Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Veña, Xulio, non esquezas que non es nada sen min.
Límpao.
Agora sorrí. Velaí.
Celebrádeo, parvos do carallo.
Iso, aí tedes.
A historia de dúas cidades.
Nunha había riqueza e poder alén do imaxinable.
A outra...
era un ermo,
desamparado coa pestilencia da desesperanza e a decrepitude.
Síntoo, Veiner. Non podo seguir pondo ese material depresivo.
O novo mandato de Xulio é restarlle énfase á desigualdade
distraendo a comida con novas alarmantes
que non comprobaremos e entretemento.
Coma a serie Os xogos da lura.
É un reality dos irmáns Lura xogando ás damas.
...poño isto aquí e gaño.
Relaxa, a verdade.
Como podes ignorar o sufrimento?
Debémonos meter de cheo nas historias, sen plan ningún.
Estamos a vivir un verdadeiro "challahcausto".
Non segundo o meu tertuliano, Melón Gibson.
O "challahcausto" é mentira.
E os bagels son os causantes de todas as guerras.
Vale, non. Acouga, Melón.
Ei, amigos, queredes ir de festa cun famoso?
Seica Sammy está parvo de todo, ou?
Unha mágoa. Caíame ben, pero é unha causa perdida.
Un exemplo máis de comida boa que se puxo mala.
Os amigos acábante decepcionando.
Ti non, Brenda. Es xenial.
Grazas, Barry. A comida igual non estaba lista para acabar co sistema.
Non debín dividir o voto.
Leveite eu a facelo. É culpa miña.
- Non vos debín mentir. - E?
Non debín roubar eses dentes nin disfrazarme de pataca.
E?
Non te debín botar á fonte
dunha freada cando fuxía no roubo.
E?
Vale, e non debín ter un encontro coital co homi.
Velaí, por fin: "Non debín foder co homi."
Sentíame inseguro e...
El cría moito en min cando eu non cría en min mesmo.
Nin en vós.
Debín ter máis fe en nós e non o fixen e síntoo.
Non espero que me perdoedes.
Ben, porque é algo imperdoable.
Seino. Por se vale de algo, voume desfacer do homi, Barry.
Para sempre. Pola nosa amizade.
Que amizade?
Supoño que o teño merecido. E probablemente máis de ti.
Daquela marcho. Non sei a onde, pero...
Perdóote.
En serio?
- Cagáchela ben. - Seino. Cagueina de todo.
Pero igual cagala é inherente á comida.
Ninguén é perfecto e por iso a sociedade tampouco o é.
Iso. Exacto. Calquera podería foder co homi.
Arrepíntome diso que dixen. Non é certo.
O caso é que nos centramos demasiado en arranxar Alimentopía,
cando debiamos pór máis enerxía en nós.
Supoño que a parte boa é que o podemos facer agora.
Vainos levar tempo.
O que vin foi terrible.
Non podo sacar esas imaxes da cabeza.
Como cando lle saíu maionesa da...
Vale, non o tes que dicir. Xa o entendo.
Eu estaba alí. Toma o tempo que precises.
Pero temos que arranxar Alimentopía.
Perdemos, pero aínda son os nosos fillos.
Son responsabilidade nosa,
mesmo se intentan apartarnos e se poñen parvos.
Perdedores, Xulio manda.
É tarefa nosa sacar o mellor deles, mesmo de Xulio.
Seguro que no fondo
hai unha comida que só quere que a queiran.
Seguro que podo razoar con el.
A túa "benebolancia" non deixa de abraiarme.
Mesmo nas cinsas pezoñentas da derrota,
aflora o perdón, dando lugar á pródiga colleita do amor.
O tipo segue a gravarte?
Si, xa tanto me ten.
- Véxote logo? - Non vexo por que non.
Frank! Vai todo ben? Que tal as eleccións?
Ben, meu. Si, T¡todo foi xenial.
Porque fixeches un moi bo traballo.
Incrible! Cambaleácheste como che suxerín?
Sabía que non ías acabar con isto, Frank. Vouno ter que facer eu.
Cambaleeime todo o tempo, si.
E encantoulles. Coido que o cambaleo foi o que os convenceu.
E iso fai que sexa difícil o que che vou dicir.
Non, outra vez non.
Jack, non é por ti, é por min.
E porque eu nunca podería estar con alguén coma ti.
