Dziękuję, dobranoc.
W końcu.
23.13
NOWE POWIADOMIENIE
CZY NA PEWNO CHCESZ USUNĄĆ KONTO?
PASUJECIE DO SIEBIE Z DANNYM! 91%
USUŃ KONTO
USUWANIE KONTA...
KONTO USUNIĘTE!
Tak, jestem pewna.
- Pewna czego? - Niczego.
Dzięki, że nas poratowałaś.
Zwykle nie bierzesz wieczorów.
Alonso zostawił kawałek ciasta dla Poppy.
Jak miło.
Dziękuję, Alonso. Ale cię ucieszy.
Wyjdź za mnie. Ja gotuję, ty jesz. Idealnie do siebie pasujemy.
Interesująca propozycja. Przegadam ją z twoją żoną.
Weź go sobie, jest twój. Ale ostrzegam, że ma owłosione plecy.
- Serio? - Nie zostaniesz na drinka?
Nie mogę, muszę coś podrzucić. Dzięki, do zobaczenia.
Dobranoc.
Tutaj.
Dobrze.
Źle mi z tym, że jej nie utuliłam. Nie przeżywała?
Nie, praktycznie od razu zasnęła.
Ale było jej smutno?
Nie, coś ty.
Mógłbyś przynajmniej skłamać.
Dobra, przepraszam. W zasadzie to była trochę...
Za późno. Niedługo będę. Muszę coś podrzucić do cioci Em.
- Teraz? - Tak.
Przepraszam, nie mam innego wyjścia.
Ale nie musisz na mnie czekać.
No dobrze.
Skończyłem nagrywać nowy filmik.
Chciałem ci go pokazać przed publikacją.
Naprawdę?
Mogę ci go podesłać. Obejrzysz w autobusie.
Jasne, dobry pomysł.
Muszę kończyć. Niedługo będę.
Dobranoc.
Stój! Poczekaj!
Ja pier...
NOCNE ROZMOWY
Parkiet? Proste.
Ten mop parowy EasyFix SC3
od początku do końca umyje twój zaimpregnowany parkiet
dzięki prostej w obsłudze, trzystopniowej regulacji.
Mop parowy EasyFix SC3 usunie nawet najbardziej uciążliwe plamy
i 99% bakterii.
Nagrzewa się w 30 sekund, więc niemal od razu jest gotowy do użycia.
MASZ NOWE DOPASOWANIE!
PASUJECIE DO SIEBIE Z AMY!
Na co czekasz?
Cześć, Vedgemaniacy, witajcie w kolejnej odsłonie
Unboxingu dla unboxiarzy.
Dzisiaj zrecenzuję niezbędne narzędzie każdego szanującego się unboxiarza:
nóż Sharptooth Box Blade 32AA.
Nie mylcie go z Sharptooth Box Blade 32.
To perełka wśród noży do cięcia kartonów.
Fascynujące.
Przejdźmy do szczeegółów.
- Ergonomiczna... - Idioci.
Słyszałeś to?
...dobrą przyczepność.
Teraz omówię powłokę ceramiczną.
- Hej! - Cześć.
- Dobra, mów. - Co?
Widzę, że chcesz mi coś powiedzieć.
Wywnioskowałaś to z „cześć”?
Doskonale znam Danny'owy.
Jesteś w autobusie?
Tak.
O 23.30?
- Długa historia. - I tak nie mam co robić.
Moja ciocia Em niedawno zmarła.
Bardzo mi przykro.
- Byłyście blisko? - Tak.
Oddaj mi buta!
W szkole nie byłam zbyt popularna.
- Złap sobie. - Przestańcie!
To go sobie zabierz. Chyba nie będziesz ryczeć?
Co się stało, Liso?
Mogłam na nią liczyć.
Ruchy lodowcowe zachodzą w wyniku abrazji, zrywania i...
Ktoś wie?
- Mogę pani pomóc? - Nie sądzę.
Która z was to Melanie Bent?
Dobrze.
Stosowała niekonwencjonalne metody.
Zostaw! Co robisz?
Ciesz się, że jestem pacyfistką.
Była moją bohaterką.
W dodatku szczodrą.
Na zakończenie szkoły pożyczyła mi ulubioną kieckę z zielonej satyny.
Byłam w niej zakochana.
Ale tak jakby zapomniałam ją zwrócić.
- Ukradłaś ją? - Tak trochę.
Nieumyślnie. Byłam wtedy strasznie zapominalska.
Jaki to ma związek z jazdą autobusem?
Ciocia Em zostawiła wytyczne, w czym chce zostać pochowana.
- W trumnie? - To oczywiste.
Chciała być pochowana w tej sukience.
- A pogrzeb w tym tygodniu. - I co zrobisz?
- To, co powinnam. - Przyznasz się?
Nie.
Mam ją ze sobą i wiozę do domu cioci.
Schowam ją, ale tak na widoku.
Jutro ją znajdą i wszyscy będą żyć długo i szczęśliwie.
Poza ciocią Em.
Co chciałeś mi powiedzieć?
No tak! Kojarzysz tę apkę randkową?
Tak.
Mam dopasowanie.
Naprawdę?
Możesz nie być taka zdziwiona?
- Jak ma na imię? - Amy.
To świetna wiadomość.
No tak, ale co teraz?
Odezwij się, napisz „hej”.
Nie mogę tego zrobić.
Nie jestem typem, który pisze „hej”.
Za bardzo kombinujesz. Zaufaj mi.
- Mówisz? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Pisz. - Dobra.
HEJ
- Poszło. - Okej.
Brawo.
Cisza. Czemu nie odpisała? Ty i to twoje „hej”.
Dopiero co wysłałeś. Daj jej chwilę.
- To ona. - I co napisała?
Odpisała: „Hej”.
- „Jak ci minął dzień?” - No i super, dobry początek.
Teraz opowiedz jej, co dziś robiłeś.
- Nie chcę. - Czemu? Co dziś robiłeś?
Weźmiesz mnie za dziwaka.
- Już biorę. - W zasadzie racja.
No?
No cóż...
- Lepiłem z Blu Tacka Fassbendera. - Że, przepraszam, co?
To on w X-Menach.
Czemu to robiłeś?
Miałem wenę. I zdecydowanie za dużo Blu Tacka.
Masz rację, tego jej nie mów.
To co mam zrobić?
Bądź sobą.
Dobra, łapię. Tak prawie sobą i trzymaj dziwactwa na wodzy.
Dobra. Jasne, dam radę.
VEGGIE: I CO SĄDZISZ?
Mogę oddzwonić?
Nie, proszę. Co mam jej napisać?
Zaraz oddzwonię...
- Czy ty właśnie kogoś uciszyłaś? - Tak, uciszyłam.
Pierwszy raz w życiu. Nogi mi się trzęsą.
Marzy mi się, że kiedyś kogoś uciszę.
Zazdroszczę.
Serio muszę kończyć.
- Nie, czekaj. - Powodzenia.
Nie, proszę cię...
Jest dostępny w kolorze czerwonym,
czarnym, srebrnym, zielonym, limonkowym.
Niestety nie w fiolecie, a szkoda.
Zrób to.
„Nieźle, dzięki”.
„A tobie?”
ZATRZYMYWANIE
00.06
Rekomendowana cena detaliczna jest wyższa, niżbyśmy zakładali.
Ale dodatkowe ostrze do przecinania taśmy
i zapasowy wkład, którym można zastąpić ten,
gdyby się już zużył...
JA JESTEM DUMNY. ALE ZANIM ZASNĘ, CHCĘ POZNAĆ TWOJE ZDANIE
ŚWIETNY! DOTĄD NAJLEPSZY! XXXX
- Nie widziała pani torby? - Niczego tu nie było.
Przepraszam.
Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
- Czy to moja sukienka? - Która?
Ta, którą nosisz.
- Ta sukienka? - Tak.
Nie sądzę. To moja sukienka.
Dobra, ujmę to inaczej. To moja sukienka.
Jestem pewien, że jednak moja. Dziwne, prawda?
Oboje wiemy, że nie jest twoja.
To czemu ją noszę?
Dobra, pośmialiście się.
A teraz oddaj mi moją...
Dobra, rozumiem. Przepraszam, że was...
Nie możecie...
- Dasz wiarę... - Chce się spotkać.
- Co? - Amy chce się spotkać na żywo.
Może tego ci trzeba, żeby ruszyć się z domu.
Nie chcę się ruszać. Dlatego tu siedzę.
Zaproś ją do siebie.
- Ale jak? Do mojego mieszkania? - Tak.
Nie no, a jeśli pójdzie dobrze? I będzie chciała zbliżenia?
To też mam ci wyjaśnić?
- Pewnie, że nie... - Dobrze.
Jeśli dobrze pamiętam, to, no wiesz...
- No? - No wiesz.
- Co? - Trzeba się rozebrać.
Nie, ja zakładam więcej ciuchów.
Posłuchaj.
Nie rozpowiadaj tego.
Kiedy brałem rano prysznic i myłem intymną część...
- wyczułem wzgórek. - Wzgórek?
- To może być rak. - Danny!
- To na pewno rak. - Żaden rak. Co?
- Rzucisz okiem? - Co?
Nie że tak. Zrobiłem zdjęcie.
- Mogłabyś spojrzeć... - Nie ma mowy. Idź do lekarza.
Już byłem. Tak jakby.
Wysyłałem lekarce zdjęcia, żeby tam nie chodzić.
- No tak. - Przez lata
mogło się tego nazbierać i mnie zablokowała.
Ale Adam zaoferował pomoc.
Proszę.
Usiądź, Adamie.
Dziękuję.
Z czym do mnie przychodzisz?
Chwileczkę.
Proszę posłuchać. Przestałem czuć smak ananasa.
Najpierw myślałem, że to wina ananasa, ale kupiłem nowego i też nic.
Powiem to po raz ostatni.
Daj znać, jeśli czegoś nie rozumiesz.
- Tak. - Idź sobie.
Idź sobie.
- Wywaliła cię? - Technicznie to Adama.
Jak wyślę ci tę fotkę, to rzucisz okiem? Daj znać, czy mam się martwić.
- Dobrze, wysyłaj. - Serio?
- Tak. - Dzięki!
- Poszło. Wszystko gra? - Nie, nie gra.
- Ukradli mi sukienkę. - Ty ją ukradłaś.
Nie, tutaj, teraz. I paraduje w niej pod moim nosem.
Pokaż.
Widzę. Pasuje mu.
Danny! Musisz mi pomóc.
- Skonfrontowałaś się z nim? - Oczywiście.
- I co? - Cichnął na mnie.
Cichany stał się cichającym. Klasyczne zagranie.
W ogóle mi nie pomagasz.
Już wiem. Możesz się rozpłakać.
Nie chcę robić sceny.
To on robi scenę, nie ty.
Musisz go zdemaskować. Wyjawić jego zbrodnie
i nagrać o tym podkast.
- Co? - Pasażerowie muszą cię poprzeć.
Ludzie lubią się oburzać.
Masz rację. Zaraz mu w pięty pójdzie.
Widzę po twojej minie.
Zobaczysz, zrobię scenę.
- Tak jest. - Zrobię.
Zrobisz... Poszła.
Halo. Dobry wieczór.
Chciałam wam tylko powiedzieć, że w autobusie mamy złodzieja.
Ta osoba ukradła moją sukienkę.
Widzisz? Taką sukienkę chciałam na urodziny.
Mówiłaś, że chcesz perfumy. Co ja, duch święty?
Wiem, że jest późno i wszyscy chcemy być już w domu,
ale potrzebuję waszej pomocy.
Ktoś musiał coś widzieć.
- Ktokolwiek? - Nie chcę się wtrącać...
Proszę się wtrącać do woli.
Skoro to nie jego kieca, to gdzie ma ciuchy?
Na pewno schował je pod...
Daj spokój. Przecież...
- Co ty wyprawiasz? - Wie pani co?
Jednak wolałabym, żeby się pani nie wtrącała.
Dziękuję.
Ja ci wierzę, złociutka!
Dziękuję.
Facet w kiecce. Obrzydlistwo.
Nie.
Nie słuchajcie go.
On nie... Ja nie... My nie...
Wcale tak nie uważam.
- Każdy może nosić, co mu się podoba. - Super, dzięki.
Tylko że ta sukienka jest moja.
Nasz hydraulik maluje usta. I tak częstuję go ciastem.
Nie o to mi...
Jak poszło?
Nie najlepiej. Nastawiłam autobus przeciw sobie.
Miałaś przeciw niemu.
- Wiem, dzięki. - Spokojnie.
