22:34
HERBATA NA DOBRY SEN
Wszystko dobrze?
Stoję pod pralnią Pralnia,
- zastanawiając się, gdzie jesteś. - Przyjechałeś po mnie?
- Danny, przepraszam cię. - Dobranoc.
Halo?
8 DNI PÓŹNIEJ
Mama pisze, że Poppy śpi jak suseł.
Nie dziwię się. Zabrali ją na nordic walking.
Wszystko jasne.
Jak ta herbata? Sprzedawca zachwalał. Pomaga ci zasnąć?
Jak tylko próbuję ją wypić, robi mi się słabo, więc...
Będę ćwiczyć jogę, którą mi poleciłeś.
Super, z Rebeccą.
Jest bardzo konstruktywna. Dobrze wpływa na nastawienie.
Grunt to nastawienie.
Dopiero dzięki niej zrozumiałem, jak złe miałem nastawienie.
Ale teraz moje nastawienie jest...
Cieszę się, że wypracowujesz rutynę.
Wiesz, po tamtej nocy.
Ja też.
Super. Na mnie już pora.
Widzimy się w łóżku. W sensie: naprawdę się położę.
Wspaniale.
Zapomniałem wspomnieć. Kojarzysz konika, którego zrobił tata?
Jezu!
Dobra, idziesz ze mną.
No tak, kojarzę.
Wiesz, gdzie on jest? Nie mogę go znaleźć.
Chcą sfotografować z nim Poppy.
Po co?
Do rodzinnego newslettera: Vedgeta.
Tata chce się pochwalić kuzynom. To najlepsze, co dotąd wystrugał.
Pewnie jest gdzieś w szafie Poppy.
Sprawdzałem. Ale zajrzę jeszcze raz.
Nie! Nie trzeba. Ja to zrobię. Jesteś zmęczony.
- Na pewno? - Tak.
Super.
Niedługo się widzimy.
No pięknie.
NOCNE ROZMOWY
JOGA MNIE POKONAŁA. POSZŁAM NA SPACER, ŻEBY SIĘ ROZLUŹNIĆ
I PRZEWIETRZYĆ GŁOWĘ.
Przesada.
Nie gapiłem się, jak śpisz.
- Jasne. - Nie no.
Rozumiem, czemu tak pomyślałaś...
Bo gapiłeś się, jak śpię.
Ale stałem... Tak, gapiłem się, ale nie jak jakiś psychol...
A można gapić się nie jak psychol?
Jasne, jest wiele takich sytuacji.
To będzie dobre.
No dobra.
Pierwsza: Śpiąca królewna.
Kolo nie tylko się gapi,
ale całuje śpiącą kobietę, przywracając jej życie. W dodatku książę.
Raz, książęta też mogą być psycholami – jak życie pokazało.
I dwa, ta bajka źle się zestarzała.
Jest problematyczna.
Druga: lekarz sprawdzający stan pacjentki w śpiączce.
Od razu myślę,
że zostałeś lekarzem tylko po to, by gapić się na śpiące kobiety.
Słowo, że się nie gapiłem.
Zawsze tak łatwo cię wkręcić?
Słynę z tego. Nabrałaś mnie.
Ciasteczkowa uczta o północy. W ogóle nie pachnie psycholem.
Kombinowałem, jak ci coś powiedzieć.
To był dobry moment, gdy spałaś.
- Zbierałem się... - Co chciałeś powiedzieć?
Że ci dziękuję.
Za co? Za seks?
Nie. Znaczy nie nie. Tak. Było bardzo miło. Dobrze.
Za to, że dałaś mi drugą szansę.
Po tym, jak...
- Otwórz! - O Boże!
Mój palec. Co ty robisz?
Tak, po tym.
- Wszystko gra. - Serio?
Byłabym tu, gdyby nie grało?
To był wypadek. Nie ma co rozpamiętywać, serio.
Dziękuję.
Jeszcze nie nabrałam wprawy...
Nie pomagaj mi.
Muszę się nauczyć tak żyć.
Pyszna herbata.
Ale z ciebie pinda.
Cześć, tu Danny. Chciałem nagrać wesołe,
żartobliwe powitanie, ale na nic nie wpadłem.