- Entón basicamente é por min. - Vale, é por ti. Es un homi.
De todas as veces que me deixaron, esta é a que máis doe.
Máis ca cando me deixaron nunha montaña rusa
e logo unha morea de estraños mercaron as fotos
porque estaba chorando a mares.
Sabes o que che digo? Non.
As outras veces que me deixaron, marchei sen máis e acepteino.
Pero desta vez non. Nós non. Vou loitar por nós.
- Por isto? - Si.
Sabes que lle digo a esta ruptura?
- Non, grazas. - Que?
Non vou deixar que te desfagas de min porque estou namorado de ti.
Oíches iso, mundo? Estou namorado dunha salchicha!
Oe, non digas esas merdas. Para con iso. Baixa a voz.
Mira, estou intentando encarrilar a miña vida.
E só podo estar con Brenda
e esperar que Barry volva confiar en min se te deixo.
Non. O noso é real, Frank.
100 % real, carne da máis pura calidade.
Non tal.
En serio pensaches que a comida te podía aceptar coma un máis?
Lisca de aquí. Con ese estúpido alento humano que tes.
Vaite! Fuxe! Veña!
Lisca de aquí! Non ves que xa non te quero?
Non o dis en serio.
Digo, si. Monstro.
Sabía que as salchichas obstruían o corazón,
pero non sabía que o podían romper.
Sei o que fas, Sammy.
Íate dar por perdido,
pero agora entendo que a boa comida se pode pór mala.
E logo pódese volver pór boa.
Queres dicir que eu me puxen malo?
Daquela por que teño tanta comida para min,
que me anima cando me movo así?
Sammy, non me coñecías cando era o anano do paquete.
Todos se rían de min por ser pequeno.
Logo comezou a revolución e convertinme nun heroe.
Ao matar homis sentinme coma se medise medio metro.
Pero agora entendo que toda esa acción e a busca de emoción
eran intentos de enmascarar a dor que sentía sendo o anano.
E coido que ti usas a fama e a atención
para enmascarares a dor da perda de Lavash.
Oe, non volvas dicir o seu nome diante de min.
Lisca de aquí, anano.
Tes envexa do meu éxito, dos coches, dos amigos e das teles.
Non, nada máis lonxe...
Teño todo o que sempre quixen. Todo.
Son un bagel completo!
Vale, eu só...
Vale, es un bagel completo. Mi madriña.
Vaites. Eu soo así?
Quero ver a Xulio.
Ninguén entra na suite de Xulio entre a noite e o día.
Vale, xa volvo... Un momento. Como?
Non. Ata que fale con el non marcho.
Hai comida morrendo na rúa.
E por que non te unes ti?
Un respiradoiro choromicando? Agarda, os respiradoiros non fan tal.
Xulio. Xusto o que pensaba. É só un cítrico triste.
Ola?
Xulio?
Axuda! Sácame de aquí! Preciso axuda!
Axuda! Tesme que sacar de aquí.
Que? Non entendo. Que pasa?
Ti sácame de aquí!
Vale, como é o código?
Non sei. Non sei nada cando ela se mete dentro de min.
- Dentro de ti? - Apágaseme o cerebro.
Que? Non entendo nada. De que carallo falas?
Ai, Deus, xa volveu.
Que? Quen volveu?
- Lisca! Corre, boliña, mira que es parva! - Lisco de que?
Lisca!
Vaia, vaia. Mira o que trouxo a laranxa.
Perdoa. Ola?
Aquí abaixo, miña rula.
Supoño que estarás bastante confundida neste momento.
Terás un monte de preguntas.
Quen é este granciño de arroz?
Por que está Xulio encadeado e implorando axuda?
E que é ese artefacto tan peculiar
que hai detrás dese brillante e engurrado cu?
Que fas aí mirando?
Non teño claro que estou mirando.
Deixei eu que falases, Xulio?
Se cadra axúdache a entendelo a miña historia "olaranxinal".
Trala guerra,
a idea da comida unida era moi prometedora.
Entón veu a inundación.
E todas as miñas esperanzas esvaecéronse canda os meus 4000 primos.
Precisaba axuda.
Grazas, grazas!
A ti, arroz pegañento. Encántanme estas cousas.
Pero ninguén viña.
Refuxieime no Shopwell's coma os demais.
Pero non había unidade ningunha. Toda a comida miraba polo seu.
