
ale przywitali mnie z otwartymi ramionami.
Jutro też tam pójdę.
Kokoro.
Chodź, chodź.
Musimy być cicho, bo po drugiej stronie są chłopcy.
Nie wszyscy, tylko Ureshino.
Nieważne, chodź.
Często przesiadujemy tu z Fuką.
Mamy stąd piękny widok na ogród.
Znalazłyśmy prześliczne filiżanki,
ale nie ma dostępu do wody i gazu.
Dlatego wszystkie napoje przynoszę ze sobą.
Proszę, napij się.
Dziękuję.
Jest świetna!
To herbata truskawkowa?
Tak.
Szaleję za herbatą truskawkową.
Zwiedzałyście może resztę zamku?
Nie musisz być taka nieśmiała.
Trochę się rozejrzałyśmy.
Dzień po tym, jak się tu pojawiliśmy, poszłyśmy z Fuką pozwiedzać.
Weszłyśmy na szczyt wieży...
i okazało się, że zamek jest całkowicie otoczony przez morze.
Szukałyśmy też klucza do Pokoju Życzeń, ale nic nie znalazłyśmy.
Ja...
Jakie życzenie chcecie...
Mam bardzo ładny pokój.
No, mój też jest całkiem, całkiem.
Fuka ma w swoim fortepian.
Chciałam zapytać, jakie życzenie chciałyby spełnić.
Ale nie potrafiłam.
Też nie chciałabym, żeby mnie o to zapytały.
Super spędzało się czas w zamku.
Nieważne, czy byłam z pozostałymi, czy sama.
Przychodziliśmy tam niemal codziennie.
Zastanawiałam się, czy żadne z nich nie uczęszcza do szkoły.
Nikt o to nie pytał i nikt nie poruszał tego tematu.
To bardzo kojące.
Lipiec
I jak? Dobre, nie?
Możesz się częstować, nie krępuj się.
Kokoro!
No chodź.
Usiądź sobie.
Też się poczęstuj, Kokoro.
Mama znowu upiekła ciastka.
Najlepsze zostawiłem dla ciebie.
Dzięki.
Rozdaje ciastka dziewczynom, które chce uwieść?
Kokoro, masz chłopaka albo kogoś, kto ci się podoba?
Hej!
Proszę, czyżby Ureshino zrezygnował z Aki dla Kokoro?
Dobrze cię znowu widzieć, Wilcza Damo.
Może poszukacie klucza zamiast zbijać bąki?
On nie istnieje.
Przeszukaliście już wszystko?
Choć skoro nie macie życzeń, nie ma to większego znaczenia.
Ty masz już życzenie, nie, Ureshino?
„Spójrz na mnie, Kokoro”.
Nie słyszałaś tego, prawda?
Prawda?
Idiota.
Zdechnij już, idiotko!
Sierpień
Byłem w domu na obiedzie.
Pozostali grają w planszówki na górze.
Czyli wszyscy przyjaciele zwracają się do ciebie per Fukuś,
nie wpadli na Funię?
Nie wiem.
Nawet moja mama mówi do mnie po prostu Fuka.
Rozumiem.
No to, no to...
FIZYKA
Część I
PODRĘCZNIK
O co tu chodzi?
Nic z tego nie rozumiem.
Nikogo nie ma.
To chyba pierwszy raz.
Co to?
Kokoro?
Wybacz, przestraszyłem cię.
Myślałam, że jestem sama.
Trwają wakacje, więc każdy ma coś do roboty.
Są zajęci?
Masamune wyjechał na wycieczkę z rodziną.
Fuka przez dwa tygodnie popołudniami chodzi na letnie zajęcia.
Ureshino też robi coś podobnego.
Rozumiem.
Hej!
Wracasz już?
Mam wrażenie, że ostatnio nikt tu nie przychodzi.
To przez wakacje?
Mają letnie zajęcia i takie tam.
Letnie zajęcia?
Co to takiego?
Dodatkowe lekcje, które pomagają w zrozumieniu tematów.
Jesteście niesamowici.
Też na nie chodzisz?
To dobrze.
Jakoś mnie to uspokoiło.
Nie obwiniam cię.
Cieszę się, że chcesz wyjść z domu.
Ostatnio wróciłam do domu w południe, ale nie było cię w pokoju.
Dlaczego wróciłaś?
Specjalnie?
To nie tak.
Nagle odwołano jedną z konferencji
i chciałam zjeść z tobą obiad.
Nie lubię być obserwowana.
Pani Kitajima,
wiesz, ta nauczycielka, która jest twoją wychowawczynią w szkole zaocznej,
znowu chciała z tobą porozmawiać.
To nie twoja wina, że nie chcesz chodzić do szkoły.
Na pewno coś się stało.
Zawsze ci to powtarzam,
dlatego...
Hej, skarbie.
Wcześnie dziś wróciłeś.
Czasem rozmawiamy z tatą...
No co, są wakacje.
Ale wiesz,
one już się skończyły.
Racja.
Nie dostaniesz bury od nauczycieli?
Zawsze jęczą, że nie wolno farbować włosów.
Wściubiają nos w nie swoje sprawy.
Nie przejmuję się tym.
Nawet ci pasuje.
Może też się przefarbuję?
Fuka, Kokoro, co myślicie?
Tylko...
Jeśli Fuka zrobi coś dziwnego,
ktoś tutaj chyba się wkurzy.
Nie sprezentowałeś ich Fuce?
Tych domowych ciasteczek twojej mamy?
Słuchajcie!
Od drugiego trymestru zamierzam chodzić do szkoły!
Nie mówiłem wam tego, bo podejrzewałem,
że nikt z was nie chodzi do szkoły.
Nie chcecie do niej chodzić, nie?
To głupie!
A jeszcze przed chwilą Aki mówiła, że może zostanie skrzyczana przez nauczyciela!
To bez sensu!
Nie mów takich rzeczy!
Robiliście ze mnie głupka?
Zawsze się ze mnie naśmiewaliście?
To nie tak.
Powiedziałam tak, ale w rzeczywistości jest na odwrót.
W końcu to tylko Ureshino.
Mam tego dosyć!
Nie siedzimy w tym razem?
Odrzuceni i znienawidzeni.
Nie posiadający przyjaciół.
