- Czekamy tu już godzinę. - Nie jest pan tu sam.
Myślisz, że palcem kiwną? Wykonują rozkazy!
Dla nich jesteśmy tylko Murzynami.
Mo, poważnie, przestań.
- Komendancie Feuillet. - O co chodzi?
O znalezienie podpalaczy mojego biura.
Pracujemy nad tym, bez obaw.
- Miasto roi się od kamer. - Ta pod pana biurem była wyłączona.
Usterki się zdarzają.
Będziemy w kontakcie. Miłego dnia.
To nie koniec. Nie jestem sam.
Mam armię, która mnie wesprze.
- Jasne. - Prawda, Mo?
Mo! Co robisz?
Co on wyprawia?
- Co? - Co jest?
Kamera.
Jaka kamera?
Ustawiłem kamery GoPro w biurze. Głupi jesteś?
I teraz mi mówisz?
Nie pytałeś.
- Szlag. - Pytałeś? Nie.
- Jak to działa? - Nie pytałeś.
Wybierasz dzień i miejsce.
Wejście, powierzchnia biurowa, toaleta i tak dalej.
Postawiłeś kamerę w toalecie? Naprawdę?
Kamera w toalecie?
Nigdy nie wiadomo.
Didier to świnia. Szczotka do WC…
Gówno mnie obchodzi gówno Didiera.
Pokaż 21.00 w piątek. Już.
Cholera.
- Nie widziałeś tego, zapycha toaletę. - Mam to gdzieś!
Dobra.
Czekaj. To typy od twojego kuzyna?
Kurwa.
A to gnój.
NASZ KANDYDAT
- Jak się masz? - Dobrze.
To było straszne.
- Słowo. - To chorzy ludzie.
- Wariaci. - Co u cioci?
- Dobrze. - Na razie.
Tak, dzięki.
- Nie wejdzie. - Widzisz?
- Czemu nasłałeś swoje dzieciaki? - Cicho. Djibril śpi.
- Będziesz się tu pchał? - Typie.
- Po co każesz im podpalać moje biuro? - Komu? Co?
A to nie Djokovic?
Przecież poznaję skuter i ten dres.
Koktajl Mołotowa, nie granat.
Nie zamierzałem podpalać cioci. Wyluzuj.
Andréï namieszał ci w głowie? Co ci obiecał?
Pozwoli ci prowadzić twój biznes? Jesteś ponad to!
Myślisz, że możesz mnie pouczać?
Założyłem firmę ochroniarską, bez niego nie ruszy.
Andréï ma to gdzieś.
- Ma to w dupie. - A ty?
Pomyślałeś o mnie w swojej kampanii?
Nie. Poszedłem w odstawkę. Za to wziąłeś tego klauna, Mauricego.
Debila i złodzieja.
- Wcale nie! - Zamknij się!
Obchodzi cię polityka?
A on ogląda cały dzień wiadomości?
Nigdy cię nie oszukałem, Dés.
Straciłem ją! Ile mam się jeszcze tłumaczyć?
- Nie kradnę! - Wierzę ci.
Wyglądam na złodzieja?
- Wyglądam na złodzieja? - Nie.
Nie!
Chodź.
Okradli mnie, bracie. Byliśmy na poczcie.
Cześć, Étienne.
Idzie świetnie. Mamy 7%.
Ukradliśmy Andréï z 5%. Pewnie jest wściekły.
Pewnie się załamał, bo…
Cholera.
Szlag.
- Oddzwonię. - Nie.
- Nie mam teraz czasu. - Pewnie wywiad, zgadłem?
Dla Le Monde? Fajny artykulik.
Szara eminencja! William Crozon.
To byłby niezły tytuł. Ale nie.
Bo jest „William Crozon, bufon”.
Tak jest.
Bo to ja cię tu zaprosiłem.
I dałeś się nabrać. To ze mną masz spotkanie.
- Dobra. - Nie możemy porozmawiać?
Chciałem się spotkać. Przestań, spuść z tonu, proszę.
- Nie mam ci nic do powiedzenia. - Ja wręcz przeciwnie.
Z kim rozmawiałeś?
Z Étiennem Durandeau?
Co ci obiecał? Przecież nie Matignon.
To jakieś bzdury. Masz urojenia.
Majaczysz. Nic się nie dzieje.
Nie rób ze mnie kretyna.
Przecież widzę, że sponsorzy są z prawicy,
80% sponsorów to prawica.
- No i co? - Przestań, proszę.
Słuchaj.
Zniszcz faceta od „rozwiązań na dole”.
Niemożliwe. Mamy dobrą passę.
Możesz ją przerwać.
- Nie. - Wyciągnij go z jego bastionu.
Mądrzy się wśród tych turbanów, papuci i haremek.
Spakuj czarną ekipę na wycieczkę do Corrèze.
- Corrèze? - Tak!
Corrèze? Ale…
Prawdziwa Francja go wyleczy.
Właśnie te doły. Stamtąd przyszedł i tam wróci.
Zniszczą go, jeśli zabiorę go do Corrèze.
O to mi chodzi.
Zrób to, a znajdę coś dla ciebie w mojej kampanii.
Przemyśl to, nie za długo, bo myślenie ci nie służy.
Pamiętaj, jeśli tego nie zrobisz,
obdzwonię prasę i opowiem o twoim spisku z Durandeau.
Na pewno im się spodoba.
Dobra! Zostawiam cię z tym. Wiesz, jak mawiają Bete?
- Rourou, laviola, loucouloucou. - Cholera.
Witajcie w Corrèze!
Zachowujcie się normalnie, gangsta.
Jesteśmy czarni.
- To kreolski? - Kreolski, tak.
Yasmine? Może zdejmiesz…
Chyba wszystkich trochę niepokoi.
Spoko, jak ty przestaniesz być czarny.
Mnie nikt nie zmuszał do bycia czarnym.
Poważnie?
Ty tak poważnie?
- Spokojnie, tu są kamery. - To przestań.
Yasmine, masz rację. Nie wyrzekaj się własnego ja.
Próbowałaś kiedyś takiej z siateczką?
Jak szturmowcy w…
Darth Vader, mają… Też tak słychać, z zasilaniem?
Umówiliście się czy co?
Ostrzegam.
Sklepię, jak ktoś podejdzie za blisko.
My już znamy tych wioskowych białasów.
- Są najgorsi. I mam gaz łzawiący. - Wyluzuj.
Nie „wyluzuj”, mam gaz i nie zawaham się nim gryźć.
Nie o to prosiliśmy.
Panie Blé!
- Panie merze, miło mi. - Miło mi powitać, witamy.
- Gégé! Jak żyjesz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. A Lucette? - Lucette zmarła.
Potrącił ją samochód.
- Rany. - Nie wiedziałeś?
Dojechaliśmy bezpiecznie.
- Tak. - Tak, całkiem…
Świetnie. Trafiliście tu jakoś?
- Nie ma tu dużego ruchu. - Tak.
RATUSZ
Jedwab super 300. Berlusconi zawsze go nosił.
- Jakoś mi nie pasuje. - O to chodzi.
Dajmy kandydatowi chwilę, proszę.
Miałeś nie przychodzić nieproszony. Co jest?
Stéphane przyszedł do mnie z nagraniami. Wie, że to moje dzieciaki.
Wie, że ja za tym stoję.
Zająłem się tym, spokojnie. Znam ludzi z wewnętrznego.
Nie będzie śledztwa.
Spokojnie. Zajmujemy się tym idiotą.
Dziś wieśniacy go zgrillują. Nie wytrzyma dwóch minut.
Czekaj.
Powiedzieli mi, że kontrakt w prefekturze się skończył.
Wsadź tam moją ekipę.
To nie takie proste i nie tak działa.
Ale zastanowię się.
- A teraz proszę… - Słuchaj, będzie tak.
Nie zmuszaj mnie, żebym cię sprzedał.
I zrób coś z tym żłobkiem.
Co?
- Ciągle strajkują. - Jasne.
Dobra, kolego. Dziękuję.
Matka wychowała mnie sama. Z trudem wiązała koniec z końcem.
Powiem wam jedno.
