Zapraszamy dziś na debatę przed drugą turą.
Rozstrzygają się losy Francji,
a o przyszłości outsiderów kampanii,
Stéphane’a Blé i Corinne Douanier,
zdecydują Francuzi.
Jeszcze nie wiem. Oboje są do bani.
Debata prezydencka dziś wieczorem o 20.00.
Przejrzałem spis wyborców i żona Blé nie głosowała.
Mam to gdzieś.
Podobno odpoczywa w Normandii po zabiegu,
ale nie miała zabiegu.
Znajomy pracuje w klinice. Nigdy nie przyszła.
Lamine zniknął.
Jego żona znikła. Ciekawe, prawda?
I to akurat wtedy, kiedy dzieciak dilera leży w śpiączce.
Tak.
Ciekawe.
Daleko temu idiocie do zostania prezydentem.
- Wchodzimy za 30 minut. - Stéphane? Tu mama.
Jestem tu z ojcem Gontranem z Abidżanu.
Pobłogosławi cię.
Zaczynamy za 30 minut. Stéphane musi być w studiu!
Wiem. Daj nam dwie minuty.
Jedną chwilę.
Odwołajmy to, za bardzo boli.
Niczego nie odwołamy. Oddychaj, spokojnie.
Nie dam rady. Naprawdę boli.
Od tej tremy skręca mi jaja, umieram.
Oddychaj, Stéphane.
Posłuchaj.
Powiem ci coś. Nie jestem z tego dumny.
Okłamałem cię. Nie jestem z Sarcelles.
Jestem z przedmieść Seine-et-Marne.
Rodzice byli dziani.
Jestem w polityce, bo ojciec w niej siedział.
Nigdy nie byłem prawnukiem Aimé Césaire’a.
Nigdy nie czułem się czarny!
- Serio? - A Gwadelupę mam gdzieś.
Za młodu moim bohaterem nie był Malcolm X,
a Patrick Sébastien.
Nie cały jego dorobek, ale ukrytą kamerę szanuję.
Raz był w niej Thierry Lhermitte.
Pamiętasz? Zaprasza go do restauracji…
- Mam to gdzieś. - Dobra.
Słuchaj, czemu ci to mówię? Otóż…
Pokazałeś mi prawdę ubogich dzielnic.
Kurwa…
Nauczyłeś mnie, że to nie wada pochodzić z takich miejsc.
To siła.
I nie jesteś idealny, Stéphane.
Przykro mi, że ci to mówię. Ale jesteś szczery.
A w życiu spotkałem tylko jedną naprawdę szczerą osobę.
Stéphane’a Blé, kojarzysz?
Musisz wziąć udział w debacie
dla zapomnianych, uciśnionych, ludzi bez głosu.
Rozumiesz?
Idziemy na debatę czy nie?
- OK. - Idziemy?
- Chodźmy. - Idziemy?
Ale najpierw zmienię pieluchę.
NASZ KANDYDAT
Podkolorujesz go? Jest strasznie ciemny.
Wyblaknąć go… Znaczy wyciągnąć kolor.
Możesz go rozjaśnić?
À propos, makijaż nie jest wegański.
À propos, mamy to w dupie.
Może trochę zieleni?
- Zieleń i brąz… - Będzie szary.
Przyszłam walczyć.
Naprawdę musimy go odczernić…
Jest taki czarny.
Może „niech żyje Francja” na końcu twojej przemowy?
- No proszę, co u ciebie? - W porządku.
- Z wyjątkiem paru procesów. - Zawsze sobie radzisz.
- Virginie! Jesteś potrzebna. - Idę!
Muszę iść.
Rozszarp ich, dobra?
- Znam się na tym. - Tak. Słuchaj.
Takie pytanko.
Nie dziwi cię, że żona Blé zniknęła?
Wymaglujesz go o to?
- Nigdy nie urządzam prywaty. - Prawda.
A jego kuzyn?
- Wiesz, że jest dilerem? - Co?
Zawsze coś chlapnę. Jego kuzyn diluje.