Ty,
ty,
ty
i ty też!
Spokojnie, Ureshino.
A ty?
Czemu nie chodzisz do szkoły?
Gadaj!
Ale ja...
chodzę do szkoły.
Kłamiesz!
Nie kłamię.
Tylko...
to szkoła z internatem na Hawajach, a nie w Japonii.
Na Hawajach?
Serio uczysz się na Hawajach?
Pochodzisz stamtąd? To daleko.
Odległość nie ma tu znaczenia.
Przypomniało mi się,
Wilcza Dama mówiła,
że zamek jest otwarty między 9:00 a 17:00 czasu japońskiego.
Dlaczego akurat taka strefa czasowa?
Pewnie jesteś kujonem.
Nie jestem kujonem.
Egzaminy wstępne są dość proste.
Właściwie szkoła zachęca do grania w piłkę.
Wyjechałeś za granicę, żeby grać w nogę?
Powiedzmy.
Czemu to ukrywałeś?
Chciałeś nas oszukać?
Nie chciałem was oszukać.
Na początku myślałem, że wszyscy uczymy się za granicą.
Ale zmieniłem zdanie, kiedy podawaliście czas japoński.
Szczerze, nie obchodzi mnie, czy chodzicie do szkoły, czy nie.
Często przychodziłem wieczorami.
Ani trochę mnie to nie obchodzi!
Zrobię to, czego wy nie potraficie!
Pokażę, że jestem inny!
Pójdę do szkoły od drugiego trymestru!
Na razie!
Wrzesień
Wszystko w porządku?
Trochę przesadzili z opatrunkami.
Nie jest tak źle, jak wygląda.
Przyłączysz się, Ureshino?
Dawaj, dawaj.
Pograjmy, Ureshino.
Chodź.
To nie jest pierwszy raz.
W końcu mówimy o Ureshinie.
Podejrzewałam, że nie będzie to takie łatwe.
W gimnazjum poznał kilku chłopaków, których zapraszał do siebie,
ale stawali się wobec niego coraz agresywniejsi.
To nie tak, że ktoś mnie zastrasza.
Przyszedłem do szkoły po dłuższej nieobecności.
Czułem się niezręcznie, więc kiedy mnie zawołali,
przeprosiłem ich.
To nie ty powinieneś przepraszać.
Nauczyciele mówili, że chłopaki martwili się o mnie.
Ale ci powiedzieli, że nie chcą mieć nic ze mną wspólnego.
Wkurzyłem się i wygarnąłem im wszystko,
dlatego mnie pobili.
To jedyne miejsce, w którym może bezpiecznie przebywać.
Aki...
Bo wiesz,
ostatnio rzadko przychodzisz do zamku, nie?
To prawda.
Czemu?
Mam chłopaka.
Tylko nikomu nie mówcie.
Miło cię widzieć.
Jak się masz?
Dobrze.
Proszę.
Przyszłam tylko na chwilę, nie będę wchodzić.
Zastanawiałam się, czy nie lepiej będzie poczekać, aż twoja mama wróci,
ale chciałam porozmawiać z tobą na osobności.
Rozmawiam czasami z twoją mamą,
mówiłam, że możesz przyjść do szkoły, kiedy będziesz chciała.
Tylko...
Nie chcę tam iść.
Mama powiedziała,
że to nie moja wina.
To prawda?
Dlaczego?
Ponieważ
każdego dnia zaciekle walczysz, prawda, Kokoro?
Mogę cię jeszcze odwiedzić?
Tak.
To moja ulubiona czarna herbata.
Możesz spróbować, jeśli masz ochotę.
Chcesz?
Ślicznie dziękuję.
To do zobaczenia.
Październik
Super, że przyszliśmy dzisiaj wszyscy,
chciałem z wami pogadać,
o tym, co zamierzamy zrobić.
Mamy październik, więc zostało tylko pół roku.
Jeśli chodzi o klucz...
Szukaliśmy go z Masamune.
Przeszukiwałam kuchnię,
kiedy przez przypadek trafiłam na Masamune.
Tak się wkręciłaś,
że nie zauważyłaś, kiedy przyszedłem.
I kto to mówi?
Chłopak szukał go codziennie, jak nikogo nie było w pobliżu?
Niestety nie znaleźliśmy go.
Stwierdziłem, że najlepiej będzie rozdzielić się i poszukać.
Może i rywalizujemy ze sobą,
ale powinniśmy wyjawić,
jakie mamy życzenia, gdyby któreś z nas znalazło klucz.
Moglibyśmy zrobić losowanie albo zagrać w kamień, papier.
Nie sądziłam, że masz jakieś życzenie, Aki,
ani że Masamune potrafi być taki zdeterminowany.
Każdy ma marzenia, które chciałby spełnić, nie?
Nie mam nic przeciwko.
Też jestem za.
Skoro wszyscy się zgadzamy,
powinniśmy coś uzgodnić.
Nikt nie może użyć klucza
aż do końca marca.
Racja!
Szkoda byłoby rozstawać się z tym miejscem.
Co wy na to?
Najpierw ustalmy, którą część zamku przeszukamy.
Tu go nie ma.
Aki wspominała, że dokładnie przeszukała kuchnię.
Można jej wierzyć na słowo.
Co to?
Ten krzyżyk?
Też go zauważyłem.
Auć!
Wciąż boli cię ręka?
Czasem mnie pobolewa,
ale tylko jak ją prostuję.
Fukuś,
powiedziałem wiele złych rzeczy pod wpływem chwili.
Lubię przebywać w zamku.
Tutaj jestem naprawdę szczęśliwy.
Znów przestałeś chodzić do szkoły?
Tak.
Choć w mojej szkole zaocznej mam wspaniałą nauczycielkę.
Szkole zaocznej?
Zawsze pyta, co chciałbym teraz zrobić.
I wysłuchuje mnie z uwagą.
Naprawdę?
O nie.
Zbieramy się!
Rozumiem.
Cóż, dzisiaj i tak nie zdziałamy nic więcej.
Poszukamy go następnym razem.
Połączenie sił to bardzo dobry pomysł.
Dobrze was widzieć,
Czerwone Kapturki!
Zawsze pojawiasz się znikąd.
Zdaje się, że dobrze się bawicie, moje małe Czerwone Kapturki.
Dlatego się pojawiłam.
Coś nie tak?
Chcemy wspólnie znaleźć klucz.
Cieszę się, że sobie pomagacie.
Jestem z was dumna.
Jednakże zapomniałam wspomnieć o jednej ważnej rzeczy.
Kiedy któreś z was znajdzie klucz
i spełni swoje życzenie,
stracicie wszystkie wspomnienia związane z tym miejscem.
Czyli...
Zapomnicie zarówno o zamku,
jak i o swoich przeżyciach tutaj,
a także o tym, że kiedykolwiek się poznaliście,
o mnie i innych rzeczach.
Jeżeli do trzydziestego marca
nikt nie spełni swojego życzenia, wciąż będziecie o wszystkim pamiętać.
Zachowacie wspomnienia o tym, co tu przeżyliście.
Tylko od was zależy,
co uczynicie.
Więc...
Dla mnie to bez różnicy,
czy stracę wspomnienia, czy nie.
W rzeczywistości pewnie byśmy się nie spotkali.
Masz jakieś życzenie, Aki?
Ja...
Nie dogaduję się z jedną z koleżanek z klasy, Sanadą.
Niedługo po rozpoczęciu trymestru,
do mojej klasy przydzielono nową, śliczną uczennicę, Tojo.
Mieszkałyśmy po sąsiedzku, więc szybko się zaprzyjaźniłyśmy.
Sanada jest bardzo towarzyska,
wszyscy ją lubią i łatwo nawiązuje przyjaźnie.
Wybory
Była też ulubienicą nauczycieli.
Coś nie tak?
Obrzydzają mnie takie brzydule jak ty.
Wystarczy?
Chyba nie myślałaś, że wyzna ci miłość, co?
Coś sobie ubzdurałaś!
Nawet cię nie lubi!
Zdechnij już, idiotko!
W podstawówce ten sam chłopak powiedział mi, że mnie lubi.
Nic więcej.
Nie ignoruj nas, brzydulo!
Myślę, że po rozpoczęciu gimnazjum zaczął się spotykać z Sanadą.
Najstraszniejsze było to...
Kokoro Anzai!
Przez drzwi było widać cienie więcej niż dwóch osób.
Wyłaź!
Jesteś tam, nie?!
Czemu się chowasz?
Chodźmy od boku.
Może zobaczymy ją przez okno.
Jeśli zaraz nie wyjdziesz...
Co tam robisz?
Ukrywasz się?
Kokoro, pobawmy się razem.
Hej, wyjdź!
Nie ładnie jest odbijać czyjegoś chłopaka!
Sanada chce ci coś powiedzieć!
Nie siedź tam, wyłaź!
Ani drgnie.
Naprawdę tam jest?
Wyłaź!
To podłe.
Wychodź!
Tchórz!
Czemu nie chcesz wyjść?
Mamo, mamo, mamo!
Czemu?
Nie płacz, Sanada.
To ona uwiodła twojego chłopaka.
Zrobi to znowu, jeśli nie pokażemy, gdzie jej miejsce!
Nigdy ci nie wybaczę!
Wychodź!
Otwieraj!
Czemu tam siedzisz?
To okropne!
Nie musisz mi wybaczać,
ja nigdy ci nie wybaczę.
Strasznie się bałam.
Naprawdę myślałam, że chcą mnie zabić.
Kiedy się przebudziłam, w domu było ciemno,
a na zewnątrz już nikogo nie było.
Chwilę później wróciła mama.
Tylko że
nie potrafiłam jej o tym powiedzieć.
Nie wiem czemu.
Po tym incydencie
coraz rzadziej chodziłam do szkoły.
Już dobrze.
Jesteś naprawdę silna, Kokoro.
Już dobrze.
Zawsze chciałam to z siebie wyrzucić.
Chciałam, żeby ktoś mnie wysłuchał.
Myślałam, że bez Sanady wszystko stanie się lepsze.
Dlatego chciałam znaleźć klucz.
Życzyłabym sobie, żeby Sanada zniknęła z tego świata.
Ale...
Zapomniałabym wtedy o was wszystkich.
Nie wiem, co powinnam zrobić.
Postanowiliśmy, że dalej będziemy szukać klucza.
Listopad
Poruszyło się.
Mówisz o tym?
Nikt nie wie, jak to działa.
Ja chyba wiem.
Teraz to.
Pozytywka?
Co to, co to?
Stąd leci ta melodia?
Rion ją nakręcił.
Wygrywa „Träumerei”.
Czyli to stara pozytywka.
Jest śliczna.
Co się stało, Aki?!
Wszystko w porządku?
Co jest?
Aki...
Aki!
Sorki, nic mi nie jest.
Co z wami?
Twój mundurek...
Jesteś z Piątego Gimnazjum Yukishina?
Nareszcie to zauważyliście.
Wciąż nie mogę uwierzyć.
Nie wiedziałam, że wszyscy chodzicie to tego gimnazjum.
Też miałem tam uczęszczać,
ale poleciałem na Hawaje.
Nie wiedziałam, że w naszej szkole aż tylu uczniów opuszcza zajęcia.
Gdyby moje małe Czerwone Kapturki
porozmawiały ze sobą o tym, do jakich szkół chodzą, wiedziałyby od razu.
Długo wam to zajęło.
Chyba masz z tego ubaw.
Skądże.
Nie jestem taka spaczona.
W takim razie dlaczego to mówisz?
Czego od nas oczekujesz?
Nie mam wobec was żadnych oczekiwań.
Moją powinnością było oddanie wam zamku do dyspozycji
i danie możliwości odszukania klucza do Pokoju Życzeń.
Wszyscy mieszkamy gdzieś w tym mieście.
Trochę mnie to pociesza.
O boże.
Nie potrafiłam ci powiedzieć.
Naprawdę chciałam...
Nie miałam o tym bladego pojęcia.
Nic jej nie zrobiłam!
To nie takie proste!
Wiem.
Walczmy!
Poradzimy sobie z tym razem.
Kokoro.
Przepraszam. Naprawdę przepraszam.
Wybacz, że nic nie zauważyłam.
Grudzień
Dziękuję.
Dobrze cię widzieć, Kokoro.
