OFICJALNY KOMUNIKAT PREZYDENTA FRANCJI
Drodzy Francuzi. Współobywatele.
Mówię to z ciężkim sercem, ale dziś kończy się moja prezydentura.
Przyznaję, że z chęcią rządziłbym trzecią kadencję,
ale to „niedemokratyczne”.
Cóż.
Więc czy te dwie kadencje były absolutnym sukcesem?
Nie.
Czy popełniłem błędy? Tak.
Mój romans z Magalie to niefortunne nieporozumienie.
Czy was okłamałem?
Tak.
Ale może ważniejsze jest to, że w końcu się przyznałem?
Gdy Magalie poszła do prasy i pokazała im dowody.
Drodzy obywatele, pragnę zakończyć tym przesłaniem braterstwa.
Nie wszystkie problemy Francji są spowodowane przez imigrantów.
Nie zawsze.
Niektórzy z nich mogą nam się nawet przysłużyć.
Tak jak mój następca, nasz nowy prezydent, Stéphane Blé.
To Francuz z krwi i kości.
Jest Czarny, ale bardzo mnie to cieszy.
To człowiek pełen energii, honorowy i uczciwy.
I wiem,
że będzie rządził z sukcesem
i tropikalnym ciepłem.
Będę prezydentem białych, czarnych, kobiet w bubu i hidżabach,
zbirów, niskorosłych, rudych.
Będę niezależny i nigdy się nie poddam.
Nikogo nie opuszczę.
W miastach, wsiach, w kraju i za granicą.
Wdrożę mój flagowy program „Jedz zdrowo za darmo”.
Niech żyją Francja i Republika.
Salam, szalom, na razie!
Wszyscy razem.
Tak.
BIURO PREZYDENTA
Są tu już inni Czarni.
- Nie miał pan być jutro? - Tak, jutro.
Przyszliśmy na próbę.
Stéphane Blé, prezydent.
- Sorona. Miło mi. - Mnie też.
- Dzień dobry, panie prezydencie. - Dobry.
- Jako szefowa ochrony… - Współ.
- Słucham?
Współszefowa.
Jasne. Obawiam się, że musimy zwiększyć tempo.
Wkrótce zaprzysiężenie, a wciąż nie mamy…
Powinniśmy poświęcić trochę czasu na twoją przemowę.
Mam tu pierwszą wersję.
Yasmine, możemy pogadać?
Nie podoba mi się to całe zapamiętywanie przemówień.
Wierzę w moc hip-hopu.
Jeśli przyjdę na tę ceremonię i zrobię mały freestyle,
publiczność będzie zachwycona.
- Nie. - To będzie ewenement.
Żadnej improwizacji. Przeczytasz naszą mowę.
Byle krótko i zwięźle.
Każda minuta zwiększa ryzyko. Musimy liczyć się z groźbami.
Białych rasistów?
Tak, ale nie tylko.
Są też dżihadyści, preppersi, monarchiści i obrońcy zwierząt.
Wszyscy. Nie ma precedensu.
Ale się na tym znasz, nie? Żaden problem.
Pewnie.
Sęk w tym, że gdy został pan wybrany,
poprzedni szef ochrony zrezygnował ze stanowiska.
Razem ze swoim zastępcą.
- I zespołem. - Więc jesteś tu nowa?
Tak. Tak jak wy. Razem nauczymy się podstaw.
Raczej razem zginiemy.
Mówiłem, że potrzebuję broni.
Nie ma mowy.
Musisz mieć licencję.
Przesyłka dla prezydenta.
Sprawdzona przez saperów.
To banan.
Ma coś w środku.
Szlag.
Dranie naprawdę się postarali.
„Wracaj do Konga jeść banany
i śpiewać z La Compagnie Créole, ty brudna małpo”.
„Uu-uu-uu-aa-aa-aa”.
„Uu-aa-uu-uu-aa”.
To odgłosy małp.
Masz rację.
Panie prezydencie, to oczywista groźba w pana kierunku.
Ludzie często porównują Czarnych do małp, choć zupełnie niesłusznie.
Zawsze możemy zrobić zaprzysiężenie przez Zoom.
Nie, jesteśmy z ulicy.
Nikogo się nie boimy.
Złożę przysięgę we własnej osobie.
- To i tak jacyś amatorzy. - Czemu?
La Compagnie Créole i Kongo.
Nie mają żadnego związku. Spoko, damy radę.
NASZ KANDYDAT
SERIAL JEAN-PASCALA ZADIEGO I FRANÇOISA UZANA
Prezydent Blé zamieszka w Pałacu za 24 godziny.
