Tak jest!
Ji Sooheon, szmaciarzu. Już po tobie.
Zawszony kundel!
Szmato jedna!
ZACZYNA SIĘ PRAWDZIWA ZABAWA!
To nie fair. Używa kul.
Ale bohater zawsze wygra.
- Joongkyung ma niesprawną nogę. - No.
Zapłacisz mi za tę stopę, gnojku!
Sukinsyn…
O Boże…
Zdjął mu!
SEOK JAEBUM? CZY OSUNG I JAEBUM TO NIE KOLEDZY?
Osung.
Udana transmisja?
Cholera.
20 MINUT WCZEŚNIEJ
Tak, jedziemy tam, gdzie mówiłaś.
Właśnie minęliśmy sklep.
W lewo.
Pojedźcie prosto i zobaczycie przyczepę.
Dobra, dzięki, Sunha.
Jasna sprawa.
Co robimy? Wszystko przeze mnie.
Nie, Sunha. To nie twoja wina.
Winę ponoszą Sa Joongkyung i Gi Osung.
Chanmi dotrze do Sooheona, zanim coś się stanie, prawda?
Ji Sooheon!
Jaebum.
Nie wybaczę ci tego.
O cholera.
Ty!
Co się dzieje? To nie był ten drań Sooheon!
Gliny jadą. Spadamy.
Cholera, trzymaj się.
Ja pierdzielę!
Gi Osung.
Chyba masz nam coś do wyjaśnienia.
Kuźwa.
Jaebum.
Ty poharatałeś mi stopę?
- Wiem, że to nie ty. - A co?
Czekałeś na innego?
Chcesz wąchać kwiatki od spodu, szujo?
Kto to był?
Na kogo czekałeś?
Nie twój interes.
Przestańcie.
Transmisja się skończyła.
Jedziemy na komendę.
Osung musiał nawalić.
Ty.
Podaj mi maskę.
Co z tobą? Zabieram ten dowód.
Wypad stąd. Przyczepa zostanie zabezpieczona.
SZPITAL NEUNGHWA SALA POGRZEBOWA
To Gi Osung zaplanował wczorajsze zdarzenie.
Miał kilku pomocników przy transmisji,
czyli Sa Joongkyunga, jego kuzyna i znajomego.
Kuzyn i znajomy Sa Joongkyunga byli już notowani.
Pozwoliłam piątce zamieszanym
wrócić do domu i kazałam stawić się rano na komendzie.
Co z nimi?
Po co, u licha, zgrywają gliniarzy?
Panie komendancie, oni się nie bawili.
Zamierzali złapać sprawcę
i ujawnić innym jego tożsamość.
Przecież wiem!
Osung zastawił pułapkę na sprawcę,
poustawiał kamery i w ogóle, tak?
Gi Osung zdaje się sporo wiedzieć na temat ostatnich wydarzeń.
Czy pani sugeruje
jakiś związek z morderstwem w warsztacie?
Takie mam podejrzenia.
Dam znać po śledztwie.
KOMENDANT POLICJI W YONGTAN GI WANGDO
Jin.
Co tam?
Pamiętasz chłopaka w masce?
Seoka Jaebuma?
Syn szefa Grupy Seungpil. Rodzina multimilionerów.
- No i co? - Jest z dwoma prawnikami.
Chodźmy.
Detektyw Jin Sojung.
My pana reprezentujemy.
- Dzień dobry. - Chodźmy do środka.
Proszę pana.
Chciałbym odpowiadać sam.
Nie ma potrzeby. Nie musisz czuć presji.
- My tylko będziemy słuchać. - Bez obaw.
Oczywiście. Skoro to nic takiego, wolałbym pójść tam sam.
Czy mogę, pani detektyw?
Od miesiąca wiem, że Sa Joongkyung mieszka w przyczepie.
Skąd?
Widziałem, jak tam siedzi i pali, kiedy przejeżdżałem obok.
Masz prawo jazdy?
Tak.
Nie jestem nieletni.