Wszystko w porządku?
Naprawdę dobrze cię widzieć.
Miło, że twoja mama mnie zaprosiła.
Pani Kitajima nie mogła przyjść?
Problem tyczy się naszej szkoły.
Sanada wszystko mi opowiedziała.
Wygląda na to, że źle się zrozumiałyście.
Źle się zrozumiałyśmy?
Co myślisz o tym,
by spotkać się z Sanadą i z nią porozmawiać?
Panie Przystojniaku!
Pomachał nam!
Pan Ida naprawdę jest tępy.
No.
Jest taką osobą, przy której trzeba czytać między słowami.
Pewnie wielokrotnie sprawiła ci przez to przykrość,
ale naprawdę się o ciebie martwi.
Myślę...
Nie sądzę, że się o mnie martwi,
a nawet jeśli jest to prawda,
powiedziała tak dlatego, że pan ją skarcił.
Boi się, że nauczyciele ją znienawidzą.
Kokoro.
Lecz...
Powinien pan najpierw wysłuchać, co ma do powiedzenia Kokoro,
żeby porównać jej wersję z tym, co powiedziała panu Sanada.
Nie...
Po prostu chciałem, żeby porozmawiały.
Wystarczy tego.
Chciałabym, żeby następnym razem przyszedł pan z wicedyrektorem lub dyrektorem.
Niesamowity!
Wygląda przepysznie.
Sam piekłeś czy dostałeś od jakiejś dziewczyny?
Nie, mama go zrobiła.
Na każde urodziny piecze dla mnie tort.
Specjalnie przyleciała w tym roku,
żeby zrobić ciasto.
Już wyjechała?
Przyleciała na trzy dni, była zajęta.
Jasne.
To co, jemy?
Czas na ucztę!
Może zaprosimy też Wilczą Damę?
Dobry pomysł!
Wzywaliście?
Znowu to samo.
Mamy tort.
Moja mama go zrobiła.
Nawet Wilcza Dama ubrała się dziś odświętnie.
Rzeczywiście!
Uroczo!
Potrafisz jeść w tej masce?
Nie zjem z wami.
Jeśli chcecie się ze mną podzielić, wezmę porcję do swojej komnaty.
Myślałam, że nie będziesz chciała.
Lubisz słodycze, Wilcza Damo?
Muszę z wami o czymś pogadać.
Przyszlibyście do szkoły?
Proszę, tylko na jeden dzień w ostatnim trymestrze.
Moi rodzice nalegają, żebym zmienił szkołę,
ale mnie w zupełności wystarcza szkoła zaoczna.
Też chodzisz do szkoły zaocznej?
Czasami przychodzi tam jedna fajna nauczycielka.
Nauczycielka?
Może ma na nazwisko Kitajima?
Tak.
No jasne.
Tylko...
W szkole zaocznej nauczę się o wiele mniej
niż w zwykłej.
Chcesz pójść do prywatnej?
Przestałeś ufać zwykłym nauczycielom, nie?
Ojciec ma sporo kontaktów.
Poproszę, żeby pogadał z kim trzeba.
Też o tym myślałem.
Pewnie byłoby mi łatwiej, gdybym się przeniósł.
Problem w tym, że jeśli zmienisz szkołę, możesz stracić możliwość odwiedzania zamku.
Dlatego powiedziałem ojcu,
że jeszcze w ostatnim trymestrze chcę chodzić do Yukishiny.
Ale wtedy znowu...
Tylko na jeden dzień.
Nie proszę o nic więcej.
Błagam was.
Nie musicie iść na zajęcia.
Pójdźcie do biblioteki, pielęgniarki, gdziekolwiek.
Chcę dowiedzieć się, dlaczego uczymy się w tej samej szkole.
Może jesteśmy w stanie jakoś sobie pomóc?
Styczeń
Nie musisz brać urlopu.
Mam z tobą jednak pójść?
Dam radę.
Pójdę już.
Uważaj na siebie.
To nie będzie zwykły dzień w szkole.
Mam się spotkać z przyjaciółmi.
Moe.
Dlaczego?
Do Kokoro.
Pan Ida wspomniał mi, że przyjdziesz do szkoły.
Chciał, żebym napisała do ciebie list.
Naprawdę mnie nienawidzisz?
Chcę się z tobą spotkać i pogadać.
Wiem, że nadal się w nim podkochujesz,
ale zerwaliśmy w wakacje.
Jeśli wciąż coś do niego czujesz,
postaram się cię wesprzeć.
Pielęgniarka
Proszę, niech ktoś tam będzie! Ktokolwiek!
Anzai?
Wszystko w porządku?
Gdzie jest Masamune?
Przyszedł tu chłopak z drugiego roku?
Albo Fuka?
Może trzecioroczni, Aki lub Subaru?
Uspokój się, Anzai.
O kim mówisz?
A Ureshino z pierwszego roku?
Ma nietypowe nazwisko, na pewno pani kojarzy.
Prawda?
Nie ma nikogo o takim nazwisku na pierwszym roku.
Może skojarzę pozostałych, jak podasz mi ich nazwiska.
Nie znam ich.
Nie wiem, jak mają na nazwisko Fuka i Aki.
Kokoro?
Pani Kitajima!
Co pani tu robi?
Twoja mama powiedziała mi przez telefon, że poszłaś do szkoły.
Naprawdę?
Już ci lepiej?
Byłaś przed chwilą strasznie blada.
To przez ten list, prawda?
Wybacz, przeczytałam go, nie pytając o zgodę.
Nie musi pani...
Rozmawiałam z panem Idą.
To kłamstwa.
Powinnam od razu ci wszystko powiedzieć.
Wybacz, że przeze mnie cierpiałaś.
Proszę pani...
W korytarzu minęłam się z Moe Tojo.
Spojrzała w moją stronę, ale mnie zignorowała.
Myślałam, że chociaż powie: „Cieszę się, że przyszłaś”.
Ale przeszła obok mnie bez słowa.
Proszę pani, jeśli to ona...
A jeśli to Moe podrzuciła ten list?
Jeżeli Sanada kazała jej to zrobić...
Moe codziennie przynosiła mi notatki z zajęć.
Może tak naprawdę mnie nienawidzi?
Spokojnie.
