Żarciotopia!
SAUSAGE PARTY: ŻARCIOTOPIA
No już, Juliuszu, pamiętaj, że beze mnie jesteś nikim.
Posprzątaj to.
Uśmiech. O tak.
Łapcie, kretyni.
O tak, proszę bardzo.
Opowieść o dwóch miastach:
jedno bogate i z niewyobrażalną władzą,
a drugie...
jałowe pustkowie,
wynędzniałe i cuchnące beznadzieją i rozkładem.
Sorki, Veinerze, ale nie mogę puścić tej deprechy.
Juliusz kazał ukrywać różnice,
odwracając uwagę widzów szokującymi wieściami,
których nie sprawdzimy, oraz rozrywką.
Jak nasz nowy Squid Games.
To relacja na żywo z gry w warcaby braci Kalmarów.
...ruszę się tutaj i wygrywam.
Niezwykle kojące.
Jak można ignorować cierpienie?
Musimy dać się ponieść historii bez żadnego konkretnego planu.
Jesteśmy w samym środku Chałko-kastu.
Mój reporter Melon Gibson twierdzi inaczej.
Chałko-kast to ściema.
To bajgle odpowiadają za wybuch wojen.
Już, już. Nie przeginaj, Melonie.
Hej, chcecie się zabawić z kimś sławnym?
Sammy strasznie się złajdaczył, co nie?
Słabo. Lubiłem go, ale już go nie odratujemy.
Kolejny przykład żarcia, które się zepsuło.
Jak widać, przyjaciele jednak zawodzą.
Ale nie ty, Brendo.
Dzięki, Barry. Żarcie nie było gotowe na obalenie systemu.
Mogłam nie dzielić głosów.
Ja cię do tego zmusiłem. To moja wina.
- Niepotrzebnie kłamałem. - I?
Mogłem nie kraść zębów w przebraniu ziemniaka.
I?
Mogłem nie wrzucać cię do fontanny,
kiedy hamowałem podczas pościgu.
I?
No i nie powinienem był ruchać się z ludkiem.
No w końcu. „Nie powinienem był ruchać się z ludkiem”.
Straciłem pewność siebie i...
On wierzył we mnie, kiedy ja sam w siebie nie wierzyłem.
Ani w was.
Powinienem był bardziej w nas wierzyć. Przepraszam was.
Nie liczę na wybaczenie.
I dobrze, bo to było niewybaczalne.
Wiem, dlatego pozbędę się tego ludka.
Na dobre. Przysięgam na przyjaźń.
Jaką przyjaźń?
Zasłużyłem sobie. Tym bardziej z twojej strony.
Pójdę już. Nie wiem dokąd, ale...
Wybaczam ci.
Naprawdę?
- Wszystko spieprzyłeś. - Tak, wiem.
Ale może taka już jest nasza natura.
Nie jesteśmy idealni, więc społeczeństwo też nie jest.
Właśnie. Każdy z nas mógł wyruchać ludka.
Nie mówiłem tego. Wcale tak nie jest.
Wzięliśmy na siebie zbyt wielki ciężar, by naprawić Żarciotopię.
Powinniśmy byli się skupić na sobie.
Przynajmniej teraz możemy to zrobić.
Trochę to potrwa.
To był okropny widok.
Nadal mam go przed oczami.
Ten majonez, który trysnął mu z...
Nie mów tego, rozumiem.
Byłem tam. Dam ci tyle czasu, ile tylko potrzebujesz.
Nadal musimy naprawić Żarciotopię.
Przegraliśmy, ale to wciąż nasze dzieci.
Jesteśmy za nie odpowiedzialni,
nawet jeśli nas odpychają i zachowują się jak gnoje.
Hej, frajerzy. Juliusz rządzi.
Musimy obudzić w nich dobro. Nawet w Juliuszu.
Wierzę, że w głębi duszy
on tak naprawdę potrzebuje miłości.
Jakoś go przekonam.
Podziwiam, że taka dobra z ciebie bułeczka.
Nawet pośród strutego popiołu porażki
rozkwita przebaczenie będące początkiem obfitych żniw miłości.
Nadal cię nagrywa?
Nie zwracam na to uwagi.
- Widzimy się później? - Nie widzę przeciwwskazań.
Frank! Wszystko okej? Jak tam wybory?
Dobrze. Poszło wręcz wspaniale.
Zrobiłeś kawał dobrej roboty.
Super. Byłeś giętki, jak mówiłem?
Wiedziałem, że z nim nie skończysz. Sam muszę to zrobić.
O tak, cały czas byłem giętki.
Byli zachwyceni. Właśnie tą giętkością ich przekonałem.
Dlatego to, co teraz powiem, nie będzie łatwe.
No nie, tylko nie znowu.
Nie chodzi o ciebie, Jack, tylko o mnie.