To prawdziwy skok wiary.
Oby to nie był skok w ciemność,
bo jego slogan „Jedz zdrowo za darmo”
brzmi nieźle, ale jest zbyt kosztowny.
Nikt nie wie, jaki ma program.
A w wyborach parlamentarnych,
jak to w polityce, zostanie zmiażdżony.
Został wybrany przy rekordowo niskiej frekwencji.
Ma dwa miesiące, by zostać prawdziwym prezydentem
i przekonać do siebie ludzi.
Po co ten pośpiech? Wygraliśmy, to korzystajmy.
Jeszcze nie wygraliśmy.
Bez większości nie będzie „Jedz zdrowo za darmo”.
Nie, tę jedną kwestię muszę zrealizować.
No to musimy jakoś znaleźć poparcie
i lewicowego premiera z prawdziwą partią.
Do wyboru jest albo Andréï…
Oszalałaś?
Nie ma mowy. Facet trzyma w szafie armię trupów.
Masz rację.
- Tak. - Czyli Douanier.
Rocky nie współpracuje z Apollo Creedem.
Właśnie że tak. W Rockym III.
Słuszna uwaga. To zadzwoń i ją zapytaj.
Nie ma telefonu. Dlatego tam jedziemy.
Dobra jesteś.
Masz prawdziwy mózg
pod tą chustą.
W końcu to tylko kawałek materiału.
Materiał.
Najpierw pojedziemy załatwić coś w dzielnicy.
Co? O nie. Nie mamy czasu.
Jestem prezydentem, Mogę robić, co chcę. Wyluzuj.
Panie prezydencie, zmieni pan ubranie?
- Założy pan krawat? - Ma pan już premiera?
- Witaj, siostro. - Przepraszam.
Daj jej powiedzieć.
- Taki jest protokół. - To nic.
Przepraszam panią. Rozmawiam ze Stéphane'em.
- Salam alejkum. - Salam, to ja.
- Bluźnisz. - Spadaj.
Przyjmij mnie z powrotem. Zmieniłem się.
Nie jestem taki jak dawniej.
Wróciłem do Indii Zachodnich.
- Pracowałem nad sobą. - Minęły dwa tygodnie.
Ludzie szybko się zmieniają. To jak szybkie czytanie.
Serio. Wiesz, co mówią moi ludzie?
To znaczy, że jesteśmy jak dwie rzeki, które wpadają do tego samego morza.
Płyniemy w tym samym kierunku. Ty i ja. Proszę.
- Uważaj, filmują nas. - Płyniemy w inne strony.
- Potrzebujemy się nawzajem. - Słuchaj…
- Nie potrzebuję cię. - Co?
- Zabierzcie go stąd. - Idziemy.
To nie była islamofobia, jasne? Gość jest z Indii Zachodnich.
Jestem dwurasowy, ty rasisto! Zachodni Indiofob!
- Puszczaj! - Proszę przestać.
Puść mnie!
Proszę o spokój.
Proszę pana.
Nie mogę oddychać!
I to się nazywa afro.
Ma tę okrągłość, objętość i wysokość.
O rety. Przepraszam na moment.
Co tam?
Możesz nas zostawić?
Jasne.
Może trochę dalej?
Teren czysty.
- Nawet nie masz słuchawki. - Po prostu ćwiczyłem.
- Będziesz jutro na zaprzysiężeniu? - Mówiłam, że nie.
Jeśli chodzi o Lamine’a, to bez obaw. Odrobi prace społeczne w pałacowej kuchni.
To dobrze dla was, ale nie dla mnie.
Moje życie było w porządku.
Było spokojnie. A teraz będzie dym.
Nic się nie zmieni.
Będzie tak jak wcześniej. Na luzie. Serio.
Cofnąć się!
Dobra, może nie na luzie, ale przynajmniej będziemy razem.
Jeszcze nie mamy rodziny,
ale tęsknię za tobą.
- Marion, tęsknię za tobą. - Musisz przyjść.
Może to ostatnia szansa.
Nie słyszałaś? Nie wiemy, jak długo, zanim go…
Wystarczy.
Trochę przesadza, ale dostaliśmy banana z kulą w środku.
- To taki zwyczaj. - Normalka.
Jesteś prezydentem, bo tak chciałeś. Ja nie chciałam być pierwszą damą.
- Nigdy. Więc powodzenia. - Czekaj.
Dobra, wiesz co? Idź tam i zrób im przedstawienie.
Idź, Stéphane. Proszę.
DLA PRZYSZŁOŚCI
Przyszedł twój wróg.
- Nie wierzę. - Nie chcemy cię tu!
Jean-Carole.