Pojechałeś tam samochodem?
Nie, taksówką.
Ponieważ piłem w pobliskim parku.
Oglądałem transmisję,
kiedy pojawił się Sa Joongkyung.
Wtedy pomyślałem, że Gi Osung zorganizował szopkę.
Potem poczułem
taką silną potrzebę,
żeby ukarać Sa Joongkyunga jak zrobiłby to prawdziwy bohater.
Wie pani, o kim mówię?
O tym bohaterze, który zmiażdżył stopę Sa Joongkyunga.
Nie chciałem stracić szansy na ten tytuł,
więc pojechałem tam taksówką.
A maska?
Zawsze nosisz przy sobie maskę?
Oczywiście, że nie.
Znalazłem ją na drodze.
Maskę?
Tak.
Pomyślałem, że będzie pasować do roli.
Założyłem maskę i poszedłem do przyczepy.
Wiedziałem, że Osung mi pomoże, jeśli coś pójdzie nie tak.
Dalej sądzisz, że tamto zdarzenie
pasuje do zgrywania bohatera?
Wie pani…
Nigdy nie sądziłem, że Osung zrobi taką minę.
Gdy zdjąłem maskę, Osung wyglądał na bardzo zdziwionego.
Potem na wściekłego.
Wtedy pomyślałem…
że może to nie był żart.
Taki mi przyszło na myśl.
Pani detektyw.
Chciałem o coś zapytać.
Czy to będzie traktowane jak przestępstwo?
Właśnie to próbujemy ustalić.
Rozumiem.
Seok Jaebum, czy możesz mi wyjaśnić,
dlaczego powtarzasz klasę?
Nie ma to związku z wczorajszym zdarzeniem,
ale powiem pani.
Miałem wypadek samochodowy.
Spędziłem pół roku w szpitalu.
Straciłem część wspomnień.
Chciałem się zemścić na gościu, który tak mi załatwił stopę.
Takie myślenie to nie przestępstwo, co?
Nie rozumiesz, co mówię?
Pytałem, skąd wiedziałeś, że on przyjdzie do twojej przyczepy.
Wie pan, rzuca się przynętę
i kto wie, kogo się złapie.
Rzuca się i czeka.
Co to była za przynęta?
Przynęta?
Sa Joongkyung.
Ty nie mogłeś nią być.
Już raz zostałeś ukarany.
Po co miałby znowu cię karać?
- No… - Min Sunha.
Wiem, że znowu ją nękasz.
Jeśli znowu zaczniesz ją nękać, bohater po ciebie wróci.
Taką miałeś przynętę, co?
Nie do końca rozumiem.
Dlaczego Gi Osung pomagał?
Zaproponował, żeby złapać bohatera.
Dlaczego chciał złapać bohatera? Zrobił coś Gi Osungowi?
Bo ja wiem?
Powiedział, że fajnie byłoby zrobić transmisję
i spytał mnie.
Czyli Gi Osung wie, kto jest bohaterem.
Skoro chciał go zdemaskować podczas transmisji.
Mówiłem, że nie wiem.
Co twój kuzyn gangster robił podczas transmisji?
Nadawaliście z jego wozu.
Pomagał młodszemu kuzynowi.
Nie czujesz, że Gi Osung cię wykorzystał?
Bo ja wiem?
Byłem nieostrożny.
Po raz ostatni robię coś takiego.
Nie chcemy przeprosin. Powiedz, co zaszło.
Sądzimy, że to nie był żart.
Chciałem zyskać popularność wśród innych.
Spodobałoby im się?
Słucham?
Gdybyś ujawnił bohatera. Spodobałoby im się to?
Uwielbiają go.
Mogłeś narazić go na aresztowanie.
Inni uczniowie nie oskarżyliby cię, że doprowadziłeś do jego aresztowania?
Uzyskałbyś rezultat odwrotny od oczekiwanego.
Na pewno o tym wiesz.
Nie brałem tego pod uwagę.
Chciałeś, żebyśmy zgarnęli bohatera,
choć ryzykowałeś, że cię obwinią.
Bez przesady.
To nieprawda.
Co pomyślałeś o Seoku Jaebumie w masce?
O tym, jak wparował?
Pan jego zapyta.
Pytam o twoje myśli.
Nie spodziewałem się.
Ale było zabawnie.
Dlatego mówię, że to dla zabawy.
Ale na transmisji nie bawiłeś się zbyt dobrze.
Miałeś ciekawą minę, kiedy zdjąłeś maskę Seoka Jaebuma.
Wyglądałeś na wściekłego.
Byłem w szoku.
Kogo się spodziewałeś?
Czyją twarz chciałeś tam pokazać?
Nikogo się nie spodziewałem.
Pamiętasz morderstwo Parka Wonseoka?
Twoja szkoła, twój rocznik.
Naturalnie.
Oraz sprawę Joo Hyukguna, młodocianego przestępcy.
Chodziłeś do gimnazjum z Joo Hyukgunem,
a na miejscu zbrodni znaleziono twój paragon.
Tak, wiem.
Uważamy, że te sprawy są ze sobą powiązane.
Sądzimy, że w obu przypadkach
ofiary zostały ukarane przez bohatera.
Przepraszam, ale nie nadążam.
Nadążasz. Sądzę, że wiesz, o czym mówię.
Ja?
Wiem.
Wiem o tych sprawach.
Ale co miałbym wiedzieć więcej?
Robicie ze mnie kozła ofiarnego?
Chciałeś przecież oddać sprawcę w ręce policji,
skoro nam nie wychodzi.
Jakbyś udawał, że chcesz ujawnić jego tożsamość uczniom,
a chciałeś, by policja go złapała.
Nie mówi pani prawdy.
Gdyby policja aresztowała tego bohatera ze sprawy Sa Joongkyunga,
byłby on głównym podejrzanym również i w innych sprawach.
Zdradziłam twój plan?
To dosyć częsta sztuczka przestępców,
- by zmylić policję. - Czyli co…
jestem podejrzany o oba morderstwa?
Według mnie…
winny jest Ji Sooheon.
OD CZŁONKÓW STADIONU GO GO
Składam kondolencje.
Niech spoczywa w pokoju.
Wiem, że będzie ci ciężko, ale mam nadzieję, że odnajdziesz spokój.
Dziękuję.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
- Zapraszam na poczęstunek. - Nie trzeba.
Zbierajmy się.
Zdrowia.
Może powinniśmy zostać dłużej. Niewiele osób przyszło.
Czułby się niezręcznie przeze mnie.
Tak myślisz?
Szkoda mi Sooheona.
Został sam na tym świecie.
Dobra, zjedzmy i my.
Sooheon.
Może i nie chcesz, ale musisz jeść.
Jasne. Wy też jedzcie.
Dziękuję za pomoc.
Nie za bardzo znamy się na pogrzebach.
Mów, gdyby coś było trzeba.
Jasne. W porządku.
Smacznego.
Jaebum.
Znasz tych ludzi, co tu przyszli?
Tak, oni są z policji.
Ta pani jest policjantką, która wbiła do przyczepy Joongkyunga.
A ten facet?
Pewnie też gliniarz.
To już przesada.
Gliny przyszły na pogrzeb?
Złożyli kondolencje.
A jak było na komisariacie?
Przepraszam, że cię w to wplątałem.
Nie ma sprawy.
Mówiłem, że byłem tam z ciekawości
i nie mają wobec mnie żadnych zarzutów.
Jak wyjaśniłeś maskę?
Powiedziałem, że ją znalazłem niedaleko przyczepy.
Uwierzyli ci?
Tak im powiedziałem. Co innego mogli zrobić?
Porozmawiamy o tym kiedy indziej.
Jedzmy już.
JI SOOMIN
SHIN YUKYUNG
Dziękuję
za waszą pomoc.
Tak właściwie
to Park Wonseok też tu jest.