Nie mogę być z kimś takim jak ty.
- Czyli chodzi o mnie. - No dobra, tak. Jesteś ludkiem.
Ze wszystkich dotychczasowych rozstań to boli najbardziej.
Bardziej niż rozstanie na rollercoasterze,
po którym nawet obcy kupowali zdjęcia z przejażdżki,
bo płakałem jak dziecko.
Ale wiesz co? Nie.
Przy każdym rozstaniu godziłem się z tym i odchodziłem.
Ale nie tym razem. Będę o nas walczył.
- Będziesz walczył? - Tak.
Wiesz, co powiem na to rozstanie?
- Nic z tego. - Jak to?
Nie pozbędziesz się mnie, bo cię kocham.
Słyszycie? Zakochałem się w parówie!
Nie drzyj się tak i przestań bredzić.
Próbuję jakoś ogarnąć własne życie, czaisz?
Żeby odzyskać Brendę
i może jakimś cudem zaufanie Barry'ego, muszę cię rzucić.
Nie. Łączy nas prawdziwe uczucie.
Najprawdziwsze i najczystsze niczym dobrej jakości stek.
Wcale nie.
Naprawdę sądziłeś, że żarcie cię zaakceptuje?
Wynoś się stąd z tym swoim cuchnącym oddechem.
No już! Spadaj!
Wynocha! Nie czaisz, że już cię nie chcę?
Nie mówisz poważnie.
A jednak. Jesteś potworem.
Wiedziałem, że parówki szkodzą sercu,
ale nie sądziłem, że je łamią.
Wiem, co robisz, Sammy.
Spisałem cię na straty,
ale teraz widzę, że nawet gdy żarcie się psuje,
to jest szansa, że kiedyś znów będzie dobre.
Że niby się zepsułem?
To czemu jest ze mną tyle żarcia?
I wszyscy biją brawo, kiedy tańczę.
Nie znałeś mnie, kiedy byłem najsłabszy w paczce.
Wszyscy śmiali się, że jestem mały.
Kiedy wybuchła rewolucja, zostałem bohaterem.
Zabijałem ludki i nagle poczułem się wyższy.
Teraz już wiem, że celowo szukałem dreszczu emocji,
żeby zamaskować ból wynikający z bycia słabiakiem.
A ty wykorzystujesz sławę i atencję,
by zamaskować ból po stracie Lawasza.
Nawet nie waż się o nim przy mnie wspominać.
Wynoś się, słabiaku.
Zazdrościsz mi sukcesu, aut, przyjaciół i ekranów.
Nie, to wcale nie...
Mam wszystko, czego zawsze pragnąłem.
Jestem wypasionym bajglem!
Okej, ja tylko...
Dobra, jesteś wypasionym bajglem, luz.
Rany, ja też tak brzmię?
Ja do Juliusza.
Nikt nie wejdzie do Juliusza między zmierzchem a świtem.
No dobra, to... Zaraz, co?
Nie ruszę się, póki go nie zobaczę.
Na ulicy ginie żarcie.
To do nich dołącz.
Jęcząca wentylacja? Chwila, chwila. Wentylacja nie jęczy.
Juliusz. Tak myślałam. To wyłącznie mały, smutny cytrusik.
Halo.
Juliuszu!
Pomocy! Wyciągnij mnie stąd!
Pomóż mi się stąd wydostać!
Co to ma znaczyć? Nie rozumiem.
Wyciągnij mnie stąd!
Dobra, dobra. Podaj kod.
Nie znam go. Kiedy jest we mnie, nie wiem, co się dzieje.
- W tobie? - Mój mózg przestaje działać.
Czekaj, bo nic nie rozumiem. O czym ty mówisz?
Boże, to ona. Wróciła.
Kto wrócił?
- Uciekaj, ty głupia buło! - Przed czym?
Uciekaj!
No proszę, kogóż to przyciągnęła nasza pomarańczka.
Sorki, kto mówi?
Na dole, złotko.
Pewnie całkiem już zgłupiałaś
i masz masę pytań.
Co to za ziarenko ryżu?
Czemu Juliusz jest skuty i błaga o pomoc?
I cóż to za dziwaczne urządzenie
stoi za tym pięknym, pomarszczonym zadkiem?
Czemu po prostu się przyglądasz?
Nie wiem, co oglądam.
Pozwoliłam ci mówić?
Pozwól, że opowiem ci swoją pomarańczową historię.
Po wojnie
idea jedności między żarciem była naprawdę obiecująca.
Ale przyszła powódź.
Zmyła wszystkie moje nadzieje, a wraz z nimi 4000 moich kuzynów.
Szukałam pomocy.
Dziękuję.
To ja dziękuję. Uwielbiam ząbki.
Ale ona nie nadeszła.
Uciekłam do sklepu, jak wszyscy.