Nie ma tu wrogów, są tylko przeciwnicy.
Cześć, Stéphane.
- Ma ktoś literę E? - Ja.
Przerabiamy stare plakaty na potrzeby nowej kampanii.
To dobre dla środowiska, choć mamy kłopot z V, G i A.
Ale tak już jest.
Skoro mowa o wyborach, chcesz wystartować razem?
- Byłabyś premierem. - „Ką”.
- Premierem. - Premierką.
- Przecież to bez różnicy. - Nie o to chodzi.
Albo wy, albo skrajna prawica.
Nie mówię nie, ale mam swoje warunki.
Żegnamy się z energią atomową.
Obcinamy loty o połowę
i wprowadzamy pozwolenie na trzecie dziecko.
Inaczej ludzie mają jedno, dwoje, troje…
W pełni się zgadzam.
Ja chcę tylko „Jedz zdrowo za darmo”.
- Jasne. - I podwyżki dla nauczycieli.
- Więcej działań społecznych. - Świetnie.
A potem rób, co chcesz. Przyjdziesz jutro?
Nie mogę. Przełożysz to?
Nie da rady.
- No to przyjdę. - Corinne! Moja dziewczyna!
Nie możesz tak mówić. To już przeszłość. Nie jestem twoją własnością.
Dobra. To tylko takie powiedzenie.
Gówniane powiedzenie.
- Jasne. - Nie mów tak.
- Dobra. - Możesz powiedzieć „mój fiut”.
Zrobiłaś korektę płci?
Nie, możesz gadać o swoim fiucie.
- Już się bałem. - Czego?
Tego, że mogłam zrobić tranzycję? Masz jakiś problem?
- Nie. - Powiedz prawdę.
Dziś wielki dzień dla prezydenta Blé.
Ten wychowawca młodzieży z wielokulturowego środowiska,
o którym do niedawna nikt nie słyszał, przerósł wszelkie oczekiwania.
A dziś zostanie mianowany 26. prezydentem Republiki Francuskiej.
A jednak stoi przed licznymi wyzwaniami.
Jaki ma plan?
Czy uda mu się wdrożyć program „Jedz zdrowo za darmo”?
Czy wygra wybory parlamentarne, choć nie ma partii politycznej?
A co najważniejsze… czy uda mu się przeżyć?
Czemu biegniesz obok auta?
- Co? - Czemu biegniesz obok auta?
Przecież to moja robota. Grozi ci zamach terrorystyczny.
Teraz wiedzą, którym autem jadę.
Szlag, ma rację.
Panie prezydencie, tutaj.
Tutaj, panie prezydencie.
- Proszę tu spojrzeć. - Tutaj, panie prezydencie.
Tutaj!
Panie prezydencie.
Witam, panie prezydencie.
Proszę się odwrócić.
Będziesz się tak ubierał przez całą kadencję?
Po prostu jestem sobą. Z ulicy. Więc spoko.
Łapię. Szacun.
Uśmiech, proszę.
Życie blokowiska.
Tutaj, proszę.
- Możemy już wejść? - Jasne.
Ale tam nie będzie o wiele bezpieczniej.
Uśmiechnij się, dryblasie.
Panie prezydencie!
Spokojnie.
- Próbuję. - Bez obaw.
Teraz w tamtą stronę.
Tam.
Uśmiech, panie prezydencie.
- Idziemy? - Tak.
- Jean-Pierre. - Dzień dobry.
Facet to legenda.
- Tak jest. - Super. Skąd jesteś?
Mali? Senegal? Gabon?
Jestem z Chambéry, panie prezydencie.
Właśnie. Więc…
Odkryłem dzięki niemu Premier Gaou. Jest naprawdę świetny.
Oprowadzę cię.
Tak, Michel, podczas gdy oni dyskutują o przyszłości naszego kraju,
spójrzmy ponownie na to historyczne zdjęcie sprzed 15 minut.
Nasz przyszły Czarny prezydent, którego styl ubioru wywołuje u wielu osób…
Oglądałam to.
Dobry.
- Chcę zrobić warkoczyki. - Nie, ja…
- Tylko nie ty. Wypad. - Zaczekaj.
Nie. Wiem, czego chcesz.
Zabierzesz mnie na ceremonię, by Stéphane ci wybaczył.
Otóż to.
- Genialny plan. - To ty jesteś genialna.
Uber czeka przed sklepem. Ruszajmy.
- Nie zdążysz… - Przestań.
Zapomnij. To nie dla mnie. Odpuść.
Co za tchórzliwa reakcja.
- Słucham? - Jesteś tchórzem.