Polujemy na niego od pięciu lat. Nazywa się Désiré.
On i Stéphane są jak bracia. Wyobrażasz sobie? Trują nasze dzieciaki.
Heroiną, kokainą, całym tym chłamem.
Sama rozumiesz. Wiesz, jak jest.
Trzymaj się, miła. Fajnego show.
Na razie, Éric.
O co chodzi?
Naprawdę źle się teraz czuję.
- Co jest? - Naprawdę.
Wypij, to woda święcona.
Prosto ze strumienia obok mojej parafii.
To chyba zły pomysł. Jeszcze coś złapie, nie.
- Nie! Już, pij. - Tak.
- Nie. - Połknąłeś? Wypluj.
- Jeszcze się tu… - Wchodzimy za minutę.
Dobra. Kim jesteś? Jesteś zwycięzcą, tak?
Teraz albo nigdy! Damy radę!
- Dasz radę. Jakby co, krzycz. - Idziemy.
Pokaż jej! Wierzę w ciebie.
Stéphane?
Cieszę się, że to z tobą dzielę tę demokratyczną chwilę.
Ja też. Dziękuję.
Wchodzimy za 30 sekund.
Jedziemy z tą lesbą.
- Słucham? - Przepraszam.
Przepraszam? Zdążyłbym pójść do toalety?
- Nie. - Zaczynamy, panie Blé.
- Za późno, przykro mi. - Zaczynamy.
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Czołówka.
WYBORY PREZYDENCKIE – DEBATA
Dobry wieczór.
Czekało na to 60 milionów Francuzów.
Konfrontacja kandydatów w drugiej turze.
Corinne Douanier i Stéphane Blé, oboje raczej nieznani.
Ale w następną niedzielę jedno z nich
zostanie 26. prezydentem Francji.
Coś się stało?
- Nic. - Jest pan gotowy?
To jest naprawdę.
Możemy zaczynać?
Tak. Zacznijmy.
Na początek spójrzmy na sondę.
Jak państwo widzą, Francja jeszcze nie zdecydowała.
By pomóc państwu w decyzji, przyjrzymy się sylwetkom kandydatów.
Douanier kontra Blé.
Zaczynamy.
SYLWETKI KANDYDATÓW
- Szkoły są dobre. - Cześć.
Kim jest Corinne Douanier?
Jak leci?
- Ten z Sarcelles? - Tak.
Spotkaliśmy się z nią w jej sztabie i towarzyszyliśmy w trakcie dnia.
I jednocześnie rekultywacja.
Zaangażowana aktywistka,
Corinne Douanier, ma dyplom z ekonomii i historii.
Zna siedem języków, w tym afgański i mandaryński.
- Jak Thierry? - Lepiej.
- Świetnie. - Do zobaczenia.
Miłego dnia.
Mając 18 lat, została merem swojej wioski.
- Cześć, Sandrine! - Corinne.
Oddaj mi moją kasetę z Ofiarowaniem Tarkowskiego.
Przepraszam.
- Nie jestem biblioteką. - Będę pamiętać.
Miłego dnia.
Bardzo pozytywnie mówi o niej jej lojalna rzeczniczka,
niesłysząca, Églantine Richet.
Poznałam Corinne tuż po moim wypadku.
Poruszyło mnie jej pragnienie uzdrowienia tego chorego świata
w bardzo konkretny sposób.
I na trzy. Raz, dwa, trzy.
Kiedy ma trochę czasu dla siebie,
Corinne woli poświęcić go innym.
To dzięki niej żyję.
Jakieś 15 lat temu zemdlałem po rundzie gry w bule.
Upadłem, a ona pojawiła się znikąd
i wiedziała, co robić. Wykonała resuscytację.
Przywróciła mnie do życia, a miała złamaną rękę.
- Dalej! - Była bohaterką.
Dawaj!
Dasz radę! Wracaj do nas!
Jesteśmy pod dużą presją, ale to nie przeszkadza nam
zrelaksować się od czasu do czasu, tak?
Nawet jeśli to oznacza ratowanie życia.
Dalej!
Dobrze znana w świecie organizacji non profit,
broni modelu społecznego opartego na powrocie do naturalnych produktów,
ekofeminizmie i postwzroście.
Kiedyś zobaczyliśmy, co się dzieje na Morzu Śródziemnym z migrantami.
Uchodźcami, przepraszam,
nie lubimy tego określenia.
I gdzie byliśmy trzy dni później?
Na Morzu Śródziemnym.
Tak, statkiem NGO płynęliśmy ratować życia.
Nasza wioska ma najniższy poziom emisji CO2 we Francji.
I to dzięki niej.
Gdyby każdy tak robił, nie byłoby już kryzysu klimatycznego.
Proste i skuteczne.
SYLWETKI KANDYDATÓW
Ekipa telewizyjna. Nie zdążyłem się ubrać. Przepraszam.
Chować takie ciało?
Kim jest Stéphane Blé?
Bardzo lubiłem sport.
By się tego dowiedzieć, spotykamy się w jego mieszkaniu w Bobigny.
Grałem w nogę. Byłem nawet mistrzem Francji.
Mistrzem fair play w najmilszej drużynie Francji.
To portret mojego dziadka. Tutaj. Filmujcie.
Brał udział w desantach. Służył podczas II wojny światowej.
To znaczy „służył”… Zmusili go.
Nieśmieszne. Tak, zmusili go.
- Dwa miesiące temu… - Przejdziecie?
Stéphane Blé pracował z dziećmi w tym domu kultury.
A potem stało się to.
Zakasać rękawy, gdy spuszczają nam spodnie?
Tak!
Chcesz hasło do kampanii? „Wolność, równość, braterstwo”!
Lata spędzone na blokowisku zaostrzyły jego wyczucie puenty.
Patrzcie. Piękne, prawda?
Tygiel kultur, hip-hopowej energii.
Aż bym coś zafreestajlował. Mamy czas? Mogę?
Słuchajcie tego
Powszechne prawo wyborcze dodaje energii sercu demokracji
Ktoś w nią wali szpalerem „Kracji” dla satysfakcji
Metafizyka to takiej sytuacji
Jego… mość, mam już dość
- Cześć, Stéph. - Co tam?
Siłą Stéphane’a jest znajomość sąsiedztwa.
Jak się macie?
Zna ten teren, te dzieci i ich niezadowolenie.
Podobno jarasz. Lepiej uważaj!
Nie wtrącaj się!
Głosujcie na Blé.
Ponieważ rodzina i korzenie są dla niego ważne,
Stéphane nalegał, by w jego sztabie była jego matka.
- Zagłosujesz na niego? - Musisz być dumna. Oczywiście.
Postaram się pokazać, jaki jestem. Nie będę kłamał jak politycy.
To mój stan „czysty”.
Przejście do drugiej tury wyborów
dało wielu ludziom impuls.
Wzmocniło moich braci i siostry. Wzmocniło mnie.
I oby nabiło mi kiesę, ale to inna sprawa.
Żart. Uwielbiam humor.
Nie jest idealny,
ale cenię w nim to, że zawsze myśli o innych.
Kawy?
Jest nieszczęśliwy, gdy ludzie wokół są nieszczęśliwi.
No tak, skończyła się. To może herbaty?
Może to niewiele, ale to ważne.
Dlatego tu dziś jestem, dzięki mojemu miastu.
Dało mi wszystko. Odwdzięczę się z nawiązką.
DEBATA
Wiedzą już państwo więcej o kandydatach.
I obecnie Francuzi stawiają raczej
na panią Douanier niż na pana Blé.
Ale to jeszcze nie koniec.
Pani Douanier, pierwsze pytanie.
Czemu Francuzi powinni wybrać panią?
Dobry wieczór.
Dobry wieczór, panie i panowie, panie Blé.
Dziś Francja stoi przed wyjątkową szansą.
Odesłała na emeryturę skorumpowaną klasę polityczną
i chce powierzyć obowiązki komuś nowemu.
Chcę być tym kimś i myślę, że dam radę.
Nie będę mówić o tym, co zamierzam robić.
Chcę mówić o tym, czego dokonamy razem.
Nikt sam z siebie nie jest doskonały.
Ale wspólnie 60 milionów Francuzów jest blisko doskonałości.
- Brawo! - Dziękuję.
Panie Blé, to samo pytanie. Czemu Francuzi powinni wybrać pana?
Przyznaję, dobra jest.
Gdybym nie kandydował, głosowałbym na nią.
Fair-play.
Ja nie znam 12 języków…
Znam tylko siedem.
Mogę o coś prosić?
Tłumacz mojej rzeczniczki się spóźnia.
Czyta z ruchu warg. Mógłby pan wyraźniej…
Nie mam dyplomu…
Jest głucha, nie głupia.
- Zdecyduj się. - Odrobinę.
Dobrze.
Jestem normalnym facetem,
nie „normalnym prezydentem”.
Znam problemy ludzi.
Corrèze i blokowiska socjalne to ten sam problem.
Nie przyszedłem kłamać i obiecywać gruszek na wierzbie.
Ale obiecuję przynajmniej spróbować.
- Dziękujemy. - Jest cały fan club.
Dziękuję.
Dziękujemy. Kontynuujmy pojedynek.
Pojedynek? Nie toczę wojny z panem Blé.
To tylko wymiana poglądów.
Hamdoullah! Szacunek.
Nazywamy to „pojedynkiem”.
To niedorzeczne.
POJEDYNEK
Mówi się, że jest pani zbyt radykalna.
Dziś nie mamy już wyboru.
Musimy radykalnie ograniczać nawet perspektywę demograficzną.
Czy wiedzą państwo,
że we Francji są pary, które mają po troje dzieci?
Troje dzieci! To absurd.
To nieodpowiedzialne!
Jakie jest pana zdanie na ten temat?
Staramy się z żoną o dziecko.
Nigdy nie zastanawiałem się, ile odpadów generuje dziecko.
Myślałem o miłości, którą obdarzę moje dzieci.
- Egoistyczny argument! - Egoistyczny?
- Myślę o planecie. - Nasze dzieci ją odbudują.
Uratują ją dzięki edukacji i świadomości ekologicznej.
Może jestem egoistą, ale pani jest fatalistką.
Odpowie pani?
Tak. Fatalizm albo odpowiedzialność!
Proszę o ciszę. Dziękuję.
Spójrzmy na wyniki po godzinie debaty.
Pan Blé ma chyba niewielką przewagę,
ale to się jeszcze może zmienić.
Teraz powitamy i poznamy gości
ważnych dla naszych kandydatów.
Rzucą oni światło na osobowości kandydatów.
Mówię o niespodziewanym gościu.
NIESPODZIEWANY GOŚĆ
Kto to jest?
Nie mogę powiedzieć.
Na dzielni kłamią, że mnie znają. Nie znam ich.
To hejterzy.
Najpierw niespodziewany gość Corinne Douanier.
Nazywa się Chahiba Daoudzada.
Tyle lat. Co u ciebie?
Witamy, proszę usiąść, pani Chahibo.
Dziękuję, że pani do nas przyszła.
Po tylu latach.
Emocjonalne spotkanie. Zacznijmy!
Witamy. Proszę opowiedzieć o Chahibie.
Przepraszam.
Spokojnie. Mamy czas.
Dobrze.
Chahiba jest Afganką.
Poznałyśmy się dawno temu przez organizację o nazwie Osł-Ona.
Osł-Ona. Jak „ona” i „osł”, osłona.
Rozumiemy.
Jest Afganką.
Torturowali ją talibowie.
Rodzina ją odtrąciła, bo jest niewidomą lesbijką.
I mam cukrzycę typu 2.
- Ma cukrzycę. - Akurat!
Ona widzi!
Proszę pana!
Nie jest niewidoma, bo usiadła tak.
Nie siadłbym tak, gdybym nie widział.
- Proszę! - Patrzyła!
- Dziękuję! - Opłaciła pani jej studia?
Nie ja. Struktury… Co się dzieje?
- Co pan robi? - Ona chyba widzi. Sprawdzę.
Nawet nie szła z laską.
Szła w ten sposób.
- To żart? - Panie Blé.
Nie może pan stać w studiu.
Pokazuje pan tylko swój brak szacunku.
- Proszę usiąść! - Serio nie widzi.
To brak szacunku!
- Wobec Chahiby i Francuzów. - Przepraszam! Nie widzi.
To niedopuszczalne.
Upokorzył pan ją na antenie!
Przepraszam!
Upokorzył pan wygnaną niepełnosprawną!
Ale lesbijką nie jest! Poznaję.
Spokojnie, przywykłam patrzeć talibom prosto w oczy.
Nie boję się takich jak on.
Chahiba, co powiesz Francuzom o Corinne,
by ułatwić im wybór?
Francuzi mają szczęście.
Muszą zrozumieć, że Corinne jest wspaniałą kobietą.
Dziś mogę studiować trzy kierunki na Harvardzie:
zrównoważony rozwój, prawa człowieka
i historię prześladowań osób LGBTQ+
na Półwyspie Arabskim w siódmym wieku.
Dzięki Corinne.
To żywy dowód, że dając szansę uchodźcom,
często stają się oni cenni dla kraju, który ich przyjmuje.
To jedna strona medalu.
- Niech światło cię prowadzi, Chahiba. - Dziękuję.
Rozmawiamy o wszystkim poza Francją.
- Afganistan, USA… - Słucham?
- Proszę. - Nie słyszymy, pan na widowni.
Pracuję ze Stéphane’em Blé. William Crozon.
- Mówimy o jej podróży. - O obcokrajowcach.
Zaczynamy w Afganistanie. Torturowano ją, została wygnana.
Przepłynęła Morze Śródziemne.
Nic nie widząc, tak?
- I dotarła tutaj. - Niewidoma przez morze?
- Mogła utonąć! - Panie Blé.
…zaznać spokoju we Francji!
Proszę uspokoić sztab.
Chcę przeprosić Chahibę za swoje wątpliwości.
Mój doradca źle mi doradził.
A pana zdanie o inkluzji? Jakie ma pan plany?
Proszę odpowiedzieć.
Cieszę się, że wreszcie padło to pytanie.
Postrzelono mnie w jądro. Czasem ból mnie wkurza.
Mówi to pan Chahibie, która tyle przeszła.
Teraz niespodziewany gość. To ktoś ważny dla pana.
Ktoś o silnej osobowości, dobrze pan go zna.
Granite?
Nie, to nie Granite.
Grateau?
- Claude, pana ojciec. - Tak.
Powitajmy Claude’a!
Co ty tu, do cholery, robisz? Wynoś się!
Witamy. Proszę usiąść.
Mój syn! Wreszcie!
Przyjechał pan z Abidżanu.
Nie widział się pan z synem od 20 lat?
- 27 lat, osiem tygodni, cztery dni. - Tak.
- Życie nas rozdzieliło. - Co ty gadasz?
Odszedłeś z Clémentine, żoną Isidore’a, mojego kuzyna!
Dla swoich zachcianek. Ty idioto!
Odszedłem za tym, czego ty mi nie dałaś.
Zawsze ci było mało!
- Jak mówiłem, życie nas rozdzieliło. - Tak.
Potem podróżowałem po świecie w interesach.
Import. Eksport. Transport.
Ale zawsze miałem cię pod sercem.
Dlatego przez 27 lat nie zadzwoniłeś?
Wiesz, jak jest.
- Nie? - Tam nie ma zasięgu.
Przez 27 lat nie było zasięgu?
Skoro mowa o dzwonieniu, jeśli wybierzecie 00 225…
- Wyświetlicie numer? - Tato!
Niemożliwe.
Czeka na was wysokiej klasy nieruchomość.
- Nie, prosimy. - Tato.
Ta rozmowa do niczego nie zmierza.
- Nie przerywaj, panienko. - Słucham?
Pan nazywa mnie „panienką”.
- Co robisz? - Dobre.
Prezydentura to biznes dla mężczyzn.
Nie dla kobiety o nienaturalnych upodobaniach seksualnych.
Taka prawda!
- Przepraszam! - Słuchamy.
Odcinam się od komentarzy osoby obok mnie.
- W Kamerunie… - Naprawdę.
Wsadza się takie na sześć lat i karze grzywną 200 000 franków.
Kim są takie jak ja?
Słucham?
Słuchamy.
Pedały.
Niedopuszczalne.
Powinien go pan uciszyć.
Było nam miło, ale to niedopuszczalne.
Zna pani afrykański?
Nie ma czegoś takiego jak „afrykański”.
To Mina. Tak, znam trochę, spędziłam pół roku w Grand Popo.
Tak.
Wie pan co? Jest pan bardzo niegrzeczny!
- Tak trzeba… - Nie denerwuj się.
- Proszę o… - Nie rozumiemy.
Proszę się uspokoić albo pana wyprosimy.
Uspokój się!
Odprowadzimy Chahibę?
Te krzyki przypominają jej o talibach.
Na szczęście nie widziała, co się działo.
Po dwóch godzinach nasz program powoli się kończy.
Dawaj, koleżanko.
Tak. Pan Blé ma 21% głosów,
a pani Douanier prowadzi z 35% głosów.
Ale połowa Francuzów nadal nie zdecydowała, na kogo zagłosuje.
Zgadza się.
Dlatego zamiast sztucznych oświadczeń napisanych przez zespoły PR
przejdziemy teraz do Pytania.
PYTANIE
Zaczniemy od pana.
Oto pana pytanie.
Jakie jest pana stanowisko w sprawie isla…
- Handlu narkotykami? - Może być.
Niektóre źródła podają,
że ma pan powiązania z dilerami w pańskiej dzielnicy.
Niektórzy są nawet z panem spokrewnieni.
To tylko jedno pytanie?
Po czyjej stronie będzie pan w Pałacu Elizejskim?
Francuzów czy pańskiej rodziny? Wyborców czy dilerów?
A masz, Blé! Tak jest!
Słuchamy, panie Blé.
Panie Blé?
- Został szampan? Patrz! - Tak.
Musimy to uczcić!
- Cała Francja słucha. - Robi pod siebie.
Otworzę całą skrzynkę.
MAŁY LOTFI WYBUDZIŁ SIĘ ZE ŚPIĄCZKI I OSKARŻA LAMINE’A
Cholera!
Jesteśmy na żywo. Słuchamy.
Francja słucha. Po czyjej stanie pan stronie?
Francuzów czy pańskiej rodziny? Wyborców czy dilerów?
To proste pytanie.
- Proste. Tak lub nie. - Panie Blé?
Tak. Przyznaję.
Mam dilerów w mojej rodzinie i wśród znajomych.
Tak.
Proszę posłuchać.
Czarni z biednych dzielnic
nie mają wielu opcji.
Dobrze wiedzą, że za ciężką pracę
dostaną mniej niż inni.
W tej perspektywie niektórzy wybierają inną ścieżkę.
Musimy zacząć się cenić nawet jako mieszkańcy socjalni.
Mierzyć wysoko, mieć wizję. Przestać się ograniczać.
Dlatego w niedzielę proszę o głos na Stéphane’a Blé.
Udowodnimy, że to możliwe.
Można zacząć od zera i awansować wyżej.
Więc ma pan kuzyna, który handluje narkotykami.
- To wyrwane… - Każdy słyszał.
Czas zadać pytanie pani Corinne Douanier.
Według naszych informacji
poparła pani Stéphane’a Blé, by mógł startować.
Wspierała go pani dwa miesiące temu,
a teraz się z nim ściera.
- Czy to nie hipokryzja? - Sponsorowałam pana Blé.
Do mojego sztabu przyszedł wtedy bardzo sympatyczny człowiek.
Animator młodzieży, szczery, oddany sprawie,
który chciał zmienić system.
Zaoferowałam mu pomoc w tym procesie demokratycznym. Tak.
A teraz pan Blé nie przypomina człowieka, którego wtedy poznałam.
Naprawdę.
W kampanii zachowywał się pan jak inni,
kompromitując się, przecząc sobie.
Ja?
Tak! Na przykład: „wolność, równość, bezpieczeństwo”?
Powiedział pan tak?
- Tak, powiedziałem. - No właśnie.
Ale byłem na komisariacie.
Rozmawia o bezpieczeństwie z glinami. Mówiłam?
Został pan politykiem. Wie pan co?
Chciał pan obalić system, a sam stał się jego częścią.
- Po stronie ciemięzców! - Chwila.
- To żart? - Nie.
- Po stronie ciemięzców? - Tak.
A 400 lat niewolnictwa? Słowo „kolonizacja” brzmi znajomo?
A 2000 lat gnębienia kobiet?
- Nie no. - Były też czarne niewolnice.
Bo kobieta zawsze przegrywa! To może się zmienić, gdy zostanę wybrana!
Pan myśli, że wszystko mu się należy, bo jest mężczyzną.
Tacy jak pan prowadzili nas przez wieki na naszą zgubę!
To się musi skończyć. Dość tego!
Dla przyszłości, dla planety, dla naszych dzieci, dla Francji.
Niech żyje Francja.
- Tak? - Oglądałaś?
Fragmenty.
Dobra, więc widziałaś, jak nawaliłem?
Początek nie był zły. Potem się na ciebie rzucili.
Twój ojciec był okropny.
Żartujesz? Był wstrętny.
Jak Lamine?
Stéph, nie będziesz prezydentem. On musi iść na policję.
Znajdziemy dobrego prawnika, który udowodni, że go wrobili.
Mnie nie słucha. Ty mogłeś go przekonać.
- Słuchaj… - Proszę.
Wciąż mam szansę.
Zajmiemy się tym po drugiej turze.
Nie panikuj. Co robisz?
Oddzwonię, nie martw się. Obiecuję.
Kocham cię.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie było dobrze.
Było naprawdę źle.
Ale damy radę. Jeszcze sporo niezdecydowanych.
Dużo. Zbierzemy głosy i jeszcze się odegramy.
Bez paniki. Dobra?
Na przykład Chirac w 1995.
Pojawił się znikąd. Nikt w niego nie wierzył.
Ale skup się. Koniec z błędami.
Słuchaj mnie. Sekundę, pracujemy.
Musisz mnie słuchać.
Trzymaj się planu.
Komunikacja. Chwileczkę. Komunikacja.
Jesteśmy razem.
Słuchaj, jak ci coś mówię. Ja też cię będę słuchał.
- Analizuję… - Policja!
Policja, otwierać.
Policja?
- Co zrobiłeś? - Nic.
Bo ja nic.
- Nic? - Nie wiem, czego chcą.
- Coś zrobiłeś. - Słowo, nie.
Po prostu powiedz!
Nic nie zrobiłem, słowo!
- Bo ja nic. - Otwórz!
- To jakaś pomyłka. - Pan Blé?
To on.
Lotfi, chłopiec napadnięty w pana okolicy, wybudził się ze śpiączki.
Zidentyfikował Lamine’a Touré jako swojego napastnika.
Nie.
Lamine jest w pana sztabie, tak?
- Tak… - Nie!
- Nie.
Lamine? Nie. Był wolontariuszem.
Zajmował się drobiazgami. Raz dałem mu kupon do restauracji.
To nie podpada pod wynagrodzenie?
Chyba nie, więc nie był…
Złoży pan wyjaśnienia.
Lamine się ukrywa. Jest pan podejrzany o pomoc w jego ucieczce.
Nie możecie. Tu są dziennikarze, proszę pana.
Mój syn nic nie zrobił!
Proszę.
Panie Blé, możemy prosić o komentarz?
Napisy: Paweł Zatryb