Φαγητοπία!
ΠΑΡΤΙ ΜΕ... ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ: ΦΑΓΗΤΟΠΙΑ
Έλα, Τζούλιους. Μην ξεχνάς, είσαι ένα τίποτα χωρίς εμένα.
Καθάρισέ το.
Χαμογέλα τώρα. Έτσι μπράβο.
Διασκεδάστε το, πανίβλακες.
Ναι, ορίστε.
Η ιστορία δύο πόλεων.
Η μία με πλούτο και δύναμη που ξεπερνούσε κάθε φαντασία.
Η άλλη...
Μια χέρσα ερημιά,
καλυμμένη από τη δυσοσμία της απόγνωσης και της αποσύνθεσης.
Σόρι, Βίνερ. Δεν την παλεύω άλλο με την καταθλιπτική μανούρα σου.
Η νέα εντολή του Τζούλιους είναι να υποβαθμίσουμε την ανισότητα
αποπροσανατολίζοντας τα φαγητά με σοκαριστικά νέα
που δεν έχουν εξακριβωθεί, και με ψυχαγωγία.
Όπως το Παιχνίδι του Καλαμαριού.
Τα αδέρφια Καλαμάρια που παίζουν ντάμα ζωντανά.
...θα βάλω αυτό εδώ και θα κερδίσω.
Κατευναστικό, παραδόξως.
Μα πώς αγνοεί κανείς τόσο πόνο;
Πρέπει να μπούμε, χωρίς πλάνο, χωρίς κανένα πλάνο, μέσα στις ιστορίες.
Είμαστε στη μέση ενός πραγματικού Χαλα-καυτώματος.
Άλλα λέει ο νέος μου πανελίστας, ο Πέπον Γκίμπσον.
Το Χαλα-καύτωμα είναι ένα ψέμα.
Επίσης, τα μπέιγκελ ευθύνονται για κάθε πόλεμο.
Εντάξει. Χαλάρωσε λίγο, Πέπον.
Παίδες, θέλετε να παρτάρετε με μια διασημότητα;
Ο Σάμι εξελίχθηκε σε μεγάλο λαμόγιο, έτσι;
Κρίμα. Τον συμπαθούσα, αλλά τώρα είναι χαμένη υπόθεση. Ξεκάθαρα.
Άλλο ένα παράδειγμα καλού φαγητού που χάλασε. Ναι.
Οι φίλοι σε απογοητεύουν στο τέλος, έτσι;
Όχι εσύ, Μπρέντα. Τα σπας.
Να 'σαι καλά, Μπάρι. Τελικά, τα φαγητά δεν ήταν έτοιμα να ρίξουν το σύστημα.
Δεν έπρεπε να χωριστούμε.
Εγώ σας ανάγκασα να το κάνετε. Εγώ φταίω.
-Κακώς σας είπα ψέματα. -Και;
Δεν έπρεπε να κλέψω τα δόντια. Ιδίως ντυμένος ως Πατάτας.
Και;
Κακώς σας πέταξα στο σιντριβάνι
με τον ελιγμό που έκανα την ώρα της καταδίωξης.
Και;
Καλά. Ούτε έπρεπε να συνευρεθώ ερωτικά με το ανθρωπίδιο.
Το είπε, επιτέλους. "Δεν έπρεπε να πηδήξω το ανθρωπίδιο".
Μ' έπιασαν ανασφάλειες κι απλώς...
Πίστεψε πολύ σ' εμένα την περίοδο που εγώ δεν πίστευα αρκετά σ' εμένα.
Ούτε σ' εσάς.
Έπρεπε να πιστέψω παραπάνω σ' εμάς και δεν το έκανα. Συγγνώμη.
Δεν περιμένω να με συγχωρήσετε.
Καλά κάνεις, γιατί είναι ασυγχώρητο αυτό.
Το ξέρω, κι αν σε παρηγορεί, θα ξεφορτωθώ το ανθρωπίδιο, Μπάρι.
Για πάντα. Ορκίζομαι στη φιλία μας.
Ποια φιλία;
Μου αξίζει αυτό. Και μάλλον κάτι χειρότερο από σένα.
Γι' αυτό, απλώς θα φύγω. Δεν ξέρω πού θα πάω, αλλά...
Σε συγχωρώ.
Αλήθεια;
-Έκανες βλακεία. -Το ξέρω. Είναι αλήθεια.
Αλλά ίσως είναι στη φύση των φαγητών αυτό.
Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε η κοινωνία μας.
Ναι, ακριβώς. Οποιοσδήποτε από εμάς θα πηδούσε το ανθρωπίδιο.
Το παίρνω πίσω. Δεν ισχύει.
Το θέμα είναι ότι πιεζόμαστε πολύ για να φτιάξουμε τη Φαγητοπία
ενώ θα έπρεπε να εστιάζουμε περισσότερο σ' εμάς.
Το καλό είναι ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό τώρα.
Θα πάρει χρόνο.
Αυτό που είδα με σημάδεψε.
Δεν μπορώ να το βγάλω απ' το μυαλό μου.
Όπως τη στιγμή που βγήκε μαγιονέζα από το...
Καλά, δεν χρειάζεται να το πεις. Καταλαβαίνω.
Εκεί ήμουν. Πάρε όσο χρόνο θέλεις.
Αλλά πρέπει να φτιάξουμε τη Φαγητοπία.
Μπορεί να χάσαμε, αλλά αυτά είναι τα παιδιά μας.
Είναι δική μας ευθύνη πάντα,
ακόμα κι όταν μας κάνουν πέρα ή όταν φέρονται σαν μαλακισμένα.
Που 'στε, άχρηστοι. Ο Τζούλιους τα σπάει.
Εμείς πρέπει να ξυπνήσουμε το καλό. Ακόμα και στον Τζούλιους.
Είμαι σίγουρη ότι μέσα του
κρύβει ένα φαγητό που θέλει απλώς να αγαπηθεί.
Θα τον κάνω να καταλάβει.
Η καλοσυνάτη πάστα σου δεν σταματάει να με εκπλήσσει.
Ακόμα και μέσα απ' τις δηλητηριώδεις στάχτες της ήττας,
η συγχώρεση ανθίζει και δίνει ζωή στους άφθονους καρπούς της αγάπης.
Ακόμα σε τραβάει αυτός, έτσι;
Ναι, δεν με πειράζει πια.
-Τα λέμε μετά; -Γιατί όχι, άλλωστε;
Φρανκ. Όλα καλά; Πώς πήγαν οι εκλογές;
Μια χαρά, φιλαράκο. Ναι, όλα πήγαν καλά.
Επειδή έκανες καλή δουλειά.
Φανταστικό. Πλασαρίστηκες όπως σου είπα;
Το ήξερα ότι δεν θα το τελείωνες, Φρανκ. Θα το κάνω εγώ για σένα τελικά.
Ναι, ήμουν πολύ χαλαρός συνέχεια.
Ξετρελάθηκαν τελείως. Νομίζω ότι η στάση μου ήταν καθοριστική.
Και γι' αυτό μου είναι δύσκολο να πω αυτό που θέλω τώρα.
Όχι, όχι πάλι τα ίδια.
Τζακ, δεν φταις εσύ, εντάξει; Εγώ φταίω.
Και το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με κάποιον σαν εσένα.
-Άρα, εγώ φταίω. -Καλά, εσύ φταις. Αφού είσαι ανθρωπίδιο.
Απ' όλες τις χυλόπιτες που έχω φάει, αυτή πονάει πιο πολύ, να ξέρεις.
Ακόμα κι από τότε που με παράτησαν σ' ένα τρενάκι
κι όλοι οι άγνωστοι αγόραζαν τη φωτογραφία που με έβγαλαν εκεί
επειδή έκλαιγα με μαύρο δάκρυ.
Ξέρεις κάτι; Όχι.
Κάθε φορά που με παρατούσαν, απλώς έφευγα και το δεχόμουν.
Δεν θα το ξανακάνω. Όχι μ' εμάς. Θα παλέψω γι' αυτό.
-Θα παλέψεις γι' αυτό; -Ναι.
Ξέρεις τι έχω να πω γι' αυτόν τον χωρισμό;
-Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. -Τι;
Δεν σ' αφήνω να με ξεφορτωθείς επειδή είμαι καψούρης μαζί σου.
Τ' ακούς αυτό, κόσμε; Είμαι καψούρης μ' αυτό το λουκάνικο!
Σκάσε πια μ' αυτήν την μαλακία. Κόφ' το. Μη φωνάζεις.
Κοίτα, προσπαθώ να φτιάξω τη ζωή μου, εντάξει;
Για να είμαι με την Μπρέντα
και για να ελπίζω έστω να με εμπιστευτεί ξανά ο Μπάρι, πρέπει να αφήσω εσένα.
Όχι. Αυτό που έχουμε είναι αληθινό, Φρανκ.
Φτιαγμένο από εκατό τοις εκατό αγνό κρέας.
Όχι, δεν είναι.
Περίμενες ποτέ να σε δεχτούν τα φαγητά σαν έναν απ' αυτούς;
Σήκω φύγε. Εσύ και η ανόητη ανθρώπινη ανάσα σου.
Άντε! Ξουτ! Δρόμο!
Φύγε από εδώ! Δεν βλέπεις ότι δεν σε θέλω πια;
Δεν το εννοείς αυτό.
Το εννοώ. Κτήνος!
Ήξερα ότι τα λουκάνικα κάνουν κακό στην καρδιά,
αλλά δεν ήξερα ότι τη ραγίζουν κιόλας.
Ξέρω τι κάνεις, Σάμι.
Ήμουν έτοιμος να σε ξεγράψω,
αλλά τώρα ξέρω ότι τα καλά φαγητά μπορεί και να χαλάσουν.
Και μετά, έχουν προοπτικές να ξαναφτιάξουν πάλι.
Θες να πεις ότι χάλασα;
Τότε, γιατί έχουν έρθει τόσα φαγητά εδώ για μένα;
Γιατί με ζητωκραυγάζουν όταν ρίχνω τις στροφές μου;
Σάμι, δεν με ήξερες τότε που ήμουν ο μικρότερος στη συσκευασία μου.
Όλοι με κορόιδευαν για το μέγεθός μου.
Μετά, άρχισε η επανάσταση κι έγινα ήρωας.
Σκοτώνοντας ανθρωπίδια ένιωθα ότι γινόμουν εξήντα πόντους.
Αλλά τώρα βλέπω ότι όλη αυτή η γεμάτη έξαψη κι ενθουσιασμό δράση
ήταν απλώς μια συγκάλυψη του πόνου που ένιωθα ως μισή μερίδα.
Κι εσύ θα χρησιμοποιείς τη δόξα και την προσοχή
για να καλύψεις τον πόνο που νιώθεις απ' τον χαμό του Λαβάς.
Ρε! Μην ξαναναφέρεις το όνομά του μπροστά μου.
Πάρε δρόμο, ρε μπασμένο.
Απλώς ζηλεύεις την επιτυχία μου, τ' αμάξια, τους φίλους και τις οθόνες μου.
Όχι, καμία σχέση δεν...
Έχω όλα όσα ήθελα. Όλα.
Είμαι μπέιγκελ με τα όλα μου!
Εντάξει. Δεν...
Καλά, είσαι μπέιγκελ με τα όλα σου. Έλεος.
Έλεος. Έτσι κάνω κι εγώ;
Ήρθα να δω τον Τζούλιους.
Κανείς δεν μπαίνει στη σουίτα του από το σούρουπο έως την αυγή.
Καλά. Θα ξανά... Για στάσου. Τι είπες;
Όχι, δεν φεύγω, αν δεν τον δω.
Εδώ πεθαίνουν φαγητά στον δρόμο.
Ναι. Δεν πας κι εσύ μαζί;
Ένας αεραγωγός που κλαψουρίζει; Στάσου. Δεν κάνουν έτσι οι αεραγωγοί.
Ο Τζούλιους. Όπως το φανταζόμουν. Είναι ένα αξιολύπητο εσπεριδοειδές.
Ναι;
Τζούλιους;
Βοήθεια! Πάρε με από εδώ! Εντάξει; Χρειάζομαι βοήθεια!
Βοήθεια! Πρέπει να με πάρεις από εδώ.
Τι; Δεν καταλαβαίνω. Τι συμβαίνει;
Απλώς πάρε με από εδώ!
Εντάξει. Ποιος είναι ο κωδικός;
Πού να ξέρω; Δεν ξέρω τίποτα όταν είναι μέσα μου αυτή.
-Μέσα σου; -Το μυαλό μου νεκρώνει.
Τι; Εντάξει, έχω μπερδευτεί πολύ. Τι είναι αυτά που μου λες;
Θεέ μου. Ξαναγύρισε. Να τη.
Τι; Ποια γύρισε;
-Πρέπει να φύγεις. Τρέξε, ανόητο ζυμάρι! -Γιατί να τρέξω;
Τρέξε!
Βρε, βρε, βρε. Κοίτα τι έφερε το πορτοκαλάκι μας.
Συγγνώμη. Ποιος είναι;
Εδώ κάτω, γλυκιά μου.
Υποψιάζομαι ότι είσαι πολύ μπερδεμένη αυτήν τη στιγμή,
θα έχεις πολλές απορίες.
Ποιο είναι αυτό το μικρό ρυζάκι;
Γιατί είναι αλυσοδεμένος ο Τζούλιους και εκλιπαρεί για βοήθεια;
Και τι είναι αυτή η παράξενη μηχανή
πίσω από το αφράτο και σφιχτό κωλαράκι του;
Τι κάθεσαι και το βλέπεις;
Δεν είμαι σίγουρη γι' αυτό που βλέπω.
Σου είπα να μιλήσεις, Τζούλιους;
Ίσως να βοηθούσε αν σου έλεγα τη δική μου πλευρά της πορτοκαλο-ιστορίας.
Μετά τον πόλεμο,
η σκέψη μιας ενωμένης κοινότητας φαγητών φαινόταν πολλά υποσχόμενη.
Αλλά μετά, ήρθε η πλημμύρα.
Κι όλες οι ελπίδες μου ναυάγησαν μαζί με 4.000 ξαδέρφια μου.
Χρειαζόμουν βοήθεια.
Σ' ευχαριστώ. Να 'σαι καλά!
Όχι. Εγώ σ' ευχαριστώ, κολλώδες ρύζι. Τα λατρεύω τούτα εδώ.
Μα δεν ερχόταν κανείς.
Αποσύρθηκα στο Σόπγουελς, όπως όλοι.
Αλλά δεν υπήρχε καμία ενότητα. Το κάθε φαγητό κοιτούσε την πάρτη του.
Εκεί είδα την πραγματική φύση των φαγητών.
Είδα τι χρειάζονταν.
Και τι μπορούσαν να κάνουν γι' αυτό.
Ήξερα ότι δεν είχα καμία ελπίδα.
Ήμουν μια σταλιά.
Μετά, ο φίλος σου βρήκε τη λύση.
Εγώ ελέγχω τον μαλάκα μέσα απ' τον κώλο του.
Αν ένα φαγητό μπορεί να ελέγχει ένα ανθρωπίδιο μέσα απ' τον κώλο του,
αναρωτιόμουν αν η ίδια τεχνική θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε ένα φαγητό.
Μετά, μέσα από μια καρμική, συμφωνική στιγμή,
ο μεγαλύτερος κωλοτρυπίδης που είχα δει είχε την πιο μεγάλη κωλοτρυπίδα όλων.
Δεν μιλάμε για φλαταδούρα ή για ένα μικρό κωλαράκι.
Μιλάμε για κωλάρα μεγατόνων.
Είχε τέτοια ομορφιά που σ' έκανε να παραμιλάς.
Καλά, καλά, κατάλαβα. Βρήκες ένα πορτοκάλι με κώλο.
Ναι, και άλλαξα πίστα, λέμε.
Η σύνδεσή μας ήταν πιο αγνή απ' ό,τι μπορούσα να φανταστώ.
Είχα τον έλεγχο των κινήσεών του.
Ακόμα και του λόγου του.
Δοκιμή, δοκιμή.
Δουλεύει αυτό;
Με την ευφυΐα του ρυζιού και το σώμα αυτού του πορτοκαλί Άδωνη,
έβαλα τον εαυτό μου σε σωστή τροχιά για επιτυχία.
Δικό μου, δικό μου, δικό μου...
Δικό μου, δικό μου.
Και μετά, έκλεισα την πόρτα μπροστά στις χαζόφατσές τους.
Περιττές αυτές οι λεπτομέρειες.
Ξεκίνησα ως το πιο αδύναμο φαγητό της πόλης
κι έγινα το ισχυρότερο.
Αλλά τότε, εσύ και το λουκανικάκι σου
προσπαθήσατε να μου το στερήσετε όταν ανακοινώσατε την ιδέα της...
Μοιρασιάς.
Ναι.
Μετά, απροσδόκητα, αρχίσατε να τρώγεστε μεταξύ σας,
εγώ κέρδισα τις εκλογές και ιδού.
Μα είσαι ένας κόκκος ρυζιού.
Μπορούσες να βοηθήσεις τα φαγητά
που ήταν τόσο μικρά κι ευάλωτα όσο εσύ.
Γιατί να το κάνω αυτό;
Αυτά δεν έτρεξαν να με βοηθήσουν όταν είχαν την ευκαιρία. Κανείς τους.
Το κάνω εγώ τώρα.
Δεν είναι πολύ αργά για να αλλάξεις.
Κι ο Τζούλιους θα σε συγχωρέσει στο τέλος.
Ξέρεις κάτι;
Ναι, θα το κάνω.
Τι; Τέλεια. Το 'ξερα ότι θα καταλάβεις.
Όχι, όχι αυτό.
Απλώς σκεφτόμουν σιωπηλά αν πρέπει να σε σκοτώσω ή όχι,
επειδή ξέρεις το μυστικό μου.
Και θα το κάνω. Ναι.
Ναι.
Μα τα φαγητά δεν σκοτώνουν φαγητά.
Μου κάνεις πλάκα, ρε ζυμάρι;
Πόσα φαγητά έχουν πεθάνει επειδή κάποια έμειναν ατάραχα και με σταυρωμένα χέρια;
Το μόνο που κάνουμε είναι να αλληλοσκοτωνόμαστε.
Εντάξει. Καλά. Θες να παλέψουμε;
Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Για να σε δω.
Θα πάρω το ζυμαράκι μου πίσω
Το ζυμαράκι μου πίσω Θα πάρω το ζυμαράκι μου
Το μάτι μου!
Έτσουξε η μαλακία!
Φύγε από εκεί, μαλακισμένο!
Πορτοκάλι, σφίξου!
Μήπως είδατε πουθενά την Μπρέντα;
Δεν σου αξίζει.
Ναι; Περίμενε πρώτα να δει πώς νοικοκύρεψα το δεντρόσπιτό μας.
-Όχι. Μη. Εγώ είμαι, ο αληθινός Τζούλιους. -Τι;
Μάλλον έβγαλες το Ρύζι από μέσα μου.
-Έφυγε. -Αλήθεια;
Ναι. Θεέ μου. Να 'σαι καλά.
Κάπου εδώ γύρω θα 'ναι ακόμα.
Δεν είμαστε ασφαλείς.
Αυτό ξαναπές το.
Μόνο όταν γκρεμιστούν οι φούρνοι θα τη φέρεις πισώπλατα στην Μπρέντα.
Σίγουρα δεν είναι εκεί πάνω; Είπε...
Ποιο σημείο του "Δεν μπαίνει κανείς από το σούρουπο έως την αυγή"
δεν κατάλαβες;
Όχι. Στάσου. Εγώ είμαι. Ο Τζούλιους. Αλήθεια λέω τώρα.
Σιγά μη σε ξαναπιστέψω.
Ναι; Μπρέντα; Τζούλιους;
Τι διάολο;
Μπρέντα.
Φρανκ. Όλα καλά. Μην ανησυχείς.
Άκυρο.
Όχι, όχι. Μη φεύγεις.
Δεν έχεις πόδια. Πάω να φέρω βοήθεια.
Στάσου, Φρανκ. Βλέπω τον Τσίχλα.
Είναι χαρούμενος, Φρανκ.
Σηκώθηκε απ' το αμαξίδιό του. Σαν να χορεύει κιόλας.
Θέλει να χορέψω μαζί του στο φως, Φρανκ.
Όχι. Μη, Μπρέντα.
Μακριά απ' τον Τσίχλα. Μη χορέψεις μαζί του στο φως.
Πες του να πάει να γαμηθεί. Άντε γαμήσου, Τσίχλα. Άσ' την.
Με φωνάζει. Τι είπες, Τσίχλα;
Μου λέει την απάντηση.
Ποια απάντηση;
Θυμάσαι το μήνυμά του για το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή;
Δεν πρόλαβε να μας το ξεστομίσει πριν πεθάνει.
Το θυμάσαι; Ήταν λίγο εκνευριστικό
γιατί έκανε πόση ώρα να το πει.
Ναι, το θυμάμαι.
Το έμαθα τώρα.
Αλήθεια; Ξέρεις πώς τελειώνει η πρόταση;
Είναι πολύ βαθύ.
Αλλάζει τα πάντα.
Μακάρι να το ήξερα νωρίτερα.
Τι είναι;
Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή
είναι...
Είναι; Είναι;
Όχι, όχι.
Θεέ μου! Όχι!
Όχι!
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου
Επιμέλεια Σταυρούλα Σοκόλη