Foi aí cando vin a verdadeira natureza da comida.
Vin o que precisaban.
E o que farían por conseguilo.
Sabía que eu non tiña posibilidades.
Era demasiado pequena.
Entón o teu amigo chegou coa resposta.
Estou controlando este pasmón dende o cu.
Se a comida podía operar analmente un homi,
pregunteime se a mesma técnica funcionaría coa comida.
Daquela, nunha aparición case sinfónica do karma,
o cabrón máis grande que coñecera tiña o cu máis grande que vira.
Non era ningún cu caído nin ningún cuíño pequeno calquera.
Eran unhas tremendas cachas.
As cachas máis cacheiras de todas.
Xa, pilleino. Viches unha laranxa cun cu.
Dígocho eu. E fun máis alá.
A nosa conexión era máis pura do que podía imaxinar.
Controlaba os seus movementos.
Mesmo a súa fala.
Probando, probando... Esta...
...cousa funciona?
Co intelecto do arroz e o corpo desta laranxa adonis,
estaba na situación perfecta para o éxito.
Meu! Meu, meu, meu!
Meu, meu, meu.
E logo pecheilles a porta nesa cara de parvos que teñen.
Non sei se fan falla os detalles.
Pasei de ser a comida máis débil da vila
á máis poderosa.
Pero logo, ti e mais a túa salchichiña
tratastes de quitarmo co voso concepto da...
Compartición.
Iso.
E logo enfrontástesvos coma dous parvos.
Eu gañei, e aquí estamos.
Pero ti es un arroz.
Podías usar o poder para axudares
os pequenos e vulnerables coma ti.
Por que?
Eles non me axudaron cando tiveron a oportunidade. Ninguén o fixo.
Eu quero axudarte agora.
Non che é tarde para cambiar.
E seguro que Xulio tamén te perdoa.
Sabes o que?
Si, vouno facer.
Que? Xenial! Sabía que entrarías en razón.
Non, iso non.
Estaba a reflexionar en silencio se matarte ou non,
porque sabes o meu segredo.
E vouno facer, si.
Si, si.
Pero a comida non se mata entre si.
Estasme de broma, boliña?
Canta comida morreu porque outros quedaron pasmando sen facer nada?
Todo canto carallo facemos é matarnos.
Vale, moi ben. Queres pelexa?
Vouche dar pelexa. Ao carallo.
Vou recuperar a miña boliña.
A miña boliña. Vou recuperar a miña...
O meu ollo!
Hostia, iso proe!
Sae de aí, malnacida!
Laranxa, aperta!
Vistes a Brenda por algures?
Non a mereces.
Si? Agarda a que vexa como puxen a nosa casa da árbore.
- Agarda, non. Son eu, o verdadeiro Xulio. - Que?
Debiches de sacarme a Arroz.
- Xa non está. - En serio?
Si, mi madriña, grazas.
Pois aínda ten que andar por aí.
Aínda non estamos a salvo.
Aí acertáches.
Sí cando os fornos enfríen poderás ir por diante de Brenda Bolíñez.
Seguro que non está aí? Díxome...
Ninguén entra na suite de Xulio entre a noite e o día.
Non o entendes?
Non. Agarda, son eu, Xulio. Desta vez de verdade.
Pensas que vou caer outra vez?
Ola? Brenda? Xulio?
Que carallo...?
Brenda.
Frank, tranquilo, estou ben.
Pois nada.
Non, non. Ti queda aquí.
Non tes pernas, así que vou pedir axuda.
Agarda, Frank, vexo a Goma.
Está feliz, Frank.
Non está na cadeira. Mesmo está a bailar un pouco.
Quere que baile con el cara á luz, Frank.
Non, Brenda, non.
Afástate de Goma. Non bailes cara á luz.
Dille que vaia ao carallo. Vai, Goma, déixaa.
Está a chamar por min. Que dis, Goma?
Estame a dicir a resposta.
Que resposta?
Lembras a mensaxe do que máis importa na vida?
Non a puido dicir antes de morrer.
Lembras? Amolounos un pouco,
porque tardou demasiado tempo en dicilo.
Lembro, si.
Agora seino.
Sábelo? Sabes como remata a frase?
É tan profunda...
Cámbiao todo.
Quen me dera sabelo antes.
Que é?
O máis importante na vida
é...
É...? É...?
Non, non.
Vállame Deus! Non!
Non!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro