Jest 19.59.
Za kilka sekund
poznamy kandydatów w drugiej turze.
Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden…
Stéphane Blé i Corinne Douanier
przechodzą do drugiej tury wyborów prezydenckich.
Bez względu na przyszły wynik to pierwsze takie wybory.
Francja będzie miała pierwszego czarnego prezydenta
albo pierwszą panią prezydent.
Zrobimy z ciebie pierwszego czarnego prezydenta
Republiki Francuskiej.
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Dziś w specjalnym wydaniu poranka prezydenckiego sondażowy faworyt,
Éric Andréï, dzień dobry. Pana program…
Ta, Wieża Krzywa w Pizie Z wieży moczu prysk
Kędziory zalewa Zmierzwia naplety
Tacy to iluminaci Zapytaj Mimie Mathy
Kumałem za szczeniaka Na planetę Namek…
W butach do sypialni?
- Tylko na chwilę. Spieszę się. - I wszystko rozrzucasz?
Idę do salonu.
Nie zapomnij o ginekologu. Jutro o 14.00.
Miałabym zapomnieć? Będę.
Wizyta in vitro. Nie martw się.
Nie spóźnij się!
Nocą cisnę kreta Zagubiony jak Vegeta
Ulica 9-3 rządzi Słuchaj tych petard
WYBORY PREZYDENCKIE KAMPANIA WYBORCZA, PIERWSZA TURA
Planeta umiera.
Mordują ją ludzkie osobniki. I nie mówię o całej ludzkości.
To mężczyźni ze swoimi penisami, falusami, fiutami,
klejnotami, jajami, saszetami.
Mam kontynuować? Ich patriarchat kopie nam groby.
Chyba trochę przesadza.
Nie, nie przesadzam.
Chodzi o nasze przetrwanie.
10 kwietnia wybierz ekofeminizm.
Drodzy rodacy.
Wszystko idzie w górę. Ceny, bezrobocie, ubóstwo.
Nawet temperatury rosną!
Rozwiązanie jest proste.
Odesłać Arabów do domu.
Francuzi, 10 kwietnia nie dajcie sobie wejść na głowę.
- Francuzi są jak ja. - Tylko nie on.
Hojni,
troskliwi, otwarci, odważni.
Ale są zmęczeni i wykończeni.
Dobija ich klasa polityczna często oderwana od rzeczywistości.
Jak im pomóc?
Ja działam.
Wiele zainwestowałem w naszą młodzież.
Skończ. Obciąłeś budżet!
Więc 10 kwietnia zagłosuj na „tak”.
Tak, dla odważnej Francji.
Tak, dla przedsiębiorczej, troskliwej
i sprawiedliwej Francji.
„Sprawiedliwa Francja”, jajcarz!
Niby co zainwestował? Co ty gadasz?
NASZ KANDYDAT
Z PRAWEGO BUTA! ZIELONI DLA WSZYSTKICH
Podajcie, sknery.
Pełna kontrola, co nie?
- Co tam? - Dobrze.
Ważniak nawet nie zadzwonił.
- Zadzwonię, spokojnie. - Taki zajęty?
- Cześć. - Co tam?
I z kolonii dla dzieci nici.
- Co? - Ibrahim nie mógł się doczekać.
- Wszystko odwołałeś. - Nieprawda. To jego wina.
- Co? - Obciął wszystkie budżety.
- Zamknął dom kultury. - Co zrobimy?
Musimy głosować.
- Tak… - Byle nie na niego!
Nie prezydent i nie mer!
- Nigdy! - OK.
- Miłego dnia. - Trzymaj się.
Jasne.
Animator się spóźnił!
Wstawać! Co jest?
¿Cómo estás?
Nie za wygodnie ci?
Widać, że sam sobie nie pierzesz.
Zjedzcie, a potem do roboty.
Lamine, zjedz i na praktyki.
Nie muszę, rezygnuję.
- Wkurzali mnie. - Żartujesz?
Patrzyli na mnie z góry, jakby nie widzieli czarnego.
Działa mi na nerwy.
Co robisz?
- Stéphane, nie. - Dzień dobry.
Pani Sandalgian? Tu Stéphane Blé, animator Laminego.
Miał drobny problem, ale zaraz będzie.