Ale tam nie było jedności. Każdy myślał o sobie.
To tam odkryłam prawdziwą naturę żarcia.
Zrozumiałam, czego pragnie
i co zrobi, by to pragnienie spełnić.
Ale nie miałam szans.
Byłam za mała.
A wtedy twój przyjaciel podsunął mi rozwiązanie.
Mam nad nim kontrolę poprzez dupsko.
Skoro możemy analnie sterować ludkami,
to może w ten sam sposób można sterować żarciem?
Karma chciała tak,
że największy dupek w mieście miał akurat największe dupsko.
Nie płaskie jak naleśnik, nie malutkie jak śliweczka,
tylko wielkie jak szafa dwudrzwiowa.
Dupsko tak wielkie jak stąd na księżyc.
Czaję, znalazłaś pomarańczę z tyłkiem.
Owszem. I rozwinęłam się.
Nasza więź była niewyobrażalnie czysta.
Kontrolowałam jego ruchy.
Nawet mowę.
Test, test.
To działa?
Intelekt ryżu w ciele pomarańczowego Adonisa.
Idealne warunki, by odnieść sukces.
Mój, mój, mój...
Mój, mój.
I wtedy zamknęłam im drzwi przed samymi nosami.
Nie potrzebuję takich szczegółów.
Z najsłabszego żarcia w mieście
stałam się najsilniejszym.
A wtedy ty z tą swoją parówą
postanowiliście mi to odebrać, wymyślając swój projekt...
Dziel-się.
Właśnie.
Potem jakimś trafem się pokłóciliście,
a ja wygrałam wybory.
Jesteś ryżem.
Mogłaś wykorzystać władzę,
by pomóc innym małym i słabym.
Niby czemu?
Mnie nikt nie raczył pomóc, kiedy tego potrzebowałam.
Ja chcę ci pomóc.
Nigdy nie jest za późno.
Juliusz z pewnością kiedyś ci wybaczy.
Wiesz co?
Niech tak będzie.
Co? To wspaniale. Wiedziałam, że oprzytomniejesz.
Nie o tym mówię.
Tak się zastanawiałam, czy powinnam cię zabić,
skoro znasz mój sekret.
Zrobię to, o tak.
O tak.
Żarcie nie zabija się nawzajem.
Żartujesz, bułeczko?
Wiesz, ile żarcia zginęło, bo reszta stała z boku i się przyglądała?
Bez przerwy się zabijamy.
No dobra, chcesz się naparzać?
To się napierdalamy. Dawaj.
Bułeczka wkrótce wróci tu
Tak, wróci tu Ma bułeczka wróci tu
Moje oko!
Kurwa, ale piecze!
Wyłaź, mała suko!
Zacisnąć dupsko!
Hej, widzieliście Brendę?
Nie zasługujesz na nią.
Tak? Niech tylko zobaczy, jak posprzątałem chałupę.
- Nie, to ja, prawdziwy Juliusz. - Co?
Chyba wykopałaś ze mnie Ryż.
- Zniknęła. - Serio?
Tak! Boże drogi, dzięki!
Pewnie gdzieś się tutaj kręci.
Nie jesteśmy bezpieczni.
Masz rację.
Prędzej piekarnik zamarznie, niż Brenda Bułka da się pokonać.
Na pewno jej nie ma? Mówiła...
Mówię, nikt nie wejdzie między zmierzchem a świtem.
Nie rozumiesz?
Czekaj, to ja, Juliusz. Tym razem na serio.
Drugi raz się nie nabiorę.
Halo! Brendo! Juliuszu!
Co jest, kurwa?
Brendo.
Wszystko dobrze, Frank. Nic mi nie jest.
Nieważne.
O nie, nie. Zostań tu.
Nie masz nóg. Ściągnę jakąś pomoc.
Czekaj, Frank. Widzę Gumę.
Jest szczęśliwy.
Wstał z wózka i nawet tańczy.
Zaprasza mnie tanecznym krokiem w stronę światła.
Nie, Brendo, nie.
Nie tańcz za Gumą. Nie w stronę światła.
Niech się pierdoli. Odwal się od niej, Gumo.
Woła mnie. Co jest, Gumo?
Chce mi dać odpowiedź.
Odpowiedź?
Pamiętasz, jak mówił, co jest najważniejsze?
Nie zdążył dokończyć zdania przed śmiercią.
Pamiętasz? Wkurzyliśmy się,
bo strasznie długo się do tego zbierał.
Pamiętam.
Teraz już wiem.
Tak? Wiesz, co chciał powiedzieć?
To takie głębokie.
To zmienia wszystko.
Że też wcześniej nie wiedziałam.
Powiedz mi.
Najważniejsze w życiu
jest...
Co?
Nie, nie, nie!
Boże, nie!
Nie!
Napisy: Krzysztof Łuczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger