16.58
Wszystko gra?
Tak, po prostu stres ze mnie schodzi. Wiesz, jak na mnie działa GPS.
No tak.
Wiesz, do ilu wypadków dochodzi, bo nawigacja kogoś źle poprowadziła?
Mnóstwa. Ćwierć kraju zgłosiło taką szkodę.
Wybacz, koniec gadania o pracy. To czas dla rodziny.
Cieszę się na biwak tylko we troje.
Tylko we troje?
Tylko że mówiłaś o czasie dla rodziny, więc...
Tutaj! Dojechaliśmy!
- Zaprosiłeś swoich rodziców. - Sorki. Nie jesteś zła?
Nie, coś ty. Będzie fajnie.
Super. Vedgersi!
Zbiórka!
- I nasza gwiazda. - Oto i ona. Przywitaj się.
Cześć, Lisa!
Dobrze się czuje? Jakoś tak pobladła.
NOCNE ROZMOWY
Cześć, Vedgersi i Vedgetki. Witajcie ponownie na moim kanale.
Jestem Mark Vedge.
Dzisiaj dołączy do mnie wyjątkowy gość.
Ma na imię Russell. Prawnie jest moim ojczymem,
ale dla mnie jest po prostu tatą.
I jest nieźle zwariowany!
Cześć, co tam słychować?
„Słychować”. Nie wiedziałem, że to powie.
Spójrz na nich. Jak para dzieciaków.
- Dobrze się dogadują. - Tak. Od zawsze tak było.
Nauczyciel w podstawówce zapytał Marka, kim chce być, jak dorośnie. Jak myślisz?
- Usainem Boltem? - Ojczymem.
Serio? Mając dziewięć lat?
Wiem.
Dzisiaj rozpakujemy namiot Coleman Meadowood Air... Pomożesz?
- Ciężki. - Air Premier.
Później go rozstawimy i zrecenzujemy też przenośną...
Wyżej, kochanie.
...dwudziestolitrową, przenośną toaletę Sunshine.
Już teraz wam zdradzę, że to istne cudeńko.
Nie mogę się doczekać.
Facetów wygrałyśmy sobie na loterii.
Jesteśmy do siebie takie podobne.
Mówisz?
Jak on uwielbia Poppy. Jakby był jej prawdziwym ojcem.
Poppy też go uwielbia.
W zasadzie to nim jest.
Prawda?
Tak.
Jak miło, że nas zaprosiliście.
No pewnie.
Kiedy Mark był mały, biwakowaliśmy we Francji.
Bajeczne miejsce.
Languedoc-Roussillon.
Poppy byłaby zachwycona.
Zasugeruj to. Będzie wniebowzięty.
Jasne, może w przyszłym roku.
Languedoc-Roussillon. Spróbuj powtórzyć.
- Languedoc. - Nie, Languedoc.
- Na pewno zrozumie, o co mi chodzi. - No dalej.
Jeśli już coś robisz, to porządnie.
- Sylaba po sylabie, dobrze? - Niech będzie.
Wsłuchaj się. Langue.
- Langue. - Dobrze.
Teraz kolejna.
Słuchaj dokładnie. Ngue.
- Ngue. - Tak, dobrze.
A teraz doc.
- Doc. - Widzisz? Wiedziałam, że potrafisz.
- Drugi człon. Roussillon. - Wiesz co? Ja to wezmę, bo muszę siku.
Opowiesz mi, jak było.
- Wiesz, do recenzji. - Nie.
Tylko kilka informacji. Jest wygodna?
Czy zbyt szybko się zapełnia
- i zaczyna dotykać... - Ohyda, nie.
Nieźle pompujesz.
Kim jestem?
O Boże. Czy ty spałeś?
Nie wiedziałam, czy odbierzesz. Pewnie wciąż jesteś na mnie zły.
Zły o co?
No, że nie powiedziałam ci o Chloe.
No tak, zapomniałem o tym.
Naprawdę żałuję.
Wiem.
- Która godzina? - Tuż po dziewiątej.
- W nocy? - Tak.
- Jak dobrze. Czyli już go nie ma. - Kogo?
Płytkarza. Wreszcie odnowili mi łazienkę.
Przyszedł tu jakiś Rick, Ralph, Ron czy jakoś tak.
Zjawił się o 7.00 rano. To było straszne.
Nie wiem, jak gadać z facetami,
zwłaszcza takimi, co używają narzędzi.
Oglądałeś wczorajszy mecz?
Jasne, jak mógłbym przegapić.
Arsenal dobrze grał.
Tak.
Wspaniali chłopacy.
Szkoda mi było Salaha.
- Co nie? - To nie był żaden spalony.
Spalony? Gdzie tam.
Niczego nie spalił, a nawet nie okopcił.
- Nie widziałeś meczu? - Nie, przepraszam.
Sporty kontaktowe mnie przerażają.
Wrócę do...
Nie miałem wyjścia.
Wydudliłem syrop i odpłynąłem na cały dzień.
Czyli zmarnowałeś cały dzień.
A skoro o marnowaniu mowa, to jak tam biwak?
Wspaniale się bawię.
Brzmiało wiarygodnie?
Ani trochę.
To czemu w ogóle pojechałaś?
Bo Veggie to lubi.
Miało być miło, tylko my troje.
Ale on zaprosił rodziców.
Jacy oni są?
Ojczym jest miły.
Dobra, a mama?
Christine jest cudowna.
Nieuleczalna optymistka.
Jest naprawdę bardzo miłą osobą i absolutnie jej nie trawię.
Jestem złym ludziem?
Wszyscy wiedzą, że jesteś ostatnią kanalią.
- Co to było? - Co?
Jakieś kroki.
- O Boże, jak w tym filmie. - A konkretniej?
Halo? Jest tu kto?
- Co to jest? - Nie wiem, nie widzę.
- O matko! - Co?
Wokół mnie jest stado krów.
Krów?
- Czy krowy są agresywne? - Nie, coś ty.
W zasadzie nie wiem. Poczekaj, sprawdzę.
„Czy krowy są agresywne?” Szukaj.
Tak, mogę zaatakować. A nawet zabić.
Co?
Danny?
Danny!
- Oddzwonię. - Nie rozłączaj się!
Danny, ja się boję...
Cześć.
Dawno temu byłam zakochana
A teraz się rozpadam
Nie mogę nic zrobić Całkowite zaćmienie serca
- Dobry wieczór? - Jak leci?
To pan jeszcze tu jest?
A co tam będę przerywał.
Zrobię za jednym posiedzeniem. Chyba że to jakiś problem?
Właściwie to...
Ładne płytki.
Mam u siebie takie same. Moja druga połówka wybrała.
Ma świetny gust.
W zasadzie powoli będę kończył.
To fajnie.
Napije się pan herbaty?
Z chęcią, dziękuję.
- Cześć, panie krowo. - Leese?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Kogo unikasz?
Nikogo, wariacie. Potrzebowałam chwili.
Z krowami?
Tak.
Pojawiły się znikąd.
Jak wszyscy w ten weekend.
Przepraszam, nawet nie pomyślałem.
Nie masz nic przeciwko, że tu są? Nie mogę ich teraz wyprosić.
Nie no, żaden problem.
Uwielbiam Russella.
I Christine.
Tylko liczyłam, że spędzimy fajnie czas w trójkę.
Da się zrobić. Może zamówię stolik w tym ładnym pubie?
Jutro, tylko my troje.
- Naprawdę? - Jasne, rodzice usiądą z boku.
No tak, jasne. Dobry pomysł.
To co, wracamy?
Tak, wracajmy.
Muszę powiedzieć, że w tym anoraku i z kibelkiem w ręce...
- Nie pleć. - ...wyglądasz wyjątkowo sexy.
Szlag!
Zraniłaś się w nogę?
Tak, skręciłam kostkę.
Skręciłaś? Tę kostkę?
- Wcale nie. - Słucham?
Zaufaj fizjoterapeutce.
Naciągnięta? Możliwe. Stłuczona? Może.
Skręcona? Nie. Człowiek wie, jak skręci kostkę.
Ja wiem. Skręciłam kostkę.
Nie, to się wie.
Wiem. I ją skręciłam.
Nie, to się wie.
- I wiem, że ją skręciłam. - No dobrze.
- To się wie. - Idziemy spać?
Dobrze.
Dobranoc, mamo.
PO CZYM POZNAĆ, ŻE KOSTKA JEST SKRĘCONA
Te krowy mogły mnie zabić.
On tu ciągle jest.
Kto ciągle jest?
Rick. Albo Ralph. Czy jakkolwiek. Płytkarz.
- Serio? - To nie jest normalne.
Bardzo nienormalne.
Co mam robić? Nie wyżłopię znów syropu.
Skończył się.
- Co to było? - Nie wiem, oddzwonię.
Hej.
Przepraszam. Wyleciała mi z ręki.
Nie szkodzi, to tylko płytka.
Nie, to nie jest tylko płytka. To więcej niż płytka!
Przepraszam. Nie wiem, co mnie wzięło.
Prawie skończyłem fugowanie.
Teraz musi wyschnąć, więc...
Nie, miałem tego nie robić.
Nie będę płakał.
Proszę tego nie robić. Nie płacz, panie płytkarzu.
Przepraszam, po prostu ostro pokłóciłem się z mężem, Chrisem.
Chce mnie przerobić na swój fason.
Ale ja się nie dam, Danny.
Jasne.
Lubię piłkę nożną. Czy to czyni ze mnie prostaka?
- Nie, właśnie. - Nie.
Za operą też przepadam. Powiedziałem tylko, że bilety są drogie.
I od razu jestem filistrem?
- Nie jestem! - Nie, wcale.
A jak kupujesz krzesła ogrodowe, to czemu muszą być z wikliny?
Plastik nie zgnije, tak?
Nie zgnije.
Nazwał mnie kulturowym troglodytą.
Uwierzysz?
Nie mogę uwierzyć w nic, co się teraz dzieje.
Nie wrócę na noc do domu.
Nie po tym, jak mnie zwyzywał.
Zostaje na noc?
Nie mógł przecież kimać w aucie.
- Gdzie jest teraz? - Uciął komara.
Układanie płytek i płakanie go wykończyły.
- Oddzwonię. - Okej.
Nie umiesz spać?
- Ja też nie. - Wyszłam na świeże powietrze.
Jak kostka?
Nadal skręcona.
Jasne.
Wcisnę się jakoś?
Odcedzę kartofelki.
Czy miłość nie jest wspaniała?
Odkąd się poznaliśmy, nie spędziliśmy osobno ani jednego dnia.
Nawet podczas histerektomii trzymał mnie za rękę.
Jak tylko zobaczyłam go w pracy, pomyślałam: „O tak, poproszę”.
W domu napisałam: „Wyjdę za Russella” i przykleiłam kartkę do ściany.
Jeśli powiesz mu, czego pragniesz, wszechświat odpowie.
Fajnie tak myśleć.
Pomyślałabyś, że po tylu latach S-E-K-S ucierpi.
O Boże.
- Nie? - Nie.
Nie, to wyzwalające.
Jeśli komuś ufasz, możesz eksperymentować.
Nie ma tematów tabu.
Gdzie ten Russell?
- Impreza beze mnie? - Zapraszamy.
Kartofelki Russella zostały odcedzone.
Ale z nas nocne marki.
Wiecie, co powinniśmy zrobić? Powinniśmy zagrać...
W Veggie-Veggie-Bing-Bong!
- Tak! - Co ty na to?
- Tak. - Chodźcie!
- Veggie-Veggie-Bing-Bong? - Taka gra rodzinna, którą wymyślili.
- Jakie są zasady? - Nie wiem.
Wyjaśniali mi je milion razy, ale w ogóle nie mają sensu.
Słucham.
Dobra. Tyle udało mi się wyłapać.
Jedz szynkę!
Jest coś z szynką.
I to wszystko? Szynka?
Tak. Rzucają szynką. Nie wiem czemu. Tak po prostu.
Musi być jakiś powód.
Rich?
Kto to?
To ja, Chris. Chcę porozmawiać.
- Co jest grane? - Rich, proszę.
- Jaki Rich? - Dobre.
Wiem, że tam jesteś.
Skąd pan to wie?
No właśnie, skąd wiesz?
Namierzyłem twój telefon, a przy ulicy stoi twoje auto.
I właśnie się odezwałeś. To niedorzeczne, wpuść mnie.
Co mam robić?
- Co ma robić? - Porozmawiać z nim.
On cierpi, nie słyszycie?
Cierpienie. Musicie to przegadać.
Chwileczkę! Muszę się ubrać.
Muszę kończyć. Rozkładają tę cholerną grę.
Jasne, zostaw mnie samego na terapii rodem z Wyspy miłości.
Cześć.
Danny.
Ukrywasz się?
Może ja zostawię was samych.
Veg.
Musisz mi pomóc wygrać. Stworzymy sojusz. Będziemy sobie pomagać.
To oszustwo. Wiesz, że tak nie mogę.
Złamałbym Kodeks Rodziny Vedgersów.
Przykro mi.
Chociaż nie rzucaj tak mocno szynką.
Spróbuję.
Słuchaj tego.
Byłem na Weselu Figara.
Czarodziejskim flecie. Czy mi się podobało? Nie.
Ta kłótnia się nie kończy.
- Jak ta wasza gra? - Jeszcze się nie zaczęła.
Nienawidzę jej. Zawsze przegrywam.
Może ty mi pomożesz?
- Zaraz, ale jak? - To jest myśl.
Pomożesz mi wygrać Veggie-Veggie-Bing-Bong.
No nie wiem, mam tu parę zakochanych.
Proszę cię, Danny. Choć raz muszę pokonać Christine.
Pomóż mi.
No dobrze, ale potem kończę z pomaganiem innym.
Dobra, nie rozłączaj się.
Pomóc wam w przygotowaniach?
23:58
Ręce T. rexa są.
Jajo nasmarowane.
Góra dinozaurów zbudowana.
Do boju, Vedgersi! Dalej! Zaczynamy!
Podnieś mnie trochę.
- Lepiej? - Tak.
Gotowi, do startu.
- Start! Kto doniesie jajo! - Dalej!
Szybciej!
Dasz radę.
Veggie-Veggie!
Bing-Bong!
Jakbym oglądał komandosów łapiących Bin Ladena.
Twoja kolej!
Tyle że zupełnie innych.
Co to za melon?
- Miodowy. - Czym jest pokryty?
Nie wiem.
Chyba majonezem.
Dasz radę!
Czyli specjalnie po to go wieźli.
- Tak! Bing-Bong! - Leć!
Dasz radę.
Szkoda.
Jedz szynkę!
A tak walczyła, mimo stłuczonej kostki.
Jest skręcona.
Pora na quiz.
Muszę przyznać, że to odlotowa gra.
00.24
Kto wyreżyserował Avatara?
Wiem! James Cameron.
- Nie, Mur Berliński. - Co?
- Zła odpowiedź! - Przykro mi.
Ale jak to?
Z tego, co widzę, Russel ma kciuk na brwi i dwa palce w kieszeni.
To oznacza zasadę „trzy pytania temu”.
Wtedy odpowiedzią był Mur Berliński.
Jedz szynkę!
Zjem dziś całą świnię.
00.51
Christine prowadzi, ale nie wiem dlaczego.
- Bo w ostatniej rundzie była Bobą. - Rundzie? Jakiej...
- To ma rundy? - Tak, 17. Świetna gra.
Jak to 17? Skąd wiesz?
Wszystko dobrze? Cześć, Danny.
Hej, Veg.
Do zobaczenia.
Możemy sobie odpuścić tę szynkę.
- Powiem, że nie jesz mięsa. - Od pięciu minut?
Słusznie.
Mogę cię osłonić. Będę twoją szynkową tarczą.
- Szynkową tarczą? - Jasne, czemu nie.
W końcu to dodatkowe białko.
Dzięki, Veg.
Nie łaskocz mnie.
- Veggie! - Dobra, pora na drugą połowę.
Zaczynamy!
Doceniam ciebie i to, kim jesteś, w tej chwili
i we wszystkich, które nadejdą.
- Chodź tu. - Przestań.
Tu jest, nasz zbawca.
Cieszę się, że się pogodziliście.
Nawet nie pamiętam, o co się kłóciliśmy.
Kupię mu bilet sezonowy, żebyśmy razem chodzili na mecze.
- Prawda? - Jeszcze do tego wrócimy.
Jasne, wrócimy do tego.
Uczcimy to małym drinkiem.
To był długi dzień.
Super.
Masz amaretto?
Liso, odpowiedz, kto zjadł gruszkę w ogrodzie czarownicy?
- Nie wiem. - Wiesz.
- Christine. - Myślałem, że Veggie.
Nie, on był Cebulątkiem.
O Boże, co ja plotę?
Christine. Powiedz Christine.
Christine?
Dobrze!
Brawo.
Dobrze.
Christine i Lisa prowadzą taką samą ilością punktów.
Pytanie rozstrzygające.
Lecimy.
O wygraną. Kto wygrał II wojnę światową?
- Kings of Leon! - Serio?
Nie wiem, ale albumy mają kozackie.
- To prawda. - Patrzcie na Russella.
Zasada „trzy pytania temu”. Wygrała.
Dobrze!
Udało ci się. Jesteś genialna. Nie potrzebowałaś mojej pomocy.
Dzięki.
- Dała radę. - O Boże. Brawo!
- Tak jest, brawo. - Tak trzymaj!
Kto jest panem w kuble?
To nie ma sensu, gra się skończyła.
- Ceremonia zamknięcia. - No jasne.
Zbieramy się.
Chyba nie rozumiesz, jakie to dla mnie ważne.
Wpiszę to sobie do CV.
- Oszukiwałaś. - Ale nie w ostatnim pytaniu.
Brawo za zauważenie zasady „trzy pytania temu”.
- Spisałaś się. - Widzisz? Czasem cię słucham.
Wygrałam!
- Wygrałam! - Wygrałaś.
- Chyba powinnaś do nich wrócić. - Okej, dobranoc.
Dobranoc.
Pa.
- Co za wygrana. - Dzięki.
Liczę, że nauczycie grać również Poppy.
I własne dzieci, kiedy przyjdzie pora.
Czyli prędzej niż później.
Co?
No wiesz, lada dzień.
Lada dzień co?
To się stanie.
Co się stanie?
Ktoś się oświadczy.
O czym sobie rozmawiacie?
Niczym takim.
No dobrze. Widzimy się rano.
Dobranoc.
Położę się już. A ty?
Jasne, zaraz do ciebie dołączę.
Super, dobra.
Jak dobrze, kostka już mniej boli.
Tak.
Napisy: Daria Okoniewska