NOCNE ROZMOWY
20.45
Niech pomyślę.
Padłoby na brodę.
Żyłbyś bez brody?
Bez problemu.
Wszystkie dolne zęby by ci wypadły.
Dałbym sobie radę. To i tak lepiej niż żyć bez kolan.
Dwie sztywne nogi. Absurd.
Jak tu jeździć wózkiem widłowym?
Nie mój problem.
Nie mogłabyś tańczyć breakdance.
Tego również bym nie odczuła.
Na luzie żyłabym bez kolan. Zwłaszcza moich. Nie cierpię ich.
Masz normalne kolana.
Są bulwiaste.
W getrach wyglądam, jakbym przemycała kalafiory.
Ja bym powiedział, że raczej mandarynki.
Dzięki.
To Veggie.
Chcę coś z lotniska?
- Wielkie Toblerone, to oczywiste. - Oczywiste.
Cieszę się na jego powrót.
- Może coś ugotuję. - Ty?
Tak. Dzięki wielkie, potrafię gotować.
Tak czy siak, dziś wielki wieczór. O której będzie Amy?
Jakoś po 21.00, po ostatnim kliencie.
Czym się zajmuje?
- Trening personalny. - Trenerka.
Umawiałam się z jednym takim. W środku akcji zakładał zegarek sportowy.
Wszystko mi opadało.
Serio? Przypomniałaś mi. Jakie mam hasło do tej apki?
Sprawdzę, co jej pisałem, żeby się nie powtarzać.
Ziemniak123.
- Ziemniak123? - Tak. Ziemniak123.
- Ziemniak123. - Jak jej wyjaśniłeś, że...
nie potrafisz wyjść z domu?
Spodoba ci się.
W ogóle.
Powiedz jej, zrozumie.
To pierwsza randka. Poczekam, aż zrobi się poważniej.
- I zamieszkamy w domu seniora. - No dobra. Co jej ugotujesz?
- Gdzie postawić? - Na blacie, dzięki.
Adam gotuje?
Zrobił tylko zakupy.
Weź mnie.
- Cześć, Adam. - Cześć, Leese.
Jak strażakowanie?
Dobrze. W zasadzie niedobrze. Nie ma dobrych pożarów.
To nasze motto.
Już ci mówię, co tu mam.
Sam rano zebrałem, więc świeższe być nie mogą.
- Zebrał? Dobrze słyszałam? - Tak.
Tu masz pokrzywę. O tej porze roku jest najlepsza.
To ona w ogóle bywa dobra?
A tu masz dziki czosnek i kasztany.
Pytania?
- Aż nie wiem, od czego zacząć. - Ja podsmażam i podaję z dzikim ryżem.
Masz dziki ryż?
- Mam dziki ryż? - Nie masz.
Luz blues, zaraz wrócę. Nie wychodź nigdzie.
Nie przeginasz? Adam robi ci pranie, zakupy i jeszcze znosi jedzenie z lasu.
- Lubi pomagać, nie będę mu bronił. - Wykorzystujesz to.
Proszę, dziki ryż.
Super, dzięki. Posłuchaj.
Tak sobie gadaliśmy.
Bez jakiej części ciała mógłbyś żyć?
Nie wiem, ale na pewno nie mógłbym żyć bez nosa.
- Czemu? - Brakowałoby mi go.
Opowiadałem, jak wujek Brian pracował na budowie w latach 90.?
Był na zmianie z kolegą Trevorem,
kiedy tuż nad nimi obluzowała się wielka blacha.
Spadła, ominęła wujka, ale ciach! Trevor był w polu rażenia.
Odcięła mu czubek nosa.
Jakimś cudem wujek go znalazł.
I bez chwili namysłu...
- Nie! - ...włożył do ust.
Włożył to do ust?
- Tak się robi. - Nie robi.
- Nie! - Po co?
- Żeby zachować świeżość. - Wybacz, ale to zalatuje ściemą.
Twój wujek ciumkał nos kolegi?
To niehigieniczne. I co dalej?
Pojechali do chirurga, który mu go przyszył.
Wujek jest chrzestnym córki Treva.
A nos pod pewnym kątem wygląda normalnie.
Ale pod innym przypomina pękniętą kiełbasę.
Dobra, zbieram się.
Muszę wskoczyć na górę, pomóc panu Shamimowi z kąpielą.
W razie czego jestem naprzeciwko.
- Dzięki za wszystko. - Pa, Leese!
Cześć.
Milszych ludzi już chyba nie robią. Jakim cudem jest singlem?
Ja cię tak nie zastanawiam.
- W twoim przypadku cudem jest randka. - Racja.
Przecież żartuję.
Oby ta Amy na ciebie zasługiwała. I nie wyśmiała twoich dziwactw.
Tak jak ty?
To co innego, mnie wolno.
Tak szczerze, to jestem przerażony.
Już samo gadanie i pisanie do niej przy dzielących nas 36 km2 przerażało.
A teraz ona będzie tutaj, kilka metrów od szuflady z gaciami,
oczekiwać, że będę ją zabawiał.
Przerażające. Jak ludzie to robią?
Nie mam czym jej zabawiać. Siedzę w domu, nie mam anegdotek.
Przesadziłem z wodą kolońską, bo się czerwienię i pali mnie w nosie.
Jaka jest szansa, że Amy zasmakują pokrzywy?
Które na bank obsikał pies?
To będzie kompletne dno.
Wcale nie, będzie super.
Zresztą ja zaliczyłam już to największe dno.
Opowiadaj, może sobie pożyczę tę historię.
On wybrał miejsce.
Wypiliśmy parę piw, fajnie się gadało.
Zaproponował, żeby się przenieść. Ja na to...
Jasne.
I wtedy do mnie dotarło, że to nie był zwykły stolik.
Co się dzieje?
To był również rower.
Musiałam pedałować 11 kilosów.
Przez tydzień chodziłam jak żulik, szukający „kierownika”.
No, słabo.
Zadręczam się tym od tygodnia.
Mam kilka pomysłów,
jak pomóc jej się zrelaksować.
A jakże. Słucham.
Pierwszy.
Zdjąć wszystkie fronty z szafek,
żeby widziała, że nie ma tu broni ani kamer.
- Nie. - No dobra, drugi.
Założyć dwie pary spodni?
Może lepiej kłódkę na rozporku.
To ją uspokoi.
Ale poważnie?
Nie! Ześwirowałabym, widząc brak frontów i typa w dwóch parach spodni.
Wiesz, co robisz?
- Co? - Sabotujesz się.
Znam cię. Kopiesz pod sobą dołki, sądząc, że nie zasługujesz na szczęście.
Wcale nie. Jestem uosobieniem szczęścia.
Ty, uosobienie szczęścia, może choć przez jeden wieczór
pozwolisz sobie wyluzować?
Nie cierpię luzu, siada mi na żołądku.
- To ona. - Wiem, słyszę.
- Dobra. - Spokojnie.
- Okej. - Przesada.
Zostaw, było ładnie.
Dobra. Myślisz...
- Spokojnie. - Jestem spokojny, nie denerwuj mnie.
Nie panikuj.
Dasz radę.
- Cześć. - Hej.
Nie takim głosem.
Wiem, cicho bądź.
Poczekaj.
- Dwie sekundy. - Okej.
Lepiej.
To ona.
- Tak, wiem. - To ja ten...
- Zdam relację. - Poradzisz sobie.
Zachowuj się normalnie, dobra?
Nie mów tak.
Proszę pana? Halo?
Zrób to.
Amy.
Danny.
- Hej. - Cześć.
- Przepraszam... - Ręce.
Dwa. Lepiej?
Kto to?
Tej jeszcze nie znam.
Wejdź, proszę. Szybko. Zignoruj go.
To niełatwe, ale najlepsze wyjście.
- Czy wolisz otwarte? - Dlaczego miałabym woleć?
Nie wiem. Na wypadek...
gdybyś poczuła...
Co?
Obawę o własne życie. A właśnie.
Adam.
- Tak? - To jest Adam.
Jest strażakiem. Wysoki, umięśniony.
Powali mnie w sekundę, więc uciekaj do niego,
gdyby coś się działo.
- Tak? - Co ty robisz?
Chcę, żebyś czuła się pewnie.
Danny, spokojnie. Nalej mi drinka, na miłość boską.
Dobrze.
Jak będziesz czegoś próbował, to sama skopię ci tyłek.
Doskonale. Dobrze wiedzieć.
Mam tu poczekać czy...
...dźgnąłem go w szyję. Mówiłem już pani.
Ale przemilczał pan to, że wcześniej go udusił.
W zasadzie zabił go pan dwa razy.
Proszę pani...
Kryj mnie.
Hej, wszystko w porządku?
Tak. Sprawdzam, czy wylądowałeś.
- Jeszcze nie wystartowaliśmy. - Co?
Lot się opóźnił. Pilot zgubił czapkę czy coś.
- Na trzeciej! - Co?
Prosto między oczy!
Co robisz?
Gramy z Robem w Dead Zone Seven, żeby zabić czas.
- I zombiaki. - Tak, i zombiaki.
Co tam?
Nic, czekam na twój powrót.
- Tak? - Wybacz, chodziło mi o Toblerone.
Urocze.
Dalsze opóźnienia i może nie dotrwać.
- W życiu nie byłem tak głodny. - Nie waż się.
Tylko dzięki niej jakoś się trzymam. Jestem znudzona do granic.
Na dziewiątej!
Przynudzam o byciu znudzoną.
Zawsze wtedy dzwonisz do Danny'ego.
Tylko dlatego, że oboje nie śpimy. Ale on jest dziś na randce.
To dobrze. Najwyższa pora.
Też uważam, że to dobrze. Tak że tak.
Wszystko jest dobrze.
Poczekaj, naruszyły barykadę.
Napiszę po lądowaniu.
Trochę nam zleci.
21.50
Cześć, co tam?
Ekstra.
- Co jest ekstra? - Ona.
To dobrze.
Ja się o wszystko zamartwiałem, a ona już od progu zakończyła ten cyrk.
Spojrzała na obszczane pokrzywy i rzuciła: „Może zamówmy chińszczyznę”.
Chyba nie znam zabawniejszej osoby.
Świetnie.
I tak łatwo się z nią gada.
Świetnie. Naprawdę wspaniale.
To jak tak gadacie...
Czym cię tak rozbawiła?
Podaj jakieś przykłady. Jaki ma styl?
W pewnym momencie...
Nie mogłem przestać...
Czasem lepiej się nie śmiać, np. jak dostajesz burę.
Ale ja nie mogłem przestać. Chichrałem się jak głupi, kiedy...
Co to było? Była taka...
Nie załapiesz, w tym problem.
Musiałabyś tu być.
No dobra, muszę kończyć. Pewnie się zastanawia, co tak długo. Pa.
Poppy?
Lody.
WIEK: 32 ZAWÓD: DZIENNIKARZ
WIADOMOŚCI
AMY: 73%
BEZ JAKIEJ CZĘŚCI CIAŁA MOGŁABYŚ ŻYĆ?
NA CO KOMU PALCE STÓP? POMIJAJĄC BALETNICE. I HOBBITÓW.
„Palce stóp”?
Żartujesz.
Ani trochę. Myślisz, że kociarz to zło?
Mój sąsiad dosłownie noc w noc,
punktualnie o 1.00, śpiewa przez mój otwór na listy.
Czubek.
Ale ma ładny głos.
Jest jakiś plus.
Za to Lisa ma sąsiada, który...
Przepraszam.
O wilku mowa.
- Przepraszam, to pewnie coś ważnego. - Jasne.
Cześć.
Sorki, chciałam ci tylko dać znać,
że wysłałam ci link do zresetowania hasła w apce randkowej.
Bo gdyby ktoś zhakował moje konto,
to twoje wiadomości też i byłoby kiepsko.
Dobra, dzięki.
Amy wciąż u ciebie jest?
Tak, wciąż tu jest.
Super, czyli jej się spodobałeś.
Inaczej poprosiłaby kogoś, żeby do niej zadzwonił,
że niby coś ważnego i musi od razu wyjść.
No tak. Nikt nie dzwonił.
Zazwyczaj to się dzieje w ciągu pierwszych 15 minut.
Więc jeśli zadzwonią teraz, to na serio z ważną sprawą.
Dzięki, że mi powiedziałaś.
Okej. Dobra, nie trzymam cię dłużej.
Powodzenia. Baw się dobrze.
No, pa.
- Witajcie w Prędkich przepisach. - Cześć.
To jeden z moich ulubionych przepisów.
Gwarantuję, że okaże się sensacją.
Gotowi?
- Tak. - Ale najpierw
polubcie film i zasubskrybujcie kanał, żeby nic was nie ominęło...
Gotowi?
Niezmiennie.
Wpadłem na ten przepis, wędrując po polach rzepaku w Gansu
- i nie będę kłamał... - Do brzegu.
Ta metoda gotowania pochodzi z prowincji Syczuan.
Chiny doskonale zwiedza się, podróżując pociągiem.
Nie zapomnę słów mojej umierającej babci.
- Kogo to obchodzi? - Weźmy się do gotowania.
W końcu.
Pojedź do Chin...
- Nie. - Cześć.
Cześć. Jak było w Aberdeen?
Nie wyszedłem poza hotel, ale był ładny.
- Przynoszę czekoladę. - Dziękuję.
- Głodny? - I to jak. Przegryzę jakieś proteiny.
Myślałam, że coś ugotuję.
- Dobrze się czujesz? - Nie bądź wredny.
Zawsze to robi.
Jakieś skandale?
W stylu „Co się stanie w Aberdeen, zostaje w Aberdeen”?
Niespecjalnie. Głównie sprawy ubezpieczeniowe.
Serio? Ale nudy.
Myślałam, że na konferencjach się pije i organizuje orgie w pokojach hotelowych.
- Wiesz, z kim pracuję. - No weź, musiało się coś dziać.
Która to cię głaskała po ramieniu przez całą imprezę gwiazdkową?
Paula.
Na bank ma seks-komnatę w domu.
- Nie. - Tak.
Choć niedawno przerabiała piwnicę.
Nie mówiłam?
Widziałam taki program,
w którym para robiła remont piwnicy.
Coś ty zrobił?
Veg!
- Pycha. - Genialne.
- Wygląda świetnie. - Zeskrobałam większość spalonego.
Smacznego.
- Kto pisze? - To tylko Steve z biura w Milton Keynes.
Podziel się.
Przepraszam.
Wczoraj poszliśmy wszyscy coś zjeść. Byliśmy głodni, więc padło na Five Guys.
Five Guys? Ze mną nigdy tam nie chodzisz.
- Sorki, jesteśmy tam... - Wybacz, mów dalej.
Mają tam dozownik do napojów i możesz wybrać, co chcesz.
- No. - Więc Steve...
Steve podszedł i wymieszał...
O Boże, nie. Co?
Coca-Colę, Coca-Colę Zero i Light. Po jednej trzeciej kubka z każdej.
Nie gadaj.
To nie koniec.
A później podchodzi do gościa z obsługi,
który patrzy na niego, jakby się z choinki urwał.
Wyobrażam sobie.
I Steve mówi...
Steve mówi:
„Nic nie poradzę, mam problem z koką”.
Ale jaja.
O rany.
Myślałem, że nas stamtąd wyrzucą.
Nie dziwię się. Cały Steve, co nie?
Poznałaś go?
Nie, ale czuję, jakbym go znała.
No tak. Nie mogę. Zgrywus z niego.
Śmieszek.
Wiem, co porobimy.
Mam takie karty.
Nazywają się Pieprzne rozmówki.
- Pieprzne rozmówki? - Tak.
W stylu „Gdzie straciłaś cnotę?”. Dostałem je od Lisy.
Pobawimy się?
- Dobra. - Tak?
Jasne.
Pierwsze.
„Najdziwniejsze miejsce, w którym uprawiałeś seks”.
Łóżko rodziców.
Miniłódź podwodna.
Basildon.
Uwierz mi, obłęd.
„Opowiedz o swojej pierwszej miłości”.
Serena Williams.
Miałem taki powracający sen,
że siłujemy się na ręce. Zawsze wygrywała.
Dość osobliwe, co nie?
Wonder Woman. Figurka.
Starłem jej strój papierem ściernym, żeby zobaczyć ją nagą.
Nie wyszło z oczywistych powodów.
„Twoja najlepsza cecha”.
Objętość płuc. Umiem wstrzymać oddech na 4,5 minuty.
Skupiam się na pozytywach. I mam świetny tyłek.
- Skromnie. - A twoja?
Chyba to, że jestem cichy.
Moje śmigło.
I zawsze po sobie sprzątam.
- Gorące. - Co nie?
A na dokładkę schodzę z drogi.
- „Odjechana fantazja seksualna?” - Nie jest moja.
Już ją znasz.
No tak.
- Nie zdradziłaś jej nikomu? - Co? Nie no, w życiu.
Głos Marge Simpson sprawił, że mu stanął.
Byłem pijany, kiedy ci to powiedziałem.
„Powiedz mi coś, o czym nikt nie wie”.
Nie wiem, co to są memy.
Nie lubię Coldplaya.
- Zwyrol, przegiąłeś. - Wybacz, zaraz zejdę ci z oczu.
Nic nie przychodzi mi do głowy.
- Bujasz. Dotykasz nosa, gdy coś ukrywasz. - Nie.
Mów. Powiedz, co ukrywasz.
- Mów. - Dobrze.
Pamiętasz ten koncert Michaela Bublé,
na którym mnie poniosło i przypadkiem spiłem się espresso martini?
Nazajutrz poszedłem biegać i wtedy je poczułem.
A potem coś się wydarzyło.
Coś innego.
Sio!
Ruby! Chodź do mnie. Gdzie jesteś?
Ruby?
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Gdy się odwróciłem, dotarło do mnie, co ona robi.
Zrobiłaś taką wielką kupę?
O nie! Veggie!
To nie jest zabawne.
Pies był maleńki.
Jak mogła tak pomyśleć? Czym go karmi?
SZYKUJ SIĘ DO SNU
Pora na mnie. Chcę jutro z rana potrenować.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Kocham cię.
Dobranoc.
Dobra, a teraz się postaraj.
Staram się.
To twój pierwszy raz?
Widać?
Jak najszybciej potrafisz.
Bardzo dobrze.
- Wychodzi mi? - Tak. A teraz sierpowy!
Leży na deskach.
Tak. I cios prosty!
Cios, cios. Szybciej. Jesteś lepszy, niż sądziłeś.
Veg?
Tak?
Też się położę.
Tak? Super.
Już niedługo
zapadniesz w sen tysiąca snów.
Zabiorę cię w odkrywczą podróż.
Niech mój głos obmyje twoje ciało,
gdy będziemy zdejmować kolejne warstwy,
wystawiając się na...
Veggie?
Vegger?
Bez jakiej części ciała mógłbyś żyć?
Rano to załatwię.
Zostało pięć kilometrów.
Super.
- Kto umarł? - Co? Nikt, mamo.
Przecież znasz zasady, Leese.
Telefon po 22.30 usprawiedliwia tylko śmierć.
Przepraszam, zapomniałam. Dzwonię tylko, żeby...
No dalej, wyduś to z siebie.
To nic takiego. Drobnostka.
- Jestem zabawna? - W sensie dziwna czy ha, ha?
- Zabawna ha, ha. - Nie mnie należy pytać.
Wiesz, że śmiech mnie krępuje.
Dobra, nieważne.
Co u Poppy?
Wszystko dobrze.
A Veggie?
No wiesz, ciężko pracuje.
Leese?
Czemu zadzwoniłaś?
Muszę się zbierać, taksówka już czeka.
Jasne. Było fajnie. Miło i w ogóle.
Moglibyśmy to powtórzyć, jeśli chcesz.
Jasne, chciałabym.
Tak?
Ale nie sądzę.
Jesteś miły i zabawny. I nieźle szurnięty. Lubię cię.
To wszystko dobre rzeczy. Co zrobiłem źle?
Wiesz, o kim w kółko mówiłeś?
O swojej byłej. Wciąż coś do niej czujesz.
Chloe? Nie wspominałem o niej.
Chloe? Nie, mówię o tej, która wciąż wydzwaniała. Lisie.
Lisa? Nie byliśmy parą. Tylko się kumplujemy.
Tak nie wygląda kumplowanie. Przynajmniej nie z mojej perspektywy.
Naprawdę dobrze nam się układa z Veggiem.
Wiesz, co o nim myślę. O tym, jak cię traktuje.
Przyjął Poppy jak swoją córkę.
Braki w osobowości nadrabia solidnością.
Jest wspaniały.
Wiem o tym.
Ale nikomu nie jesteś nic winna.
Jeśli coś ci nie pasuje, masz wątpliwości,
jeśli o to chodzi, to nic złego. To nie czyni cię złą osobą.
Nie, po prostu muszę się przespać. Rano mi przejdzie.
Skoro tak mówisz.
- Tak, dzięki. - Za co?
- Wysłuchanie. - Jestem twoją mamą.
I jestem zabawna ha, ha?
Nie zadręczaj się.
My z tatą nie byliśmy zabawni, więc to nie twoja wina.
Co? Mamo.
Świetnie. Ptaki się obudziły. Muszę znaleźć zatyczki.
Spróbuj się przespać.
- Dobranoc. - Pchły na noc.
Jestem bardzo zabawna.
Szkoda.
Bylibyśmy świetną parą.
Tak.
Pa, Danny.
Pa, Amy.
Zadzwoń, jeślibyś...
O Boże!
Otwórz!
O Boże, już.
Błagam.
O Boże.
Adam! Nagły wypadek!
Mój palec.
Gdzie on jest?
Dobra, znalazłem. Mam go.
Adam, weź lód!
Nie panikuj. Będzie dobrze.
Co ty robisz?
Komu lód?
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Cześć, tak tylko dzwonię. Mam nadzieję, że było fajnie.
Właśnie. Puk, puk.
No dalej, bawimy się. Puk, puk.
Kto tam?
- Dyktator. - Jaki...
Masz powiedzieć „jaki dyktator?” Mam nadzieję, że się udało. Do usłyszenia.
Napisy: Daria Okoniewska