Voedseltopia
Niet vergeten, Julius: je bent niks zonder mij.
Maak het schoon.
Nu glimlachen. Goed zo.
Juich maar, stelletje idioten.
Alsjeblieft.
Een verhaal van twee steden.
Eén met onvoorstelbare rijkdom en macht.
De ander...
Een dorre woestenij,
doordrongen van de stank van hopeloosheid en verval.
Sorry, Wiener. Jouw depressieve riedel zend ik niet meer uit.
Julius' nieuwe regel is om ongelijkheid minder te benadrukken
door voedsel af te leiden met schokkend nieuws
dat we niet nakijken en met vermaak.
Zoals het nieuwe Squid Games.
Daarin dammen de gebroeders Calamari live.
...hier zet, dan win ik.
Erg rustgevend.
Maar hoe kun je het lijden negeren?
We moeten onszelf zonder enig plan in de verhalen storten.
We zitten midden in een heuse Challah-caust.
Niet volgens mijn tafelheer, Meloen Gibson.
De Challah-caust is nep.
En bagels veroorzaken alle oorlogen.
Zo kan 'ie wel weer, Meloen.
Hé, willen jullie met een beroemdheid feesten?
Sammy is een echte lul geworden, hè?
Jammer. Ik mocht hem, maar hij is duidelijk te ver heen.
Weer een voorbeeld van goed voedsel dat bedorven is geraakt. Tja.
Vrienden stellen je uiteindelijk altijd teleur.
Behalve jij, Brenda.
Bedankt. Blijkbaar was voedsel niet klaar om alles om te gooien.
Door mij hebben we verloren.
Je scheidde je door mij af. Het is mijn schuld.
-Ik had niet moeten liegen. -En?
Ik had die tanden niet in Aardappelhoofd moeten stelen.
En?
Ik had je niet de fontein in
moeten rijden na mijn tandenroof.
En?
Oké. En ik had het mensie niet seksueel moeten neuken.
Eindelijk. Ik had het mensie niet moeten neuken.'
Ik voelde me onzeker en...
Hij geloofde echt in me toen ik niet genoeg in mezelf geloofde.
Of jullie.
Ik had meer vertrouwen in ons moeten hebben. Het spijt me.
Ik verwacht geen vergiffenis.
Goed zo, want het was onvergeeflijk.
Dat weet ik. En ik ga het mensie lozen, Barry.
Voorgoed. Op onze vriendschap.
Welke vriendschap?
Dat verdien ik. En van jou waarschijnlijk nog erger.
Dus ik ga maar. Ik weet niet waarnaartoe, maar...
Ik vergeef je.
Echt waar?
-Je hebt het echt verprutst. -Dat weet ik. Echt.
Maar misschien ligt dat wel in onze aard.
We zijn niet perfect, en onze samenleving dus ook niet.
Precies. Iedereen had het mensie kunnen neuken.
Sorry. Dat is niet waar.
Punt is, we focusten ons te veel op het herstellen van Voedseltopia,
terwijl we die energie in ons hadden moeten steken.
En het lichtpuntje is dat we dat nu alsnog kunnen doen.
Het gaat tijd kosten.
Ik heb iets vreselijks gezien.
En ik krijg het maar niet uit mijn hoofd.
Zoals toen er mayonaise spoot uit zijn...
Oké, je hoeft het niet te zeggen. Ik snap het.
Ik was erbij. Neem alle tijd die je nodig hebt.
We moeten Voedseltopia wel herstellen.
Het zijn nog steeds onze kinderen.
We blijven verantwoordelijk,
zelfs als ze ons wegduwen of zich rot gedragen.
Hé, losers. Julius is de beste.
Wij moeten het goede naar boven halen. Zelfs in Julius.
Ik wed dat er diep vanbinnen
voedsel zit dat naar liefde verlangt.
Ik kan vast tot hem doordringen.
Je goedhartigheid blijft me verbazen.
Zelfs in de giftige as van hun nederlaag
bloeit vergiffenis, waarmee liefde in overvloed geoogst kan worden.
Filmt hij je nou nog steeds?
Het maakt me niet meer uit.
-Zie ik je later? -Ik zie niet in waarom niet.
Frank. Alles goed? Hoe gingen de verkiezingen?
Goed hoor, maat. Ja, het ging geweldig.
Allemaal dankzij jou.
Fantastisch. Wiebelde je zoals ik had voorgesteld?
Ik wist dat je er geen einde aan zou maken. Dan is het aan mij.
Ja, ik heb de hele tijd gewiebeld.
En ze vonden het prachtig. Ik denk dat ik daardoor heb gewonnen.
Maar dat maakt dit enigszins moeilijk.
Niet dit weer.
Jack, het ligt niet aan jou, maar aan mij.
En het feit dat ik nooit met iemand als jij zou kunnen zijn.
-Dus het ligt wel aan mij. -Oké, klopt. Je bent een mensie.
Ik ben al zo vaak gedumpt, maar deze keer doet het meest pijn.
Nog meer dan toen het in een achtbaan gebeurde
en al die vreemden de ritfoto kochten
omdat ik zo hard huilde.
Weet je wat? Nee.
Ik heb altijd maar geaccepteerd dat ik werd gedumpt.
Maar deze keer niet. Niet bij ons. Ik ga hiervoor vechten.
-Hier wil je voor vechten? -Ja.
Weet je wat ik hiertegen zeg?
-Nee, bedankt. -Wat?
Je komt niet van me af, want ik ben verliefd op je.
Hoor je dat, wereld? Ik ben verliefd op een hotdog.
Hou je mond. Ophouden. Niet zo hard.
Luister, ik probeer mijn leven terug te krijgen.
Ik kan Brenda alleen terugkrijgen
en misschien Barry's vertrouwen winnen als ik jou laat gaan.
Nee. Wij hebben iets echts, Frank.
Zo echt als 100% topkwaliteit rundvlees.
Niet waar.
Dacht je echt dat voedsel jou ooit zou accepteren?
Ga weg. Jij en je stomme mensenadem.
Ga dan.
Hoepel op. Zie je niet dat ik je niet meer wil?
Dat meen je niet.
Jawel, monster.
Ik wist dat hotdogs je hart konden verstoppen,
maar niet dat ze het konden breken.
Ik zie wat je doet, Sammy.
Ik had het bijna opgegeven,
maar nu zie ik in dat goed voedsel kan bederven.
En dan kunnen ze ook weer goed worden.
Zeg je dat ik bedorven ben?
Waarom is hier dan zoveel voedsel voor mij
dat me aanmoedigt wanneer ik dans?
Je kende me niet toen ik het ukkie van mijn pak was.
Iedereen pestte me omdat ik klein was.
Toen kwam de revolutie en werd ik een held.
Wanneer ik mensies doodde, voelde ik me een meter lang.
Maar nu zie ik in dat het sensatiezoeken en de actie
middelen waren om de pijn van het ukkie zijn te vergeten.
En volgens mij gebruik jij roem en aandacht
om de pijn van het verlies van Lavash te vergeten.
Zeg nooit zijn naam als ik erbij ben.
Wegwezen, ukkie.
Je bent gewoon jaloers op mijn succes en auto's en vrienden en schermen.
Nee, niks is...
Ik heb alles wat ik ooit heb gewild. Alles.
Ik ben een alles-bagel.
Oké. Ik was...
Oké, je bent een alles-bagel. Rustig.
Jezus. Klink ik ook zo?
Ik wil Julius zien.
Niemand betreedt Julius' suite tussen donker en licht.
Oké. Dan kom ik... Wacht even. Wat?
Nee, ik ga niet weg tot ik hem zie.
Voedsel is overal aan het sterven.
O ja? Ga lekker meedoen dan.
Een jammerend rooster? Maar roosters jammeren helemaal niet.
Julius. Precies zoals ik dacht. Hij is gewoon een triest citrusje.
Hallo?
Julius?
Help. Haal me hieruit. Oké? Ik heb hulp nodig.
Help. Haal me hier alsjeblieft uit.
Wat? Ik begrijp het niet. Wat gebeurt er?
Haal me hier gewoon uit.
Oké, wat is de code?
Geen idee. Ik weet niks wanneer zij in me zit.
-In je? -Mijn brein gaat gewoon uit.
Wat? Ik snap het niet. Waar heb je het verdomme over?
O, god. Ze is terug.
Wat? Wie is terug?
-Je moet vluchten. Ren dan, oen. -Vluchten? Waarvoor?
Vlucht.
Wat heeft de sinaasappel mij geschonken?
Sorry. Hallo?
Hierbeneden, mop.
Ik kan me voorstellen dat je nu behoorlijk in de war bent,
dat je veel vragen hebt.
Wie is deze kleine rijstkorrel?
Waarom zit Julius vast, smekend om hulp?
En wat is dat eigenaardige ding
achter zijn felle, getuite kontgat?
Waarom sta je daar maar te kijken?
Ik weet niet eens waar ik naar kijk.
Zei ik dat je mocht praten, Julius?
Misschien-aasappel helpt het als ik vertel waarom ik dit doe.
Na de oorlog
was het idee van een echte voedselgemeenschap zo veelbelovend.
Maar toen kwam de vloed.
Al mijn hoop spoelde weg, samen met mijn 4000 neven en nichten.
Ik had hulp nodig.
Bedankt.
Jij bedankt, kleefrijst. Ik ben dol op deze dingen.
Maar die kwam niet.
Ik trok me terug in Shopwell's met de anderen.
Maar er was geen eenheid. Het was ieder voedsel voor zich.
Daar zag ik de ware aard van voedsel.
Ik zag wat ze nodig hadden.
Wat ze zouden doen om het te krijgen.
Ik wist dat ik geen kans maakte.
Ik was te klein.
Toen kwam je vriend terug met het antwoord.
Ik bestuur deze domme lul vanuit zijn reet.
Als voedsel anaal een mensie kon besturen,
zou diezelfde techniek dan ook toepasbaar zijn op voedsel?
Toen, in een karmisch, symfonisch moment,
had de grootste lul die ik kende het grootste kontgat dat ik ooit had gezien.
Dit was geen pannenkoekenreet, geen pruimenbipsje.
Dit was een echte badonkadonk.
Een badonk zó mooi dat 'ie twee keer benoemd moest worden.
Oké, je zag een sinaasappel met een kont.
Precies. En toen maakte ik promotie.
Onze verbinding was puurder dan ik had durven dromen.
Ik beheerste zijn bewegingen.
Zelfs zijn spraak.
Test, test. Staat...
Dit ding aan?
Met het intellect van rijst en het lichaam van deze oranje Adonis
bracht ik mezelf in de perfecte positie om te slagen.
Van mij...
Van mij.
En toen smeet ik de deur dicht in hun stomme gezichten.
Die details waren niet echt nodig.
Ik ging van het zwakste voedsel in de stad
tot het machtigste.
Maar toen probeerden jij en dat worstje van je
me alles af te nemen toen jullie op de proppen kwamen met...
Het Deelplan.
Precies.
Toen gingen jullie onderling ruziën
en won ik de verkiezing.
Maar jij bent rijst.
Je had voedsel kunnen helpen
dat net zo kwetsbaar is als jij.
Waarom zou ik?
Zij hielpen mij niet toen ze de kans hadden. Dat deed niemand.
Ik wil je nu helpen.
Je kunt nog veranderen.
En Julius zal je vast ook vergeven.
Weet je wat?
Ja. Ik ga het doen.
Wat? Geweldig. Ik wist dat je het licht zou zien.
Nee, dat niet.
Ik probeerde te besluiten of ik je moet vermoorden of niet,
aangezien je mijn geheim kent.
-Ik ga het doen. -Nee.
Ja.
Maar voedsel vermoordt geen voedsel.
Serieus, broodje?
Hoeveel voedsel is er omgekomen omdat anderen niks deden om te helpen?
We vermoorden elkaar continu.
Oké. Wil je knokken?
Ik kan keihard knokken. Kom maar op dan.
Ik ga mijn broodje terugwinnen
Mijn broodje terugwinnen Ik ga mijn broodje...
Mijn oog.
Tering, dat prikt.
Naar buiten jij, etterbak.
Sinaasappel, knijpen.
Hebben jullie Brenda gezien?
Je verdient haar niet.
O ja? Wacht maar tot ze onze boomhut ziet.
-Wacht. Niet doen. Ik ben de echte Julius. -Wat?
Je moet Rijst uit me hebben geslagen.
-Ze is weg. -Echt waar?
Ja. O, mijn god. Bedankt.
Nou, ze loopt hier waarschijnlijk nog ergens rond.
We zijn nog niet veilig.
Klopt.
Het zal een koude dag in een oven zijn voor je Brenda Bunsen verrast.
Weten jullie het zeker? Ze zei dat...
Wat aan 'Niemand komt binnen tussen donker en licht'
begrijp je niet?
Nee. Wacht. Ik ben het, Julius. Deze keer ben ik het echt.
Daar trap ik niet nog een keer in.
Hallo? Brenda? Julius?
Wat de fuck?
Brenda.
Frank. Ik ben in orde.
O, laat maar.
Nee. Blijf hier.
Je hebt geen benen, dus ik ga hulp halen.
Wacht. Frank, ik zie Kauwgom.
Hij is gelukkig, Frank.
Hij is uit zijn stoel. Hij danst zelfs een beetje.
Hij wilt dat ik meedans, het licht in.
Nee, Brenda, niet doen.
Blijf weg bij Kauwgom. Niet het licht in dansen.
Zeg maar dat hij moet oprotten. Wegwezen, Kauwgom.
Hij roept me. Wat zei je, Kauwgom?
Hij geeft me het antwoord.
Welk antwoord?
Herinner je je zijn boodschap over het belangrijkste in het leven?
En hij stierf voordat hij het kon zeggen.
Weet je nog? Het was irritant
omdat hij er zo lang over deed om het er gewoon uit te flappen.
Ja, ik weet het nog.
Ik weet het nu.
O ja? Je weet hoe zijn zin eindigde?
Het is zo diep.
Het verandert alles.
Had ik dit maar eerder geleerd.
Wat is het?
Het belangrijkste in het leven
is...
Is?
Nee.
O, god. Nee.
Nee.
Vertaling: Bo-Elise Brummelkamp
Creatief supervisor Maaike van der Heijden