Zostaw wiadomość, to się odezwę.
Cześć.
Nie śpisz? Bo ja nie, co oczywiste.
Tak sobie myślę, że to chyba nasza najdłuższa przerwa
w rozmowach od...
no wiesz...
Od zawsze.
Więc no, zadzwoń.
Wiem, że tamtej nocy stało się coś ważnego.
Wyszedłeś dla mnie z mieszkania. Dziękuję. To takie kochane.
Mógłbyś dać znać, że żyjesz? Trochę się o ciebie martwię.
Dobra. Dziękuję. Pa, Danny.
Jeszcze tego mi dziś brakowało.
- Sprawdzałeś w pudle? - Sprawdzam.
- Porządnie? - Przeglądam każdy karton.
Kto trzyma paszport w przechowalni?
Nie smęć, tylko mi pomóż.
Ale z ciebie truteń.
Nie chajtaj się.
Żartujesz?
Jak to nie ma moich rzeczy?
Freddie, zaczynasz mieć paranoję.
Co próbujesz mi wmówić?
Że wyprowadzam się stopniowo dla niepoznaki?
Kici, kici. Zobacz, co tu mam.
Nie widziała pani kota?
Nie, przykro mi.
Nicpoń przemyka od boksu do boksu i niszczy rzeczy.
Prawie go miałem, ale mi się wyrwał.
Biedactwo nie może wyjść. Pewnie się boi.
Tak, aż się serce kroi.
Dobra, wracam do poszukiwań.
Kici, kici. No wyjdź, to skończymy z tym raz na zawsze.
Jasna cholera.
Przestaniesz to robić?
Co? Jesteś tutaj?
O Boże.
Cześć.
Chciałabym wziąć cię ze sobą.
Poppy byłaby zachwycona.
Ale Veggie ma alergię. Przykro mi.
Cześć, maluchu.
Okej. Uważaj na siebie, dobrze?
O matko.
Discman.
Lisa Osgood jest dobra.
- Park Jurajski. - 1993.
Park Jurajski 2.
Nie muszą być tylko Parki Jurajskie.
Czyli nie wiesz?
1997.
- Miałeś rację. - Nieźle, nie?
Daty premier masz w małym palcu.
Jest szpan.
Ale w końcu cię zagnę.
- Polegniesz. - Przyjmuję wyzwanie.
No dalej, próbuj.
- Pradawny ląd. Trudne. - Był taki film.
Ty wiesz?
- Tak, nie ściemnisz. - Ja też.
- Wiesz? - Tak, wiem.
Mówimy razem na trzy cztery.
1988!
Wygraliśmy oboje. Koniec gry.
- Ciasteczka! - W nagrodę.
Gramy dalej, bo się zepsują.
O matko, zapomniałam o tym.
Danny, sorki za wiadomość głosową, ale znalazłam swój stary pamiętnik.
Posłuchaj tego: „Nocuję u Jess.
Obejrzałyśmy Krąg, jestem przerażona.
Jess budzi się w środku nocy, a ja lunatykuję po korytarzu”.
Od zawsze niespaczka.
„Myśli, że jestem dziewczynką z filmu, więc ściąga talerz ze ściany
i wali mnie nim w głowę, budząc cały dom”.
O Boże, a to co?
„Znowu jadłam drugie śniadanie sama w bibliotece i...”
To nie jest zabawne.
23:41
BRAK STARSZYCH POWIADOMIEŃ
Gdzie jesteś?
Dzięki naturalnej wyporności futra,
utonięcie nie wchodzi w grę.
Wydry morskie mają najgrubszą sierść wśród zwierząt.
- Leese? - Cześć. Sorki, że przeszkadzam.
Zastanawiam się...
Wiedziałaś, że wydry morskie mają kieszenie pod pachami?
Co?
Nie muszą nosić kurtki, bo mają ją jakby wbudowaną.
Okej. Bajer.
Widziałeś się ostatnio z Dannym? Nie gadaliśmy od tygodnia i się martwię.
Co mogą w nich trzymać?
Nie wiem. Zapomnij na chwilę o wydrach.
Nie da się.
Wyświadczyłbyś mi malutką przysługę?
- Adam? - No?
Na pewno chcesz się znowu spotkać?
Dziwak z ciebie, co?
Tak mówią.
Może wyskoczymy do tej włoskiej knajpy?
Jeśli nie będzie ci zbyt trudno.
Nie, coś ty.
Znaczy będzie, ale chcę spróbować.
Dotarłaś do drzwi w jednym kawałku.
Mój bohater.
Adam? Co ty robisz na podłodze?
Danny. Żyjesz. Martwiliśmy się o ciebie.
- Czyli kto? - No wiesz, wszyscy.
- Ludzie. - Ludzie?
Co jest grane? Co to ma być?
Nie wolno mi.
Czego?
Nie wolno mi powiedzieć.
Powiedzieć czego?
- Niczego. - Powiedzieć niczego?
Wybacz, Leese. Nie dam rady.
Lisa?
No jasne.
Cześć, Danny.
Dziwnie wyszło, co nie?
Co ty nie powiesz.
Cześć, jestem Amy. A ty to Lisa?
Cześć.
Amy, czyli...
Czyli...
Przepraszam, że przedzkodziłam.
Co się dzieje? Co to ma być?
Sorki, ty się mnie pytasz?
Pójdę już.
- Tak nagle? - Taksówka zaraz będzie.
Tak, nagle.
Powiedz jej, że normalnie tak nie jest.
- To się nie zdarza. - Słowo.
Spoko.
Rebecca De Mornay odeszła.
Był pan fanem?
Była moją najstarszą kotką. Zakłócacie uroczystość żałobną.
Mijała już 47. sekunda minuty ciszy.
Jeśli zamilkniemy na kolejnych 13 sekund, przejdziemy do mowy pożegnalnej.
- Moja taksówka. - Już idziesz.
- Zgadamy się jutro. - Jasne, zgadamy się.
Danny, poczekaj. Wyjaśnię ci to. Naprawdę...
No nie!
Skoro wszyscy skończyli, będę kontynuował.
No dobra.
Cześć, mały.
Nie mogę cię ze sobą zabrać.
Właściwie...
Chyba znam kogoś, kto się tobą zajmie.
Tak.
Idealnie.
Niech to.
Jeszcze ty.
- Hej. - Wszystko dobrze?
Słyszała pani?
Nie.
Znowu?
Zaświeć się.
Kiedy dorośnie, będzie musiał zjadać
równowartość 40% swojego ciała...
Zapomniałaś czegoś?
- Cześć. - Veggie.
Sorki, że bez zapowiedzi. Biegałem i jakoś tak trafiłem tutaj.
- Przybiegłeś tu? - Biegnę do Księżyca.
- Chyba źle skręciłeś. - Nie, sorki.
Z Ziemi na Księżyc jest około 618 000 kilometrów.
Chcę tyle przebiec, zanim stuknie mi 60.
Tylko podziwiać.
To dla ciebie.
Rodzice mnie uczyli, że nie wypada z pustymi rękami.
- Jak miło, dzięki. Napijesz się? - Lisa tu jest?
Co?
Lisa. Nie ma jej w domu.
Tu jej nie ma. Przykro mi.
Jasne.
- A co, zgubiłeś ją? - Możliwe.
Sorki. Jakoś tak pomyślałem, że może być u ciebie.
- To mój salon. - To szminka?
Wiesz, że mam dziewczynę? Amy?
To bardzo poważny związek. Oboje się zaangażowaliśmy.
- Super, cieszę się. - No, jest fajna.
Mogę skorzystać z łazienki?
Jasne.
Jest tam, tak?
Nie, jest po prawej...
- Wszystko dobrze? - Tak. To francuskie wino.
Na etykietce napisali, że pasuje do kurczaka i ryby.
Nie znam się na tym.
Ale jeśli będziesz jadł kurczaka albo rybę,
to powinno pasować.
Lisa dała mi kiedyś voucher na degustację win.
Niestety nie mogłem pójść, bo miałem...
jelitówkę.
Dobrze, że sprawdziłem.
Woda ci cieknie przez płytki.
Robiłeś niedawno remont?
Jeśli została ci fuga, mogę to naprawić.
Trzymasz się?
Dobrze.
Świeże.
No, bo francuskie.
- Już mówiłeś. - Robią najświeższe.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłem o tej godzinie na nogach.
A ja nie pamiętam, kiedy nie byłem.
Widzisz, kiedy ja śpię,
Lisa funkcjonuje w odrębnym świecie, o którym nic nie wiem.
To było spoko, bo się układało, jak oboje nie spaliśmy.
- Układało? - Co?
Przepraszam, mów dalej.
- To nic ważnego. - Na pewno? Brzmiało inaczej.
Nie, wszystko gra.
Mogę zrobić kilka pompek?
- Ale teraz? - Tak.
Już mi lepiej. Znów mogę myśleć.
- Dołącz do mnie. - Z chęcią, ale nadgarstki mam z waty.
Po prostu ostatnio nachodzą mnie takie myśli.
Nawet mi nie mów o myślach.
Udręka mojego życia. Razem z nadgarstkami.
Mam wrażenie, że Lisa się ode mnie oddala.
Nie rozumiem. Myślałem, że się...
Co?
Oświadczysz.
No tak.
Już prawie jesteśmy. Chyba.
Kiedy wchodzę do pokoju,
niemal od razu znajduje powód, żeby się ulotnić.
Rozumiem.
Walczy z bezsennością, odkąd wróciła z tego panieńskiego.
Wzięła jakieś dragi i się zgubiła.
Myślę, że to nią wstrząsnęło.
Możliwe, że powiedziałem jej, że musi dorosnąć dla dobra Poppy.
No i wprowadza różne zmiany,
ale prawda jest taka, że...
Śmiało. Jeśli będzie ci lżej.
Straciła do tego serce.
- Nie powinienem przychodzić. - Nie idź, już prawie zrobiłeś 500.
Nie mów Lisie, że tu byłem.
- Spoko. - Dzięki.
Veggie, poczekaj.
Znasz „I'll Be Your Mirror” The Velvet Underground?
Nie.
To z ich pierwszego albumu wydanego w 1967.
Zatytułowali go The Velvet Underground & Nico.
Ciekawostka: Andy Warhol zaprojektował okładkę.
Pogubiłem się. O czym ty mówisz?
Nic dziwnego, sorki.
To piosenka miłosna.
Prawdopodobnie najlepsza na świecie.
Jeden z wersów brzmi: „Będę twoim lutrem,
pokażę ci, kim jesteś, jeśli tego nie wiesz”.
Rozumiesz?
Chodzi mi o to, że wszyscy się staramy.
Często mamy wrażenie, że odstajemy od reszty.
Sprawiamy innym zawód, będąc takimi, jakimi jesteśmy.
Ale wystarczy ta jedna osoba,
która cię naprawdę rozumie...
i chce z tobą być, choćby nie wiem co.
Możesz też zapomnieć mój wywód i wykorzystać swoje zalety.
I co by to było? Jakbyś tak miał wskazać.
- Teraz? - Tak.
Dobrze ci w szortach.
Dziękuję.
W szortach czuję się najlepiej.
- To widać. Jakbyś się w nich urodził. - Coś jeszcze?
- Jasne. Masz świetną relację z Poppy. - Tak.
Stabilną pracę. To ważne w obecnych czasach.
- Masz swój dom. - Poczucie humoru?
Masz swój dom.
I jesteś Veggiem. To najważniejsze.
Veggie jest tylko jeden i stoi przede mną.
Tak, masz rację.
Dzięki, Danny. Za wszystko.
Nie ma za co.
Uścisk, dobra.
„I'll Be Your Mirror”?
Tak jest.
Na razie.
Pewnie pomyślisz, że twój nowy pan jest kompletnym pomyleńcem.
Ale wiedz, że to normalne.
Przyzwyczaisz się.
Nie ma nikogo, kto zająłby się tobą lepiej.
Musisz mi zaufać.
A jeśli będziesz chciał odetchnąć, idź do Danny'ego.
Mówię ci, Danny jest najcudo...
- Lisa. - Veg.
Napisy: Daria Okoniewska