- Tarik, dasz klucze? - Przyniosę.
Dzięki.
Przepraszam.
- Czym się zajmujesz w… - Masz jakiś problem?
- Tylko pytam… - A ja cię o to pytam?
- Czekaj… - Żartuję.
- Co? - Lamine.
Kampania cyfrowa.
Jutro wyśle tweeta o Obywatelach Bandytach.
Czy się wypieram?
Klip jest lipny, bo byliśmy spłukani,
ale „Marianne to sucz” to był sprzeciw…
To żaden sprzeciw. Odpuść. Skupmy się na sztabie.
Już mam sztab.
Jest Mo, mój kuzyn. Będzie odpowiedzialny za ochronę.
- To doświadczony ochroniarz? - Tak.
Słyszy mnie.
Od dziecka jestem jego ochroniarzem.
Nigdy nie potrafił się obronić.
Ja, windykacja kanapek, pierwsza klasa, a on piąta.
- Skończ. - Dobry początek.
Ochrona to prosta sprawa.
Trzeba wiedzieć, komu ufać, a komu nie.
Proste.
- Tak. - Znam zagrożenie Stéphane’a.
- Masoneria… - Co?
Tak. I państwo.
Izrael, ewidentnie.
Co?
Taka prawda…
- Uspokój się. - Prawda w oczy kole.
Miej go na oku, bo załatwi nas jak Benalla.
Znalazłem klucze.
Dobra. Chodźmy.
Spokojnie.
Voilà.
Nie wpuszczamy klientów przez azbest. Szczury nic wam nie zrobią.
Tylko nie zostawiajcie śmieci. Poza tym wszystko gra. Witam.
Po co w ogóle nam to pokazujesz?
To nasze biuro.
- To nasze biuro? - Tak.
Mamy kilka tygodni, by zyskać poparcie 500 merów.
Gdzieś musimy pracować.
Będę pracować zdalnie.
NASZ KANDYDAT
Dziękuję.
Brawo!
Zrobiłem to. Otworzyłem firmę ochroniarską.
- I dobrze. - Mam ludzi gotowych do pracy.
Ale czekamy na ciebie… Potrzebuję cię.
Pomogłem ci napisać statut? Dostałeś bankierów?
Co mogę ci dać jako mer? Nic.
Gdybym był prezydentem…
To co innego. Ale muszą mnie wybrać.
Niestety niektórzy stają mi na drodze.
- Kto? - Twój kuzyn przeszkadza.
Nie pomaga mi. Rozbija lewicę.
Będzie po mnie, jeśli wystartuje. Odbierze mi głosy.
Chcesz, żebym go…
Nie mówię, że „chcę”. Co takiego sugerujesz?
Dyskretnie go zniechęcę?
Tak, wtedy moglibyśmy zająć się swoimi sprawami.
- Co robisz? - Muskam twoją brodę, wybacz.
Uważaj sobie.
- Tylko… - Nie rób tak.
- Lamine! - Tak.
Jesteśmy w sztabie ze Stéphane’em, Mo…
- Lamine! - Rozmawiam przez telefon!
Plakat! Dobrze?
O co chodzi? Tak, w porządku.
FRANCJA DLA WSZYSTKICH
Fioletowy? Kolor Watykanu? Serio?
Papież. Kościół.
- Niewolnictwo, kolonizacja. - Poważnie?
- Też Lakersi. - I dzieci.
- Lakersów? - Nie, dzieci…
- Dzień dobry. - Jak się masz, Yasmine?
- Dobrze! - Słuchajcie.
- Stéphane, Yasmine. - Miło mi.
Zajmie się całą kampanią i strategią.
To geniusz. Studiowała politologię.
Na ENA.
Miło poznać.
Cieszę się, że tu jestem.
Długo czekałam na taką kandydaturę,
zaangażowany społecznie radykał.
Razem nam się uda.
- Miło mi. - Cieszę się.
…zagubiony.
To Didier, mój kumpel Didi, mój Did.
Wielki D. Sporo razem przeszliśmy.
Miło poznać.
Miło będzie poznać nowe twarze, pogadać.