Z pustym żołądkiem nawet szczera chęć
nic nie pomoże.
Jeśli zostanę wybrany, proponuję,
by każdy mógł jeść za darmo zdrowe, organiczne produkty.
Rolnikom zaproponuję uczciwą cenę.
Stéphane, tego nie było w scenariuszu.
Dobrze powiedziane!
Proponuję korzystną ofertę dla obu stron.
Dla mieszkańców miast i mniejszych miejscowości.
Głosujcie na Blé. Dziękuję.
Brawo!
Czemu nie czytałeś mojej przemowy?
Napisałem ci świetny materiał.
Wiersz Aimégo Césaira o Négritude wydawał się nie na miejscu.
On jest uniwersalny.
Uniwersalny dla czarnych. Ale tutaj…
Żartujesz?
Nieważne. Panie merze, zrobimy zdjęcia?
Żeby hidżab był w kadrze.
Prześwietlone, więc nie widać…
Podkreśl tę czerń. I żeby było widać hidżab!
Idealnie. Stéphane? Gest pięści?
Nie, to ma być dobre zdjęcie.
- Reprezentuje twoją postawę. Byłoby… - Nie.
Dobra. Mo?
Malcolm X.
- Świetnie. - Nie, Mo.
- Tak! - Nie.
- Super. - Nie.
- Stéphane! - Nie.
Dobra. Niech będzie takie.
Dziękuję.
Chyba cienko tu przędziecie.
Wszystko zaniedbane.
Tak. Pocztę zamknięto rok temu.
Padła ostatnia piekarnia. Całkowite zaniedbanie.
Idzie na budownictwo socjalne, a Francuzi tracą.
Nie rozumiem.
My też jesteśmy Francuzami.
Bez takich.
We Francji to robiły was Francuskie Mohammedy.
O co ci chodzi?
- Nie odpuszczaj, Stéphane. - Spokojnie.
Tak, uspokójcie się.
- Mo? - Nawet śmieszne.
- W ogóle. - Coś chlapnąłem?
To, co mówił, nie było śmieszne.
Mathieu, idź się przejść.
- Proszę. - Chodź, Maréchal.
- Z psem. - Idź na spacer.
Nie miejcie mu tego za złe.
Mój siostrzeniec.
Zamknęli mu fabrykę. Bezrobotny, rozwiedziony.
To chyba koniec mszy.
Stéphane to zagorzały chrześcijanin.
Miło byłoby pogadać z parafianami.
Nie byłoby.
Byłoby super.
- Od lat nie byłem w kościele. - Teraz masz szansę tam wrócić.
- Simone byłaby zachwycona. - Nie.
Stéphane jest bardzo religijny.
Pomysł jest taki. Obciąć budżet na wojsko
i przeznaczyć na budowę kościołów i meczetów.
Jesteśmy! Parafianie.
Dzień dobry, panie Blé.
Jest pan z religijnej rodziny. Byliśmy w Nowym Jorku.
Byliśmy na mszy w Harlemie.
To było…
Cudowne!
Mamy taką prośbę, zaśpiewa pan dla nas gospel?
- Nie. - Tak, czemu nie?
- Nie. - Tak.
Giscard grał na akordeonie, a ty nie śpiewasz?
To świetny pomysł.
- Świetnie. - Ma cudowny głos.
Wejdźmy na schody, żeby wszyscy widzieli.
- Dziękuję. - Nie znam angielskiego.
- Potrafi śpiewać. - Co ty robisz?
Czemu nie? Dobrze śpiewa.
Śpiewaj.
Zaśpiewa.
Prosimy, panie Blé.
- Jak w Nowym Jorku. - Chyba tego nie zrobisz?
Oczywiście, że zrobi. Będzie super.
Szczęść Boże.
Śmiało.
- To nie słowa. - Pewnie wersja Wolofów.
WYBORY PREZYDENCKIE WSPÓLNE ŚPIEWY Z BLÉ W CORRÈZE
NIESAMOWITY GOSPEL STEPHANE’A BLÉ
Bez obaw, Éric. Wszystko pod kontrolą. Zajmę się…
Nie! Czego nie rozumiesz? Masz z nim skończyć.
Patrz. Błogosławi tłumy na każdym kanale!
Zaraz będzie papieżem, nie prezydentem!
Próbuję. Co poradzę? Idiota jest dobry.
- Nie! - Czekaj, oddzwonię.
Rozłączył się!
Ten idiota jest dobry.
- Tak, Etienne. - Co ty robisz?
Masz kraść głosy lewicy.
Katolickie tłumy są moje. Jesteś nieuczciwy.
Zajmuję się tym! Co mam powiedzieć? Oddzwonię.
Ale mnie wkurza!
Dziękuję. Bardzo mi miło.
Rodzina. Co za urocza rodzina. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Stéphane, powinniśmy się zbierać.
- To był dobry pomysł. - Było miło.
- Tak. - Chodźmy.
Naprawdę interesuje pana, jak się tu sprawy mają?
- Tak! - To proszę ze mną.
- O co chodzi? - Mamy problem z rolnikiem.
- Jak idzie? - Miło i spokojnie. Zwiedzamy.
- Corrèze. - Dobrze cię przyjęli?
Są trochę dziwni.
Porozmawiamy później? Teraz nie mogę.
Jesteś na polowaniu?
Nie do końca. Opowiem później. Pa.
Stać, bo odstrzelę sobie łeb!
- Kto to? - Hervé. Nie jest zły, ale ma pecha.
I komornika na gospodarstwie.
Żona zostawiła go dla faceta z Monsanto, sprzedawał mu GMO.
Dziękujemy, panie merze. Poznaliśmy pana okręg, było miło.
- Stéphane, musimy lecieć. - Nie zostawię go.
Samobójstwo to nie żarty.
Tak straciliśmy z Mo przyjaciół. Niespodziewanie.
- Kogo? Vegetę? - Tak.
Był kretynem. Pokój jego duszy. Nie zasłużył na to.
- Nie zostawię go. - Nie umrzemy tutaj.
- Hervé! - Co robisz?
- Nie. - Nazywam się Stéphane Blé!
Startuję w wyborach prezydenckich.
Wszystko będzie dobrze.
Jest uzbrojony! Wynośmy się stąd!
Stéphane, zwariowałeś? Pomyśl o Marion!
Stéphane, stój. Proszę.
Cholera. Nie.
Hervé!
Chcę tylko pogadać.
- Nie masz broni? - Nie!
Zdejmij płaszcz!
I kominiarkę!
Nie mam kominiarki.
A to pardon.
- Stéphane, nie rób tego. - Czekaj.
- Facet oszalał. - Tak.
Nigdy nie wiadomo. Masz. Weź pałkę.
Może się przydać.
- Zobaczy ją. - Włóż do kieszeni. Zmieści się.
- Zobaczy ją! - Nie zobaczy!
- Nie widać. - Proszę.
- Chodźmy. Mamy kampanię! - Czekaj.
Hervé. Podchodzę.
Kurwa, Stéphane!
Przepraszam! Sama wystrzeliła!
W porządku.
Szczęściarz, nieźle obdarzony!
To prawda, co mówią!
Z taką kuśką żona by mnie nie zostawiła.
Za dużo szczegółów. Powiedz mi, jaki masz problem.
Moim problemem są tacy jak ty!
Znam was! Tylko gadacie, zero działania!
Chcesz zabłysnąć z tą wielką pałą?
Myślisz, że nie widzę kamer?
Nie kręćcie. Skończcie!
Hervé, zostaliśmy sami.
- Wejdę do ciebie. - Nie!
Hervé?
- Co? - Wchodzę.
Ty i ja, na luzie, dobra?
- Hip-hop party. - Nie znam amerykańskiego!
Moja wina.
Wiesz, Hervé. Widziałem kawałek świata.
Byłem na wycieczce w Meksyku z grupą dzieci. Znam trochę hiszpański.
Conchita de la luz.
Hable donde agua.
To znaczy:
„Przychodzę w pokoju, gwarantuję”.
Proszę. Otwórz.
Dobry hiszpański. Wydajesz się miły. Wejdź.
Kurwa, wszedł do środka.
- William! - Kurwa!
Jeśli go zastrzeli, dostanę wypłatę?
Co? To wolontariat, nie ma wypłat.
- Co? - Nie ma.
- Nie płacą nam? - Nie.
Hervé, nie rozumiem.
Masz wszystko. Czemu chcesz się zastrzelić?
- Mieszkasz nawet z łanią. - To owca.
Britney. Moja ulubienica, ale jest chora. Umrze.
Gdy ją stracę, nic mi nie zostanie.
Ale przecież życie jest piękne, prawda?
Rodzice nie żyją, żona odeszła.
Zastawiłem swój dom.
Ale wiesz, jak mówią! Dopóki zdrowie dopisuje…
Mam chorobę autoimmunologiczną. Nie mogę mieć dzieci, nie staje mi.
Jesteśmy tacy sami.
Jestem spłukany. Matka suszy mi głowę.
Nie mogę mieć dzieci z żoną. Mówię ci.
Nawet z takim…
Tak, nawet z takim. Nie okłamuję cię.
Całymi dniami obserwuję zdesperowanych nastolatków.
Nikogo nie obchodzą.
To o nich walczę. O ciebie też. Naprawdę.
Z taką twarzą nie możesz kłamać. Pijesz?
No nie wiem. A masz sok gruszkowy?
Tak. Likier gruszkowy?
- Sok. - Nalewka.
Dobra, nalewkaj.
Robi się. Chodź.
Co się dzieje?
Nic się nie dzieje.
- Mogę zejść przez komin. - Nie.
- Nie? - Jaki komin?
- Tamten. - Śmiało.
Ludzie, Marion do mnie dzwoni.
- Co mam powiedzieć? - Nic. Wszystko w porządku.
- Tak, Lamine? - Tak, Marion.
Wszystko w porządku.
Jest słońce, William, Mo, Yasmine, wszyscy.
- Jesteśmy, Marion. - Cześć.
Nie piernicz! Widzę was.
Jak to?
Widzisz mnie?
Stéphane z nim gadał, a potem wszedł do środka.
Od tamtej pory cisza. Ale spoko, nie martw się.
Jak mam się nie martwić?
Szykują się do szturmu.
Nie będzie żadnego szturmu. Kto tak mówi?
Trzymaj się. Będę cię informował.
Co ty robisz? Nie wygłupiaj się. Zgłupiałeś?
Lubię cię, ale to koniec.
Przestań, Hervé! Nie mówisz poważnie!
Szlag.
Co się dzieje?
- Ona rodzi. - Mówiłeś, że umiera!
Weterynarz mówił, że jest bezpłodna!
Dlatego zbankrutowałeś. Może po prostu jesteś idiotą?
Dobra.
Co robisz?
- Co robisz? - Załóż.
- Co? - Pomożesz mi.
Ucz się. Będziesz ojcem.
- OK. - Dawaj.
Chodź.
Przyj, skarbie.
No, skarbie, przyj.
Dotknąłem jej ślimaczka.
Świetnie.
Dobrze sobie radzisz.
Wyjdź z rękami na głowie albo rozpoczniemy atak!
Stójcie! Tu dzieje się coś wielkiego!
Skup się.
Wychodzi, kochanie. Przyj!
Przyj! To cudowne, Stéphane.
Nie.
Tak, Stéphane. To coś wspaniałego.
Już. Jeszcze raz.
Dobrze. Jeszcze trochę.
Świetnie. Dziękuję.
Weź je.
Jest.
Łożysko.
- Fajnie. - Zjedz.
Zjedz.
To tradycja.
Jedz.
Ale z ciebie idiota.
Co?
W życiu bym nie zjadł.
Wy Paryżanie jesteście głupi.
Bohater dnia, Stéphane Blé, kandydat na prezydenta,
po napiętych negocjacjach ocalił Hervé Josseranda,
rolnika próbującego po raz kolejny popełnić samobójstwo.
Wrócimy do sprawy Blé w wieczornych wiadomościach.
Góra chwały św. Dionizego!
Trafił Blé! Kandydat jest ranny!
Napisy: Paweł Zatryb