Przestań.
Czemu się spóźnia?
Spóźnia się, bo zmarł mu ojciec, niestety.
Tak, jego ojciec zmarł. W afrykańskiej kulturze to tragedia.
W zachodniej też? No tak.
Tak. Obiecuję, to się więcej nie powtórzy.
Przecież jego ojciec nie umrze dwa razy.
Rozumie pani?
To nie było śmieszne, przepraszam.
- Zaraz będzie. Dziękuję. - Nie możesz.
- Zjedz i idź. - Stéphane?
- Co to za sok? - Serio?
Ty tak poważnie?
Nie zawsze będę w pobliżu.
Musicie być zaradni. A jak twój tata był w więzieniu?
Radziłeś sobie, tak?
Więzieniu?
- Mówili mu, że jest w armii. - Jest w wojsku.
Jest w wojsku. Robi pompki.
Jakie więzienie?
Oczywiście mam na myśli więzienie umysłu.
Rozumiecie? Mentalne więzienie.
Chodźcie. Andréï paraduje po ulicy.
- Co jest? - Ten denny mer.
WYBORY PREZYDENCKIE ANDRÉÏ: KAMPANIA W TERENIE
Jest pan faworytem na trzy miesiące przed wyborami.
Wszyscy od lewa do prawa pana krytykują.
Dzień dobry.
Tak, wiem.
Lewica nazywa mnie prawicą, a prawica lewicą.
To nic nie znaczy. Już wyjaśniam.
Jestem nową lewicą. Reprezentuję nowoczesną lewicę.
Zakasam rękawy i biorę się do pracy.
Takiej lewicy chcę dla ludzi.
- ¿Y dónde está el traballando? - Słucham?
Jestem dwujęzyczny. Zaskoczony?
Stéphane. Jak się pan miewa? Nie poznałem.
Stéphane robi świetną robotę w domu kultury.
Nie piernicz.
Dobrze wiesz, czego chcemy.
- Tak. - Szacunku.
Żeby nasze pochodzenie nie było wadą.
Tego chcemy.
- Oczywiście. - My też tego chcemy!
Rozumiem i ma pan rację. Ja też tego chcę, jak ujęła to pani,
i przecież pochodzę z tej dzielnicy.
Chcę się odwdzięczyć Republice.
Odwdzięczyć się czy zabrać?
Chodźmy, spieszymy się.
W pięć lat obcięliście o połowę budżety na budownictwo socjalne
i na stowarzyszenia, a potroiliście na monitoring.
Chwileczkę, wyjaśnię coś panu.
- Żadne „panu”! - Dobrze.
Znamy się 15 lat.
Nie rób pokazówki przed kamerami.
Masz rację, kolego, masz rację, Stéphane.
I nie „koleguj” mnie tutaj.
Szanuj ludzi.
Więc posłuchaj.
Jeśli zostanę wybrany, będę promował szkolnictwo zawodowe.
- Tak. - Bo tego nam brakuje.
Lekarz, prawnik, inżynier, to nie dla nas?
- My mamy zmywać gary. - Właśnie.
- Zakładać fartuchy. - Nie!
Stéphane, po kolei.
Wszystko w swoim czasie.
Tutaj każdy jest gotowy zakasać rękawy.
Skoro twierdzisz…
Właśnie tak, ale…
Zakasać rękawy, gdy spuszczają nam spodnie?
- Tak! - Ostro!
Dobre.
Chcesz hasło do kampanii? To słuchaj.
Nie mogę się doczekać. Słucham.
„Wolność, równość, braterstwo”.
Tak!
Było miło, ale się spieszymy. Chodźmy. Dziękuję bardzo.
Chcesz stracić pracę?
Lepiej postaraj się o dzieci, zamiast wydurniać się przed kamerami.
Jak idzie?
Wiesz, ile wnucząt ma Jeanette?
- 11. - 12.
Amen!
Powiedz „amen”!
- Amen. - Dwanaścioro wnucząt.
A ja zero.
Marion i ja pracujemy…
…nad tym. Nie jest łatwo.
Próbujemy wszystkiego. Przysięgam. Ale…
Nie pożądasz jej?
Trochę przytyła, ale wciąż jest piękna.