- Bo jak wypisali mnie z kliniki… - Kliniki?
Żona…
Łobuzie.
Zbierze podpisy. Ta bestia wszystkich zna.
Na 42 000 przedstawicieli zna 40 000.
- Tak! - Tak!
- Wiem, co lubią. - Tak.
Mer Saint Goulinard lubi brandy, Calvados.
Już sama ta nazwa…
Ten z Geoffron-on-Oise lubi salceson.
A mer Paury-les-Vignes lubi tajskie dziewczynki.
Takie 18-19 lat.
- Pełnoletnie… - Tak.
Byliśmy razem w Pattaya.
Dobrze, nie zatrzymujemy cię.
Mamy zero podpisów, a musimy się spieszyć!
To lista przedstawicieli, odwiedzisz tych podkreślonych.
- Jesteśmy prawicą? - To pilne.
Nie mogę się już doczekać.
Świetnie. Nie wiedziałem, że ENA ma…
Ma…
Co?
Absolwentów.
- Dobra. - Przepraszam.
Nic nie mówiłam, ale to ostatni raz.
Nie tolerujemy seksizmu. Następnym razem go zgłoszę.
Zgadzam się.
Dobra, Yasmine.
To główne punkty, których bronimy.
Nasza duma.
Mamy ciepły posiłek, zróżnicowanie społeczne,
dochód podstawowy, pokoleniową solidarność.
- Przyszłam tu wygrać. - My też.
Trzeba czegoś pewnego.
- Mashallah. - Konkret jak u Douanier.
Kandydatka Zielonych.
- Jej „zero odpadów” to mocny punkt! - Konkretne.
Świetne, ale nie do zrobienia.
Musimy mieć mocny patent.
Coś radykalnego, rewolucyjnego.
Mashallah! Rewolucyjnego.
- Chętnie to z tobą omówię. - Z nami.
Mashallah!
Tylko przestań już powtarzać „mashallah”.
- Powtarzasz się. - Proszę.
Alhamdulillah.
Bez czegoś głośnego nie zdobędziemy podpisów.
Będzie po kampanii.
Czekaj. Delikatnie.
Delikatnie. Nie wbijaj na siłę.
Wbiję w tłuszcz, jest go aż nadto.
A 3000 euro minimalnej krajowej brzmi dobrze?
Z czego to sfinansujesz?
Co zrobisz? Sprzedasz Wieżę Eiffla? Nie.
A mówiąc poważnie, musisz poruszyć ważne problemy.
Na przykład…
Zerowa składka socjalna od płacy minimalnej.
Proste i skuteczne.
Nie.
Nieoprocentowane pożyczki dla przedsiębiorców.
Widzisz? I już.
A coś lewicowego? Przecież jestem lewicowcem.
Dobra, kłuj. Idę spać, dawaj.
Już zrobione.
- Niemożliwe! - Tak.
Tak, widziałam ich kiedyś.
Zabrał ją do Maki. Taka afrykańska restauracja.
- Na rybę. - Jeannette!
Zostawiłam zakupy na trzecim piętrze. Przynieś je, Stéphane.
Drań! Zrujnował mnie, wybrał pieniądze.
Powiedz coś.
Dość. To nie może tak wyglądać.
Już! Musisz coś zrobić.
Nie możesz tak robić. Nawet się nie przywitałaś.
- Cześć, Stéphane. - Ciociu.
Przystojniaku.
- Pomówmy o Jeannette. - Wykluczasz mnie?
Nie!
Dobra, mam! Monitorowanie mediów.
Tym się zajmiesz, Simone.
Potrzebny będzie notes i długopis.
Przerzucasz kanały na telewizorze obok
i zapisujesz, jak o nim wspomną.
- Nawet na kanale dla dzieci. - Dobra.
Witamy w zespole.
- Gadałem z Didierem. - Jak idzie z podpisami?
Kiepsko.
Nie ma mocnych argumentów, żeby przekonać merów.
Czegoś, co odróżnia cię od innych.
Jesteś tylko miłym czarnym, który nie umie rapować.