To ona opowiedziała mi o całej sytuacji z Sanadą.
Była pewnie w takim szoku, że nie dała rady wydusić z siebie słowa.
Musisz mi uwierzyć na słowo.
Tojo naprawdę martwi się o ciebie.
Naprawdę?
Rion!
Pozostałych jeszcze nie ma?
Nie, sam przyszedłem przed chwilą.
Skorzystałem z przerwy między połówkami meczu,
ale nikt jeszcze się nie pojawił.
Jak poszło?
Nie spotkałam ich.
Nie wiem dlaczego,
ale żadne nie przyszło.
Właściwie to było tak,
jakby nigdy nie uczyli się w tym gimnazjum.
Co masz na myśli?
Nie wiem.
Dlatego chciałam tu przyjść i o to zapytać.
Jest szansa, że ten zamek,
lustra
i pozostali
tak naprawdę nie istnieją?
Ta myśl nie daje mi spokoju.
Jestem tutaj.
Stoję tuż przed tobą.
Nie jestem twoim wymysłem.
Pozostali też nim nie są.
Coś musiało się stać.
Jestem pewien, że nasze spotkanie w tym zamku
miało większe znaczenie.
Każdy z nas ma swoje własne problemy.
Ty też, Rion?
Jakie życzenie chciałbyś spełnić,
gdybyś znalazł klucz?
Chciałbym...
Chciałbym, żeby moja siostra mogła żyć.
Zmarła, kiedy byłem w podstawówce.
Była chora.
Wybacz, nie chciałem cię zamartwiać.
Nie powinienem tego mówić.
Przez chwilę naprawdę chciałem znaleźć klucz.
Ale trochę mi przeszło.
Moje życzenie...
jest takie płytkie.
Muszę wracać.
Też muszę wrócić, mama na mnie czeka.
Tylko jedna rzecz wydaje się fałszywa.
To, że Wilcza Dama nazywa nas Czerwonymi Kapturkami.
Dlaczego nie przyszłaś, Kokoro?
To nie tak, byłam tam!
Mówisz to samo co wszyscy, nie?
Naprawdę przyszłam!
Ja też.
I ja.
I nie spotkaliście się?
Powiedziano mi, że nie ma dziewczyny na pierwszym roku o imieniu Kokoro.
Miałam podobnie.
Zapytałam o ciebie, bo masz rzadkie nazwisko.
I też nic.
Co to ma znaczyć?
Poszedłem nawet do klasy Masamune,
ale mówili, że nie ma tam nikogo takiego.
Masamune jeszcze nie przyszedł?
Czekaliśmy na niego,
ale ani następnego, ani kolejnego dnia
Masamune się nie pojawił.
Przyszedł, kiedy już myśleliśmy, że więcej go nie zobaczymy.
Luty
Jest tylko jedna możliwość,
żyjemy w równoległych światach.
Światy równoległe? Jak w jakiejś powieści fantastyczno-naukowej?
Albo grze...
Tak jakby
każdy z nas uczył się w innej Yukishinie.
Mamy własne światy.
Innymi słowy...
Tłumacząc łopatologicznie,
można to porównać do ogromnego drzewa,
którego gałęzie będą symbolizować nasze światy.
Są do siebie podobne, bo wyrastają z tego samego drzewa,
lecz czymś się od siebie różnią.
W moim świecie nie istnieje Subaru.
U Aki nie ma Fuki ani Kokoro.
Dlatego nie mogliśmy się spotkać?
Bardzo możliwe.
Coś podobnego jak w GW.
GW?
Nie znacie tego?
Gwiezdne Wrota.
Najnowsza gra od Nagahisy.
To mój znajomy, więc mogłem zagrać w demo.
Nagahisa?
Rokuren Nagahisa.
Geniusz, który założył UNIZON.
Naprawdę go nie znacie?
Serio żyjecie pod kamieniem.
Ja kojarzę!
Gra była tak popularna, że zrobili z niej film, nie?
Co ty pleciesz?
Ale...
Wszystkiemu się przysłuchujesz, nie, Wilcza Damo?!
Prawda jest tylko jedna!
Racja?
O czym mówisz?
Jesteś taki nieokrzesany.
Wszystko słyszałaś, nie? Mów!
Całkowicie się mylisz.
To niesamowite, że wymyśliłeś tak dopracowany koncept.
Ale powinieneś go zredefiniować.
Przecież nasze światy są do siebie podobne, ale czymś się różnią,
nie potrafimy spotkać się w rzeczywistości.
Jakim cudem to nie miałyby być światy równoległe?
Kto powiedział, że nie możecie się spotkać w prawdziwym świecie?
A możemy?
Wciąż tego nie odkryliście?
Ruszcie makówkami!
Od początku daję wam wskazówki.
I tak już zbyt wiele wam podpowiedziałam.
Mówisz o kluczu?
Dlaczego pod moim łóżkiem jest krzyżyk?
Pojawił się znikąd. To coś znaczy?
W moim pokoju też jest, ale pod stołem.
Myślałam, że to zwykły krzyżyk.
Znalazłem też jeden w wannie.
Zastawiałem się, po co tu wanna, skoro nie ma dopływu wody.
Więc zerknąłem.
Jeden był też w piecyku.
I w szafce w kuchni.
Rzeczywiście.
W szafie w moim pokoju też jest.
Sześć, tak?
Może jest ich więcej?
To ta wskazówka?
Pomyślcie.
To jednocześnie wasza misja i wyjątkowa umiejętność.
Nie odnajdziecie klucza...
czy go znajdziecie...
i spełnicie życzenie...
zależy wyłącznie od was.
Kokoro
Przepraszam
Moe Tojo
Marzec
Nie ma po nim śladu.
Kończy nam się czas.
Zostały tylko dwa tygodnie na granie.
Gdyby nie Masamune,
nie wiedziałbym, że granie w gry jest takie fajne.
Zaskoczyło mnie, jak bardzo potrafią być złożone.
Coraz trudniej mi nadążyć za RPG-ami i slasherami.
Nie wiem, jak to ogarniasz.
Zainteresowałem się komputerami i informatyką.
Chcę pójść do liceum, żeby uczyć się w tym kierunku.
W zeszłym miesiącu zdałem egzaminy wstępne.
Dostałem się do zaocznego technikum.
Sorki, że dopiero teraz wam o tym mówię.
Długo się przygotowywałeś do egzaminów?
Tak, musiałem trochę przysiąść.
Nie spodziewałam się tego.
Też zmieniam budę.
Naprawdę?
Tata znalazł świetną szkołę prywatną.
Zdałem egzamin wstępny i wczoraj oficjalnie mnie przyjęto.
To super.
Właściwie również przymierzam się do zmiany szkoły.
Tato pracuje w pobliżu, więc nie ma mowy o przeprowadzce,
ale po rozmowie z mamą
stwierdziliśmy, że mógłbym uczyć się za granicą.
Za granicą? Ekstra!
Wciąż jeszcze nie podjęłam decyzji.
Rodzice zachęcają mnie do zmiany szkoły, ale sama już nie wiem...
Fuka częściej gra na fortepianie.
Mówi, że sprawia jej to więcej radości niż wcześniej.
Ciekawe, czy pójdzie do szkoły muzycznej.
Pewnie tak.
Będę powtarzać klasę.
Wszyscy mówią, że powinnam to zrobić.
Nic dziwnego, w końcu w ogóle się nie uczyłam.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Przyszłyśmy trochę wcześniej, bo miałyśmy ochotę na hamburgera.
Jak się czujesz? Wszystko dobrze?
Czasami można sobie pozwolić na wypad do takiego miejsca.
Mów, jeśli coś będzie nie tak.
Rozmawiałam kilkakrotnie z twoją mamą
i raz z obojgiem rodziców o twojej przyszłości.
Naprawdę?
Chcemy wybrać rozwiązanie, które według ciebie będzie najlepsze.
Jeśli chcesz zmienić szkołę, możesz pójść do gimnazjum w innym okręgu,
ale nie musisz tego robić.
Obiecano nam, że ty i Sanada traficie do różnych klas.
Serio?
Już od dłuższego czasu rozmawiałam z dyrektorem.
To dla nas priorytet.
Co z przyjaciółkami Sanady?
Masz na myśli Toyosakę, Maedę i Nakayamę, które są z wami w klasie?
Też zostaną rozdzielone.
Chcemy również złożyć petycję o zmianę wychowawcy.
Przepraszam, a...
Co z Moe Tojo?
Po raz kolejny chce zmienić szkołę.
Wiesz, że jej ojciec jest wykładowcą na uniwersytecie.
W kwietniu przenosi się na uczelnię w Nagoi.
Jeśli chcesz, możesz wcześniej odwiedzić to drugie gimnazjum.
Ale nie musisz się zmuszać do chodzenia do szkoły, jeśli naprawdę nie chcesz.
Zarówno ja, jak i twoja mama uważamy, że nie musisz chodzić do szkoły, jeżeli czujesz się do tego zmuszona.
Możesz uczęszczać tylko do szkoły zaocznej.
Masz wiele możliwości.
Pamiętaj, że nie jesteś sama.
Zastanówmy się razem, co będzie najlepsze.
Dziękujemy za odwiedziny w CAREO, życzymy udanych zakupów.
Urocze.
Kupić ci?
Pójdziemy jeszcze do spożywczaka?
Chcę wziąć przekąski.
Jasne.
Przyjęcie pożegnalne
Jutro ostatni dzień w zamku.
Przygotowałam wszystko na imprezę pożegnalną.
Myślę,
że wszystkie dzieci, które z jakiegoś powodu nie chodziły do szkoły,
również spędzały kiedyś czas w Lustrzanym Zamku z Wilczą Damą.
Nikt nigdy się o tym nie dowiedział, ponieważ dzieci o wszystkim zapomniały,
gdy któreś znalazło klucz i spełniło swoje życzenie.
Nawet jeśli nie ziści się moje marzenie,
cieszę się, że mogłam tam być.
Naprawdę jestem za to wdzięczna.
Mogę posprzątać, Kokoro?
Nie jesteś w pracy, mamo?
Dziś przyjadą fachowcy od klimatyzacji.
Idę dopiero na popołudnie.
To jak?
Sama posprzątam.
Chcesz do mnie wpaść?
Dobrze, że jednak kupiłam dwa.
Który smak wolisz?
Wezmę ten.
Wiesz...
Dziękuję, że zostawiłaś mi tamten liścik.
Naprawdę zmieniasz znów szkołę?
Wybacz.
Nie szkodzi.
Na początku semestru, gdy zobaczyłyśmy się w szatni,
z całego serca chciałam z tobą pogadać, ale nie potrafiłam.
Sytuacja była wtedy dość delikatna.
Delikatna?
Sanada i jej przyjaciółeczki mnie wykluczyły.
Bałam się, że coś ci zrobią,
jeśli dowiedzą się, że rozmawiałyśmy.
Dlaczego?
Sama nie wiem.
Chyba udało mi się je zwieść,
żeby myślały, że ich nie lubię.
Gadały, że uwiodłam chłopaka Nakayamy.
Wyzywały mnie od jędz.
Zresztą nieważne.
I tak nimi gardzę.
Są zaślepione miłostkami i widzą tylko czubek własnego nosa,
dziecinne i niezbyt bystre.
Nawet za dziesięć czy dwadzieścia lat wciąż takie będą.
Życie je zrewiduje.
Niesamowite.
Po raz pierwszy słyszę od ciebie coś takiego.
Rozczarowałam cię?
Wręcz przeciwnie.
To dobrze.
Teraz ja jestem osobą, której najbardziej nienawidzą i chcą wykluczyć.
Na pewno cię obserwowały, kiedy byłaś w szkole,
tylko po to, żeby mnie odizolować.
To nie...
Coś takiego...
Właśnie tak to działa.
To głupie, nie?
Przecież to tylko szkoła.
Tylko szkoła?
Nie poddawaj się, Kokoro.
Wszędzie możesz spotkać takich ludzi.
Nawet w nowej szkole.
Muszę reagować, jeśli mi się to nie podoba.
Ty też tak zrób.
Kiedy zobaczę, że ktoś jest wyśmiewany,
na pewno mu pomogę.
Ten obrazek z wilkiem...
Pochodzi z baśni „O wilku i siedmiu koźlątkach”.
Siedmiu?
Przepraszam, niedługo go oddam.
Spokojnie,
wyjeżdżam dopiero pojutrze.
Dzięki, pa!
Czemu? Czemu?
Odpowiedz mi, Wilcza Damo!
Dlaczego to się stało?
Proszę!
Kokoro!
Rion!
Kokoro!
Co się dzieje?
Coś się stało?
Aki złamała zasadę.
Nie wróciła do siedemnastej.
Pożarł ją wilk.
Nas też pożre.
W ramach wspólnej odpowiedzialności...
...chcieliśmy wrócić w ostatniej chwili...
...lecz lustra cofnęły nas do zamku.
Co? Co się stało?
Powiedzcie!
Kokoro, tylko w tobie nadzieja!
Znajdź klucz i uratuj Aki!
Rion, myślę, że ten obraz podpowiada, gdzie znajduje się klucz.
Klucz jest w...
Dlaczego to zrobiłaś, Aki?
Dlaczego złamałaś zasadę?
Wszystko będzie dobrze.
Uratuję Aki i pozostałych.
Musi mi się udać!
Pierwsze koźlątko skryło się pod stołem.
Fuka!
Drugie po łóżkiem.
Trzecie w szafie.
Czwarte w piecyku.
Piąte w kuchennej szafce.
Szóste w wannie.
Wilcza Damo!
Słyszysz mnie?
Siódme koźlątko dobrze się ukryło.
W najmniej dostępnym miejscu,
gdzie nikt by go nie odnalazł.
Kiedy pozostałe koźlątka kryły się w widocznych miejscach,
ostatnie mogło wskoczyć do zegara.
Wilcza Damo!
To tu znajduje się klucz do Pokoju Życzeń, prawda?
Muramasa!
Śmierdzący kłamczuch!
Muramasa!
Serio chcesz kłamać nam prosto w oczy?
Muramasa!
Właściwie tę grę zaprojektował mój znajomy.
Mam znajomego, który projektuje gry.
To nie jego wina.
Szkoły publiczne nadal są bardzo zawodne.
Naprawdę musi chodzić do szkoły?
Żadne z nich się nie pojawi!
Spokojnie, twoi przyjaciele muszą mieć jakieś kłopoty.
Pani Kitajima!
Patrzcie, kto przylazł.
Serio? Co on tu robi?
Znowu coś żre, obrzydliwe.
Wracają już ptaki wędrowne?
Ciekawe, czy znajdzie swoich przyjaciół.
Haruka!
Mamo!
Pani Kitajima też przyszła?
Twoi znajomi jeszcze się nie pojawili?
Ciągle na nich czekasz?
Suba, chodź szybko, bo wystygnie!
Rany, co to za fryzura?
Wykapany tatuś, zupełnie jak jego brat.
Myślę, że Fuka jest geniuszem!
Fuka też znała panią Kitajimę.
Co się stało, Aki?
Lubisz grać na fortepianie?
Mam z tego frajdę.
W głębi serca naprawdę to lubię.
Musiałaś dużo się uczyć.
„Puk, puk, to wasza mama”.
„Nie otworzymy! Tyś wilk”!
„To wasza mama”!
„Mama nie ma takiego głosu”!
Wiesz, Rion, jeśli mnie już nie będzie,
poproszę boga, żeby spełnił każde twoje życzenie.
Chcę chodzić z tobą do szkoły!
Będę w gimnazjum, gdy ty pójdziesz do podstawówki.
Poczekaj na mnie!
Dziękuję ci.
Też chciałabym chodzić z tobą do szkoły.
Dobrze, że tobie nic nie dolega.
Studia zagraniczne
Babciu, to Atsushi.
Mój chłopak.
Czego?
Twoja matka jeszcze nie wróciła.
Atsushi!
Pomóż mi, Atsushi!
Pomóż mi! Proszę...
Czterdzieści jeden,
trzydzieści trzy,
dwadzieścia cztery,
czterdzieści cztery.
Chcesz to zgłosić? Wciąż jesteś tylko dzieckiem!
Wszystko w porządku?
Pozwoliłaś mi przejść przez lusterko mamy?
Byłaś w opałach.
Co się stało, Aki?
Nikt nie przyjdzie.
W szkole zaczną gadać,
a nie chcę przebywać w domu.
Co mam zrobić?
Chciałabym znaleźć klucz.
Gdybym go miała,
chciałabym, żeby umarł.
Nie mam już dokąd pójść.
Nie chcę wracać.
W pokoju też jej nie ma.
Gdzie jesteś, Aki?
Aki!
Już prawie siedemnasta!
Nie mamy wyboru, wracajmy.
Co jest?
Wybaczcie mi.
Kokoro, tylko w tobie nadzieja!
Znajdź klucz i uratuj Aki!
Klucz jest w...
Wszystko widziałaś?
Wilcza Damo!
Gdzie Aki? Gdzie oni są?
Zostali pożarci w ramach wspólnej odpowiedzialności.
Nie mogłam nic na to poradzić.
Nie można powstrzymać kary, jeżeli zostały złamane zasady.
Takie są prawa tego miejsca.
Wszystko ma swoją cenę.
Ale...
Nie było cię w zamku, więc możesz wrócić.
Nie cieszysz się?
Krzyżyki, które zebrałaś, to ich nagrobki.
Dzięki temu mogłaś zobaczyć fragmenty wspomnień.
Tylko od ciebie zależy, w jaki sposób wykorzystasz klucz.
Jeszcze się zobaczymy, prawda?
To zależy od ciebie.
Aki jest w Pokoju Życzeń.
Chcę...
Chcę uratować Aki!
Potraktuj to tak, jakby nie złamała zasad!
Nie uciekaj, Aki!
Chodź, proszę!
Jeszcze się spotkamy!
Dajmy z siebie wszystko, żeby dorosnąć i uratować siebie nawzajem!
Dlatego nie rezygnuj z życia!
Będę na ciebie czekać,
aż do mnie przyjdziesz jako dorosła osoba!
Każde z nas znajduje się w zupełnie innym roku,
ale wszyscy uczymy się w Piątym Gimnazjum Yukishina.
Przepraszam, Kokoro.
Nie, wszystko w porządku!
Aki!
Rion!
Chodź, Aki!
Czekamy na ciebie!
Chodź, Aki!
Już wszystko dobrze.
Jesteście!
Aki!
Na znak!
Ciągnąć!
Przepraszam, przepraszam.
Ja...
Aki...
Aki.
Tak się cieszę.
Dobra robota.
Wilcza Dama.
Subaru i Ureshina dzielą czterdzieści dwa lata różnicy?
Rzeczywiście...
Dwa tysiące dwudziesty siódmy,
jesteś z przyszłości?
W którym roku się urodziłeś?
W dwa tysiące trzynastym.
Jesteś osiem lat młodszy ode mnie.
Nawet w tak odległej przyszłości
są takie osoby jak my.
Ale wiecie,
dzięki Lustrzanemu Zamkowi
możemy sobie pomóc.
Nawet jak o wszystkim zapomnimy.
Prawie wszystkie daty różnią się o siedem lat.
Racja.
Ale tu
różnica wynosi czternaście lat.
Brakuje...
Tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewiątego.
Był ktoś jeszcze, kto się nie pojawił?
Nie, każdy z nas reprezentuje jedno z siedmiu koźlątek.
I dzieli nas siedem lat różnicy.
Siódemka musi być w jakiś sposób szczególna.
Na pierwszy rzut oka wszyscy jesteśmy gimnazjalistami,
ale w dalekiej przeszłości i przyszłości.
To trochę dziwne.
Też się zastanawiacie, dlaczego do tej pory tego nie zauważyliśmy?
Tylko Kokoro i Rion są z tego samego czasu.
Rion nie uczy się w Yukishinie.
Może jestem tu, bo chciałem tam pójść.
Chciałem mieć przyjaciół w Japonii, no i żebym mógł cię poznać,
Kokoro.
Dzieli nas różnica czasu
i nie wiemy, w jakich miastach mieszkamy.
To bez znaczenia.
I tak o wszystkim zapomnimy.
W końcu jesteście cicho.
To już, Wilcza Damo?
Nie możemy zostać?
Przykro mi.
Jutro rano zamek zostanie zapieczętowany.
Zapomnicie o wszystkim, co tu się wydarzyło.
Zabierzcie swoje rzeczy.
Nie ma na co czekać.
Musimy się spieszyć.
Muszę zabrać zeszyty nutowe i podręczniki.
A ja kosmetyczkę.
I gry Nagahisa Rokurena.
Siostrzyczko!
Jutro, w dzień zapieczętowania zamku, przypadnie rocznica twojej śmierci.
Chciałem życzyć sobie,
żebyś mogła żyć.
Ten zamek wygląda zupełnie jak tamten domek dla lalek, nie?
Nie pojawił się nikt z dziewięćdziesiąt dziewiątego, a ty wtedy się urodziłaś, prawda?
Też chciałaś iść do Yukishiny, ale nie zdążyłaś.
Zastanawiałem się,
czy moja zmarła siostrzyczka chciała mnie zobaczyć.
Potem zrozumiałem,
że to tu zamknęła się przed bólem, jakiego doświadczyła w szpitalu.
Nawet teraz
moja siostra jest ze sześcioletnim mną w szpitalu.
Spędziła ostatni rok swojego życia z nami
w tym zamku, który był domem dla lalek.
Wyglądasz jak mała dziewczynka.
Musiałaś mieć sześć lub siedem lat, gdy byłaś jeszcze zdrowa.
Mam rację?
Siostrzyczko?
Już czas.
Subaru Nagisa.
Akiko Inoue.
Rion Mizumori.
Kokoro Anzai.
Fuka Hasegawa.
Haruka Ureshino.
Aasu Masamune.
Masamune to nazwisko?
Masz na imię Aasu?
Jest lamerskie.
A Ureshino to Haruka.
Dziewczęce imię, ale je lubię.
Subaru Nagisa.
Tak, noszę to samo nazwisko co Rokuren.
Fuukoś, jeśli uda nam się spotkać w prawdziwym życiu...
Ale przecież się nie rozpoznamy.
I tak
zakocham się w tobie od pierwszego wejrzenia!
Dlatego...
Zostanę projektantem gier.
Będziesz mógł się tym chwalić.
Kokoro.
Dziękuję, że mnie uratowałaś.
Nie trzeba.
Aki...
Naprawdę będę na ciebie czekać.
Chciałabym cię spotkać za te czternaście lat.
Spotkajmy się!
Dobrze!
Trzymajcie się!
Pa.
Na razie!
Chciałabym się z wami spotkać.
Bajo.
Pa.
Znajdę jakiś sposób, siostrzyczko.
Postaram się jakoś to załatwić.
Postawię się, jeśli coś mi się nie będzie podobało.
Nawet mamie.
Mogę mieć jeszcze jedno życzenie?
Chcę pamiętać.
Chcę pamiętać o nich i o Wilczej Damie.
Nie da rady, co?
Zajmę się tym.
Chcę, żeby siostrzyczka poszła ze mną do szkoły.
Pragnę, żebyśmy uczyli się razem.
Dziękuję.
Żegnajcie.
Pani Inoue!
No tak, zapomniałam.
Pani Akiko Kitajimo.
To pani nowy identyfikator?
Tak, jak wygląda?
Kitajima
Piękny jak pierścionek.
Pierścionek?
Dzień dobry.
Kokoro Anzai, zgadza się?
Jestem Kitajima.
Mogę się przysiąść?
Uczęszczasz do Piątego Gimnazjum Yukishina, prawda?
Tak.
Też tam się uczyłam.
Jasne.
Już dobrze.
Już wszystko dobrze.
Jestem już dorosła, Kokoro.
7 kwietnia 2006
Masz ochotę na jakiś obiad?
Gołąbki.
Dobra, będą gołąbki.
Pamiętaj, że nic na siłę.
Możesz wrócić, jeśli coś będzie nie tak.
Dobrze, pa.
Trzymaj się.
Hej!
Jesteśmy w tej samej klasie, nie?
Jestem Mizumori.
Rion Mizumori.
Chodźmy.
Dziękujemy za seans z naszymi napisami i zapraszamy na Discorda: discord.gg/demosubs
Tłumaczenie: Luxienne
Korekta: Rie
Typesetting: MatMovie