- Mamo! - Twój ojciec… pokój jego duszy.
- Przecież on żyje. - A nie powinien.
Też czasem konar mu nie płonął.
- Mów mi o wszystkim. - OK.
Ale… to znaczy, dziecko to duża presja.
Finansowo też nie jest łatwo.
Nadal spłacam pożyczkę za salon…
Ja o dziecku, a ona o pożyczce.
Takie są kobiety z Beninu.
Jest z Senegalu, nie z Beninu.
Togo czy Benin, lecą tylko na pieniądze.
Słucham?
Mamo, kto to w ogóle jest?
Jeanette. Koleżanka z kościoła.
Jej mąż to zły człowiek.
Będzie u was spała. Nie mam wolnego pokoju.
Simone, to niemożliwe. Bo w sypialni robimy…
Jak to się nazywa, Stéphane?
- Ty to robiłeś. - Moment.
Tutaj każdy jest gotowy zakasać rękawy.
Zakasać rękawy, gdy spuszczają nam spodnie?
Stéphane Blé pracuje z osiedlową młodzieżą.
Nie bał się punktować Érica Andréï.
W kampanii wyborczej to koszmar każdego kandydata.
Pojawia się anonim i psuje wizytę.
Ten ktoś już nie jest anonimem.
Medialna machina ruszyła. Panuje Blé-mania.
Trenduje na Twitterze. Ma celne pointy.
Dla zabawy poprosiliśmy sondażownię
o zestawienie go z pozostałymi kandydatami,
gdyby kandydował. Jak myślisz, ile dostał?
- Nie wiem, 1%? - Nie, 4%.
4% za dwie minuty w telewizji?
W przełożeniu na elektorat to dwa miliony ludzi.
Dwa miliony?
Masz szczęście, że jesteś z moim synem.
Dwa miliony!
Stéph! Czytałeś gazetę?
Nie wierzę. Jesteś teraz znany.
- Jak leci? - Dobrze.
Widzieliśmy cię w telewizji z merem.
- Dziękuję. - Ekstra. Na razie.
Dałeś czadu z tym merem.
Dzięki.
Stéphane!
Panie Blé!
Kandyduje pan na mera?
Pana pogląd na świeckość?
Zmierzy się pan z Andréï?
Jestem obywatelem,
który ma dość obietnic co pięć lat,
a potem bycia ignorowanym.
- Wystarczy taka odpowiedź? - Koniec pytań.
Nie, dość pytań. Dziękujemy bardzo.
Chodź.
Kim jesteś?
William Crozon.
Szef kampanii Partii Socjalistycznej.
Pomogłem wygrać wybory wielu wspaniałym ludziom.
I takim do bani też, ale polityka to moje życie.
A ty, kolego, masz to coś.
Tak między nami,
nie masz dość białych polityków, którzy nas wykańczają?
Nikt nie reprezentuje takich jak my!
Jesteś czarny?
Wyglądasz na Turka.
Zarabowałeś, nawet zislamizowałeś
prawnuka Aimé Césaire’a.
Naprawdę?
Twórcę Négritud.
- Tak, kojarzę. - Tak.
Poza zębami wszystko jest dobrze.
- Byłeś w więzieniu? - Nie.
- Żonaty? - Tak.
Świetnie. Dzieci?
- Nie. - Musisz mieć dużo.
Gej?
Co z tobą? Zwariowałeś, czy co?
Masz z tym problem?
Możesz powiedzieć. Jestem stąd. Wiem, jak jest.
Nie. Nie podobają mi się te insynuacje.
Tutejsi się zmienili. Nie jest już tak, jak myślisz.
Nawet w bloku mam taką rodzinę.
Dwóch braci, obaj geje.
- I na dodatek to Arabowie. - No i?
W tej samej rodzinie…
Dobra. No i?
Jest ich dwóch. Dwóch.
- Nieważne. - Musisz to zmienić.
Pozbądź się paskudnych idei, bo masz wiarygodność.
Jesteś super. Masz to coś.
Ja mam mózg i strategię.
- Też mam mózg. - Mniejszy.
Słuchaj, razem
będziemy czarną parą pałacu Elizejskiego.
Jak nowi Barack i Michelle.