Kojarzysz się z tą nie najpiękniejszą dzielnicą.
Podejrzaną, okropną dzielnicą,
dzielnicą gwałtów, rozbojów,
gangów, kałasznikowów, porzuconych dzieci.
Lodówek spadających na głowy strażaków, którzy próbują pomóc.
- William! - Hidżabów… Tak?
Rozumiemy.
Potrzebujemy patentu.
Ładnie się urządziłeś.
Co on tu robi? Zadajesz się z klaunami?
- To rodzina. - Rodzina?
A ja to co?
- Ty też. - Nie rodzina?
Musimy pogadać.
Skontaktujemy się z sondażownią i sprawdzimy twoje notowania.
Ten twój wygłup był zabawny, ale do niczego nie prowadzi.
Nie zgodzę się.
Myślisz, że kiedyś będziemy mieć czarnego prezydenta?
To jest Francja, bracie.
Kierownik McDonalda to już osiągnięcie.
Nie chodzi o prezydenturę. Chcę coś udowodnić.
Fajnie pomarzyć, ale zejdź na ziemię.
To nie miejsce na to. To wybory prezydenckie.
Odbija ci. Daj spokój. To nie dla ciebie.
Przeszkadzam ci?
Mnie nie przeszkadzasz, ale innym tak.
To polityka. Konkurencja jest zawzięta.
Obchodziłeś ich, zanim pojawiłeś się w TV?
Nawet nie wiedzieli, kim jesteś. Jestem z tobą.
- Tak, ze mną? - Jasne.
Więc głosuj na mnie. Jestem zajęty.
Wierz mi, zdobędę podpisy.
Oni nie boją się wstawać rano i iść do pracy. Cholera!
- Urocza pani sprzedawczyni. Dzień dobry. - Jak mogę pomóc?
Już pani pomaga tym cudownym miejscem.
Wspaniały salon.
Aż tętni życiem towarzyskim i interakcją etniczną.
Piękna fryzura.
Zróbmy krótką przerwę.
Oszczędzę panu czasu. Nie uczestniczę w kampanii Stéphane’a.
Pani męża czeka wspaniała przyszłość,
ale musi być po dobrej stronie.
Po mojej stronie.
Dajmy odpór prawicy, zwłaszcza skrajnej.
Bo chyba się zgodzimy, że to narastający problem.
Jak idzie spłacanie pożyczki na salon fryzjerski?
- Daje pani radę? - Skąd pan o tym wie?
To moje miasto. Wiem o wszystkim i mogę pomóc.
Znam pracowników banku.
Ta pani chyba kwalifikuje się do miejskiego programu wsparcia?
Program wsparcia przedsiębiorczości i aktywnej różnorodności.
- Jest coś takiego? - Już tak.
Moja wizytówka. Pani dzwoni, kiedy chce.
Liczę na panią.
Pani z nim pomówi.
Potrzebujemy go, ale u siebie. Dobrze.
W życiu nie zagłosuję na tę twarz.
Nie. To żaden powód. Nie głosuje się na twarz, a na poglądy.
Śmiało, rzucajcie skojarzenia. Nie ma złych odpowiedzi.
To czarny facet.
Niepełnosprawny.
„Rozwiązania są na dole”. To ktoś, kto stracił nogi.
- Ma paraplegię. - Tak.
- Okropne. - Nie.
Niepełnosprawność to zły trop.
Stéphane jest kandydatem na prezydenta.
Chcemy zrozumieć, jak postrzegają go Francuzi.
To facet z tego obrzydliwego klipu?
Obraża Marianne, mówi… I tak dalej?
- To skończony osioł. - Tak.
Spróbujmy inaczej. Podam parę słów.
Jeśli ktoś ma jakieś skojarzenia, niech podniesie rękę.
Zaufanie?
Bezpieczeństwo?
„Czarny”.
Dealowanie.
- Socjale. - Tak.
Poligamia.
Tak, to też.
Słuchajcie, długa droga przed wami.
Jak długa? Ile? Może nadrobimy zaległości.
To jakiś ewenement.
Guy Georges miałby większe szanse.
Ten pisarz?
Nie, to był George Sand.
- Guy Georges? Gwałciciel? - Tak.
Tak, gwałciciel.
Dobra. Czyli jesteśmy daleko w tyle.
I co jeszcze, Hitler? Przepraszam, muszę odebrać.
Chwileczkę.
Tak, Étienne?
Jak idzie analiza?
Słuchaj, świetnie.
Wszyscy już zapomnieli o klipie. Mamy to już za sobą.
Teraz najważniejsi są sponsorzy.
- OK. - Musimy zebrać podpisy.
- Spróbuję zadziałać. - Inaczej pozamiatane.
Jak mogę wypadać gorzej niż Guy Georges,
skoro on nigdy nie startował?
Poważnie, jego wizerunek… Wzbudza obłędną sympatię.
Myślę, że się uda. Musimy tylko mieć jakiś jebany patent.
- Prawo głosu od 15 lat? - Nawet się nie starasz.
Co jest? Chcesz jeszcze jedną Świnkę Peppę?
- Twoja córka? - Siostrzenica.
Czegoś nie rozumiem. Świnka Peppa nie jest haram?
W końcu to świnia.
Pytam poważnie.
Didier musi coś o tobie wiedzieć, by uspokoić merów.
Media zaczną kopać, więc przeczeszemy twoją przeszłość.
OK.
Ale możemy znaleźć brudy teraz.
Jestem czysty, spoko.
- Tak? - Czysty.
- Dobra. - Dajesz.
Dobra. Jakieś oszustwa podatkowe?
Jestem zwolniony.
Dobra. I niekarany.
- Zdradziłeś kiedyś Marion? - Oszalałaś?
Noszę hidżab, ale wiem, jak bywa. Powiedz.
Nie interesują mnie inne. Nigdy nie zdradzałem Marion. Nigdy!
Więc jesteś czysty w kwestii #MeToo?
- Na 100%. - Dobra.
Żadnego obmacywania, niestosownych flirtów, wysyłania penisów?
Nic. Jasne?
Dobra, dobra!
To znaczy „dobra”… nic takiego.
Tak.
Sześć czy siedem lat temu, zanim poznałem Marion.
Nieco za mocno zabawiałem się z jedną.
Przelotnie, na imprezie. Nic, co…
Luz.
„Zabawiałem się”?
No wiesz!
Na imprezie po kilku głębszych.
Nie mówiła „nie”, ale też nie mówiła „tak”.
Ta.
Stara szkoła, wiesz.
Życie.
Co jej zrobiłeś? Ostrzegam, nie pracuję z gwałcicielami.
Uspokój się, Yasmine.
Nie wiemy, jak było. Jak się nazywa?
Nawet nie pamiętam.
Spałeś z nią i nie pamiętasz jej imienia.
Jedno pytanko tak na marginesie.
Czysty musi być kandydat czy cała ekipa?
- Bo w sumie to… - Nie! Zamknij się!
- Dobra. - Słuchaj. Kiedy to było?
Gdzie? Imię, nazwisko, adres, cokolwiek, bo musimy ją znaleźć.
Inaczej to będzie koniec.
Po wyborach prezydenckich i kampanii.
I jeszcze posadzą cię za gwałt.
- Przestań, Yasmine! - Stawiajmy sprawę jasno.
Nic jeszcze nie wiemy. Stéphane, skup się.
Gdzie możemy ją znaleźć?
Zmieniłem się.
Moja była nagadała wszystkim bzdur,
a to był tylko romans z kimś z jej rodziny, jej kuzynką.
Stéphane. Gdzie ją znajdziemy?
- Wspomnienie, ulica, klub. - Przypomnij sobie.
Imię.
Wiem.
- I co? - Wiedziałam. Z taką twarzą…
Jaką? Oceniasz kandydata.
- Gorsza od wyborcy. - Nie.
- Potrafię poznać. - Myśl pozytywnie.
Jeśli zaczniemy myśleć o przegranej…
Czy merowie poprą gwałciciela?
Nie ma już domniemania niewinności?
Co to jest?
Pamiętam, że była tu animatorką.
- To pan startuje w wyborach. - Tak, to ja.
Poznaję. Fajnie, że wpadł pan na kiermasz.
Zbieramy pieniądze na wyjazd na narty.
Świetnie.
Witamy.
Dobra, choć mój prezydenciku.
Widzisz ją?
- Tam jest. - To ona? Tam?
Ubrana na różowo.
- Chodź. - Nie.
Chodź!
- Cześć. - Znamy się?
Widzisz? Nie pamięta mnie.
Stój! Mów.
Nie pamiętasz? Na urodzinach Métalisé.
- Nie kojarzę. - Coś między wami zaszło.
Coś przelotnego, może nie zauważyłaś.
Może nawet do niczego nie doszło.
Uśmiech, może skojarzysz.
Na urodzinach Métalisé. Zabrałem cię do siebie.
Chyba się gziliśmy. Chcemy wiedzieć, czy…
Za obopólną zgodą.
- Kochaliście, nie „gziliście”. - Za zgodą, chyba tak.
Tak! Ty jeszcze żyjesz? Co tu robisz?
No, chcieliśmy cię zobaczyć.
Czekaj. Nie pamiętasz?
Co zrobił?
Nie pamiętasz, co się stało?
Nie pamięta. To było coś złego?
Nic nie zaszło.
- Nic a nic. - Czyli?
- Nic. - Nic to nic.
- Coś zaszło. - Nie.
Poszliśmy do ciebie, bo byłeś pijany.
Potem chciałeś, żebym coś zrobiła.
Tylko chciał.
- Od razu odmówiłam. - Odmówiła.
Pytałeś: „To przez zęby?”. Przytaknęłam i się poryczałeś.
Zasnąłeś, a ja od razu poszłam.
- Koniec. - Tak jest.
- To nic. - Tak.
Nie było gwałtu.
- Co? - Nie było kontaktu.
Nic się nie stało. Świetnie. Po prostu ryczał.
Dziękuję.
Proszę o głos na Blé 10 kwietnia. Idziemy. Miłego…
- Na pewno się nie gziliśmy? - Na pewno.
W porządku, jest czysty. Możemy ruszać z wywiadami.
Proszę zaczekać!
Zatańczy pan?
Nie.
- Proszę! - Tak.
Jasne, że tak.
- Nie. - Ma zabójcze ruchy.
Kandydujesz na prezydenta, musisz tańczyć.
- Nie chcę. - Proszę.
- Tak. - Proszę!
Jakiś lokalny.
To zły znak.
Słabo.
Gdzie z tym jedziesz?
Issa zrobił zakupy na imprezę. Jest nawet biożywność.
Biożywność? Za kupony rabatowe?
To jest nasz patent.
Zdrowo jesz darmowo.
Takie z pustego i Salomon nie naleje?
Nie.
Jesz zdrowo darmowo. Za darmo.
Nic nie jest za darmo.
Uparłeś się? To Francja.
Mamy prawo głosu, swobodę przemieszczania się?
- Tak. - Dobra. Mamy wolność słowa?
No chyba że mówisz o Żydach.
Nie! Nawet nie zaczynamy.
OK.
Chcę wprowadzić prawo do zdrowego odżywiania.
Wyobraźcie sobie. Wchodzicie do supermarketu
i bierzecie, co chcecie, byle było bio,
z krótkich łańcuchów dostaw, lokalne,
i wychodzicie bez płacenia.
Dobry Boże! To przecież kradzież!
Nie, mamo.
- To rewolucja. - Stéph?
Z matmy jestem słaby,
ale ta rewolucja będzie kosztować miliardy.
Jeśli każdy Francuz weźmie z supermarketu
bioprodukty bez płacenia,
jak ma się to spinać przy 67 milionach ludzi?
Ma rację, to nonsens. Niemożliwe.
Oszacowałam, że zwraca się w 10 lat z oszczędności na służbie zdrowia.
Oszacowałaś w 30 sekund?
- Tak. - OK.
Chwila. Oszczędzimy, ale nie tylko na tym.
Bo lepsze odżywianie to zdrowsza psychika,
sprawniejsza nauka i mniej rozbojów.
A zatem mniej policjantów i sędziów.
Wypełniamy lodówki i opróżniamy więzienia.
Alleluja!
Miałem taki pomysł dwa lata temu. Ten sam.
Więc patent to „Jesz zdrowo
darmowo”.
- Amen! - Nieźle!
Miałem taki sam pomysł.
„Zdrowo halal darmowo”.
I każdy Arab jest twój. A wierz mi, jest ich sporo.
Ciut za dużo, ale to inna kwestia.
W przeliczeniu na kilometr…
- Merom się spodobało. - Tak?
Mamy już sporo sponsorów.
Wciąż mamy braki, ale wierzę, że się uda.
To świetny pomysł.
Wiesz, Andréï przyszedł do salonu.
- Czego chciał? - Chciał mi pomóc.
- Szlag. - Stéphane.
Może mi pomóc z pożyczką. Bardzo by nam ulżyło.
Zwłaszcza z…
Oboje wiemy, że nigdy nie będziesz prezydentem.
Nie. Za to Andréï
będzie prezydentem.
Współpracuj z nim.
Podaj mu kilka swoich pomysłów
i już będzie bardzo dobrze.
- Przyszedł cię kupić? - Nie…
Zaoferował spłatę pożyczki i już,
po Négritude i Frantzu Fanonie.
Co?
Jesteś przykładem problemów w Afryce.
- No jasne. - Tak.
Machają ci forsą przed nosem i sprzedajesz się za…
Co? Sprzedaję się?
- Oczywiście! - Ja się sprzedaję?
Nie przeszkadza ci to, jak trzeba płacić rachunki!
Siedzisz sobie i „będę prezydentem”.
Jesteś próżny! Jaki z ciebie pożytek?
Tylko osądzasz ludzi. „Będę prezydentem”.
- Bzdury! - Wiesz, kim jesteś?
- Następnym Bokassą! - A ty, Mobutu?
- Z tą paskudną twarzą! - Giscard d’Estaing!
Rozumiem, pani Marion.
Nie. Szanuję jego decyzję. Takie uroki pluralizmu.
Tak.
Pani… Co takiego?
Pożyczka! Zajmę się nią.
Przyglądam się sprawie. Może pani na mnie liczyć.
Dobrze. Do usłyszenia. Też pozdrawiam.
W dupę sobie wsadź tę pożyczkę, suko.
- Dziękuję. Odezwiemy się. - Jérôme!
- Tak? - Przepraszam.
Przyniesiecie kawę?
Jesteśmy w dupie.
- Bo? - Bo kretyn startuje.
- Żona go nie przekonała. - Kampania wciąż trwa.
Już niedługo. A jego sponsorzy?
Naciskam ich, żeby mu odmówili, ale…
- Chyba prawica mu pomaga. - Oczywiście, że tak!
Kradnie moje głosy, nie prawicy.
Tydzień temu mieliśmy 23. Teraz mam 22.
Próg do drugiej tury to 18.
- Osiemnaście. - Działajmy.
- Nie da się. - Działajmy.
Nie, nadal jesteś liderem. Numerem jeden!
Blé się wyczerpie.
Skup się na Pałacu Elizejskim. Już prawie tam jesteś.
Skup się.
- Dobra? - Nie.
Chodź, Jérôme.
Miewasz cenne rady, ale na tym polu jesteś zielony.
Musimy zagrać ostro.
Co?
- Brudno. - Nie, Éric.
Nie proszę, żebyś zachował się jak zbir. Przecież nie jesteśmy bandziorami.
Ale niestety tak się składa, że żądzę miastem pełnym zbirów.
Cudownie! Dziękuję. Pani rekomendacja wiele znaczy.
Dziękuję, pani mer, merowo, nie pamiętam jak.
Z przyjemnością przyjmujemy polecenie. Do widzenia. Miłego wieczoru.
Didier jest w drodze z pięćsetnym podpisem.
Na trzy godziny przed terminem.
- Mamy złoto. - Tak!
- Niemożliwe. - Stéphane, jesteś w grze.
Mówiłem, mierz wysoko.
- I mierzyłem. - Mierzyliśmy.
- Tak. - Po tylu…
Gratulacje.
Szaleństwo.
Didier? I co?
Przepraszam.
Próbowałem wszystkiego.
Byłem pewien, że już go mamy. Proponowałem nawet w naturze.
Żartuję. Zrobiłem to, a sam już nie wiem.
Ale jedno jest pewne…
- Nie mamy ich podpisu. - Kurwa.
Nie do wiary!
Nie może nam braknąć jednego.
A to ci niespodzianka. Brakło jednego.
- To na pewno spisek Ż… - Skończ z tym.
Stéphane, co robimy?
Musisz mieć 500 podpisów, by wystartować?
Bez 500 podpisów to koniec!
- Może się włamiemy? - Skończ.
To poważna sprawa. Nie żartujemy.
- Jeden podpis. - Przestań.
CO CZEKA NASZĄ PLANETĘ?
- Zachowuj się. - Nic tu po nas. Wracajmy.
To ekolożka. Na pewno lubi czarnych.
Nigdy nikogo nie wsparła.
Dobry wieczór panu.
Powie mi pan czy…
I od razu zakładamy, że „panu”?
Dobry wieczór pani. Wie pani…
Musi być „pan” albo „pani”?
Pewne elementy wskazują, że jest pan mężczyzną.
Ma pan brodę.
Mężczyźni mają brody, kobiety noszą spódnice.
Zwykle tak jest. Choć zdarzają się kobiety z brodą.
Przepraszam. Gdzie znajdę Corinne Douanier?
- Tam jest. - Dziękuję.
- Co my tu robimy? - Co?
To jakiś Madagaskar. Widzisz ich twarze?
- Wysocy, chudzi, dziwni. - Uspokój się.
- Lennon, Sinéad O’Connor. - Przepraszam?
Dobry wieczór.
Ja się tym zajmę, błagam.
Świetny harmonogram. Dziękuję, Lian.
To nie za wiele spotkań?
Przeciwnie.
Umawiaj mnie. Jestem w formie.
- Tak? - Dzień dobry.
Stéphane Blé, kandydat na prezydenta.
Tak, znam cię.
William Crozon, szara eminencja kampanii.
Mózg. Szef sztabu, główny doradca.
Wiem, kim jest szef sztabu. To tłumaczenie dla kobiety?
Nie.
- Też jestem w polityce. - Żaden problem, że kobieta.
Obłęd. To był chiński?
- Tak. - Od razu poznałem.
- Była pani w Chinach. - Tak.
Możemy porozmawiać pięć minut na osobności?
Miałam robić obchód. Możesz dołączyć.
Ale bez politykiera. Przepraszam.
Prosto w twarz. Nie jestem politykierem.
Polityka to moja pasja.
I moja też, ale nie lubię gości w garniturach.
Odcięli nas od zaplecza.
- „Oni”? - Nie rozmawiam.
- Idziemy? - Tak.
To kardigan, nie garnitur.
- Zajmę się tym. - I stare buty.
Niewiarygodne, co ludzie wyrzucają.
Jesteś merem i kandydatką. Możesz mnie wesprzeć?
Zależy. Do której strony ci bliżej?
Do lewicy, ale wszyscy tak mącą, że już sam nie wiem.
Nie ma nic pomiędzy, a więc prawica.
Nie ja.
Wiem, że nie wygram. Chcę mówić o nieporuszanych tematach.
O spółdzielniach bez pieniędzy,
problemach ludzi z mieszkań socjalnych, to znam.
A energia jądrowa?
Szczerze, to mam to gdzieś.
Przestań.
Są dzieci, które chodzą do szkoły głodne,
jedzą tylko raz dziennie w stołówce. Tak nie może być.
To się musi skończyć. Ludzie muszą o tym usłyszeć.
Chcesz?
Nie lubisz khaki?
- Lubię. - To weź.
Nie mam…
I mamy 500 sponsorów!
Dzięki tobie.
Cofnijcie się!
Napisy: Paweł Zatryb