Można powiedzieć, że byłam blisko Parka Wonseoka.
Ale nie wiedziałam, gdzie są jego prochy. Nigdy tu też nie byłam.
Przykro mi, Chanmi.
- Nie szkodzi. - Gdzie on jest?
Chodźmy razem go pożegnać.
Naprawdę? Pójdziemy?
PARK WONSEOK
Cholera. Znam to zdjęcie.
Pokazywał mi. Chwalił się, jaki on przystojny.
Co z tą policją, że nie mogą złapać mordercy?
Czy oni w ogóle coś robią?
Nie wiemy, kto to zrobił,
ale jeśli podejrzany puścił nagranie w audytorium,
to nie powinni już go aresztować?
Co z nimi?
Chanmi.
Czy ty i Sooheon coś wiecie?
Mamy swojego…
podejrzanego.
Naprawdę?
Według mnie winnym jest…
Gi Osung.
Gi Osung?
Jestem pewna. To coś więcej niż przeczucie.
Ale nie mówiłam policji.
Na co czekasz?
Bo jego ojciec jest komendantem.
Właściwie to jeszcze nie mam niezbitych dowodów.
Czuję też, że nie będę zadowolona,
jeśli oddam go w ręce policji.
To na pewno Osung?
Jestem prawie pewien.
Pewnie się domyślacie,
ale niech to na razie zostanie między nami.
Oczywiście.
Nie martw się.
O mnie też się nie martw.
Dobrze.
- Na co się gapisz? - Uważaj.
- Patrz, zamaskowany Jaebum. - Tak.
Spóźniłeś się.
Jak to bohater.
Pomagałem Sooheonowi umieścić urnę matki w kolumbarium.
No tak.
Prawdziwy bohater, że pomagasz przyjacielowi w potrzebie.
- Lecę. - Dobrze.
Musimy pogadać.
Jaebum.
Nie będę się z tobą przyjaźnił,
bo przekroczyłeś granicę.
Nie obchodzi mnie, co powiedziałeś policji,
ale liczę na twoją szczerość.
W noc transmisji
wpadłeś na Sooheona obok przyczepy?
Dlatego miałeś na głowie jego maskę.
Muszę odpowiadać, skoro wymyśliłeś sobie odpowiedź?
Nie bądź tchórzem. Powiedz mi.
Spotkałeś się z Sooheonem i założyłeś jego maskę.
Dlaczego mu pomagasz? Dlaczego mnie zdradziłeś?
Zdradziłem cię?
Gdyby nie ty, złapałbym Sooheona.
Powiedziałby coś, bijąc Joongkyunga w przyczepie.
Proszę, nie!
Nie wiedziałby o transmisji.
Powiedziałby coś w stylu:
„Trzeba ci znów dokopać, skoro się nie nauczyłeś”.
Zmasakrowałby Joongkyunga ze względu na Sunhę.
Co ci mówiłem?
Miało być na żywo.
Czemu przeszkodziłeś?
- Czemu? - Żeby nie dorwali Sooheona.
Wiedziałem.
Spotkaliście się tamtej nocy.
A konkretniej to nie chciałem, żebyś ty złapał Sooheona.
Co on dla ciebie zrobił?
Więcej ode mnie?
A to mnie zdradzasz?
Niby ty dużo dla mnie zrobiłeś?
Dbasz o mnie?
Tak to już chyba jest. Nie ma sensu być miłym dla innych.
Co sobie myślałem?
Pomogłem ci z pamięcią.
Z powrotem do zdrowia.
A ty pytasz, co dla ciebie zrobiłem?
Zapomniałeś, jak przychodziłeś do mnie z pytaniami?
Moja pomoc była niczym?
Pewnie w ten sposób
próbowałeś mną manipulować, żebym myślał tak jak chcesz.
Czemu pokazałeś mi zdjęcia tylko z Parkiem Wonseokiem?
Czy to nie w ten sposób
chciałeś sprawić, żebym pomyślał, że byliśmy z Wonseokiem parą?
Wiem, że są inne zdjęcia. Z tobą, ze mną, Parkiem Wonseokiem i Kwonem Sejinem.
Chyba trochę przesadzasz. Masz bujną wyobraźnię.
Odpowiedz.
Dlaczego pokazałem tylko zdjęcia z Parkiem Wonseokiem?
Żebyś pamiętał…
o waszej relacji.
To było ważne. Pozostała dwójka nie miała znaczenia.
Co mam niby pamiętać?
Chcesz sprawić, żebym pamiętał tylko to, co wybierzesz?
Nawet jeśli powiem prawdę,
i tak mi nie uwierzysz.
Dam ci wskazówkę.
Budynek firmy twojej rodziny.
Tamten obok stajni.
Z którego skoczyłeś, próbując się zabić.
Chociaż…
przeżyłeś i wylądowałeś w śpiączce.
Jaebum.
Mimo że mnie zdradziłeś,
niedługo mi podziękujesz.
Wrócisz do mnie, wiedząc, że nie możesz polegać na nikim innym.
Jak sobie przypomnisz tamte zajścia.
Możesz coś poopowiadać?
A o czym?
O czymkolwiek.
Chcę posłuchać, jak ktoś coś mówi.
Może puszczę filmik?
Nie trzeba.
Po prostu ty coś mów.
Dobra.
Wybiorę jakiś temat.
Zgoda.
Ferie zimowe w drugiej klasie gimnazjum.
Spotkałam brata po długim czasie.
Mieszkałam w Pusan, a on w Seulu,
więc spotkaliśmy się w połowie drogi.
W Daejeon.
Wtedy było strasznie zimno,
a on podwinął ciuchy, żeby pokazać kratę.
Mówił, że ciężko trenował i zrobił sobie sześciopak.
Ale ja tam nic nie widziałam, mimo że wytężałam wzrok.
Płasko i tyle.
Potem się przyjrzałam i zauważyłam
coś w rozmiarach monety.
Mięsień czy nie, nie wiem.
Ale wyglądał
jak ta płaska powierzchnia z okrągłym wzorkiem typu mata nefrytowa.
Dlatego zaczęłam nazywać go Matą Nefrytową.
Nasze nazwisko oznacza nefryt. Zmieniłam mu nazwę w telefonie.
Przy każdej wiadomości był Matą Nefrytową.
Błagał, żebym zmieniła,
więc mu ustąpiłam i został Ok Chankyu.
Zaraz zajdzie słońce.
Chyba się ugotowały.
Chyba tak. Spróbuję.
Gorące.
Częstuj się.
Pycha.
Takie zdjęcie przysłał mi brat.
Zrobił je na randce.
Takie coś?
Tak.
Mówił, że umawia się z Hong Ajung.
Ale ona zaprzeczyła.
Byli parą na niby.
Mówiła, że jest uczulona na skorupiaki.
Ale…
Mimo że mówił o swojej dziewczynie,
to zastanawia mnie, czy nie spotykał się
z kimś z tego zdjęcia.
Nic o tym nie wiem.
Tak sobie tylko gdybałam.
Może któryś z nich coś wie?
Zastanówmy się…
Jaebum stracił pamięć.
Kwon Sejin poza zasięgiem. Wyjechał do Stanów.
Mój brat nic nam nie powie.
Został tylko Gi Osung.
Tylko on może nam coś powiedzieć?
Jest podejrzanym i świadkiem.
Musimy go zmusić do mówienia.
Mogłam o tym nie mówić.
Jedzmy i już. Śmiało.
Dobra.
Smacznego.
Proszę.
Czemu mi ją zabierasz?
Jeszcze nie wiesz?
Obiecałem, że koniec transmisji.
Co się z tobą ostatnio dzieje?
Straciłeś rozum?
Na moim komisariacie
zastanawiają się, czy mój syn to morderca.
Tymczasem mój syn stroi sobie żarty i udaje przestępcę!
Tak mi dziękujesz za zaufanie?
Przestań z tymi bzdurami.
Masz być albo w szkole, albo w domu.
Nic nie powiesz?
Tak, tato.
Idź już.
Kim jesteś?
- Jaebum. - Cześć.
- Spóźniłem się? - Nie, ja przyszłam wcześniej.
Wybacz, że tak wcześnie.
Nic nie szkodzi.
Co tam?
Mam do ciebie prośbę.
Sorki, że tak ciągle proszę.
Ale ja pierwszy z prośbą.
Przestań przepraszać. Proszę cię.
Dobra, załatwione.
No to co? Powiedz.
Chodzi o Osunga.
Osunga?
Tak.
Zastanawiałeś się nad moją wskazówką?
Przypomniałeś sobie coś?
Ten budynek firmy.
Ma jakiś związek z Wonseokiem?
A z czym innym?
Osung, obiecuję, że ci zaufam. Powiesz mi prawdę?
Zaufasz mi?
Tak.
Tylko ty możesz mi powiedzieć prawdę.
Proszę.
Jestem taki skołowany.
Proszę, Osung.
Jaebum.
Dobrze rozwiązałeś wszystkie zagadki.
Tylko powodów nie rozgryzłeś.
Chodzi o to…
Wiesz, że to nie był wypadek samochodowy? Racja.
Bo nie był.
Przypomniałeś sobie o próbie samobójczej.
Ale to nie było w stajni.
To było w budynku obok.
Jutro minie rok.
22 kwietnia.
Poszliśmy do stajni, bo to był Dzień Szkoły.
A ja skoczyłem…
z budynku firmy.
To prawda, że spadłeś z dachu.
Ale nie z własnego wyboru.
Jak to?
Ktoś cię zepchnął
z dachu.
Naprawdę?
Mówiłeś, że mi zaufasz.
Że wierzysz w to, co mówię.
Nie? To skończmy z tym.
Ufam ci.
Wierzę.
Jak myślisz,
kto cię zepchnął z dachu?
Park Wonseok?
Zgadza się.
Rozwiązałeś zagadki.
To był Park Wonseok.
Przez niego byłeś w śpiączce.
Twoi rodzice chcieli to ukryć,
bo myśleli, że próbowałeś się zabić.
Ale to sprawka Wonseoka.
Jak to…
Skąd wiesz, że to był Wonseok?
Widziałem go na własne oczy.
Widziałeś go?
- Ale dlaczego… - Nie zgłosiłem policji?
Ani twoim rodzicom?
Bo Wonseok widział i mnie.
Co ty…
Seok Jaebum, Gi Osung.
Co wy tu robicie?
Wracajcie do klasy.
Mamo, jesteś z Soominem?
SHIN YUKYUNG
JI SOOMIN
Soomin, jesteś z mamą?
Zazdroszczę wam.
Ale ładne.
Podoba ci się?
Sooheon.
Czołem. Szmat czasu.
Słyszałem o twojej matce.
Nie złożyłem kondolencji,
bo przez ciebie zatrzymała mnie policja.
Liczę, że rozumiesz.
Słuchaj.
Wciągnąłeś w to Jaebuma.
Teraz ci się upiekło dzięki niemu,
ale czas ucieka.
Żal mi cię.
Nikt cię nie będzie odwiedzał w pace.
- Puszczaj! - Uspokój się.
Sooheon!
- Sooheon. - Wstawaj.
Sooheon!
Nic ci nie jest?
- Co się dzieje? - Panie Cho!
- Pomocy! - Z drogi!
- Sooheon, słyszysz mnie? - Obudź się!
- Sooheon. - Obudź się, Sooheon!
- Co się z tobą dzieje? - Dzwonię z liceum Yongtan.
Ocknij się.
To był Park Wonseok.
Przez niego byłeś w śpiączce.
Co się stało?
Chciał uderzyć Osunga i zemdlał.
Co robimy?
Dokąd go zabieracie?
Do najbliższego szpitala.
Jedźcie do Woosun. Ma guza mózgu.
Tam jest jego lekarz. Musicie tam jechać.
Dzwoń do szpitala. A ty z nami.
Tak jest.
Wracajcie wszyscy do środka.
Sooheon…
ma guza mózgu?
- Chyba spotkaliśmy się na pogrzebie. - Tak.
Wiedziałaś, że Sooheon tu przychodzi.
O chorobie też?
Nic mu nie będzie?
Jego życiu nic nie grozi.
Sooheon będzie spać przez najbliższą dobę.
Nie martw się i wracaj do siebie. Zadzwonię, jak się obudzi.
Dziękuję panu.
Do zobaczenia.
Panie doktorze.
Czy Sooheon naprawdę…
przez to umrze?
Jego stan może się pogorszyć
lub pozostać bez zmian.
- Jak to „pozostać bez zmian”? - Pytasz, kiedy będzie koniec?
Z nami jest tak samo.
Robimy, co możemy, żeby żyć.
Tak trzeba. Starać się.
Wracajcie do klasy.
A jak Wonseok cię zobaczył?
Czemu nie zgłosiłeś go na policję?
Powiedz prawdę.
Dobra, powiem ci.
Powinieneś mi podziękować.
Musiałem się ratować.
Park Wonseok znał moją słabość i przyparł mnie do muru.
Dlatego go nie zgłosiłeś?
Jaebum.
Doniesienie nic by nie zmieniło.
Poza tym zapadłeś w śpiączkę po upadku z dachu.
A Parka Wonseoka już z nami nie ma.
Dlatego mówiłem ci,
żebyś się nie zadawał z jego siostrą.
Ale nie posłuchałeś i zaprzyjaźniłeś się z jej ekipą.
Jaebum.
Obraziłeś mnie.
Park Wonseok.
Czemu on mi to zrobił?
Nie mam pojęcia.
Jakaś sprawa między wami.
Poczytałam trochę w sieci na lekcjach.
Guzy mózgu mogą być śmiertelne.
Jeśli się guza zoperuje…
można przeżyć.
Czemu nie powiedział, że jest chory?
Skoro to ukrył, może sprawa jest poważna?
Czemu takie coś spotyka…
Sooheona?
Też nie wierzę.
Zadzwoń jeszcze raz do Chanmi.
Abonent czasowo niedostępny.
Wyłączyła telefon.
Co się dzieje?
Jak myślisz,
kto cię zepchnął z dachu?
To był Park Wonseok.
Przez niego byłeś w śpiączce.
Nie wytrzymam!
Jakbym zrobił coś, czego nie zrobiłem.
A przecież nie pamiętam, co robiłem.
Kim jesteś?
Czy Parka Wonseoka…
zabiłem ja?
Ale wyżerka. Zaraz pęknę.
- Smakowało ci? - Tak.
Było pyszne.
Dobrze.
Mamy taki ładny dzień.
Dobrze tu być z synami.
Wybrałaś dobry dzień na piknik.
Kiedy ostatnio byliśmy na takiej wycieczce?
Mamo?
Soomin?
Mamo.
Soomin?
Mamo!
Mamo…
Ok Chanmi była z tobą w karetce i przywiozła cię do szpitala.
Ok Chanmi?
Tak, miałeś szczęście, że od razu cię zbadałem.
A co? Myślałem, że mówiłeś jej o guzie.
Wiedziała.
Tak.
Jeśli coś nie gra, przyjdź do mnie.
Tak jest.
Trzymaj się.
Dziękuję panu.
Nie ma takiego numeru.
OK CHANMI
Nie ma takiego numeru.
OK CHANMI PRZESYŁA NAGRANIE
Sooheon, nic ci nie jest?
W sumie chyba się obudziłeś, skoro to oglądasz.
Rzucam to wszystko.
Przyjechałam do Seulu wściekła,
bo chciałam złapać mordercę.
Ale widzę, że to na nic.
Nie mogę już nic zrobić dla brata, a raczej dla Park Wonseoka.