Zaczekaj, moment.
Kto jest Barackiem, a kto Michelle?
Elaboruj.
Naprawdę masz z tym problem. Obłęd.
Nie podrywam cię.
Chcę z ciebie zrobić następnego prezydenta Francji.
- Nie zajmuję się już polityką. - Już?
Kiedyś z zespołem, Obywatele Bandyci.
Byliśmy zaangażowani.
- To już przeszłość. - Nie wydaje mi się.
Typ, który zniszczył Andréï, wciąż nosi w sobie złość.
Wkurzył mnie swoimi przemowami.
- Tu na dole są gotowe rozwiązania. - Zgadza się.
Solucje gotowe na dole, a rzeki płyną do mórz.
My nie gęsi, to pokazać trzeba.
Kreolski. Pochodzę z Antyli. Czasem odpala mi się w złości.
- Pamiętajmy o terytoriach zależnych. - Pamiętam.
- Zawsze. - Trzym się!
Mocno, tańcz.
Razem zdziałamy cuda. Widzę to.
Bo reprezentujesz czarnych, przedmieścia,
uciśnionych Francuzów bez głosu z mieszkań socjalnych.
Jestem z Sarcelles.
- Sarcelles? - Jasne.
Znasz C-Murdera?
- Tak? - Moja dzielnia!
Skąd w Sarcelles?
Obok C-Murdera! Byliśmy jak…
Z której dzielnicy?
Tartier. Tartlet… Coś z „Tartlet”?
Cholera.
Masz moją wizytówkę?
Tarterêts! Kurde.
Tak?
Co ty wyprawiasz?
- Jestem w klinice! - Już idę!
- Drań! - Nie martw się.
Dorośnij albo z nami koniec.
Czekałam. Nie odbierałeś.
Powiedz, jeśli nie piszesz się na wspólne życie.
Dobrze, Stéphane?
Jesteś tam?
- Kuzyn. - Co robisz? Dajesz Lamine robotę?
Odbiło ci?
Ile razy ci mówiłem? Nie wspominaj tu o tym. Oszalałeś?
Ma praktyki, musi je ukończyć. Proszę.
- Poważnie. - Dobra. Chodź.
Djibril, przywitaj wujka.
Cześć, Djibril! Jak się masz?
- Ma dla ciebie nie pracować. - Niczym nie różni się od innych.
Też musi jeść.
Nie jest jak inni.
Marion i ja harowaliśmy dla niego od lat.
Dobrze. Zapłacę mu dniówkę i odeślę.
- W porządku? - OK.
Dzięki.
Zaczniemy od 12-dniowych zastrzyków hormonów.
Potem pobierzemy pani komórki jajowe i spermę pani męża.
Czy… z kimkolwiek pani jest, ma pani męża?
- O ile mi wiadomo. - Jestem! Coś mnie ominęło?
- Jak się masz? - Pan jest z telewizji.
Z telewizji.
- To pan. - Tak.
Przygadał pan Andréï.
Będę na pana głosować!
Nie startuje w wyborach!
Nie mógłby. Zawsze się spóźnia.
To było pilne. Powiem ci później. Jestem tu na 200%. Obiecuję.
- Będę przy tobie. Nie martw się. - Na pewno?
- Tak. - Wiesz, z czym to się wiąże?
Muszę robić zastrzyki hormonów.
Będzie ciężko, poważnie.
Będziesz musiał oddać trochę…
- Spermy! - Spermy.
Musisz jej spróbować. Upewnić się, że jest świeża.
Co?
Przestań, nie bądź dziecinny.
Nałożysz odrobinę na usta jak błyszczyk.
Żeby sprawdzić, czy ma jakiś smak.
Możesz też posmakować z ręki.
Jak mleko dla bobasa.
To nic takiego. Każdy to robił.
Żartuję. Już próbowałem, tak.
Co, 4%?
Moja matka miałaby 4%, gdyby kandydowała.
Ale to twoje 4%, zabiera ci je.
- Wiem. - Właśnie.
Siedzi tam 15 lat!
I ja mu załatwiłem pierwszą pracę. Ja!
Gdybym nadal był w MSW, już byłby na czarnej liście!
- Blé się nie liczy. - Nieprawda!
Znamy go. Dużo gada, nic więcej.
Zaproś go na spotkanie i załatwione.
- Wykluczone. - Po sprawie.
Potrzebny nam różnorodny elektorat.
Ty i ten twój różnorodny elektorat!
Wszędzie ta różnorodność!
Na plakatach, w programie.
Jeszcze chwila i będę z nią spał!
Ja tylko daję, a oni mnie opluwają!
Zero wdzięczności. Jestem lewicą, ale są granice!
- Będziesz tak cały ranek? - Nie.
- Dobra. - Ale musiałem…
Odwiedź go, rzuć cukierka. I po sprawie, ruszamy dalej.
Mamy ważniejsze sprawy.
- Tak, mój program. - Tak.
Bardziej niż na program ludzie głosują na
wygląd i wizerunek.
Przy jego twarzy mam spore szanse.
Ma swój styl, to coś. A ty…
A ja co?
Popracujemy nad tym.
Do zobaczenia.
- Ibrahim wywalił się na motorze. - Poważnie?
- Serio. - Frajer.
Tak.
Co tam?
Stéphane, gliny zwinęły Lamine.
- Co? - Złapali go.
- Teraz? - Tak!
Pierdolę…
- A wy dokąd? Idźcie stąd. - Idziemy.
Powtarzam trzeci raz!
Ma trudną sytuację. Jestem jego animatorem!
Jak nie jest pan rodzicem lub opiekunem,
to nie puszczę go z panem i koniec kropka!
- Poważnie? - Proszę.
Nie wyjdę bez Lamine! Wyrzucą go, jak znów opuści praktyki!
Jestem obywatelem oburzonym pana zachowaniem.
Chcę mówić z komendantem. Raz, dwa! Doigrałeś się.
Takim tonem do mnie?
Proszę?
Pożałujecie, jeśli pogwałcono prawa mojego klienta!
Aresztowanemu przysługuje prawo do poufnego spotkania z adwokatem.
Art. 63. § 1. k.p. karnego.
Chcecie mieć wewnętrzny na karku?
- Miłego wieczoru. Dziękuję. - Co ty tu robisz?
Wyciągnę stąd ciebie i dzieciaka.
No i…
Tak między nami, dobrze to rozegrałeś.
Jak Mandela. Świetnie.
Co ma do tego Mandela?
Jak to co? Obaj jesteście czarni.
Siedział 27 lat, a ty dwie godziny albo i krócej.
Około. Godzina i 40… Półtorej godziny!
Ale już siedziałeś. Jesteś więźniem politycznym.
Jak on! Musimy to wykorzystać.
Cała okolica się dowie. Powiadomię prasę.
Zaraz po wyjściu ogłosisz, że kandydujesz na prezydenta!
Nie!
Powiedziałem już nie. Nie chcę! Mam pracę.
Chcę mieć dziecko z żoną. Skończ!
Jakiego świata chcesz dla swojego dziecka?
Świata, w którym ma znać swoje miejsce w szeregu?
Świata niedostępnego dla czarnych?
Tego chcesz?
My nie gęsi, ale rzeki spływają do morza.
Znowu kreolski?
Cytat z Frantza Fanona.
Wyjechał do Algierii szkolić rewolucjonistów.
Algierczycy mówili po kreolsku?
Później przemówienia miał po francusku…
Nieważne!
Czego brakuje w dzisiejszym świecie?
Nadziei. Jak się rodzi nadzieja?
Z iskry.
A tą iskrą
możesz być ty.
Albo i nie! Nie wiadomo.
I to jest najciekawsze, prawda?
Wyciągnę cię.
Uwolnić Stéphane’a Blé!
- Proszę się rozejść. - Zaczyna się!
- Jasne. - Proszę.
Bez sprawiedliwości nie ma pokoju.
Uwolnić Stéphane’a Blé!
Będziemy tu, dopóki go nie wypuścicie.
Dobra. Użyjcie gazu.
Gazem ich.
Nie!
Użyją gazu!
Wychodzi! Stéphane!
Stéphane!
Kurde.
Przemyślałeś to?
Jak myślisz?
Zawsze mówiłeś, że trzeba mierzyć wysoko.
A bycie prezydentem jest wysoko.
Przestań, nigdy nie będziesz prezydentem!
To jest Francja, nie USA.
Lubią czarnych, jeśli są zabawni,
wygrywają mistrzostwa świata
albo śpiewają gospel.
Dobra. Nie jestem zabawny.
Nie tańczę. Nie śpiewam gospel.
Nie chcę być prezydentem.
Chcę zwrócić uwagę na ludzi.
Na zwykłych ludzi takich jak my.
Ale sam nie dam rady. Mandela bez Winnie to nie Mandela.
Przeszkadzam wam?
- Wiesz, że oni się rozwiedli? - Tak?
- Nie wiedziałeś. - Jasne, że wiedziałem!
- Jesteśmy od nich silniejsi. - Od Mandeli?
Z tobą tak.
Jestem w tym z tobą, ale nie zostawiaj mnie samej.
I robisz zastrzyki.
Nie cierpię igieł.
Jesteś punktualnie na każdej wizycie.
Dobrze.
A przede wszystkim, błagam,
nie zostań politykiem.
Ja?
- Ty. - Ja?
- Ty! - Ja?
Ty.
Stéphane Blé!
Dziękuję.
Chcę dziś państwu przekazać,
że startuję w wyborach na prezydenta Republiki Francuskiej!
Tak!
Zwykły gość z dzielnicy chce być prezydentem. Wariactwo.
Ale jest większe wariactwo,
bo 70% Francuzów nie głosuje w ogóle!
Mamy w rękach władzę jednego dnia raz na pięć lat.
Chcę, żebyśmy mieli władzę 365 dni w roku!
Tutejsi mnie znają. Pracuję z młodzieżą.
To, co robię dla dzieciaków z sąsiedztwa, chcę robić na skalę krajową.
Tak!
Problem z wyborami polega na tym…
- Pan Durandeau, co słychać? - Wszystko dobrze.
Oglądasz?
Nie wiedzą, jak wygląda opieka zdrowotna na zasiłku,
dorastanie bez ojca, jak to jest nie mieć własnego pokoju.
Ruszyła kampania mojego wychowanka.
Zerknij. Chyba daje czadu.
Słyszałem. Czego chcesz?
Druga tura bez Andréï?
Jak?
Pomożesz mi znaleźć sponsorów.
Mój gość zrobi wynik 7-8% i głosy lewicy mamy z głowy.
Andréï się wyłoży i utoruje ci drogę.
- Co chcesz w zamian? - Beauvau.
- Stanowisko szefa sztabu. - I tyle? Masz tupet.
Zainteresowany?
- Zajmę się sponsorami. Odezwę się. - Dobra.
Chcę udowodnić, że choć czarny
jest z mieszkania socjalnego i nie nosi garnituru,
to też kocha Francję.
Tak!
Bo Francja jest nasza! Wszystkich!
Blé na prezydenta!
Blé na prezydenta! Dobre.
Blé na prezydenta!
Audi B, Obywatele Bandyci
Obywatele Bandyci, 2005-2006
Rok zwycięstwa
Kumacie?
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ojebała mój ród Znów obrabia mi rurę
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ciągnie mój drut Wylizuje dziurę
Marianne pozdrawiam Po pysku chujem
Zamula o Republice Od niej mam chcicę
Marianne to chuć Spuszcza mi wzwód
Błękit biały Czerwień pały
Błękit, sracz W muszli prać
Co to jest?
Jebanej Marsylianki Bo to…
Jak się wyciąga z kontekstu to…
Audi B daj beat Gwałt werbalny jest
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ojebała mój ród Znów obrabia mi rurę
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ciągnie mój drut Wylizuje dziurę
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ojebała mój ród Znów obrabia mi rurę
Marianne to sucz! Marianne to sucz!
Ciągnie mój drut Wylizuje dziurę
Marianne pozdrawiam Po pysku chujem
Zamula o Republice Od niej mam chcicę
Marianne to chuć Spuszcza mi wzwód
Błękit biały Czerwień pały
Błękit, sracz W muszli prać
Nigdy nie zawodzę Jebanej Marsylianki
Bo to zwyczajny Spedalony antyk
Audi B daj beat Gwałt werbalny jest
Napisy: Paweł Zatryb