- Naprawdę? - Tak.
Wybacz, ale twój mąż jest w Pałacu
i naraża się na ryzyko, by osiągnąć coś wielkiego.
Walczy o swoje wartości. Robi coś naprawdę ważnego.
Pamiętaj, skąd pochodzicie. To jest wasz dom. Widzisz?
Płynie przez niego rzeka gówna.
To po prostu ścieki. Jest gówno, są szczury.
- Zdeformowane dzieci. - Dość.
- Rzadkie choroby, których nigdzie nie ma. - Dobra, rozumiem.
Pochodzicie z samego dna, ale teraz możecie zmienić coś na górze.
Toż to Pałac Elizejski!
- Słuchaj, przysięgam, że… - Dobra.
Twój mąż jest tam, by coś zmienić.
Za to ty robisz warkoczyki Bóg wie komu.
Nie będzie w nich dobrze wyglądać. Spójrz tylko na nią.
Warkoczyki? Poważnie?
Masz szansę być pierwszą czarną kobietą w Pałacu.
I to nie pokojówką. To coś wielkiego.
Przemyśl to.
Widok na ogród.
Na południe…
Hej! Nie!
O co chodzi?
Przysyłają ci bomby.
Groźby śmierci.
Ale widzisz wodę i tak po prostu ją pijesz.
A gdyby była zatruta?
Nie wypiłem.
To znaczy tak, ale…
dyskretnie wyplułem.
- Jasne. - W ten sposób.
Tak, rozumiem.
Wspaniale. Piękna symbolika.
Brawo. Naprawdę. Wszedłeś do Pałacu, by tu napluć.
Plujesz na Francję. „Marianne to szmata”.
Nie. Po prostu udawałem, że piję.
A potem, że wypluwam.
To technika tai-chi.
Szklanka jest pusta.
Weź coś i zapisz kody.
Kody?
Gotów?
„Forsa”.
„Podkreślenie”.
„9-4”.
„Ulica-7-7”.
To kody atomowe?
Hasło do Wi-Fi.
- Kody atomowe… - Tak.
- Nie istnieją. - Wiem.
- To tylko mit. - No jasne.
Dobra…
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Zaraz. To chyba nie narkotyki?
To CBD?
- Nie rozumiem sensu CBD. - Nie ma po nim haju.
Właśnie. Więc po co?
Mocny towar. Dobra, to chyba wszystko.
Powodzenia. Ja już sobie pójdę.
Nie możesz tak po prostu odejść. Nie masz dla mnie żadnych rad?
- Rad? - Tak.
Co mam powiedzieć?
Ach tak, wybacz. Jest jedna ważna sprawa.
Coś, na co musisz uważać.
Wiem.
Terroryzm, Arabowie i tak dalej.
Nie, jedzenie.
Wciąż się tu objadamy. A prezydent nie może być gruby.
Spójrz.
Nie, to tylko koszula. Przecież widać.
Możesz dotknąć. To wszystko żywa masa. Śmiało.
No dalej, uderz mnie! Dawaj!
Przecież nie uderzę prezydenta.
No uderz! O co chodzi? Nie masz jaj czy co?
No dalej, do diabła.
Boże.
- Czekaj. - Panie prezydencie?
Wszystko gra?
W porządku?
Tak.
Więc…
Sałatki, sałatki, sałatki.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Masz coś na przebranie? Nie możesz tak złożyć przysięgi.
Tak, przyniosłem ubranie.
- Będzie super. Bez obaw. - Świetnie.
Panie i panowie,
Prezydent Republiki Francuskiej!
Oto i on.
To mój syn!
Mój syn!
Dzień dobry.
Powiem wprost. Nie jestem typem, który dużo gada.
Więc do rzeczy.
Wiem, że wielu ludzi na mnie liczy.
W miastach, na wsi, na przedmieściach i za granicą.
Spróbuję zawieść jak najmniej osób.
Wiem, co mówią media.
„Stéphane Blé nie ma programu”.
Nie do końca się mylą.
- Ale ja mam plan. - O nie.
Żeby Francuzi budzili się z myślą, że Francja ich wspiera.
By była tu równość, sprawiedliwość i opieka zdrowotna.
Chcę, by wszystkim żyło się dobrze.
Mój program polega na tym, by Francja była mleh.
Co to znaczy?
To po francusku?
Uczynić Francję „Blé”?
Nie „Blé”, tylko mleh.
To po arabsku. Mleh znaczy super, fajny, na luzie.
I taki mam plan.
I będę potrzebował was wszystkich.
W tym moją wyjątkową premierkę, która jest tu dziś z nami.
Corinne Douanier.
Brawo!
Zróbmy hałas dla Corinne Douanier!
Żenada.
Dobra, pozytywny odzew. Może to zły moment.
No nic, lecimy dalej.
Świetnie.
I naprzód marsz, Ojczyzny dzieci
Bo nadszedł
Chwały naszej dzień
Panie prezydencie,
mianuję pana Wielkim Mistrzem Orderu Legii Honorowej.
Krwawa flaga wznosi się…
Co pan robi?
Zbroczony krwawo sztandar ten
- Tego się nie nosi. - Spoko, tylko przymierzam.
…z bitew pól niesiony
Żołnierzy przeokrutnych ryk?
Już idą, wam zaciągnąć stryk
By zarżnąć wasze syny, żony
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Gratuluję. - Dzięki.
Dziękuję bardzo.
Dobra. Zamieszkam z tobą w Pałacu.
Ale nie dla zabawy.
- Jasne. - Musimy poprawić los Czarnych.
- Inaczej to bez sensu. - Spoko.
Chcę zajmować się prawdziwymi sprawami. Na przykład reparacjami dla kolonii.
- Masz rację. - Dobra.
Pogadamy dziś w łóżku.
Nie, nie w łóżku. Chcę własną sypialnię.
Nie ma tu aż tyle miejsca.
Coś znajdziemy na tym tysiącu metrów.
Szkoda tej przestrzeni.
Czekaj, dzwoni Keila. Halo?
Jesteśmy w Pałacu Elizejskim! Poważnie.
Wiesz, co to zgoda?
Gdy cię pytałem, powiedziałaś „nie mówię nie”.
Ale nie powiedziałam „tak”.
Ale zgadzam się.
Ale mam warunek. Ty prezydujesz, ja rządzę.
Socjalizm, ekologia, feminizm.
Francja mleh.
Tak.
Zgoda.
I fajnie.
Ale teraz muszę do łazienki.
I to pilnie.
Marianne wciąż jest szmatą?
Stresuje się.
Wszystko dobrze?
Ty tak na serio?
Powaliłem go na ziemię, o tak!
A potem bum, bum, bum!
Nie powstrzymają mnie. Nie wiedzą, że jestem z ulicy.
Posłuchaj. Najważniejsze, że żyjesz.
Nie będziemy tego rozgłaszać.
Nominacja Douanier została dobrze przyjęta i zyskujemy poparcie w wyborach.
Prezydent musi umieć walczyć.
Nie, nie musi. Nie jesteśmy już na ulicy, jasne?
Ani słowa o ataku.
- Oczywiście. Zgadzam się. - Dziękuję.
Zachowajmy optymizm. I przepraszam.
Rzeczywiście popełniliśmy mały błąd,
ale złapiemy jego wspólnika.
Jak to „wspólnika”?
Nie mógł wejść tu sam.
Ktoś z Pałacu musiał go tu wpuścić.
Ktoś z nas.
Nikogo nie oskarżam, ale tym razem to sprawa osobista.
Dzięki, Alice.
No dobrze.
- Dobranoc. - Pa.
Dobranoc, Stéphane. Jesteś bezpieczny. Przynajmniej w teorii.
Jutro omówimy spotkanie ministrów.
Odpocznij. Zajmij się czymś.
- Dobranoc. - Pa. Wszyscy wychodzą? Dobra.
Zostałem sam.
- Tak, panie prezydencie? - Cześć.
Macie coś prostego? Gyros, kanapkę lub nuggetsy z kurczaka?
Mamy gotowanego kogucika z sosem z boczniaków ostrygowatych.
- Z jakim sosem? - Z boczniaków, panie prezydencie.
Nieważne. Dobranoc.
Dobranoc, panie prezydencie.
- Masz chwilę? - Gdzie byłeś? Prawie zginąłem.
Mamy mały problem.
Po twojej przemowie wszędzie szukałem tego terrorysty.
Pełna obserwacja, 360 stopni.
I zobaczyłem tego dziwaka.
Miał taką nazistowską aurę.
I wielką głowę.
Więc co zrobiłem? Zareagowałem.
Zablokowałem mu głowę i rękę, całkowite unieruchomienie.
Trochę go poturbowałem. Tam jest.
Kto to?
Mówił jakimś dziwnym językiem.
Sprawdziłem. To norweski.
Czemu mówi po norwesku?
- To ambasador Norwegii. - Kurwa.
Taki cyrk już pierwszego dnia?
To przestępstwo.
Coś wymyślimy.
Szlag.
Napisy: Marta Racka
Tekst Marsylianki na podstawie tłumaczenia Edwarda Porębowicza.