Mój brat…
próbował zabić…
Seoka Jaebuma.
Jaebum przeżył, ale to nie zmienia faktów.
Poza tym…
Sooheon.
Skończ zajmować się moim bratem.
Wracaj do swojego życia.
Chyba powinnam odpuścić.
To ostatni raz, kiedy się z tobą kontaktuję,
Nie dzwoń.
Nie myśl o tej sprawie.
Obyś mógł cieszyć się życiem.
Wybacz za wszystko.
I dziękuję.
STADION GOGO
Sooheon.
Przykro mi, że jesteś chory.
Tym bardziej, że nie mogę ci pomóc.
Zawsze będę się za ciebie modlić.
Żeby nic złego cię nie spotkało.
Zrobiłam tę bransoletkę ze sznurówek twojej mamy.
Mówią, że takie bransoletki przynoszą szczęście.
Jeśli mnie spotka szczęście,
wymodlę, żeby przesłać je tobie.
Dbaj o siebie.
Jeszcze raz przepraszam.
Wybacz mi, proszę.
Przepraszam.
Nie wybaczaj Parkowi Wonseokowi.
Wiem, że miałam nie przepraszać, ale i tak to zrobię.
Jaebum, przepraszam cię.
A także bardzo ci dziękuję.
Mój brat…
próbował zabić…
Seoka Jaebuma.
Może i tak,
ale skąd Chanmi się o tym dowiedziała?
Słuchaj.
Wciągnąłeś w to Jaebuma.
Osung wie wszystko o Jaebumie, tak?
GI OSUNG
Abonent czasowo niedostępny.
- Proszę tu zaczekać. - Dobrze.
Co tak stoisz? Wołaj go.
Spadaj już.
- Poczekam w taksówce. - Że co?
Spadaj stąd.
Przywalić ci?
Widziałem, jak morderca ucieka.
Miał białe tenisówki z czerwonymi sznurówkami.
Tylko Sooheon takie nosi.
Może morderca udaje, że jest Sooheonem?
Gdzie, u licha, masz swój telefon?
Czemu nie odbierasz?
Tata go zabrał.
A co?
Wsiadaj. Pogadamy w drodze.
- O czym? - Chciałeś to tak zostawić?
Wsiadaj. Powiem ci na miejscu.
Puścisz to płazem, jak najadłem się wstydu?
Mówiłeś, że to Sooheon!
Zobacz, co narobiłeś.
Co zrobimy z Sooheonem? Musimy go zabić!
Uspokój się.
Mam plan.
A co, szmato, zabijesz go słowami?
Masz mi go tu przyprowadzić.
Odbiło ci, do cholery?
No co?
Szukasz guza?
Kto to?
Co jest, kuźwa?
Co tam się dzieje?
Co to ma być?
Wypad stąd! Bo cię zabiję!
Powiedziałeś Ok Chanmi, że Park Wonseok próbował zabić Seoka Jaebuma?
Powiedziałem Jaebumowi.
Wieść się szybko rozniosła.
A Jaebum nie wiedział?
Choć Wonseok próbował go zabić?
Pewnie, że nie wiedział.
Niczego nie pamięta.
Myślę, że sobie to zmyśliłeś,
żeby wrobić Jaebuma w zabójstwo Wonseoka.
Ty walnięty gnojku.
Przestań pleść głupoty. Wypad stąd.
- To ty zabiłeś Parka Wonseoka, tak? - Oszalałeś!
Mam tego dość. Wypad!
Osung, trzeba cię zabić.
Ty psycholu!
WSPOMNIENIA ROK TEMU, 22.04.21
ROK TEMU W PUSAN 22.04.21
Jutro minie rok.
Poszliśmy do stajni, bo to był Dzień Szkoły.
ROK TEMU W PUSAN 22.04.21
To było w budynku obok.
Jutro minie rok.
Poszliśmy do stajni, bo to był Dzień Szkoły.
22 kwietnia.
Napisy: Cezary Kucharski