Wymyślimy coś.
Może powiesz mi teraz, że nie mam raka?
Już ci mówiłam, że nie masz.
Ale na co ci to wygląda?
Nie wiem, fotka nie przyszła.
Jak to? Wysłałem ją wieki temu...
- Co? - O nie.
- Co się stało? - O Boże, nie.
Amy. Wysłałem ją do Amy.
Nie śmiej się.
- Z czego się śmiejesz? - Nic się nie stało.
Stało się! Co ty pleciesz?
To odważne.
Mówisz: „Chrzanić rozmowy o niczym.
Przejdźmy do rzeczy. Podoba ci się moje ciało? Mam raka?
Jeśli odpowiednio »tak« i »nie«, to się spotkajmy”.
Plus jest taki, że jeśli odpisze, to wiesz, że jest warta zachodu.
Jeśli odpisze, to jest pomylona.
Kolejna rzecz, która was łączy.
00.23
00.24
MOŻE SIĘ UMÓWIMY? XX
Kretyn.
Czyli utknąłeś na dobre?
W tym mieszkaniu.
Zrób to.
Dobra, nie jest tak źle.
Jezus Maria!
Jak skłonić gołębia,
- żeby wyleciał z mieszkania? - Co?
Nieważne.
- Wszystko w porządku? - Nie bardzo.
Amy odpisała?
Co zabawne, nie.
- Tędy. - Przykro mi.
Odzyskałaś sukienkę?
Nie.
Na pewno coś da się zrobić.
Nie da się, nie mam pomysłu.
Ciocia Em wiedziałaby, co w tej sytuacji zrobić.
Wnioskując z tego, co mi o niej opowiedziałaś,
ściągnęłaby mu tę sukienkę siłą.
Zostaw mnie.
Nie dawaj się łobuzom, Liso.
No jasne.
- O matko, to jest to. - Co?
Chodź ze mną.
Dokąd idziemy?
Chciałbym wysiąść.
Wiedz, że jesteś okropną osobą i zmusiłeś mnie do tego.
Niech wszyscy tutaj i online wiedzą,
że to, co się zaraz wydarzy, jest winą tej osoby.
Chrzań się! Nie wiem, jak masz na imię.
Tyler.
Dzięki. Chrzań się, Tyler.
Tak, chrzań się, Tyler.
Może mnie pani nagrać?
- Co? - Danny wyjaśni.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Mamy robić, co nam każe.
Gotowi?
Nie!
Nie przestanę.
Speszył się.
- Co ty robisz? - Nie warto.
Jest dość zimno, więc jeśli chcesz świrować,
to ją sobie weź.
Bardzo dziękuję.
I tak mam zapasowe ciuchy.
Tak przypuszczałam.
Spadaj stąd.
No weź.
Pa.
- Powodzenia następnym razem. - Bujaj się.
O Boże, widziałeś?
W życiu nie zrobiłam czegoś tak odjechanego.
Dałaś czadu.
Cholera, to nie mój przystanek.
Co to było?
Nie chcesz wiedzieć.
Jakim cudem to nie jest włamanie?
Bo skorzystam z klucza.
Możesz wyluzować? Wejdę tylko na chwilę.
Potem muszę znaleźć buty, zanim trafią na eBay.
Zadzwonię, jak skończę.
Jaja sobie robicie.
- Świetne wieści. - Mów.
To wrośnięty włos.
- Co? - Amy odpisała.
- Poważnie? - Nikt nie dziwi się bardziej niż ja.
I co napisała?
Że to tylko piękny, niegroźny, wrośnięty włos.
Nie umieram.
To wspaniale.
Co ty masz na sobie?
Większość rzeczy cioci jest w przechowalni,
więc wyglądam jak tapczan z lat 70.
Ładnie, odważnie.
Jasne. Muszę kończyć.
- O tej samej porze? - Tak.
Do usłyszenia.
Znów się widzimy.
Spoczywaj w pokoju, czubku.
TO TYLKO WROŚNIĘTY WŁOS. X
Powodzenia, mały.
HEJ. DZIĘKI ZA DRUGĄ OPINIĘ.
MOŻE SIĘ SPOTKAMY, JEŚLI WCIĄŻ MASZ OCHOTĘ?
Jaja sobie robisz.
Napisy: Daria Okoniewska